Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Oto jestem. Gotów do walki.
Przedstawię cię.
To pan Peter Wakeling, nasz nowy kolega.
- Panie Wakeling, pan Hart. - Miło mi poznać.
- Mnie również. - I pan Rusbridger.
- Miło mi. - Miło mi.
Był pan długo wyczekiwany. Mamy braki kadrowe od dwóch miesięcy.
Mam nadzieję, że będę pomocny. Choć może to potrwać tydzień lub dwa.
Nie przejmuj się, chłopie.
Wczesny ranek ma swoje zasady.
Mało żartów i śmiechu. Raczej jak w kościele.
Tak, rozumiem.
Pierwszy dzień zawsze jest nerwowy.
- Tak. - Zaprawisz się.
A ci faceci
ożywią się nieco, gdy się obudzą.
Nami nie musisz się martwić. Jesteśmy twoimi sprzymierzeńcami.
Ale musisz zdobyć przychylność starego.
Pana Williamsa?
Na rozmowie kwalifikacyjnej wydawał się przyzwoity.
Choć nieco chłodny.
Tak naprawdę nie dał się poznać.
Zaraz będziesz miał kolejną szansę.
Zbliżamy się do jego stacji.
Drzwi się zamykają!
Przychodzi tutaj?
O, nie. Nigdy nie jeździ z nami.
POŁĄCZENIA DO CITY I WSCHODNIEGO WATERLOO
- Dzień dobry panom. - Dzień dobry, panie Williams.
Zapraszam, panie Wakeling.
Dzień dobry, panie James.
Panie Rusbridger, czemu wrócił do nas ten formularz D19?
Pan Wright z Działu Planowania twierdzi, że należy dołączyć
dowód wpłaty.
Dowód wpłaty wydaje się dopiero po zatwierdzeniu formularza D19.
Tak, próbowałem to wyjaśnić panu Wrightowi,
ale nie docierało do niego.
Cóż, można go tu na razie zatrzymać.
Nic złego się nie stanie.
Panie Wakeling, szczęściarz z pana.
Dostał pan w spadku najwyższy wieżowiec.
To zasługa pana poprzednika, pana Woodwarda.
Jeśli pana wieżowiec nie jest wysoki
albo, nie daj boże, pracuje pan tak szybko, że nie ma pan żadnego,
ludzie myślą, że nie ma pan do roboty nic ważnego.
Rozumiem.
To najważniejsza zasada. Pilnować, żeby wieżowiec nie malał.
Przyszły panie z Chester Street.
Niech wejdą, panie Singh.
Panie Middleton, pana kolej.
Oczywiście.
Panie Wakeling, mógłby pan asystować.
Oczywiście.
Witam panie.
Jak się panie dziś mają?
Wczoraj obeszłyśmy wszystkie inne działy.
Od Zieleni, przez Planowanie,
po Oczyszczanie i Kanalizację.
Przed samym zamknięciem
powiedziano nam, żeby zanieść to panom.
Porozmawiam z panem Williamsem.
Chwileczkę.
Dział Robót Budowlanych, słucham?
Nowy, prawda?
Tak, to mój pierwszy dzień.
Baw się dobrze, synu.
- To szopka bez końca. - Elizo.
Gawędzę tylko z tym młodzieńcem.
List i wniosek są dobrze przygotowane.
Oczywiście już to wiemy.
Jednak najpierw trzeba je złożyć w Dziale Parków i Wypoczynku
na trzecim piętrze.
Byłyśmy tam wczoraj.
Nawet mogłyśmy tam usiąść.
Tak długo tam byłyśmy.
- Elizo. - Przykro mi.
Chcemy uchronić panie przed dalszymi niedogodnościami.
Dlatego pan Williams
wyśle z paniami pracownika naszego działu,
który pomoże uniknąć dalszych nieporozumień.
Pana Wakelinga.
Wspaniale.
Tak, wszelkie nieporozumienia...
To cudownie, synu.
Zatem dołącz do nas.
Tak, właśnie. Dziękuję, panie Singh. Panie proszę za mną.
Ja pójdę przodem.
Znamy ten budynek chyba lepiej od pana.
Przepraszam.
Niestety jestem zmuszony wyjść dziś wcześniej.
Dwadzieścia po trzeciej.
Panie Middleton, byłby pan uprzejmy mnie zastąpić?
Tak, oczywiście, panie Williams.
Dopilnuję, by wszystko było w idealnym porządku.
Dziękuję.
Panno Harris, czy to prawda, że pani odchodzi?
To nie jest jeszcze pewne.
Jestem po rozmowie kwalifikacyjnej, wypadła dobrze.
W Lyons Corner House.
Czyli będziesz miała...
Jak to się mówi? Siłę nabywczą?
Będziesz wyglądała apetycznie w fartuchu.
Mam być asystentką kierownika, panie Hart.
Jak już się wdrożę.
Nie zamierzałem sobie drwić.
Mają świetne ciastka ponczowe.
Przynajmniej na Coventry Street.
Dobry pomysł.
Ten pan Wakeling.
Plac zabaw jest bardzo potrzebny. Nie mają gdzie się bawić.
To szambo. Nie ma na to innego słowa.
Szczury tej wielkości. I to na tyłach naszych domów.
Co to?
Przyzwyczajaj się, kochany.
PARKI
- Czyli to klatka K? - Tak, klatka K.
- Jasne. A to hol? - Tak.
- Bardzo dziękuję. - Proszę.
Do widzenia.
Tędy. Bardzo proszę.
Chodźmy.
W Dziale Parków twierdzą...
Wszystko się zgadza, ale już to przerabialiśmy.
Najpierw trzeba osuszyć teren.
Już to tłumaczyłem.
Najpierw do Działu Oczyszczania.
Do widzenia.
Plac zabaw?
To nie do nas. Z pewnością pomogą paniom
- w Dziale Robót Budowlanych. - Robót Budowlanych?
On jest stamtąd.
- Jest pan z Robót Budowlanych? - Tak.
To mój pierwszy dzień.
Po co przyprowadziłeś tu te panie?
Proszę wybaczyć.
To wspaniały plan, życzę paniom powodzenia.
Zabierz to do swojego biura.
Te panie zasługują na więcej.
Do widzenia paniom.
Panie Wakeling, o co chodzi?
O podanie tych pań.
Pan Harvey z Działu Oczyszczania twierdzi, że jest do nas.
Pan Harvey jest w błędzie.
Ale możemy je zatrzymać. Nic złego się nie stanie.
Dziękuję, panie Wakeling.
KU CHWALE BOGA I PAMIĘCI URZĘDNIKÓW I PRACOWNIKÓW
RADY OKRĘGOWEJ W LONDYNIE,
KTÓRZY POŚWIĘCILI ŻYCIE ZA WOLNOŚĆ IMPERIUM
I TEGO MIASTA
I co wybraliście?
Bournemouth. Na dziesięć dni od poniedziałku.
Cudownie. Pewnie nie możecie się doczekać.
Rok temu byliśmy w tym samym pensjonacie.
Gospodyni robi świetną kolację.
Proszę poprosić pacjenta.
Tak, doktorze.
Pan Williams? Doktor prosi do gabinetu.
Dziękuję.
Wolę plażę w Bournemouth.
Kamieniste plaże są mało komfortowe.
Zgadzam się.
Panie Williams.
Proszę usiąść.
Dziękuję.
Przyszły wyniki.
Obawiam się, że tym razem są dość jednoznaczne.
To nigdy nie jest łatwe.
To prawda.
Ja na to: „Jeśli chcesz, wiem, gdzie to dostać”.
Ale z ciebie małpa.
- Dobry wieczór, panno Fry. - Dobry wieczór.
Przestań.
- Wciąż patrzy. - Niby jak?
Nie ma oczu z tyłu głowy.
Uwierz, że patrzy.
Jeśli twój ojciec jest w domu, to powinniśmy porozmawiać, wiesz o czym.
To zły moment.
Musisz kiedyś zacząć ten temat.
Ale nie dziś. Nie mam do tego głowy.
Poza tym nie ma go.
To nie jego wieczór filmowy.
Tato?
Nie poszedł do kina we wtorek, więc nadrabia dzisiaj.
Nie możesz odkładać tego w nieskończoność.
Nie zamierzam spędzić Gwiazdki w tym sztywnym domu.
Nie da się kupić domu i przeprowadzić w tak krótkim czasie.
Poza tym to jego pieniądze. Nie możemy...
Twoja matka przeznaczyła je dla nas.
Po co on tak się ich trzyma? Potrzebujemy ich.
Musisz z nim porozmawiać. Mike!
Ojcze. Co, u licha?
Tato, przestraszyłeś nas. Myśleliśmy, że jesteś w kinie.
- Wszystko w porządku, tato? - Tak.
Siedziałem sobie tylko i myślałem.
A potem wy przyszliście.
Posiedzicie chwilę?
- Cóż... - Nie, musimy wcześnie wstać.
Muszę iść spać. Ty też powinieneś, kochanie. Dobranoc.
Cóż, powinienem iść.
- Słyszałeś szefową. - Tak.
No nie, mama zostawia nas w tyle.
Twój chłopak jest niezły.
Nieźle.
Mówię serio.
Taki facet jak ty potrzebuje żony.
Twój chłopak się w końcu przekona.
Dzieci do wszystkiego przywykną.
Tato?
Tato.
Tato?
Michael?
Zamkniesz drzwi?
Nie będziemy już schodzić.
Tato?
Tato, jesteś tam?
Tak.
Dobranoc.
- Mam nadzieję, że się nie gniewa. - Może się gniewać. Jeśli byś nie...
- Nie róbmy bałaganu. - Jak moglibyśmy?
Nigdy się nie spóźnia. Coś musiało się stać.
Jego synowa powiedziała, że wyszedł rano z domu jak zwykle.
Myślicie, że trzeba zawiadomić policję?
Pan Williams nie jest dzieckiem.
Co policję obchodzi, że spóźnia się kilka godzin do pracy?
„Spóźnia się kilka godzin do pracy”.
Komuś przyszłoby to do głowy?
Wczoraj się urwał. Dziś się spóźnia.
Może stwierdził, że ma tego dość.
I rzuca to wszystko.
Nie podoba mi się ta sugestia, panie Hart.
Uważam, że jest w złym guście.
Szkoda, że zrobił to właśnie dzisiaj.
Niby czemu, panno Harris?
Bo Lyons Corner House prosi o moje referencje.
- Potrzebuję, żeby pan Williams... - Jeśli chodzi o referencje,
to chętnie je wystawię w imieniu pana Williamsa.
Zaraz. On tylko trochę się spóźnia, nic więcej.
- Nie ma potrzeby... - To prawda.
Dziękuję, panie Middleton,
ale zaczekam, aż pan Williams wróci.
Jakim cudem w tym naszym kurorcie,
do którego z całego kraju ciągną ludzie cierpiący na bezsenność,
nie da się kupić tabletek nasennych?
Przesadza pan, panie Sutherland.
Gdyby naprawdę spał pan tak mało, jak pan twierdzi,
to pana mózg nie mógłby konstruować
takich niedorzecznych fraz.
Nie wspominając o tych...
Cóż, nazwijmy je „biesiadami”.
Proszę wziąć pod uwagę moje ostatnie wielkie dzieło.
„Trykoty kokoty”.
Domyślam się, że uważa je pani za sprośne i banalne.
Wie pan, panie Sutherland, że nigdy go nie widziałam.
O to mi chodzi.
To dramatyczna wizja najlojalniejszego klienta,
a pani się wymiguje, odwraca się od niej zarumieniona.
Czy tak samo byłoby w Paryżu?
Tam, gdzie po tym, jak wyrzekła się mnie cała rodzina,
tak pysznie zmarnowałem swą młodość.
Noc, wino, kobiety,
kabaret, Moulin Rouge.
Kto wie? Gdyby urodziła się pani Francuzką,
mogłaby pani teraz podrzucać w górę swoje cudne nogi
ku uciesze wymagającej publiczności.
Panie Sutherland, proszę uważać.
To nasze małe miasto, pani Blake, może i jest angielskie,
ale wciąż mam z nim związane duże ambicje.
Bournemouth, Bognor Regis są daleko poza zasięgiem.
Jednak tu nadzieja wciąż się tli.
Mógłbym osiągnąć to wszystko.
To wszystko i jeszcze więcej dla tego miasta, gdybym tylko...
Gdybym tylko mógł spać.
Przepraszam.
Nie chcę się narzucać.
Nie narzuca się pan.
Pana udział w naszej dyskusji jest mile widziany.
To miło.
Czy mógłbym zamienić z tym dżentelmenem kilka słów na osobności?
Tak, jasne. Zostawię panów.
Coś się święci.
Czy mogę traktować to jako zaproszenie?
Jeśli pan zechce.
Przepraszam. Usłyszałem, co pan mówił, i pomyślałem...
Tak.
Jeśli pan chce...
Proszę to wziąć.
To miło z twojej strony, dziadku. Właśnie tego mi trzeba.
I...
Te.
Dużo tego, dziadku.
Jestem panu wdzięczny. Uwolnię pana od nich.
Myślałem o tym.
Ale to nie leży w mojej naturze.
Sprawiłby pan swojej gospodyni spory kłopot.
Dziwne. Dokładnie o tym pomyślałem.
To nie całkiem to, co pan myśli.
To dość przyziemna rzecz.
Lekarze dają mi sześć miesięcy.
Co najwyżej osiem czy dziewięć.
Tak mi przykro.
Zabawne.
Panu pierwszemu to mówię.
Dopiero co tu przyjechałem.
Proszę je wziąć. Już ich nie potrzebuję.
Sześć miesięcy. Dziewięć.
To niezbyt długo, ale zawsze coś.
Wystarczająco dużo, by uporządkować sprawy i pocieszyć się życiem.
Podjąłem trochę pieniędzy. Prawie połowę mych oszczędności.
Już wystarczy, dziadku.
Musisz być bardziej ostrożny.
Widzisz mój problem.
Podjąłem pieniądze i przyjechałem tu, żeby...
miło spędzić czas albo właśnie pocieszyć się życiem.
Ale zdałem sobie sprawę...
że nie wiem jak.
...zaczynało się na „W”, ale wymawiali jako „V”.
Ale zmienili to po wojnie z wiadomych powodów.
PARK ROZRYWKI
ROZMIANA
Tak!
Dobrze ci idzie.
...ciało, niech się rozbierze!
- Hej, ty! - Cordelię grała Perez.
- Musiał być twardy. - Hej!
Nie, nie, nie.
Gdy taka dziewczyna kradnie ci kapelusz, to taniej jest kupić nowy.
Precz ze starym. Nowy etap życia!
Widzisz tamten kapelusz? Niezły. Byłby dobry. Wiesz, o co mi chodzi?
Wyobrażasz sobie coś takiego?
Chyba jest dobry. Pogadam z nim.
Pogadam z nim, bo za uczciwą cenę...
Tak, nie mamy bananów
Nie mamy dziś bananów
Więc to na mnie spada obowiązek kierowania linią rodziny jako dramaturg.
Hattie, to mój przyjaciel, pan Rodney Williams z Esher w Surrey.
Mężczyzna przed tobą jest ciężko chory.
To czemu pije?
Właśnie, czemu?
Pragnie cieszyć się życiem, którego tak niewiele mu zostało.
I trzeba go za to podziwiać.
Nie podziwiasz go, Hattie?
Skoro jest chory, to nie jest to dla niego dobre.
Nie rozumiesz.
Ten człowiek, który do wczoraj wiódł zaskorupiałą egzystencję,
obudził się do życia.
Ma nawet nowy kapelusz.
Dobra. Dalej.
Co jeszcze znamy? Kto chce być następny?
Ja... Tak.
Tak, mam piosenkę.
Co nam pan zaśpiewa?
Po stronie mojej matki
rodzina była nieco szkocka.
Wyglądasz, jakbyś miał szkocką w żyłach.
Zgadza się, trochę tak, ale chciałbym zaśpiewać wam piosenkę.
Jeśli znasz „Jarzębinę”. Znasz?
„Jarzębina”. Ta stara szkocka pieśń, prawda?
Tak, jest we mnie trochę Szkota. W mojej zmarłej żonie też.
Ona była...
O jarzębino, o jarzębino
Jesteś mi bardzo droga
Spowija cię więzi sieć
Z mym domem i dzieciństwem
Wypuszczałaś liście u progu wiosny
Twe kwiaty były dumą lata
Nie było drugiego tak cudnego drzewa
W całym kraju
Na twym silnym pniu widniało wiele imion
Których teraz już nie widzę
Lecz są wyryte w sercu mym
I nie zapomnę ich
Siadaliśmy w twym cieniu
Dzieci biegały wokół
Zrywały cudne czerwone owoce
I robiły z nich korale
Moja matka, wciąż mam ją przed oczami
Moja
Przepraszam.
Chodź, dziadku. Pokażę ci inne miejsce.
Pan Williams?
To pan.
Przez chwilę byłam zdezorientowana. Przez ten nowy kapelusz.
Tak. Zgubiłem swój stary.
Jest całkiem do rzeczy. Ciekawe, co pomyślą w biurze.
Tak, ciekawe.
Jak pani myśli, panno Harris? Spodobałby się tam?
Nawet sam Noe nie umiałby znaleźć nic, co by się tam spodobało.
Nie muszę się już tym przejmować, bo mam nową pracę.
- Tak? - Dlatego tak się cieszę, że pana widzę.
To oczywiście nie jedyny powód.
Cieszę się, że ma pan się dobrze i załatwia swoje sprawy.
Gdy nie przyszedł pan wczoraj i dzień wcześniej...
Tak, zapadłem się pod ziemię.
Cóż, miałem inne...
Nieważne...
Opowiedz mi o tej nowej pracy.
Wie pan o niej, panie Williams.
Będę pracować w restauracji Lyons Corner House.
Tej za rogiem.
Jako asystentka kierownika.
Gdy już się wdrożę.
Jestem podekscytowana. Przepraszam.
- To nic. - Nie chciałam...
Nie martw się. Urząd Okręgowy nie jest dla wszystkich.
Cieszę się, że pana widzę. Będę z panem szczera.
Dostałam tę pracę, ale muszę przedstawić referencje.
- A ponieważ pana nie było... - Już widzę, jaki sprawiłem ci kłopot.
Wybierałem się do Fortnum's na lekki obiad.
Jeśli zechcesz mi towarzyszyć, to napiszę referencje przy obiedzie.
- Naprawdę. - Czemu nie?
Może to wynagrodzi ci cały ten kłopot.
Do Fortnum's?
Panie Williams,
gdy widzę pana pochylonego nad dokumentami,
to wiem, że jest pan tym samym człowiekiem.
Siedzącym na czele naszego biurka każdego ranka i popołudnia
przez 16 miesięcy mojego życia.
Ale teraz widzę, że nie jest pan wcale taki.
Jest w panu o wiele więcej.
Fortnum's, nowy kapelusz.
Nie wystawię ci jeszcze lepszych referencji,
bo mówisz mi takie rzeczy.
Nie podlizuję się panu, panie Williams.
Mówię tylko, że źle pana oceniłam.
Panie Williams, proszę mi obiecać,
naprawdę bardzo proszę, by pan się nie złościł,
jeśli zdradzę panu ksywkę, jaką panu nadałam.
- Obiecuję. - Naprawdę proszę się nie złościć.
Nie tylko panu. Nadałam je wszystkim.
Tylko ja je znam. I moja kuzynka Rosemary, z którą mieszkam.
- Rozumiem. - Na przykład pan Rusbridger.
Nazywam go Poduszkowiec.
Bo przesuwa długopis nad kartką,
udając, że zabiera się do pracy, ale nigdy jej nim nie dotyka.
Pan Hart.
Nazywam go Skołowany Smok.
Bo ciągle pali i ciągle jest zdezorientowany.
Widział pan jego brwi?
„Panie Rusbridger, na moim biurku”.
- Nie ma pojęcia. - Całkiem niezłe.
Teraz powiem ksywkę, a pan musi zgadnąć, kto to.
Jest na czwartym piętrze.
Juliusz Cezar.
Juliusz Cezar. Cóż...
To pewnie pan Brown z Księgowości.
Zgadza się!
Przepraszam. Czy podać coś jeszcze? Deser?
Ja dziękuję, ale może coś dla tej młodej damy.
Tak.
Zawsze chciałam spróbować pucharu lodowego.
Blask Nowego Świata?
Tak. Z owocami i orzechami.
- Oczywiście. - Bardzo dziękuję.
Na pewno mogę?
Oczywiście.
Ale nie przeszła pani do sedna, panno Harris.
Miała mi pani zdradzić moją ksywkę.
Nie, jest bzdurna.
Raczej panu nie powiem.
Nie. Zabrnęłaś tak daleko, że musisz powiedzieć.
Dobrze. Ale obiecał pan się nie złościć.
Pan Zombie.
Pan jaki?
Dziękuję.
Pan Zombie.
Widziałam taki film z tą... jak jej tam...
Zombie to tak jakby egipskie mumie,
ale chodzą i robią różne rzeczy.
Są jakby martwe, ale nie do końca.
Pan Zombie.
Rany.
Bardzo przepraszam, panie Williams. To naprawdę podłe z mojej strony.
Proszę się nie frasować, panno Harris.
Pan Zombie. Całkiem niezłe.
Właściwie dość trafne. Podoba mi się. Pan Zombie.
Egipska mumia, tyle że się porusza.
- Pani deser. - Bardzo dziękuję.
Lepiej, żebym zdążył na ten o 16.56.
Inaczej pewnie pojadę z naszymi kolegami.
To by było dziwne.
Chyba nie byliśmy zbyt podli?
Nie musisz się już o to martwić.
Skup się na pracy w Lyons Corner House.
Zamierzam. Ale zastanawiam się, co z panem.
Nie martw się o mnie.
Miałem wspaniałe popołudnie.
Ja również.
Do widzenia, panno Harris.
Do widzenia, panie Williams.
Ona na pewno wpadnie w poniedziałek.
Tak się nie robi.
Nawet jeśli odchodzi.
Wiemy, że do Lyons Corner House.
Panie Middleton, czy jako pełniący obowiązki szefa
mógłby pan ją sprawdzić?
To byłoby dalece niestosowne, panie Rusbridger.
Nawet jeśli w grę wchodzi o wiele więcej niż ciekawość?
Naprawdę. Tego już...
Chciałbym, żeby pan Williams wrócił. Może wtedy...
wróciłby tu porządek.
...tak jak ja, z tą młodziutką kobietą.
Bóg wie, co by sobie pomyśleli i jak by to wpłynęło na ciebie,
skoro mieszkasz w tym samym domu.
Dlatego chciałam ci powiedzieć.
Dobrego wieczoru. Chodź.
Ta kobieta jest mącicielką.
To mistrzyni intrygi.
Nic nie cieszy jej tak, jak wsadzanie...
Naprawdę mamy uwierzyć, że mój...?
Musisz z nim porozmawiać, skoro ludzie mówią o czymś takim.
Chcę wam coś zakomunikować.
Rzecz jest dość przyziemna...
ale...
Chyba powinienem...
To niesłychane.
W jego wieku.
A ta dziewczyna... Za młoda, by nazywać ją kobietą.
- Żadna z niej dama. - Wszystko się zgadza.
Telefony z jego biura, oszczędności.
Musisz z nim porozmawiać. Już dawno powinieneś był to zrobić.
- O wszystkim. - Dobrze, porozmawiam z nim.
Z przyjemnością, porozmawiam z nim sobie.
Posłuchajcie. Powinienem wam o czymś powiedzieć.
Ja...
Proszę, ojcze.
Cudownie pachnie.
Tak, mam nadzieję, że będzie ci smakowało.
Alf Jordan skręcił sobie kostkę na urlopie.
Raczej nie wróci do formy przed sezonem.
Kurczę. Co za pech.
To dość przyziemne.
Kochanie, nie czyta się przy stole.
Przepraszam.
- Wszyscy gotowi? - Oczywiście, że tak.
Gotowi jak nigdy.
Zapiekanka.
Tak, z mięsem.
Mam podać?
Nie.
Wspaniale.
Dziękuję, kochanie.
Kiedyś to, co robiło się w Londynie,
zostawało w Londynie.
Ale dziś pół naszej ulicy pracuje w Londynie.
Zgadza się.
Pół ulicy.
LIPIEC 1953
SIERPIEŃ 1953
Proszę pani.
Proszę pani?
Ten krokiet jest zimny.
Przepraszam.
- Proszę pani? - Tak, chwileczkę.
Jesteś tu nowa, prawda? Jeszcze się w pełni nie odnalazłaś.
Podać pani coś innego? Może jeszcze herbaty?
Zastanowię się.
- Przepraszam. - Proszę pani...
Z życiem. Jest duży ruch.
Już, panie Adams.
Pan Williams.
Znów na wagarach. Jestem zawiedziona.
Ja jestem zawiedziony, widząc, że po trzech tygodniach
wciąż pracujesz jako kelnerka.
Miałaś byś asystentką kierownika.
Tak. Mam nadzieję, że w swoim czasie czekają mnie poważniejsze obowiązki.
Porozmawiam z twoim przełożonym.
Nie, nie trzeba. Dziękuję.
Czemu nie wrócił pan do biura? Mówił pan ostatnio, że wróci.
Tak, tak się składa, że właśnie o tym myślałem.
I tak nie znalazłem niczego innego, co wypełniłoby mój czas.
Panie Williams, jest duży ruch. Przepraszam.
Oczywiście. Lepiej idź. Ale...
Zastanawiałem się, o której kończysz.
Czemu to pana ciekawi?
Czemu?
Ponieważ grają dziś w kinie Byłem wojenną narzeczoną.
Pomyślałem, że może poszłabyś ze mną.
Nie. Nie zamierzam dłużej popierać pana wagarów.
Musi pan wrócić do biura. Co oni tam sobie pomyślą?
Tak. Ale dziś...
jest mój wieczór filmowy.
I szukam jedynie towarzystwa.
Cóż.
Cary Grant, panno Harris.
Pamiętam, że bardzo go lubiłaś.
Jakieś problemy z kobietami?
Same, sierżancie.
Ma pan dzieci?
Bolą mnie plecy.
Zna pan to okropne uczucie przed śniadaniem?
- Nie, nie znam. - Ma pan szczęście, sierżancie.
Powinnam już iść do domu. Moja kuzynka będzie się martwić.
Oczywiście. Ale spójrz jeszcze na to.
Wydaje się łatwe, ale wcale takie nie jest.
Spójrz.
- To trudne. - Panie Williams, muszę już iść.
Oczywiście.
Nie chcesz spróbować, zanim pójdziesz?
Mam przeczucie, że będziesz w tym dobra. Ma być królik.
- Trzeba wyjąć królika. - Dobrze. Tylko raz. Potem idę.
To wcale nie takie łatwe...
Coś takiego!
Świetnie, panno Harris. Wiedziałem, że ci się uda.
Dobra. Teraz już idę.
Tak, oczywiście.
Odprowadzę cię na przystanek.
Brawo, panno Harris.
Panno Harris.
- Słucham, panie Williams? - Zastanawiałem się...
czy...
poszłabyś ze mną na drinka.
To tylko kilka minut.
Bo, cóż...
Ja nie...
Nie mam jeszcze ochoty wracać do domu.
Nie sądzi pan, że to trochę nieładnie, panie Williams?
Wiem, że to niewinna rzecz, i nic nie implikuję, ale...
jest pan dużo starszy.
Ktoś mógłby pomyśleć, że...
zadurzył się pan.
Zadurzył?
Chyba...
w pewnym sensie tak jest.
Ale nie w takim, jak inni mogliby myśleć.
Zdałem sobie sprawę, jak wszystko się zmieniło, gdy dołączyłaś.
Przyznaję, że czasem obawiałem się, czy twoje podejście jest...
odpowiednie.
Ale zacząłem cię doceniać.
Nie tylko z racji twojej młodości.
Dostrzegłem też inne zalety.
Twój apetyt na życie.
To, że zawsze obracasz wszystko w wesołość i radość,
nawet pracując tam z nami.
Panie Williams, jestem tylko zwykłą dziewczyną, jakich wiele.
Nie jestem wyjątkowa.
Fakt, że staram się zachować pogodę ducha, ale...
Panno Harris, chciałbym pani coś wyznać.
Coś, czego nikomu jeszcze nie mówiłem.
Nawet mojemu synowi.
To dość...
przyziemna rzecz, ale...
Prawda jest taka, że moje życie dobiega końca.
Mam raka. Tutaj.
Gdy się o tym dowiedziałem...
zacząłem uważniej rozglądać się wokół siebie.
Tego dnia, gdy zobaczyłem cię na Piccadilly...
pomyślałem: „Spójrz tylko na nią.
Spójrz na pannę Harris.
Gdybym tylko mógł przez jeden dzień żyć jak ona”.
Chyba...
miałem nadzieję, że pokażesz mi...
albo mnie nauczysz być takim jak ty.
Panie Williams, pana syn...
Czemu nie powiedział pan synowi?
Cóż...
Nie widzę świata poza Michaelem.
Ale on teraz...
Ma swoje własne życie, własne zmartwienia,
i tak powinno być.
Ale masz rację. Zachowuję się jak stary głupiec.
Jaką ksywkę mi dałaś?
Pan Zombie.
A, tak. Pan Zombie.
Nie zawsze taki byłem.
Gdy byłem w twoim wieku, odkąd byłem taki mały...
chciałem być...
dżentelmenem.
Nic nadzwyczajnego. Po prostu zwykłym dżentelmenem.
Widywałem ich rano
stojących w rzędzie na stacji kolejowej, gdy szedłem tam z mamą.
W garniturach i kapeluszach, czekających na peronie na pociąg do Londynu.
Takim dżentelmenem.
Taki właśnie...
chciałem kiedyś być.
Jak to się stało?
Mam wrażenie, że to powoli mnie ogarniało. Dzień po dniu.
Jakimś cudem nie zauważyłem tego,
że się zmieniałem.
Ale gdy spojrzałem na ciebie...
przypomniałem sobie...
jak to było mieć w sobie tyle życia.
Czy przystajesz w drodze do domu, by popatrzeć na bawiące się dzieci?
Na ulicy albo na podwórku?
A gdy nadchodzi czas, kiedy matki wołają je do domu,
są temu niechętne, trochę się buntują.
Ale tak powinno być.
To o wiele lepsze niż to dziecko, które czasem widzisz,
siedzące samotnie w rogu, niezaangażowane,
ani szczęśliwe, ani nieszczęśliwe.
Czekające tylko, aż matka zawoła je do domu.
Zacząłem się bać, że skończę jak takie dziecko.
A bardzo bym tego nie chciał.
Gdy nadejdzie czas...
gdy mój stwórca mnie wezwie...
Panno Harris...
Mam nadzieję, że wybaczysz mi to wszystko.
Zatrzymałem cię zbyt długo. Trzeba odprowadzić cię na przystanek.
Panie Williams, wszystko w porządku?
Jak nigdy. Spieszmy się. Twoja kuzynka będzie się martwić.
Dzień dobry, panie Singh. Mogę prosić ze mną?
- Dzień dobry panom. - Pan Williams.
Witamy ponownie.
Panie Hart. Teczka dotycząca miejsca po bombie na Chester Street.
Tego, które mieszkające tam panie
- chcą przekształcić w plac zabaw. - Zdaje mi się...
Zdaje mi się...
Tak. Zdaje się, że ma ją pan Rusbridger.
Tak. Panie Rusbridger, wziął ją pan z biurka pana Williamsa w zeszły piątek,
gdy te panie były tu ostatnio.
- Panie Rusbridger? - Zgadza się.
Musi gdzieś tu być.
- Panie Wakeling, te panie znów tu były? - W ubiegły piątek.
Tak, jest tu.
Do obiadu jest sporo czasu. Proponuję wizytę w terenie.
- W terenie? - Weźmiemy teczkę,
ale proszę dobrze ją owinąć, bo strasznie leje.
Zgadza się. Pragnę zauważyć, że jest bardzo mokro.
Z pewnością damy radę, panie Hart.
Pani Johnstone, jeszcze nie mieliśmy okazji się poznać.
Miło mi pana poznać, panie Williams.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Panie Johnston, czy mogłaby pani tu zostać na straży?
- Oczywiście. - Dziękuję.
Panowie Middleton, Hart, Rusbridge i Wakeling, proszę za mną.
Dziękuję, panie Singh.
Chester Street. Metrem do stacji Stepney Green, a potem krótki spacer.
Już dobrze, kochanie.
To była piękna ceremonia. Wszystkim się podobała.
- Słucham? - Piękna ceremonia.
- Wszystkim się podobała. - Tak. Chyba tak. Tak.
- Proszę. - Dziękuję, kochanie.
Dzień dobry, panie James. Miło, że się pan zjawił.
Dzień dobry, panie Ryman.
Nazywam się Middleton.
Pracowaliście razem.
To pewnie jak śmierć w rodzinie.
Tak. Coś w tym stylu.
Pragnę wyrazić, jak bardzo nam przykro.
- Miło z pana strony. - Dziękuję, panie James.
Panie...
- Middleton. - Middleton, właśnie.
Zechce pan zajść do mojego biura w poniedziałek rano.
Omówimy to.
Jak najlepiej ruszyć dalej.
Oczywiście.
Naturalnie tym, którzy na to zasługują, należy się uznanie.
Ale cały ten raban, jaki podnosiły te panie...
Koniec końców to wyrządza szkodę pamięci naszego zmarłego przyjaciela.
Taki skromny człowiek.
Gdyby tu był, pierwszy by zaprotestował.
Przepraszam.
Panno Harris.
- Dzień dobry, panie Wakeling. - Witam.
Widziałem, jak rozmawiałaś z paniami.
Tak, są zrozpaczone. Bardzo go lubiły.
Tak. Panno Harris...
Zastanawiałem się, czy...
Nad czym pan się zastanawiał?
- Pan Wakeling. - Pan Williams.
Przepraszam, że robię to teraz.
Ale myślę, że powinienem to natychmiast przekazać.
Było w rzeczach mojego ojca.
Wyeksponowane.
Oznaczył to jako „prywatne i poufne”.
Rzeczywiście.
Panno Harris.
Nie mieliśmy okazji się poznać,
ale chciałem zamienić z panią słowo na osobności.
- Na osobności? - Tak.
- O ile pani pozwoli. - Oczywiście.
Przepraszam.
Nie ma za co.
Tędy.
- Przepraszam, że pani przeszkodziłem. - Nic się nie stało.
Dziękuję, że pani dziś przyszła.
Dziękuję.
Strasznie mi przykro.
To musi być ogromna strata.
W zasadzie tak.
- Nie mieliśmy okazji się poznać. - Nie.
Wiem, że pracowała pani z nim.
Tak, niezbyt długo.
Margaret Harris.
Panna Harris.
- Miło mi. - Mnie również.
Przepraszam, powinnam była wcześniej się przedstawić,
ale był pan zajęty...
Nic nie szkodzi.
Naprawdę potwornie mi przykro.
To musi być dla pana trudne.
Do zniesienia.
Przechodziłem już przez coś podobnego.
A, tak.
Panno Harris...
chciałem panią o coś spytać.
Słucham.
Jest coś, czego...
Czy mój ojciec wiedział, że jest chory?
Że umierał?
Nie wiem... Nie wiem, co powiedzieć.
Bo jeśli wiedział...
i powiedział o tym pani...
Widzi pani, w czym rzecz?
Czemu...?
Czemu nie powiedział mnie?
Cóż...
Może...
Gdyby mi powiedział...
nie pozwoliłbym na to, by nas tak opuścił.
Wśród takiego chłodu.
Tak.
Przykro mi.
Dziękuję, panno Harris.
Co tam dostałeś?
Nic.
Przeczytam kiedy indziej.
Któryś z was miał okazję porozmawiać z panią Smith?
Albo z którąkolwiek z tych pań?
Należy docenić to, że uczciły jego pamięć.
Ale one są całkowicie przekonane,
że pan Williams wybudował ten plac zabaw zupełnie sam.
Parki nie zasługują na uznanie, jakie im przypisano.
To dlatego, że to Parki.
Pan James ma w tym swój udział.
Jestem tego pewien.
W kwestii placu zabaw pan James był osobą kluczową.
Pewnie tak.
Nie mogę przestać myśleć, że...
a oczywiście nie znałem pana Williamsa
tak jak wy, ale...
- Ale wydaje mi się, że... - On się zmienił.
Tak.
Przez ten plac zabaw.
Chester Street. Metrem do stacji Stepney Green, a potem spacer.
- Nie, nie trzeba... - Nalegam.
Naprawdę.
Był gotów taplać się w ściekach,
żeby tam wejść.
Wpadł w obsesję.
Był gotów stać się dla tej sprawy prawdziwym gnojkiem.
Raz poszedłem z nim do Planowania.
To tutaj. Proszę je zostawić. Odeślemy je wam.
Ten potwór Talbot przewodniczył tego dnia.
Miałem nadzieję, że rozpatrzycie je teraz,
żebym mógł natychmiast zabrać je z powrotem.
Nie mogę tego tak po prostu zatwierdzić.
Bez obaw. Dopilnuję, żeby to się stało. Odeślemy je do was.
Wolę tu poczekać, aż pan skończy je sprawdzać.
Jak pan woli, ale to może potrwać. Mamy dużo pracy.
Proszę się nie spieszyć, panie Talbot. Jest mi tu dobrze.
Panie Hart, proszę wrócić
i przekazać wszystkim, że mnie tu zatrzymano.
Bezterminowo.
Oczywiście.
Stwierdził, że zaczeka cały dzień, jeśli trzeba.
I tak zrobił.
Bardzo ładnie z pana strony, panie Jones.
Wiem, że nakładamy na wszystkich dodatkowy ciężar.
O co chodzi? O plac zabaw dla dzieci?
Tak.
- To pilne? - Sprawa priorytetowa.
- Skoro tego pan sobie życzy. - Dziękuję, panie Jones.
- Dziękuję. - Bardzo proszę.
Zamiast wyjść...
podszedł do każdego z osobna...
Dziękuję.
...spojrzał mu w oczy...
Dziękuję.
- ...i podziękował. - Nie ma za co.
- Dziękuję. - Nie trzeba.
Doceniam to.
- Dziękuję. Bardzo to doceniam. - Nie ma za co.
Każdemu.
Parki dopięły wtedy tę sprawę, prawda?
Zgadza się.
Pan Williams sprzed roku nawet nie pomyślałbym o czymś takim.
Ja byłem świadkiem czegoś jeszcze bardziej niezwykłego.
Nie powiedziałem wam wtedy o tym, bo...
To mnie zirytowało.
Widzi pan? Z tych wszystkich powodów
to nie jest coś, co możemy rozważać w przewidywalnej przyszłości.
Przykro mi. Szczerze żałuję.
Poszliśmy na górę do biura pana Jamesa, aby przedstawić sprawę placu zabaw,
a on ją odrzucił.
To miejsce to makabra.
Niestety mamy w tej chwili sporo pilniejsze priorytety.
Dziękuję, że pan przyszedł.
Anderson może zostać nowym redaktorem Punch.
Nie jestem tym zachwycony, a pan?
To nie byłoby właściwe. On ma obsesję na punkcie baletu.
Nie do końca się zgodzę.
Anderson jest też pasjonatem
powieści detektywistycznych i koni.
Panie James...
proszę mi wybaczyć...
ale błagam pana...
żeby zmienił pan zdanie.
Błagam pana.
Albo proszę trzymać ten wniosek otwarty jeszcze przez tydzień.
Nic złego się przecież nie stanie.
On go błagał.
Błagał go, żeby zmienił zdanie.
Nie przyjąłby odmowy.
I udało się.
- Co takiego? - Udało się.
To zadziałało. Prezes zmienił zdanie.
Cóż, tak.
Tak, chyba tak było.
Te panie chyba mają rację.
Tak, ale wszyscy mamy w tym swój udział.
Tak, ale...
stary bezsprzecznie przepchnął tę sprawę.
Czyżby wiedział, że zostało mu mało czasu?
Świadomość czegoś takiego potrafi zelektryzować człowieka.
Tak, ale on nie wiedział. Jego syn jasno to powiedział.
Jestem pewien, że tak było.
Myślę, że wiedział.
Drogie panie.
Nie wolno nam się zrażać.
Można to obejść.
Zapewniam panie.
Nie wiem, jak udało się panu zachować zimną krew.
Nie mam czasu na złość, pani Smith.
Widać to było w sposobie, w jaki to mówił.
Drogie panie.
Zapewne każdy z nas postąpiłby tak samo.
W takiej sytuacji pracowalibyśmy nad wyraz sumiennie.
Czyżby?
To naturalna reakcja.
Nie wiem, czy...
Nie sądzę, by każdy...
z nas, nawet...
zareagowałby tak, jak zrobił to pan Williams.
Zgadzam się.
Jeśli wiedział...
to odwalił kawał dobrej roboty, trzymając to w sobie.
On tak jakby...
Tak.
Racja.
On dał nam przykład.
Słuchajcie.
Chciałbym zaproponować, żebyśmy wszyscy złożyli przyrzeczenie.
Przyrzeknijmy, że ten przykład będzie dla nas lekcją.
Lekcją, której nam udzielił.
Przyrzeknijmy...
że nie będziemy więcej uchylać się od obowiązków.
Nigdy więcej nie zamieciemy sprawy pod dywan.
- Nie odeślemy na górę. - Nie na górę.
Pan Williams pokazał nam...
że jeśli...
zaangażujemy się w coś ciałem i umysłem, to możemy to robić jeszcze lepiej.
- Zgadza się. - Zatem powiem to wszem i wobec.
Dopóki będę stał na czele Działu Robót Budowlanych,
pozostaniemy wierni pamięci pana Williamsa.
Będziemy załatwiać sprawy do końca.
- Właśnie. - Tak jest.
Nie rozgaduj się. Czekam na telefon od siostrzeńca.
Jasne.
Cześć, Peter.
Cicho bądź.
Tak, panie Singh?
Edukacja twierdzi, że to powinno trafić do nas.
A co to takiego?
Protest przeciwko proponowanym prefabrykatom
dla Szkoły Saint Mary w Shoreditch.
A, to.
Panie Hart, proszę to sprawdzić.
To sprawa dla Edukacji, bo dotyczy szkoły.
Nawet jeśli tak jest, to Edukacja twierdzi, że...
Cóż...
na razie możemy to tu zatrzymać.
Nic się nie stanie.
Proszę to zanieść na pocztę.
Panie Middleton.
Tak, panie Wakeling?
Poproszę dwie kopie, pani Johnstone.
To już wszystko. Dziękuję, panie Singh.
PAN WAKELING PRYWATNE I POUFNE
Zastanawiam się, panie Wakeling,
czy mogę poruszyć tu sprawy natury osobistej.
Nie zamierzam umniejszać naszemu placowi zabaw,
ale to była tylko jedna
z małych rzeczy.
I wkrótce ta sprawa
potoczy się jak większość małych rzeczy.
Może popaść w ruinę
albo zostać wyparty przez jakiś większy plan.
Mówiąc wprost,
nie możemy zakładać, że wznieśliśmy trwały pomnik.
Gdy nadejdą dni, gdy przestanie być dla pana jasne,
jaki jest cel pana codziennych wysiłków...
gdy związana z nimi harówka
zacznie grozić redukcją do stanu,
w którym ja tak długo żyłem...
wtedy proszę przypomnieć sobie nasz mały plac zabaw...
i cichą satysfakcję, która spłynęła na nas po jego ukończeniu.
Dobry wieczór.
Wszystko w porządku?
Tak. Chciałem raz jeszcze zobaczyć ten plac zabaw.
Odegrałem...
niewielką rolę w powołaniu go do życia.
Pracuję w Ratuszu.
Naprawdę?
Okoliczni mieszkańcy mają panu za co dziękować.
Niewiele zrobiłem.
Człowiek, który...
Człowiek, któremu należy się całe uznanie, zmarł w zimie.
Pan Williams.
Tak.
Będzie się go tu wspominać...
z szacunkiem i sympatią.
Właściwie nigdy nie poznałem pana Williamsa osobiście.
Był zawsze bardzo zajęty.
Ale pan go znał,
więc może zainteresuje pana to, co powiem.
Komendant twierdzi, że to głupie, ale...
Utkwiło mi to w głowie.
Proszę.
Jesteś mi bardzo droga
Spowija cię więzi sieć
Z mym domem i dzieciństwem
Wypuszczałaś liście u progu wiosny
Twe kwiaty były dumą lata
Nie było drugiego tak cudnego drzewa
W całym kraju
Siadaliśmy w twym cieniu
Dzieci biegały wokół
Zrywały cudne czerwone owoce
I robiły z nich korale
Moja matka, wciąż mam ją przed oczami
Śmiała się z naszych figli
Z małą Jeannie na jednym kolanie
I z Jamie na drugim
Dla jego własnego dobra powinienem był go przekonać.
Kazać mu iść z tego zimna.
Ale wyglądał na...
takiego szczęśliwego.
Było mi szkoda...
mu przeszkadzać.
Wierzyłem, że w swoim czasie zszedł z tej huśtawki i poszedł do domu.
Pan Williams był...
śmiertelnie chory.
Słusznie pan zrobił,
pozwalając mu cieszyć się tamtą chwilą.
Ma pan rację.
Gdy go pan widział, był naprawdę szczęśliwy.
Pewnie najszczęśliwszy w całym swoim życiu.
Dlatego proszę się już tym nie martwić.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Tłumaczenie napisów: Barbara Jasinowicz