"มนุษย์เป็นแค่ถุงเนื้อ ที่บรรจุเลือดและอุจจาระเอาไว้"
เขามีชีวิตสืบมาโดยที่ระลึกไว้ในใจเช่นนี้
หมัดลอบสังหาร ปรมาจารย์วิชาวิญญาณสายฟ้า มิคะซึจิ เรย์
การฆ่าถือเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยสำหรับเรย์
การฆ่านั้นง่ายเหมือนการหายใจเข้า
การฆ่านั้นง่ายเหมือนการหายใจออก
การฆ่านั้นง่ายไม่ต่างจากการกิน
การฆ่านั้นง่ายไม่ต่างจากการถ่ายหนักถ่ายเบา
การฆ่าเป็นแค่ส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน
ส่วนความลังเลและความปราณี ไม่สลักสำคัญอะไรกับชีวิตประจำวัน
วันนี้เรย์ก็กำลังจะลอบสังหารในความเงียบ
อย่างน้อยก็ตามแผนของเขา
เอ๋ ดึกดื่นป่านนี้มีแขกด้วยเหรอ
คุณมาฆ่าฉันงั้นเหรอ
มิคะซึจิ เรย์ได้รู้จักความรัก
เอาล่ะ ฉันชนะ
เรย์ เรื่องที่เราคุยกันไว้น่ะ…
อืม ริโนะพูดถูกแล้วล่ะ
มือสังหารอาศัยอยู่ในมุมมืดของโลกใต้ดิน
(โลกใต้ดิน)
ถ้าฉันยังฆ่าคน ฉันคงไม่อาจอยู่กับเธอได้
ฉันตัดสินใจแล้ว ริโนะ
หมัดลอบสังหาร วิชาวิญญาณอัสนีจะสิ้นสุดตรงนี้
จากนี้ไปฉันจะคิดค้นวิชาวิญญาณอัสนีรูปแบบใหม่
ริโนะ เธอช่วยจัดการประลองเคนกันให้ฉันทีสิ
(กำปั้นอสูร โทคิตะ)
(ตอน 5 โจมตีพลีชีพ)
ย้าก
ซอว์ เปง นักสู้วัย 30 จากประเทศพม่า
เขาคือลูกชายของปา เปง นักสู้คนดังเมื่อหลายทศวรรษก่อน
พี่ชายของเขาเองก็เป็นยอดนักสู้
เขาคือเนวิน เปง ผู้ซึ่งเสียชีวิตกะทันหันเมื่อสองปีก่อน
ซอว์ เปงเป็นชาวบ้านที่อาศัยอยู่ ณ หมู่บ้านรุ่งอรุณในคิวชู
เนื่องจากคนพม่าไม่ใช้นามสกุลกัน
เขาจึงใช้นามสกุลโยโรอิซึกะ ของหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อความสะดวก
ผมได้ยินมาว่าในรอบแรก ซอว์ เปงยังไม่ได้งัดท่าเด็ดออกมาใช้
ใช่แล้วค่ะ
มันเป็นท่าพิเศษที่ทรงพลังในวิชามวยและเหว่ นั่นก็คือลูกโหม่งพิฆาต
ซอว์ เปงชนะการต่อสู้แปดจาก 18 ครั้ง ด้วยการใช้ท่าโหม่ง
และในจำนวนนั้น มีหกครั้งที่เป็นการโหม่งสวน
จริงอยู่ที่ซอว์ เปงได้เปรียบ ในการต่อสู้ระยะประชิด
แต่คู่ต่อสู้ของเขาไม่ปล่อยให้เขาชนะง่ายๆ แน่
ในขณะเดียวกัน พลังของมิคะซึจิยังคงเป็นปริศนา
ใช่ครับ ความเร็วของมิคะซึจินั้นเข้าขั้นอันตราย
แต่วิชาและทักษะการต่อสู้ที่เขาใช้ กลับไม่ได้ถูกบันทึกเอาไว้เลย
เข้าใจแล้วค่ะ
เอาล่ะ ฝั่งหนึ่งคือนักสู้มือเปล่าจากประเทศพม่า
ส่วนอีกฝั่งคือมือสังหารผู้ลึกลับ
สองคนที่ไม่ควรต้องมาเจอกันจะมาประลองกันที่นี่
เอาโว้ย
ไม่ว่ายังไงฉันก็จะชนะให้ได้
ขอโทษที แต่ฉันไม่ยอมให้นายชนะหรอก
นายจะพ่ายแพ้ต่อหน้าความรักของเรา
เข้ามาเลย
ฉันเครื่องติดแล้ว
(สองปีก่อน)
พี่…
พ่อที่เสียไปแล้วของเธอก็เป็นนักสู้เหมือนกัน
ห้าปีก่อน เนวิน เปงพี่ชายเธอมาหาฉัน
ด้วยความแข็งแกร่งปานเทพเจ้าผู้ดุดัน เนวิน เปงชนะการต่อสู้ครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่เขาไม่ฟังคำแนะนำของฉัน ที่บอกให้เขาค่อยเป็นค่อยไป
เขายังคงลงแข่งต่อไปเรื่อยๆ อย่างบุ่มบ่ามไม่มีเว้นวรรค
หลังจบการต่อสู้นัดสุดท้าย เขาก็ล้มลงและไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย
ฉันมารู้เอาทีหลังว่า
ที่หมู่บ้านของเนวิน เปง พวกชาวบ้านและพี่น้องของเขา
กำลังจะถูกไล่ที่ให้ออกไปจากหมู่บ้าน
เพื่อจะอยู่ต่อ ชาวบ้านจำเป็นต้องจ่ายเงินก้อนโต
เจ้าโง่นั่น
ทำไมเขาถึงไม่มาขอให้ฉันช่วย
"นักรบจะไม่รับเงินให้เปล่าเด็ดขาด"
นั่นคือสิ่งที่พี่พูดอยู่ตลอด
ท้ายที่สุดพวกเราก็เสียหมู่บ้านไป
ลุงช่วยอะไรผมหน่อยเถอะ
ต้องการอะไรก็บอกได้เลย
ขอให้ชาวบ้านกับพี่น้องของผม มาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านของลุงเถอะ
ลุงไม่ต้องห่วงหรอกนะ
ผมน่ะทรหดกว่าพี่ชายซะอีก
ผมจะมาแทนที่พี่ชายเอง
ใช่แล้ว
ฉันจะปกป้องหมู่บ้าน
ฉันต้องปกป้องมันให้ได้
ย้าก
เตรียมตัว
เริ่มได้
กะไว้อยู่แล้ว ความรู้สึกมันแปลกๆ
หมอนี่ตั้งใจรับการโจมตีนั่น
(วิชาวิญญาณอัสนี ท่าร่างมายา)
ท่าร่างมายา
ปรมาจารย์วิชาอัสนีรุ่นที่ 65
มิคะซึจิ เซย์เป็นผู้คิดค้นท่าร่างนี้ขึ้นมา
การเคลื่อนไหวที่ใช้ความเร็วหลากหลายไม่คงที่นี้
จะตามด้วยท่าโจมตีที่เร็วที่สุดของวิชาวิญญาณอัสนี กระบวนท่าอัสนีแลบลั่น
เข้ามา
(อัสนีแลบลั่น)
ท่านั่น…
เข้าใจแล้ว แบบนี้เองสินะ
ดูออกหรือเปล่า ซอว์ เปง
นายเหมือนจะมีโอกาสชนะศึกนัดนี้
ฉันจะเฉือนเนื้อนายและบดขยี้นายให้แหลก
ซ้าย
มันจงใจรับหมัดเพื่อจู่โจมสวนกลับ
ไม่ใช่แค่นั้นหรอก
เขางอตัวไว้เพื่อลดช่องว่างที่ด้านหน้า
และจำกัดทิศทางที่ศัตรูสามารถโจมตีเข้ามา
แต่ถ้าทำแบบนี้ กระดูกสันหลังของเขาจะเปิดโล่ง
แต่กระดูกสันหลังไม่ใช่จุดตายของซอว์ เปง
การโจมตีแบบครึ่งๆ กลางๆ ทำให้มันร้าวไม่ได้หรอก
ประเคนเข้ามาเลย
เขาต้องเจ็บแน่ๆ
สไตล์การต่อสู้ของนายไม่เหมาะที่จะสู้ไปเรื่อยๆ
แต่ทำไมนายถึงไม่ยอมล้มลงไปสักที
มาแล้ว
เอ๋
ซอว์ เปงหลบเหรอ
คุณซายากะ เกิดอะไรขึ้น
เขาหลบค่ะ
ซอว์ เปงกำลังหลบการโจมตีของศัตรู
ยอดมนุษย์ที่ขึ้นชื่อเรื่องการสวนกลับแบบตรงๆ
กำลังหลบการโจมตีของคู่ต่อสู้อย่างต่อเนื่อง
อะไรกัน
ออกมาแล้วค่ะ ท่าค้อนเหล็กพม่า
ถึงจะพลาดเป้า แต่ดูพลังทำลายนั่นสิคะ
ใครโดนเข้าไปมีหวังสลบเหมือดแน่
สุดยอด
เขาแข็งแกร่ง
เมื่อกี้ฉิวเฉียดไปนิดเดียว
ฉันมัวจดจ่อกับการโจมตีให้เข้าเป้า จนเข้าใกล้เขาเกินไปหน่อย
นั่นคือสิ่งที่เขากำลังรอคอย
ช่างเจ้าเล่ห์จริงๆ เลยนะ
เขากะไว้แล้วว่าเรย์จะพุ่งเข้าใกล้ ก่อนจะโหม่งสวนกลับ
ถ้าใกล้กว่านี้ล่ะก็ เรย์คงโดนเข้าไปแล้ว
หมอนี่รู้จักคิดกลยุทธ์ในระหว่างต่อสู้แล้วสินะ
ดูเหมือนเขาจะเติบโตขึ้นแล้วในฐานะนักสู้
ย้าก
นายหลบได้งั้นเหรอ สุดยอดไปเลย
ไม่ต้องบอกฉันก็รู้ ฉันน่ะมันสุดยอดอยู่แล้ว
เก้าล้านสรุปว่าซอว์ เปงเป็นฝ่ายได้เปรียบ
โดยดูจากสไตล์การต่อสู้ของมิคะซึจิ
หลายกระบวนท่าในวิชาวิญญาณอัสนี มุ่งเน้นไปที่การลอบสังหาร
หรือพูดอีกอย่างก็คือพวกเขาต่างใช้อาวุธ
ในการสังหารศัตรูด้วยการจู่โจมเพียงเล็กน้อย
ถ้าการประลองอนุญาตให้ใช้อาวุธ ศึกนี้ก็คงจะจบลงไปแล้ว
แต่การประลองเคนกันนัดนี้ยังไม่จบลง
สภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของมือสังหาร
วิชาของพวกเขาเน้นที่การฆ่ามากเกินไป จนมองข้ามเรื่องการเอาชนะศัตรูให้ได้
แต่คุโรกิ เก็นไซจากสำนักไควัน ก็ฝึกปรือเรื่องการพิชิตศัตรูได้จนเชี่ยวชาญ
เจ้าหนุ่มสำนักอินาบะเองก็ด้วย
ต้องมาดูกันแล้วว่าประมุขหนุ่ม แห่งสำนักวิญญาณอัสนีจะเก่งแค่ไหน
หือ มิคะซึจิตั้งท่าต่างไปจากเดิมค่ะ
ฉันรับปากผู้หญิงที่ฉันรักว่าฉันจะไม่ฆ่าคนอีก
นายอย่ามาตายใส่ฉันเชียวล่ะ
(กำปั้นอสูร โทคิตะ)
ในปี 1588 มีการออกคำสั่งให้ยึดดาบทุกเล่ม
คนที่ได้รับอนุญาตให้พกดาบมีแค่ซามูไรเท่านั้น
แต่คนที่ทำงานเป็นนักฆ่าส่วนมากไม่ใช่ซามูไร
ดังนั้นพวกเขาจึงต้องหาวิธีลอบสังหารแบบใหม่
หลักๆ แล้วมันมีอยู่สองวิธี
หนึ่ง ฆ่าเป้าหมายด้วยวัตถุที่ไม่เหมือนอาวุธ
หรือพูดง่ายๆ ก็คือฆ่าด้วยอาวุธลับ
ส่วนอีกวิธีก็คือการฆ่าเป้าหมายด้วยมือเปล่า
เราสามารถพูดได้ว่าอัสนีแลบลั่น คือรูปแบบดั้งเดิมของวิชาวิญญาณอัสนี
แต่รูปแบบนี้ตรงกันข้าม มันปรับเปลี่ยนไปตามกาลเวลา
นี่คือรูปแบบผันเปลี่ยนตามกาละ
ลุยล่ะนะ
(เกคัง โชโช เซย์เมย์ ชิฮาคุ ชินเทย์ เกย์โกะ)
เขาเปลี่ยนรูปแบบของกำปั้น ตามจุดที่เขาโจมตีบนใบหน้า
เพื่อสร้างความเสียหายให้หนักขึ้น
นี่คือเคล็ดคลื่นความร้อนในวิชาวิญญาณอัสนี
มิคะซึจิพยายามรักษาระยะห่าง แต่ซอว์ เปงพุ่งเข้าไปใกล้เขาแล้ว
เรย์
ไม่จริงน่า โดนแค่สองครั้ง แต่กระดูกฉันก็ร้าวแล้วเนี่ยนะ
การโจมตีของเรย์ใช้ไม่ได้ผล เป็นเพราะน้ำหนักที่ต่างกันหรือไง
ไม่ใช่แค่เพราะน้ำหนักต่างกัน ปัจจัยหลักอยู่ที่ความสอดคล้องลงตัว
ชุดการโจมตีของมิคะซึจิ เรย์ยอดเยี่ยม
วิธีที่เขาเปลี่ยนรูปกำปั้นไปตามจุดตาย
เพื่อที่จะได้โดนเป้าหมายอย่างแม่นยำก็น่าชื่นชม
แต่เขาโชคไม่ดี
เจอใครไม่เจอ ดันมาเจอซอว์ เปงเข้าซะได้
หมอนี่น่ะกะโหลกแข็งยิ่งกว่า มนุษย์คนไหนในประวัติศาสตร์
มันแข็งพอที่จะสลายการโจมตีทั้งหมด
เขาคือภาคตรงข้ามของบันโดคุง ผู้มีร่างกายยืดหยุ่นขั้นสุดยอด
กระดูกและข้อต่อที่แข็งแกร่ง ทำให้กล้ามเนื้อของเขาแน่นยิ่งขึ้นไป
มันช่วยสลายแรงปะทะที่กระทบจุดตายของเขา
ถึงความเสียหายจะยังอยู่ แต่มันน่าจะลดลงไปครึ่งหนึ่ง
เจ็บจัง เจ็บชะมัดยาด
ซอว์ เปงโจมตีไม่หยุดเลยค่ะ
ส่วนมิคะซึจินั้น
- เขาตกเป็นฝ่ายตั้งรับ - มิคะซึจิ เรย์
นายแข็งแกร่งจริงๆ
แต่ว่านะ
ฉันจะเป็นฝ่ายชนะ
แทงเข่า
ได้ตัวสักที
(ค้อนเหล็กพม่า)
ฝ่าจิน โยโรอิโดชิ อุระอาเทะเท็ชชิ
ทั้งหมดนี้คือเคล็ดวิชาทะลวงภายนอก เพื่อสร้างความเสียหายแก่ภายในโดยตรง
วิชาวิญญาณอัสนี สายฟ้าหฤโหด
ต้องทำให้หมอนี่ส่ายไปเรื่อยๆ
ช่างเป็นนักสู้ที่มั่นคงจริงๆ แฮะ
การเล็งลูกตาของเป้าหมายที่เคลื่อนไหวมันยาก
เว้นเสียแต่จะเป็นผู้เชี่ยวชาญแบบมุเทบะ
เขาโจมตีอีกฝ่ายไม่หยุด เพื่อให้สมองของศัตรูสะเทือนไปมา
ถึงภายนอกจะมีบาดแผลไม่มาก แต่ความเสียหายภายในกำลังสะสม
ทำไมไม่ยอมแพ้ไปสักที
พ่อครับ
พี่
ไม่ต้องห่วงนะ
ผมจะปกป้องครอบครัวของเรา
รวมถึง…
หมู่บ้านรุ่งอรุณด้วย
ผมจะปกป้องพวกเขาเอง
สลัดหลุด มือเขาลื่นเหงื่อและเลือดหรือเปล่า
ไม่ค่ะ เขายังไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายไป
เตะต่ำตามด้วยเตะต่ำแล้วก็เตะต่ำ
ขาของมิคะซึจิบวมเป่งแล้ว
เขาโต้กลับด้วยลูกเตะจันทร์เสี้ยว
แต่นั่นยังหยุดอีกฝ่ายไม่ได้ ซอว์ เปงกำลังรุกหนัก
เสียใจด้วย
ฉันอ่านทางนายได้เก่งกว่า
ขากรรไกรของเขาถูกโจมตีเป็นหนที่สอง
จิตวิญญาณนักสู้คำรามทรุดลงต่อหน้าเทพอัสนี
ได้ผู้ชนะแล้ว
การแข่งขันจบลงแล้วค่ะ
เจ้าแห่งการโจมตีพลีชีพจากพม่า ต้องพ่ายแพ้ที่เกาะกันริวแห่งนี้
นี่อาจจะเป็นครั้งแรกเลยที่เขาแพ้แบบหมดสติ
ส่วนผู้ชนะก็คือหนุ่มแดนปลาดิบจากตะวันออกไกล
มิคะซึจิ เรย์
เขา…
สุดยอดเลย
สู้กับหมอนี่จะต้องลำบากแน่ๆ
ต๊ายตาย เด็กคนนั้น…
เขาดูไม่มีความสุขเลยที่ชนะ
ฉันต้องทำอะไรซะแล้ว
ไม่นึกเลยว่าจะมีคนทนวิชาวิญญาณอัสนี ได้นานถึงขนาดนี้
ฉันอวดดีเกินไป
ต้องไปทบทวนกระบวนวิชาใหม่
(มิคะซึจิ เรย์เข้าสู่รอบที่สาม)
ฟื้นแล้วสินะ
เก้าล้าน
ลูกโหม่งครั้งที่สองมันเลินเล่อเกินไป
เขาอ่านการโจมตีของนายออก และใช้แรงโถมของนายเล่นงานนายเอง
แต่ถ้านายโหม่งโดนเขาตั้งแต่ครั้งแรก นายก็คงจะชนะไปแล้ว
ที่ฉันตั้งใจจะบอกก็คือ
นายแพ้ไปแบบฉิวเฉียด
จำไว้เป็นบทเรียนสำหรับศึกต่อไปแล้วกันนะ
แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องของฉันหรอก
ซอว์ เปง
ขอโทษนะ เก้าล้าน
แต่ฉันพอแล้วล่ะ
ฉันน่ะ…
"พอแล้ว" เหรอ
นายบอกว่าพอแล้วงั้นเหรอ
นายพูดอะไรของนาย
นายไม่ใช่คนใช้ไม่ได้แบบนั้น
ก็แค่พลาดครั้งเดียว นายไม่ใช่คนที่ล้มแล้วจะไม่ลุกสักหน่อย
ตอบฉันมาสิ ซอว์ เปง
เก้าล้าน
ฉันสู้ต่อไปไม่ไหวแล้ว
นายทำให้ฉันเดือด
ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนขี้ขลาดอย่างนาย จะกล้าเรียกตัวเองเป็นคู่แข่งของฉัน
ฉันพอกันทีกับนาย
อย่าโผล่หน้ามาให้ฉันเห็นอีกเชียวล่ะ
เก้าล้าน
มันไม่มี "ครั้งหน้า" สำหรับฉันแล้ว
คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์
สัตว์ร้ายผู้งดงามกลับมาแล้ว
สิ่งเดียวที่เขาสนใจก็คือเทพอสูร เทพอสูรเพียงเท่านั้น
ต้นกำเนิดของรากษสถูกเปิดเผย
ตอนต่อไป "เพื่อนเก่า"