ประธานบริษัทพลังงานไฟฟ้าโทโย ฮายามิ คัตสึมาสะ
ในช่วงฟื้นฟูบ้านเมืองหลังสงคราม เขาทำงานอยู่หลังฉากอย่างขะมักเขม้น
เขาก่อตั้งบริษัทพลังงานไฟฟ้าขึ้น
และกลายมาเป็นหนึ่งในบุคคล ที่ทรงอิทธิพลที่สุดของประเทศ
เขาคือหนึ่งในผู้กำกับความเป็นไปในโลกใต้ดิน ร่วมกับคาตาฮาระ เม็ตสึโดะและคุเระ เอริโอะ
แต่ฮายามิไม่พอใจ ที่เม็ตสึโดะ เพื่อนเก่าของเขาได้ขึ้นมาเป็นผู้นำ
ดังนั้นเขาจึงวางแผนยึดอำนาจมาตั้งแต่ต้น
เอ๋
ฉันตอบแทนบุญคุณแล้วนะ
เขาถูกตัดสิทธิ์จากการประลองอย่างไม่เต็มใจ
เราเลยตัดสินใจจ้างเขา และชดเชยให้เขาอย่างเป็นธรรม
แต่งานนี้มันโง่เง่าสิ้นดี
ที่เม็ตสึโดะรวมเอาบุคคลสำคัญของประเทศ มาไว้ในที่เดียวกันแบบนี้มันเข้าทางฉันแท้ๆ
เหล่าองครักษ์ของฉันปิดล้อมเกาะนี้เอาไว้แล้ว
มันไม่มีทางให้หนีแล้วล่ะ
คนของฝ่ายฮายามินี่หว่า
สมน้ำหน้า
ฉันจะไม่ให้อภัยทั้งคนที่ทรยศ และคนที่ไร้ความสามารถ
ฉะนั้นทุกคนที่นี่มีแค่สองทางเลือก
จะยอมจำนน และเข้าร่วมสมาคมเคนกันใหม่ของฉัน
หรือจะหายสาบสูญไปในเหตุระเบิด ที่กำลังจะเกิดขึ้นในโดมนี้
ไงล่ะ เม็ตสึโดะ
(ประธานสมาคมเคนกัน) (คาตาฮาระ เม็ตสึโดะ)
(กำปั้นอสูร โทคิตะ)
(ตอน 11 ธงกบฏ)
การแสดงคืนนี้สนับสนุนโดยธนาคารไดนิปปอน
เราหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลิน
ไปกับค่ำคืนแห่งการแสดง อันแสนอัศจรรย์และบันเทิงเริงใจ
บ้าเอ๊ย เจ้าพวกนี้จู่ๆ ก็โผล่มา พวกมันเป็นใครกันเนี่ย
เรื่องมันดูซับซ้อนเกินกว่าจะเป็น การเล่นงานทีเผลอของบริษัทคู่แข่งนะครับ
พวกมันรอตอนที่ไม่มีคนแล้วค่อยเข้ามาล้อมเราไว้
พวกมันเตรียมตัวมาดี
แย่แล้วสิ คอสโมก็ยังบาดเจ็บอยู่
คาเนดะ ดูแลเขาด้วย
อดัม ฉันไม่เป็นไร
หุบปาก
นายน่ะมีแต่จะถ่วงเรา ไปซะสิ คาเนดะ
ครับ
อดัม
(นักสู้จากบริษัทยาฟุรุมิ) (วากะซึกิ ทาเคชิ)
(ห้องรอ) (มิคะซึจิ เรย์)
(นักสู้จากโกลด์ เพลเชอร์ กรุ๊ป) (มิคะซึจิ เรย์)
รุกฆาตแล้ว เม็ตสึโดะ
ยกเลิกงานประลอง
แล้วลงจากตำแหน่งประธานสมาคมเคนกันซะดีๆ
ถ้าเกิดฉันปฏิเสธล่ะ
ถ้าแบบนั้นล่ะก็ ฉันจะระเบิดโดมเคนกันทิ้ง
พร้อมๆ กับสมาชิกสมาคมเคนกัน และบรรดาบุคคลสำคัญของประเทศ
แบบนั้นคุณจะกลายเป็น ศัตรูหมายเลขหนึ่งของทั้งโลกนะ
ประธานฮายามิ
ฉันไม่สน แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉันก็จะมีอิทธิพลยิ่งกว่าใครในโลกนี้
เขาอุตส่าห์ลำบากเตรียมการเรื่องทั้งหมดนี่
เขาต้องมีคนมีอำนาจหนุนหลังอยู่แน่ๆ
ให้ตายสิ วุ่นวายอะไรอย่างนี้นะ
คนไข้คนหนึ่งของเรายังไม่ตื่นซะด้วยสิ
(ห้องดูแลผู้ป่วยหนัก)
เป็นโชว์รอบดึกที่อลังการซะจริง
คนทั่วไปคงไม่มีโอกาสได้ดูโชว์อะไรแบบนี้
เอาล่ะ
ตัวคันจิของวิชานิโกะมันใช่ตัวนี้หรือเปล่าเนี่ย
จะว่าไป นอกจากเรื่องนั้นแล้ว ฉันก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอดีตของคุณโอมะเลย
แต่มันไม่สำคัญแล้วล่ะ
ความแข็งแกร่งนั้นหมายถึงอะไร
แกแน่ใจแล้วเหรอว่ามาหาถูกคน
รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร
เออ ฉันรู้จักแกดีเลย
แกคือคนขายยาที่คุมถิ่นนี้อยู่
เห็นว่าแถวนี้แกเก่งที่สุดเลยนี่นา
ช่วยแสดงฝีมือให้ฉันดูหน่อยสิ
นี่แปลว่าแกอยากรนหาที่ตายสินะ
แกน่ะทำได้แค่ฆ่าขี้ยาเท่านั้นแหละ ไอ้เวรเอ๊ย
ไอ้เด็กบ้า แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ
เข้าใจแล้ว คิดจำกัดการเคลื่อนไหวฉันสินะ
อะไรกัน คิดว่าฉันทำได้แค่กอดรัดหรือไง
ไอ้ตาถั่วเอ๊ย ทีนี้แกได้ตายแน่
มันกำอะไรเอาไว้ในมือหรือเปล่า
พุ่งชนเหรอ อย่ามาล้อเล่นกันนะโว้ย
พลังนี่มัน…
มันต้องกำอะไรเอาไว้แน่…
(ท่วงท่าเหล็กกล้า เหล็กแหลกลาญ)
โอเค ใช้ได้เลยล่ะ
เข้าใจหรือยัง
ถ้าใช้ความคิดสร้างสรรค์ แกจะเอาชนะศัตรูที่เก่งกว่าได้
แต่แกก็ยังเคลื่อนไหวสูญเปล่าเยอะอยู่ ฉันยังให้คะแนนเต็มไม่ได้หรอกนะ
พอแค่นี้แหละ ได้เวลากลับบ้าน แล้วไปทบทวนบทเรียนของวันนี้กัน
อะไรเนี่ย จบแล้วงั้นเหรอ
ฉันยังสู้ได้อยู่นะ
อย่ารีบร้อนสิ พวกเด็กๆ นี่มันแรงเยอะซะจริงแฮะ
ฉันก็อิจฉาอยู่หรอกนะ แต่การหักโหมเกินไปมันไม่ดี
หมัดขวาตรงหมัดแรกนั่นประมาทเกินไป
ถ้าหมอนั่นชำนาญท่ากอดรัดล่ะก็ การต่อสู้คงจบไปแล้ว
แถมท่าออกอาวุธของแกก็ยุ่งเหยิง
แบบนั้นการโจมตีของแกจะไร้ประสิทธิภาพ
โทมะ แกมีจุดที่ต้องปรับปรุงอีกเยอะ แต่แกก็ไม่ได้ทำผิดหรอกนะ
ยังปรับปรุงได้แต่ก็ไม่ได้ทำผิด มันหมายความว่าไงกันน่ะ
เฮ่ย ใครบอกให้แกอู้ได้กันน่ะ
แต่ก็ใช่แหละ
วัดตามสามัญสำนึกของฉัน หนทางที่แกต้องไปมันยังอีกยาวไกล
แต่แกก็รอดมาได้จนถึงป่านนี้ จริงไหม
ต่อให้เทคนิคของแกเก่งกาจ และแกเตรียมตัวมาอย่างดี
ทุกอย่างก็จะเป็นแค่ทฤษฎี ถ้าแกปกป้องตัวเองตอนสู้จริงไม่ได้
กับกลยุทธ์ภายในน่ะ มันไม่มีคำตอบไหนถูกต้อง
ถึงอย่างนั้นแกก็ยังไม่เคยเลือกคำตอบที่ผิดมาก่อน
หัวใจของวิชานิโกะอยู่ที่การเดิน
ขอแค่แกเดินได้ถูกต้อง จะหนทางไหนๆ แกก็สามารถผ่านไปได้
ด้วยอายุเท่านี้ ร่างกายของแกพัฒนาสมบูรณ์แล้ว
และด้วยร่างกายนั่น แกก็สามารถใช้ท่าต่างๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
มันถึงเวลาแล้ว
ถึงเวลาที่แกจะเริ่มออกเดินด้วยตัวเองสักที
ตั้งแต่พรุ่งนี้ฉันจะสอนไม้ตายลับ ในวิชานิโกะให้กับแก
ป่ากาคิงาฮาระอยู่ห่างจากแดนใน ไปทางทิศตะวันตกกว่า 100 กิโลเมตร
ตั้งแต่สำเร็จไม้ตายลับ ฉันก็ไม่ได้กลับมาที่นี่อีกเลย
เพื่อนที่มาเรียนวิชาลับด้วยกันกับฉันก็ตายที่นี่
นึกว่านายคิดค้นวิชานิโกะขึ้นมาเองซะอีก
เรื่องนั้นเอาไว้ฉันค่อยเล่าแล้วกัน
ที่นี่แหละ เรามาถึงใจกลางป่าแล้ว
มีเรื่องหนึ่งที่กวนใจฉันตั้งแต่เราเข้าป่ามา
ที่นี่ไม่มีสิ่งมีชีวิตเลย
รอบๆ ป่ากาคิงาฮาระมีสนามแม่เหล็กเข้มข้น
ถึงที่นี่จะกว้างและมีดินอุดมสมบูรณ์ แต่สิ่งมีชีวิตก็ไม่อาจอยู่รอดได้หรอก
มันคือป่าแห่งความตายที่ปฏิเสธสิ่งมีชีวิตทุกรูปแบบ
พอเทียบกับที่นี่แล้ว แดนในก็เหมือนสวรรค์ไปเลย
งั้นนายก็กลับจากป่าแห่งความตาย ไปแบบเป็นๆ สินะ ดีจัง
นี่เป็นที่ฝึกที่เหมาะสุดๆ ใช่ไหมล่ะ
นี่มันอะไร
ระหว่างการฝึก แกจะต้องใส่น้ำหนักถ่วงเอาไว้ที่แขนขา
แกห้ามถอดมันออกจนกว่าการฝึกจะจบลง
แต่ละข้างหนักสิบกิโลกรัม ไม่สิ หรือว่า 11 หว่า
เอาเป็นว่ารวมๆ แล้ว มันหนักราว 40 กิโลกรัมแล้วกัน
นายนี่มันไม่ใส่ใจเอาซะเลย
แต่จะเอางั้นก็ได้ น้ำหนักแค่นี้น่ะเบาจะตาย มันไม่ส่งผลอะไรหรอก
แล้วไง เราจะฝึกอะไรกัน
ยกน้ำหนักเหรอ หรือซ้อมท่วงท่า
ตั้งท่าซะ เราจะสู้กัน
แกต้องสู้กับฉันในสภาพนั้น
เราจะฝึกกันไปเรื่อยๆ จนกว่าแกจะโจมตีฉันโดน
แน่นอน ฉันจะไม่มีออมมือให้
หือ
ล้อเล่นกันใช่ไหม ปกติฉันเอาชนะนายไม่ได้…
ยังคิดว่าล้อเล่นหรือเปล่าล่ะ
หมอนี่เอาจริง
ถ้าแค่เพียรพยายามก็ผ่านไปได้ แบบนั้นมันก็ไม่ใช่การฝึกจริงๆ แล้ว
สำเร็จวิชาด้วยการทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
นั่นแหละหัวใจของไม้ตายลับ
อะไรล่ะนั่น เบาอย่างกับลมพัด
เฮ่ยๆ ยังไม่ถึงเวลางีบนะ
พื้นมันไม่เสมอกัน นี่แกรู้พื้นฐานหรือเปล่า
ลุกขึ้น เรายังฝึกกันไม่จบ
เป็นอะไรไป ขยับไม่ไหวแล้วงั้นเหรอ
ไม่เห็นเก่งอย่างที่พูดเลยนี่หว่า
เอาเถอะ เราเพิ่งฝึกกันวันนี้วันแรก
ฉันจะให้แกไปพักเร็วหน่อยก็ได้ ไปฟื้นฟูเรี่ยวแรงมาด้วยล่ะ
เจ็บเหลือเกิน
ขาซ้ายของฉัน
ไม่มีประโยชน์
กระดูกและกล้ามเนื้อของฉัน ร่างกายของฉันมาถึงขีดจำกัดแล้ว
อยู่ในสภาพนี้ฉันสู้ไม่ไหวแน่
นี่ไม่ใช่เวลาจะมาคร่ำครวญ
ก่อนอื่นฉันต้องทำแผลและหาอะไรกิน
จากนั้นก็นอนจนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้น
หมดเวลาพักแล้ว ตั้งท่าซะ
แกมันประมาทเกินไป
ฉันไม่ได้บอกว่าแกพักได้จนถึงเช้าสักหน่อย
บอกแล้วนะว่าเพื่อนฉันตายที่นี่
แกก็อยากตายที่นี่ด้วยหรือไง
ใกล้จะหมดคืนแล้ว
สิ้นสุดการฝึกวันแรก
นอนพักซะ แล้วเราจะมาเริ่มวันที่สองกัน
เริ่มวันที่สองของการฝึก
เป็นอะไรไป นี่แกตั้งใจหรือเปล่าเนี่ย
ก็เหมือนวันแรกของการฝึก โอมะอยู่ในกำมือของนิโกะอย่างสิ้นเชิง
หากจะเจาะจง เป็นเพราะอาการบาดเจ็บสะสมจากวันแรก
การเคลื่อนไหวของเขาจึงช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
การฝึกวันที่สองจบลงโดยไม่มีความคืบหน้า
เจ็บเป็นบ้า
ฮึบ
ถึงเวลาต้องหาอะไรกิน
สมุนไพรและอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูง
ตอนนี้โอมะเริ่มปรับตัว
ให้เข้ากับสภาพแวดล้อมของป่ากาคิงาฮาระแล้ว
รอก่อนเถอะไอ้แก่
พรุ่งนี้ฉันจะเอาคืนนายแน่
วันที่สามของการฝึก
(ท่วงท่าเปลี่ยนทิศทาง วารีและสวรรค์ นางแอ่นน้ำ)
อาการบาดเจ็บของเขาสะสมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
แต่ร่างกายของเขาตอบสนองต่ออาการผิดปกตินี้
สมองของเขาหลั่งเอ็นดอร์ฟิน
ซึ่งเข้มข้นกว่ามอร์ฟีนห้าหกเท่า
เขาจึงสามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้เป็นปกติ
สมองของแกไม่เคยหลั่งยาตามธรรมชาติ เยอะขนาดนี้มาก่อนเลยล่ะสิ
จำความรู้สึกเหมือนข้อจำกัดถูกทำลายนี้ไว้ดีๆ
(ท่วงท่าเปลี่ยนทิศทาง หลิวลู่ลม)
สิ้นสุดการฝึกซ้อมวันที่สาม
วันที่สี่
วันที่ห้า
วันที่หก
อะไรกันน่ะ
แกเป็นใคร
เข้าใจแล้ว ควบคุมพื้นที่ได้แล้วสินะ
เฮ่ยๆ
แล้วพวกนักสู้ข้างนอกล่ะ
ฉันบอกผู้คุ้มกันไปว่าไม่ต้องปราณีคนที่ขัดขืน
หวังว่านักสู้ของพวกแกจะปลอดภัยแล้วกัน
นี่มันบ้าชัดๆ
ได้พูดอะไรหรือเปล่า เจ้าตัวเหลือบริ้นไร
ฉันจะพิชิตโลกนี้ด้วยตัวของฉันเอง
ฉันไม่จำเป็นต้องให้แกมาช่วย
โอ้โฮ ทำตัวแมนๆ ก็เป็นด้วย
หุบปากไปเลย ฉันทนมามากพอแล้ว
ที่ประธานโยชิทาเกะพูดน่ะ มันคือความคิดของทุกคนในนี้นั่นแหละ
ยกเว้นแค่ไม่กี่คนน่ะนะ
ผมขอใช้โอกาสนี้ให้คำตอบเลยก็แล้วกัน
ผมไม่มีทางร่วมด้วยกับแผนการของคุณหรอก
แล้วเธอล่ะ อากิระ
พ่อของเธอที่เสียไปเป็นผู้ติดตามที่ภักดีของฉัน
"ผู้ติดตามที่ภักดี" เหรอ
งั้นใครกันที่สั่งให้พ่อของประธานอุริตะสังหารท่าน
พ่อของผมเป็นแค่หุ่นเชิดของคุณ
ท่านทำอะไรไม่ได้นอกจากเชื่อฟัง และฆ่าพ่อของประธานนิชิฮนจิ
แต่พวกเรานั้นไม่เหมือนกัน เราไม่ยอมเป็นหุ่นเชิดของคุณหรอก
เจ้าพวกโง่ ไม่เข้าใจสถานการณ์ของตัวเองเลย
พอที จงหายไปซะ
(ประมุขตระกูลคุเระ) (คุเระ เอริโอะ)
คิดจริงๆ เหรอว่าเรารู้ไม่ทันแผนของแก
ต๊ายตาย
อะไรกัน
ยอดฝีมือ 50 คนของตระกูลคุเระมาถึงแล้ว
แกบอกว่าจะยึดเกาะงั้นเหรอ
ข้อมูลทั้งหมดรวมถึงเวลาและเส้นทาง มันรั่วไหลตั้งแต่แรกแล้ว
แผนสองที่แกจะใช้ หลังจากนักสู้ของแกตกรอบจนหมด
คือการยึดอำนาจ
ถูกต้องไหมล่ะ
เพราะอย่างนั้นฉันถึงให้ตระกูลคุเระ หนีออกจากเกาะกันไปก่อน
อะไรนะ
ไอ้พวกบ้าเอ๊ย ลงมือก่อการร้ายกันจริงๆ ซะด้วย
เบี้ยอยู่พร้อมหน้าแล้ว มาเริ่มเกมเลยไหมล่ะ
เอริโอะ
เม็ตสึโดะ
คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์
ไม้ตายลับเริ่มสำแดง
ความทรงจำครั้งตกนรกฟื้นคืนกลับ
โอมะเผชิญความตายมานับไม่ถ้วนครั้งและบัดนี้…
ตื่นได้แล้ว โทคิตะ โอมะ
ตอนต่อไป: ตะลุมบอน