Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
TA HISTORIA WYDARZYŁA SIĘ NAPRAWDĘ
W FILMIE WYKORZYSTANO PRAWDZIWE MATERIAŁY
CZĘŚĆ WYDARZEŃ ZOSTAŁA ZREKONSTRUOWANA
18 WRZEŚNIA 2012 ROKU
DNO MORZA PÓŁNOCNEGO
Nic nie widzę.
Straciłem łączność z Nurkiem 2.
- Tracimy jednego z nurków. - Nie rusza się.
Gdzie on jest?
WŁAZ
Kończy nam się czas.
Utknąłem.
- Nie rusza się. - Nie możemy poluźnić przewodu.
- Ani drgnie. - Trzymaj się, stary.
- Nie ruszą się. - Mostek, musimy zejść ponownie.
OSTATNI ODDECH
12 GODZIN WCZEŚNIEJ
STATEK BAZA NURKÓW „TOPAZ”
Topaz...
Tu wieża kontrolna w Aberdeen.
Gdzie jesteście? Odbiór.
Jesteśmy 103 km na północny-wschód od was.
Kierujemy się na pole naftowe 22/14 B. Odbiór.
Dziękuję za informację, Topaz. Odbiór.
127 CZŁONKÓW ZAŁOGI
W TYM 12 NURKÓW SATUROWANYCH
Jest czterech.
Cześć, Rob. Jak leci?
Dobrze, dzięki. Cześć, Ali.
- Widzę, że masz kamerę. - Tak.
Morag chciał zobaczyć statek.
Dzień dobry!
Zawsze warto mieć musztardę.
Kogo my tam mamy?
To Jimmy Kyle z Black Isle.
Chyba będę musiał to wyciąć.
Na ogół mówimy, że na statku żyjemy w spartańskich warunkach,
więc to, co wam pokażę,
niestety trochę obali ten mit,
bo za drzwiami...
jest prawdziwa sauna.
NUREK SATUROWANY
Za bramką numer dwa – wierzcie lub nie –
solarium.
Kiedy Christopher wypływał,
lubiliśmy przesyłać sobie filmiki.
Zobacz, mamy nowe cielę. Prawda, że piękne?
To u nas największe nowinki.
Cześć, kolego!
W ten sposób dawaliśmy sobie cząstkę siebie.
Mogliśmy podzielić się swoją codziennością w czasie rozłąki.
NARZECZONA CHRISA LEMONA
Dzięki temu wiedzieliśmy, że oboje jesteśmy szczęśliwi.
Wesołych świąt, Lemonowie!
To był naprawdę emocjonujący okres w naszym życiu.
Nakręciłeś ten znak? Jest cudny.
Mieliśmy pobrać się w kwietniu tamtego roku.
Byliśmy też w trakcie budowy domu.
Podoba ci się?
Zaczęłam pracować
jako dyrektorka w szkole podstawowej.
Mieliśmy liczne plany na przyszłość.
Pięknie żyliśmy.
Chyba wszystko w porządku. Cześć, Morag.
Mieszka tam sześciu chłopa. Ale wszystkie światła są zgaszone.
Tutaj jest mała kamera, która daje im na nas podgląd.
Jest skierowana na toaletę, żeby mogli oglądać nas pod prysznicem.
Myślcie, co chcecie.
Orientowałam się w tym, czym zajmuje się Chris.
Wszystkich tych tunelach, gazach i głębokościach.
Często opisywał to jak bycie w kosmosie, ale pod wodą.
TOPAZ JEST WYPOSAŻONY W HERMETYCZNY SYSTEM SATUROWANY,
W SKŁAD KTÓREGO WCHODZĄ KOMORY NA POKŁADZIE STATKU
ORAZ DZWONY NURKOWE, KTÓRE TRANSPORTUJĄ NURKÓW NA DNO
BY PRACOWAĆ NA GŁĘBOKOŚCI, NURKOWIE MUSZĄ BYĆ ZAMKNIĘCI W ŚRODKU
NAZYWAJĄ TO „ZEJŚCIEM SAT”
Dobrze cię widzieć!
Ciebie też. Do zobaczenia za 28 dni.
Tak, dzięki, stary.
A teraz chwila prawdy, czyli moment,
w którym sprawdzamy, z kim będziemy schodzić na SAT.
Od tego zależy, czy zejście będzie fajne, czy nie,
bo z tymi dwoma osobami będę zamknięty w kabinie przez następny miesiąc.
Zobaczcie razem ze mną.
Drużyna 3: Chris Lemons, Dave Yuasa, Duncan Allcock. No dobra.
Wywiad z Davidem Yuasą.
- Cześć, David. - Cześć.
NUREK SATUROWANY 1
Z niektórymi dogadujesz się świetnie, z innymi nie.
Nikt nie chce być w zespole z kretynem.
Duncana znałem bardzo dobrze. Wielokrotnie z nim pracowałem.
Na statku ma bardzo dobrą renomę.
Nie każdy nadaje się do pracy na Morzu Północnym.
Trzeba być niezłym dziwakiem.
NUREK DZWONOWY
Ale też osobą zaradną.
Chłopaki, z którymi pracowałem, to bez wątpienia
wyjątkowa paczka.
Dave to świetny facet.
Jest spokojny i zrównoważony.
Myśli bardzo logicznie.
Ale jest zamknięty w sobie.
W pracy nie dałem się poznać jako osoba wyrażająca dużo emocji.
Ludzie porównują mnie do Wolkanina ze Star Treka.
Chris był nowszym członkiem załogi. Nie nurkowałem z nim,
ale on parokrotnie nurkował z Duncanem,
a ten był jego „tatuśkiem SAT”.
Ale dziwnie to zabrzmiało.
Byłem przy pierwszym zejściu Chrisa.
Potem zrobiliśmy razem cztery zejścia z rzędu.
Powstała między nami silna więź.
Bardzo dobrze go poznałem.
Był naprawdę sympatycznym facetem.
Spytałem Duncana, co o nim myśli,
i usłyszałem, że to fajny gość, więc się ucieszyłem.
Kontrola SAT, sześć godzin do zejścia.
O ile pamiętam, to był problem z bólem, zasiniaczeniem,
stawami, drętwieniem skóry...
Cześć, chłopaki.
Jak widzicie, nie ma tu za dużo miejsca.
Pomiędzy łóżkami jest pewnie parędziesiąt centymetrów.
Dunc się szykuje.
A tu mamy przestrzeń wspólną – jakieś ławki i stolik.
To jedna z niewielu bulaj.
To nasz jedyny widok na świat zewnętrzny.
Poruszamy się tymi wąskimi tunelami.
A tu mamy naszą łazienkę.
Popchnę te drzwi...
Mamy tu toaletę, prysznic, urządzenia sanitarne i takie tam.
Kiedy się podniosę, mogę uderzyć się o absolutnie wszystko. To upierdliwe.
Dlatego jestem cały poobijany.
A magiczne jest to,
że na końcu wracasz do punktu wyjścia.
- I pora na herbatę. - Wara od mojej czekolady.
To niedorzeczne, Duncan. Ile ty tego masz?
- Czekolada na każdy dzień. - Na każdy dzień!
Właśnie zacząłem je próbować.
Dobrze, że tu jesteś.
KANAŁ UCIECZKI
NURKOWIE BĘDĄ ŻYLI PRZY DZIESIĘCIOKROTNYM CIŚNIENIU ATMOSFERYCZNYM
SYSTEM SATUROWANY BĘDZIE ICH DOMEM PRZEZ NASTĘPNE 28 DNI
Jeśli wszyscy są gotowi, to pompujemy.
Teraz sprawdzimy szczelność kabiny.
Podczas tego zadania pracowaliśmy na głębokości 100 metrów.
Do komory wpompowano odpowiednie ciśnienie helioksem,
czyli mieszanką helu i tlenu.
Ciśnienie w kabinie odpowiadało więc temu z dna morza.
Kabina jest szczelna. Kontynuujemy pompowanie.
Tak, wszystko w porządku.
Uszy w normie.
Jak tylko zaciągniesz się helem,
zaczynasz mówić piszczącym głosem.
Tak.
Wszystko w porządku. Dzięki.
Dobrze, dzięki.
Pierwsze 30 sekund zawsze jest komiczne.
Potem się przyzwyczajamy.
Dobrze, chłopaki, jesteśmy na głębokości.
DRUŻYNA 3
Dziękuję.
SAT to bardzo specyficzne środowisko.
Mamy niewiele prywatności.
Cały twój świat kurczy się do rozmiaru kabin.
SPUSZCZENIE WODY
Życie w SAT jest bardzo trudne.
Każdy radzi sobie z tym na swój sposób.
Większość nurków ma dwie osobowości.
Jedna do pracy, a druga do domu.
W domu nazywam się David i jestem ojcem trójki dzieci.
A Dave to zawodowy nurek.
Jego...
jedyną odpowiedzialnością jest wykonanie zadania.
Chris był zdecydowanie bardziej podenerwowany.
Nurkował w SAT od niedawna.
Pilnował tego, żeby nadążać za resztą
i mieć niezbędny ekwipunek, żeby nie narobić sobie wstydu.
Miał przy tym świadomość, że jest bacznie obserwowany.
Był pod sporą presją.
Chciał dobrze wypaść.
Spisać się jako nurek.
Możliwie najlepszy.
Przed nurkowaniem SAT
zawsze uważałem Morze Północne za pierwszą ligę nurkowania.
Jest tam pełno statków baz. Dużo się tam nurkuje.
Przy tym zleceniu
pracowaliśmy 12 godzin drogi od Aberdeen, czyli w samym środku Morza Północnego.
MORZE PÓŁNOCNE
To kapryśne morze, a do tego trafiliśmy na kiepską pogodę.
Fale kołysały statkiem.
Morze Północne to bez wątpienia jedno z najniebezpieczniejszych środowisk.
Woda przy dnie ma cztery stopnie Celsjusza.
To drakońskie warunki.
Zdawałam sobie sprawę z niebezpieczeństwa związanego z tą pracą.
Ale Christopher ciągle mnie zapewniał, że nic mu nie będzie.
Że jest bezpieczny.
Myślałam, że lubi swoją pracę.
Więc nigdy się o niego nie martwiłam.
POLA NAFTOWE NA MORZU PÓŁNOCNYM
Wieża Aberdeen, tu Topaz, odbiór.
204 KM NA WSCHÓD OD ABERDEEN
Słucham, Topaz. Odbiór.
Jesteśmy przy polu naftowym 22/14 B.
Zaczynamy pracę. Bez odbioru.
- Gotowy? - Tak.
Dobrze, wszystko ustawione na zero.
Jedynka, czwórka, piątka i szóstka na chodzie.
Dobra, wszystkie silniki są w trybie DP.
TRYB DP
DYNAMICZNE POZYCJONOWANIE
SYSTEM KOMPUTEROWY BLOKUJĄCY STATEK NAD KONKRETNYM PUNKTEM
Mam zaznaczone dwa GPS-y dla systemu odniesienia.
Dobrze.
Kapitanie, jesteśmy w trybie DP.
NORMALNY – ZAGROŻONY
STAN DP ZIELONY
Chłopaki, macie pięć minut na wejście do dzwonu nurkowego.
Nurkowie są moimi marionetkami. Jestem dyrygentem małej orkiestry.
A oni są moimi dłońmi i stopami.
NADZORCA NURKOWANIA
Robią to, o co ich poproszę.
Kiedy nurek jest w wodzie,
jestem najważniejszą osobą na statku
i mam ostatnie słowo.
Pierwszy nurek wchodzi do dzwonu.
Tamtej nocy Duncan nie nurkował, tylko był w dzwonie nurkowym,
pilnując pozostałych nurków.
Dave Yuasa był Nurkiem 1,
a Chris Lemons Nurkiem 2.
Mostek, jest 20:13. Odłączamy dzwon.
20:13. Odłączono dzwon.
Dobra, chłopaki. Schodzimy.
Mostek, dzwon zanurzył się o 20:21.
Dzięki, ROV.
Płyniemy.
Osiągnięto głębokość 90 metrów.
Kiedy zakładasz nurkowi hełm
i patrzysz mu w oczy...
widzisz, czy jest zadowolony, czy przerażony.
Wtedy jego oczy robią się białe.
Tamtego dnia nie dostrzegłem u Chrisa niepokoju.
Był chętny do zejścia.
Chciał udowodnić, że jest tak dobry jak reszta.
Przewód jest podłączony.
W butli jest zapasowy tlen.
I...
przy hełmie.
To świetnie, dzięki. Mam dopływ ciepłej wody.
Wygodnie mi tu.
Dobra, widzimy się za sześć godzin.
Chris, sprawdź szczelność.
Sprawdź szczelność.
Mostek, Nurek 2 jest w wodzie. Godzina 20:37.
NUREK 2 – CHRIS
NURKOWIE W WODZIE
Oddychasz gazem z butli, Chris.
Przyjąłem.
Duncan, zajmij się przewodem Nurka 2.
Po opuszczeniu dzwonu nurek w pełni polega na przewodzie.
Dostarcza mu ciepłej wody niezbędnej do podtrzymania temperatury ciała.
Podaje mu gaz
oraz daje oświetlenie i kanał komunikacji z bazą.
To ich linia bezpieczeństwa.
Nurek 2 gotowy do zeskoku.
Możesz zeskoczyć z dzwonu.
Zeskakiwanie z dzwonu to jedna z najlepszych części tej pracy.
NUREK 2
Uwielbiam to uczucie lekkości.
Opadasz na samo dno morza.
Przy kiepskiej widoczności
nie wiadomo, co zastanie się na dole.
Ani kiedy dotrze się do dna.
Na miejscu jest ciemno i dezorientująco.
Bardzo łatwo się zgubić.
Craig, powiesz mi, gdzie jest cel?
Nurek 2, cel powinien być 30 metrów na północny-zachód.
Przyjąłem.
Przewód jest twoim łańcuchem do łodzi.
Gdyby zaszła potrzeba powrotu do dzwonu, podążasz za nim.
Stanowi twoją trasę do bezpiecznego miejsca.
Kiedy jest tak ciemno, czasem trudniej znaleźć cel niż wykonać zadanie.
Dno morza lubi robić niespodzianki.
Pierwsze 10 minut jest stresujące.
Słuchać to w ich oddechu.
NUREK 2
Mostek, obaj nurkowie są na miejscu. Godzina 20:49.
Obiekt, nad którym pracowaliśmy, to kolektor ssący.
NUREK 1
W środku jest kilka szybów naftowych.
Ropa naftowa pozyskana z ziemi
płynie rurami na platformę.
Naszym zadaniem było usunięcie części rury...
i wymienienie jej na nową.
Pracując z nurkami,
chciałoby się wejść w ekran i poprzekręcać gałki za nich.
Nawiązuje się z nimi więź emocjonalna.
Odczuwa się ich sukcesy i porażki pod wodą.
W porządku.
Cele widzicie przed sobą.
Otwieramy je i zamykamy. Następnie sprawdzimy ciśnienie.
NUREK 1
Kiedy nurkowie dotrą do celu, operator dzwonu może się odprężyć.
Zobaczyć, z czym ma kanapki.
Każdy dzień pracy przynosi mi radość.
Moją pierwszą inspiracją do nurkowania...
był bez wątpienia Jacques Cousteau, który występował w telewizji.
Myślałem wtedy: „Właśnie tym chcę się zajmować”.
Badanie raf koralowych...
pływanie razem ze zwierzętami.
Wyglądało to wspaniale.
Moim marzeniem było,
by zostać nurkiem...
i pracować w głębi morza.
NUREK 2
Kontynuuj, Dave. Śmiało, zakręć go.
Dobrze, zakręciłem zawór BV2.
Przyjąłem.
Christopher zajął się nurkowaniem trochę później.
Zawór zakręcony.
Szukał swojej drogi.
Nie ma śladu przecieków.
Wcześniej uwielbiał nurkować.
Nigdy nie pomyślałabym o tym, żeby poprosić go
o zmianę zawodu.
Nigdy.
Właśnie to chciał robić i to było jego pasją.
Gdybym odnalazła w sobie podobną pasję do zawodu,
nie chciałabym, żeby ktoś stał mi na drodze, więc ja też tego nie robiłam.
Tamtej nocy była kiepska pogoda.
Fale osiągały ponad pięć metrów. Wiatr wiał z prędkością 18m/s.
To złe warunki do nurkowania.
Ale w granicach rozsądku.
Były trudne warunki pogodowe,
ale na Morzu Północnym to normalne.
Było bezpiecznie.
Jeśli w tej pracy można w ogóle mówić o bezpieczeństwie.
INŻYNIER DYNAMICZNEGO POZYCJONOWANIA
Odpowiadałem za komputer DP.
Miałem utrzymać statek w jednym miejscu.
Tak, by nurkowie byli bezpieczni pod wodą.
NORMALNY
Statek był stabilny.
I wtedy się zaczęło.
Zobaczyłem alarm, którego wcześniej nie widziałem.
SIŁY
Następnie pojawiło się więcej problemów.
To była poważna sprawa, bo traciliśmy kontrolę nad statkiem.
Straciliśmy pozycję.
OD CELU: 5,5 METRÓW
System DP zawiódł.
ZAGROŻONY
STAN DP POMARAŃCZOWY
Na mostku zapaliła się pomarańczowa lampka.
To, jak nagle się zapaliło, oraz ton jego głosu uświadomiły mi,
że to nie normalne pomarańczowe światło.
Zostaw wszystko, Chris.
NUREK 2
Więc chciałem wciągnąć nurków na dzwon tak szybko, jak to możliwe.
Opuśćcie obiekt, chłopaki.
Opuszczam obiekt. Odbiór.
Duncan, wciągnij Nurka 1, Nurek 2 będzie niebawem.
Czekaj na obu nurków.
Przyjąłem.
Chwilę później zapaliła się czerwona lampka.
STAN DP CZERWONY
Nigdy wcześniej jej nie widziałem.
Mostek stracił kontrolę nad statkiem i jego nawigacją,
czyli statek dryfował.
Był zupełnie jak żaglówka.
Zaskoczyło mnie, jak szybko się oddaliliśmy.
ODLEGŁOŚĆ OD CELU: 17,5 M
Szybko nabieraliśmy prędkości.
ODLEGŁOŚĆ OD CELU: 20 M
ODLEGŁOŚĆ OD CELU: 21 M
Nie mając kontroli nad statkiem,
nie kontrolowaliśmy też sytuacji na dnie.
ODLEGŁOŚĆ OD CELU: 25 M
Nurkowie wciąż byli podłączeni do dzwonu, a ten do statku.
Mogliśmy w ten sposób ciągnąć za sobą nurka.
To najgorszy z możliwych scenariuszy
dla osoby na moim stanowisku.
Wracajcie pod dzwon.
NUREK 1
Kiedy odeszliśmy od konstrukcji, spodziewałem się dzwonu
na przeciwko mnie.
Patrząc na mój przewód, oceniłem,
że teraz dzwon był za mną,
a kolektor ssący – pomiędzy nim a mną.
NUREK 2
Wciągam się po przewodzie.
Musieli wciągnąć się po przewodzie przy boku konstrukcji.
Wspiąć się na jej górę, a następnie dalej do dzwonu,
gdzie byliby bezpieczni.
Sama konstrukcja była tu jednak przeszkodą.
Wejdźcie na konstrukcję, chłopaki.
NUREK 1
Kiedy byłem blisko dzwonu,
zauważyłem, że Chris został w tyle.
Wiedziałem, że coś jest nie tak.
NUREK 2
Przewód Chrisa zaplątał się wokół konstrukcji.
Był uwięziony.
Poluźnijcie mi przewód.
Zaplątałem się.
Muszę się odwiązać.
Przewód był coraz bardziej napięty.
Pierwszy raz widziałem coś takiego.
Poluźnijcie mi przewód. Mówi Nurek 2.
Chris to widział i prosił o poluźnienie przewodu,
co było niemożliwe, bo statek oddalał się od celu.
Mój przewód się zaklinował, Craig.
Chris, nie możemy go poluźnić.
Wielki statek o 120 metrów długości i 20 szerokości
był poniewierany przez silny wiatr.
A Chris był naszą kotwicą.
Nie widziałem, jak mógłby się wydostać.
Ani ruszy. Zaklinował się.
Przewód Chrisa był tak napięty, że zaczął zrywać
stalowy stojak ze ściany.
Waliłem w gacie.
Czekałem na nieuniknione – aż wszystko zniknie przez dziurę w podłodze.
A gdybym był pomiędzy tym a dziurą, i mnie by porwało.
Chris, musisz odblokować się sam.
Zaciska się coraz mocniej.
NUREK 1
Staram się zejść do Chrisa, by mu pomóc.
Stoimy może dwa metry od siebie.
Widoczność jest na tyle dobra, że widzimy swoje twarze.
Widzę, że jest w tarapatach.
Ale jestem na końcu mojego przewodu.
Nie dojdę do niego.
NUREK 1
Jego przewód traci na objętości.
Słyszę, jak trzeszczy.
Jakby miał zaraz pęknąć.
NUREK 2
Straciłem kontakt z Nurkiem 2.
Byłem odciągany of Chrisa. To przypominało scenę z filmu.
Wtedy zniknął z pola widzenia.
Kurwa.
Słyszałem, jak jego przewód pęka.
Zostałem ściągnięty z konstrukcji.
Włókna zaczęły kolejno pękać.
Mostek, straciliśmy widoczność celu.
Nie mogłem w żaden sposób pomóc Chrisowi.
Nie miałem jak do niego wrócić.
Odwróciłem się i kontynuowałem wciąganie.
Czułem duży opór.
Jakbym przedzierał się przez rzekę.
Chyba nie myślałem o tragedii, która właśnie miała miejsce.
Moim priorytetem
było wrócenie do dzwonu i własne bezpieczeństwo.
Bałem się, że zahaczę o inną konstrukcję.
I wiedziałem, że jeśli tak się stanie,
to jeszcze pogorszy sytuację.
Miałem nadzieję, że właśnie wyciągam Chrisa,
ale w środku wiedziałem, że tak nie będzie.
Że ciągnę sam przewód.
Najpierw wciągnąłem węża z ciepłą wodą.
Był przerwany i postrzępiony.
NUREK 2
Parę pętli później wyciągnąłem przerwanego węża z gazem.
Kabinę ogarnął straszny hałas.
Położyłem dłoń na zaworze, żeby odłączyć gaz.
Nigdy nie robi się tego, kiedy nurek jest pod wodą.
To równoznaczne z zabiciem go.
Czułem, że zawiodłem Chrisa.
To był koniec jego przewodu do dzwonu.
Chciało mi się płakać.
Ogarnął mnie smutek i rozgoryczenie. Krzyknąłem:
„Straciłem nurka!”.
Nie wiedziałem, co z Dave'em,
więc musiałem się ogarnąć.
Wróciłem pod dzwon
i tam czekałem.
Miałem trochę czasu, by pomyśleć o tym, co zaszło
i co będzie dalej.
Nurkując normalnie, zawsze można
wypłynąć na powierzchnie,
ale przy nurkowaniu saturowanym można popłynąć tylko i wyłącznie...
do dzwonu.
Normalnie jest się do niego podłączonym przewodem.
Ale on nie miał przewodu, bo dzwon się przemieścił.
Więc nie mógł nic zrobić.
Wiedziałem, że jest zdany na siebie.
Miał ze sobą tylko dwie butle z tlenem.
W przypadku przerwania przewodu
starczyłoby tlenu, by wrócić do dzwonu.
Nie ma go na tyle, by móc pozostać na dnie nawet na chwilę.
W pobliżu nie ma innego źródła gazu.
Jest ograniczony do tego z butli.
A tego starczy na jakieś pięć minut.
CZAS OD PRZERWANIA PRZEWODU CHRISA:
Mieliśmy bardzo ograniczony czas na to, by uratować Chrisa.
Więc wszyscy wzięli się do roboty.
Musieliśmy być w pełnym skupieniu, by nic nie pominąć.
Moja drużyna miała nurkować następna.
Specjalista od sprzętu powiedział poważnym głosem:
„Stu, mamy problem”.
Spytałem: „To znaczy, że ja też, czy tylko wy?”.
NUREK I MEDYK – DRUŻYNA 2
Odpowiedział: „Zostawiliśmy nurka przy kolektorze ssącym.
Przygotujemy sprzęt medyczny.
Przygotuj się do akcji”.
W SAT zawsze jest kilkoro medyków.
Po jednym na każdą drużynę.
Przeważnie opatrujemy zacięcia czy otarcia.
Bałem się, bo...
ta akcja bardzo odbiegała od tego,
co robimy normalnie.
Nikt nie chce brać udziału w czymś...
co nie skończy się dobrze.
Sytuacja była krytyczna.
W dalszym ciągu nie mieliśmy kontroli i oddalaliśmy się od Chrisa.
Komputery kontrolujące dynamiczne pozycjonowanie
nie działały. Wszystkie trzy.
Komputer obsługujący DP...
zawiódł.
Podobnie jak system awaryjnego zapisywania danych.
Do tego zawiódł też główny komputer.
A więc stało się niemożliwe.
Nie mogliśmy kontrolować statku komputerami.
I tak dryfowaliśmy.
Musieliśmy spróbować
odzyskać kontrolę.
Kapitan zdecydował przejść na sterowanie ręczne.
To system używany w portach,
kiedy nie ma fal ani silnego wiatru.
Załoga mostka musiała nauczyć się kontrolować statek
przy pomocy czterech regulatorów mocy.
Problem w tym, że znajdują się na dwóch osobnych kontrolkach.
Człowiek ma tylko dwie ręce.
Nikt nie przewidział takiej konieczności.
Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby kapitan czy pierwszy oficer to robił.
Przez chwilę szło im dobrze.
A potem przychodziła duża fala.
I znowu zbijała nas z toru.
Mostek, musicie nas tam zabrać.
Chcieli, byśmy się streszczali,
ale robiliśmy, co było w naszej mocy.
Nurkując w SAT, nabywa się szósty zmysł
do danego statku i odgłosów, jakie wydaje.
Silniki pracowały na wysokich obrotach.
Statek chaotycznie się przemieszczał.
Z boku na bok.
Więc w dzwonie nieźle trzęsło.
Starałem się zachować nerwy.
Znałem Chrisa i Morag. Zastanawiałem się,
jak powiemy jej, że...
po prostu nie wrócił z akcji.
Ciężko było się opanować.
CZAS OD PRZERWANIA PRZEWODU CHRISA:
Choć wiedziałem, że Chris nie ma gazu,
musiałem wierzyć, że wciąż żyje i możemy go uratować.
Najpierw musieliśmy go znaleźć.
ODLEGŁOŚĆ OD CELU: 192,5 METRÓW
ROV był wtedy jedynym działającym urządzeniem.
ROV, spróbujecie znaleźć mojego nurka?
ROV może bez problemu odpłynąć 150-200 metrów od statku.
Więc ruszyliśmy w stronę konstrukcji.
Tam najlepiej było go szukać.
Ale nie wiedzieliśmy, gdzie dokładnie będzie – na niej,
obok czy na dnie.
Czas, kiedy ROV płynął do celu, strasznie się dłużył.
Wytłumaczono mi, że w ten sposób
chcieliśmy pokazać Chrisowi, że po niego wracamy.
Tak, by odnalazł w sobie więcej energii i zawalczył o życie.
Byłem coraz bliżej celu.
Pamiętam, że wpatrywałem się w czarno biały obraz na ekranie,
pytając: „Widzicie coś?”.
Bardzo chcieliśmy zobaczyć obiekt.
I tak się stało.
Operator ROV powiedział: „Nic mu nie jest”.
Odparłem: „Skąd wiesz?”.
A on: „Bo do nas macha”.
Zanim tam dopłynęliśmy,
byłem przekonany, że go uratujemy.
Potem nie byłem pewien.
Pamiętajcie, że to nie był ktoś obcy,
tylko kolega, który niedawno siedział obok.
KAPITAN
Ktoś, kogo mijało się w korytarzu.
Zawsze trzeba się czegoś trzymać.
Proszę. BHP.
Czasem przychodził na mostek.
Się masz, Chris?
- Dobrze. A ty? - Nieźle.
Teraz widzieliśmy go...
zupełnie samego.
Wielu ludzi zszokował ten widok.
Ale mnie bardzo podniósł na duchu.
Przede wszystkim był na górze obiektu, co było bardzo istotne.
Do tego się ruszał.
To znaczy, że żył.
CZAS OD PRZERWANIA PRZEWODU CHRISA:
Wciąż dzielił nas od niego spory dystans.
I nie mieliśmy pełnej kontroli nad statkiem.
Kierowaliśmy się w stronę obiektu manualnie.
A to było bardzo trudne.
ODLEGŁOŚĆ OD CELU: 192 METRY
Statek nie poruszał się tak szybko, jak myśleliśmy,
i z czasem wszystko jeszcze zwalniało.
Z czasem Chris przestał się ruszać.
Uznałem to za ostatnie chwile Chrisa.
Niektórzy nie mogli tego zaakceptować.
Nie chcieli być świadkami tak przykrej sytuacji.
Myślę, że wszyscy zaczęli myśleć:
„Co teraz?”.
Po 25 minutach...
nie mogliśmy znaleźć niczego...
do złapania.
Byliśmy pewni, że będzie to akcja wydobycia ciała.
Dziwnie było być w dzwonie.
Myśląc o tym, co się stało.
Nie pamiętam, żeby było mi specjalnie przykro z powodu Chrisa.
Licho nie śpi. Nie był moim kumplem ani dzieckiem.
To była praca nurkowa i coś poszło nie tak.
Zacząłem się modlić.
Nie jestem religijny, ale...
w takich momentach...
Ale ani przez chwilę nie pomyślałem,
że go nie uratujemy.
Na pewno nie.
Nie było mowy, żebym...
wrócił do domu i wytłumaczył Morag, że Chris nie wraca.
Próbowaliśmy wszystkiego, żeby naprawić system DP.
Nigdy nie mieliśmy pierwszych ani ostatnich opcji,
nie mieliśmy listy działań krok po kroku
w takich sytuacjach.
To wyglądało jak burza mózgów i wypróbowanie wszystkich możliwości.
Jedną z ostatnich opcji był twardy reset.
Nic więcej nie mogliśmy zrobić.
I czekaliśmy.
W końcu coś musiało pójść po myśli.
Już wyczerpaliśmy całego pecha,
więc przyszła kolej na szczęście.
Na szczęście odzyskaliśmy kontrolę nad statkiem.
To były wspaniałe wiadomości.
Ogromna ulga dla mnie.
I wszystkich na mostku.
Jak tylko odzyskaliśmy system DP
i ustawiliśmy statek na tryb auto...
mogliśmy wracać do Chrisa.
ODLEGŁOŚĆ DO CELU: 150 METRÓW
Ale mogło już być za późno.
CZAS OD PRZERWANIA PRZEWODU CHRISA:
Wreszcie robiliśmy postęp.
Zbliżaliśmy się coraz bardziej.
ODLEGŁOŚĆ DO CELU: 106.5 METRA
Czułem przypływ adrenaliny. Chciałem już zakończyć misję.
Ciągle pytałem: „Daleko jeszcze?”.
Dave chciał iść. Pamiętam, jak go powstrzymałem.
Duncan, weź resztę liny Dave'a.
To jak pies na smyczy.
Póki nie popuszczę przewodu, nie może nigdzie iść.
Craig mierzył mi odległość.
„Masz jeszcze 50 metrów...
30 metrów...
20 metrów”.
Widziałem światła z ROV-u.
Widziałem Chrisa.
ODLEGŁOŚĆ DO CELU: 1 METR
ODLEGŁOŚĆ DO CELU: PÓŁ METRA
STAN DP ZIELONY
Dobra, Dave. Możesz iść.
Nie zdziwiło mnie, co zobaczyłem.
Martwy facet na dachu kolektora ssącego.
Wiedziałem, że ciężko będzie wrócić do dzwonu.
Chris był bardzo ciężki.
Łódź poruszała się w górę i w dół.
Ale jestem tam, by wykonać swoją pracę i robić, co mi każą.
Nie myślałem: „To Chris Lemons.
To koleś, który buduje dom.
Facet, który się zaręczył”.
Jest rzeczą, która ma być zabrana z jednego miejsca do drugiego.
CZAS OD PRZERWANIA PRZEWODU CHRISA:
Starałem się nie myśleć, że Chris umarł.
Pewnie gdzieś głęboko...
pomyślałem, że tak się stało.
Dałem mu dwa głębokie oddechy.
Miałem wielką nadzieję,
że to wystarczy, że znowu zacznie oddychać.
Ciężko przekazać ludziom...
co przeżyłem i co czułem.
Dużo myślę o tych chwilach.
Często próbuję postawić siebie znów w tej sytuacji.
Odświeżyć pamięć lub odtworzyć, co się stało,
bo mam te same pytania.
Chris, nie mogę poluźnić przewodu.
CZAS OD PRZERWANIA PRZEWODU CHRISA:
Słychać było bardzo głośne uderzenie,
a potem cisza.
Taka ciemność bardzo dezorientuje.
To najczarniejsza czerń, jaką widziałem.
Wszystkie siły skierowałem na znalezienie konstrukcji
i dopłynięcie na górę.
Tak, żeby łatwiej było im mnie uratować.
Ale nie wiedziałem, gdzie jestem.
Niczego nie widziałem.
Panikowałem.
Prawdziwym zagrożeniem było pójście w złą stronę...
w kierunku pustki.
I że nie znajdę drogi powrotnej.
Ale musiałem podjąć decyzję. Nie mogłem tak tam stać.
Musiałem wybrać kierunek.
Zdałem się na los.
Wtedy wpadłem wprost na konstrukcję.
Platforma, na której musiałem się znaleźć, była 11 metrów nade mną.
Spodziewałem się świateł z dzwonu nurkowego nade mną...
ale nic tam nie było.
Byłem całkiem sam.
Pewnie zostało mi jakieś sześć minut w tej butli.
Wejście na konstrukcję zajęło mi pewnie z trzy minuty.
Nawet gdyby dzwon nurkowy był dokładnie nade mną,
zużyłbym pozostałość gazu, by się tam dostać.
Więc po uspokojeniu i szybkiej kalkulacji
zrozumiałem, że moje szanse...
na wydostanie się z tego były prawie zerowe.
Nie pamiętam odczucia zimna.
Co nie ma sensu, bo wiem, że szybko bym zmarzł.
Mam wrażenie, że pamiętam wszystko z tamtej nocy,
ale fakt, że nie pamiętam zimna...
Zaczynam wątpić w swoją jasność umysłu.
Może nie wytrzymałem tyle, co myślałem.
Może od razu zemdlałem.
Tak mi przykro.
Przykro mi, Morag.
Dokładnie wiedziałem, co miałem stracić.
Mam szczegółowe wspomnienia tych myśli.
Myślałem, że nie zobaczę domu, który zbudowałem do połowy,
a w który tyle włożyliśmy.
Nie zobaczę...
Nie...
Nie zobaczę mojej żony...
w czasie naszego ślubu i...
To...
Czemu ja, mały chłopiec z Cambridge, mam umrzeć w tej ciemności?
Nie ma za czym się schować. W tym momencie odchodzisz.
Jaką jesteś osobą?
Czy tak naprawdę się bałeś?
Czy byłeś spokojny?
Bo nie jestem pewien.
Moje myśli płynęły do szkód, które wyrządzę.
Nasze nadzieje i marzenia...
plany na przyszłość...
miały zostać zniszczone.
Pamiętam, jak coraz ciężej mi się oddychało.
Trudniej wciągało powietrze.
Pamiętam, że czułem, że to już niedługo.
A potem nic.
Wiedziałem, że go uratowaliśmy.
Że przeżyje.
Byłem taki szczęśliwy.
Nie wiedziałem, czy doznał urazu mózgu i czy będzie taki sam.
Nie wiedziałem, czy będzie mógł mówić, ale wiedziałem, że oddycha.
I nabierał sił z każdym oddechem.
Pamiętam migające światła.
Coś było nie tak.
Uspokoiłem się, widząc Duncana.
Był dla mnie trochę jak ojciec przez całą moją karierę.
Dobrze widzieć przyjazną twarz.
Uznałem, że najprawdopodobniej nie żyje.
Myślę, że zacząłem godzić się z tym, że umarł
i że odnajdziemy zwłoki.
Kamera wróciła.
Gdy wszedłem do dzwonu, Chris tam siedział.
I na pewno nie był martwy.
Mocno się zdziwiłem.
Pamiętam, jak pytałem.
Chris, wszystko dobrze?
Odpowiedział: „Tak”.
Wyglądał dobrze.
To była niezwykła chwila.
Wiele osób poczuło ulgę.
Oczywiście z powodu Chrisa.
Ale też z powodu ich własnego komfortu.
Nie chcieli być świadkami śmiertelnego wypadku i nie byli.
Pamiętam, że poczułem prawie złość na niego.
W taki sam sposób,
jak kiedy twoje dziecko gdzieś odejdzie, a nie miało,
i gorączkowo go szukasz. A gdy już je znajdziesz,
czujesz ulgę, ale też złość.
Bo przez nie doświadczyłeś czegoś...
dosyć traumatycznego.
Dzwon jest na powierzchni.
Dopiero gdy poszedłem pod prysznic,
zrozumiałem, jak muszę być wykończony.
Pamiętam próbę mycia włosów...
pod prysznicem, a w rękach miałem skurcze.
Były jak szpony, palce się zacięły.
I wtedy pomyślałem: „Ciężko dziś pracowałem”.
Na dolnych drzwiach.
Dobra. Dave, później przyjdę pogadać. Dziękuję za pomoc.
- Dobra. - OK.
Nie mogłem być bardziej dumny z siebie i Dave'a
za to, czego dokonaliśmy tej nocy w dzwonie.
Zamykam nas.
Wykonałem swoje zadanie. Nie mniej, nie więcej.
Tak samo jak nurkowie i załoga na mostku.
Wszyscy wykonali zadanie.
Więc nie klepiemy się za to po plecach.
Zrobiłeś, co do ciebie należy, i dostałeś wypłatę.
Ostatni opuszcza dzwon.
Dave i Duncs zrobili wystarczająco dużo.
Teraz nasza kolej, by się nim zająć.
Osobiście nie mogłem uwierzyć, że nam się udało.
Nie wierzyłem, że po prostu go ogrzejemy,
położymy mu ocieplacz na głowę i będzie jak nowy.
To było niesamowite.
Pamiętam, że jak wszystko się uspokoiło, badaliśmy go
i myślałem, że on nie usnął, ale relaksował się.
I...
I to jedyny...
Muszę to powtórzyć. Przepraszam.
No.
Tak.
To jedyny raz, kiedy poczułem powagę...
Byłem w trakcie mierzenia mu tętna...
a on spojrzał na mnie i powiedział: „Stu, wiesz, że nic mi nie jest”.
A ja na to: „Tak, wiem, że nic ci nie jest”.
Powiedział: „Nie, jest w porządku. Ja tylko zasypiałem,
było mi trochę smutno, ale potem...
zrobiło mi się zimno i zdrętwiałem, trochę jakbym zasypiał.
Nie tak źle”.
To jedyny moment, kiedy się wzruszyłem.
Bo dotarło do mnie, że właściwie...
pogodził się ze śmiercią.
Chciał mi powiedzieć, że umieranie nie jest takie złe.
I to naprawdę mnie poruszyło.
Jak przeżyłem? To bardzo dobre pytanie.
Chyba nigdy się nie dowiem.
Zakładam, że obniżenie temperatury ciała
ograniczyło funkcjonalność organizmu i pozwoliło mi przetrwać
na niewielkiej ilości tlenu, którą jeszcze miałem.
Myślę też, że wysoki poziom tlenu,
który mamy w gazie do oddychania w sytuacjach awaryjnych...
dotleniły moje tkanki i pozwoliły...
moim organom funkcjonować, mimo że nie mogłem oddychać.
Jednak to tylko teorie,
a ja nadal czekam, aż ktoś da mi poprawną odpowiedź.
Nie wiem, czy ją poznam.
Odebrałam telefon, którego wszyscy się boją.
Cały świat ci się rozpada.
Wyobrażałam go sobie...
leżącego na dnie oceanu, bezradnego.
Zawsze tak jest, gdy to się dzieje.
Gdy coś takiego dzieje się komuś, kogo kochasz.
Ciągle miałam ten obraz przed oczami.
Nie miało znaczenia, że zapewniał mnie, że przeżył.
Musiałam go dotknąć i zobaczyć na własne oczy.
Zrozumiałem, że będzie dobrze.
Że będziemy mogli spełnić te nadzieje i marzenia.
I przeżyć razem życie.
Ktoś na pewno będzie wściekły.
To pewnie jeden z dwóch facetów, którzy dali mi porządny pocałunek w usta.
TRZY TYGODNIE PO WYPADKU...
CHRIS, DAVE I DUNCAN WRÓCILI NA DNO MORZA PÓŁNOCNEGO
Nurek 2 jest w wodzie na 91 metrach.
Ej, Chris, tym razem tego nie spierdol.
Zrozumiano.
Napisy: Peter S.