วิชายืมอายุขัย นักสู้จะใช้ความมุ่งมั่น กระตุ้นการทำงานของหัวใจ
เพื่อปลดปล่อยพลังอันมหาศาลยิ่งกว่าที่มนุษย์ปกติมี
กระนั้นวิชานี้ก็ทำให้สมองเสียหายรุนแรง และทำให้ความทรงจำเลอะเลือน
มันจึงเป็นวิชาต้องห้ามในสำนักนิโกะ
โอมะคุงกลับมาเป็นเทพเจ้าแล้ว
ผมเอาชนะโทคิตะ นิโกะได้แล้ว
(เมื่อสิบปีก่อน)
(กำปั้นอสูร โทคิตะ)
(ตอน 20 ปีศาจ)
(โทคิตะ โอมะ)
(คิริว เซ็ตสึนะ)
เป็นอย่างที่คนคนนั้นพูดจริงๆ ด้วย
ตัวจริงของเธออยู่ภายในใจ
มันได้ผล…
โอมะคุงสุดยอดไปเลย
ขอร้องล่ะนะ ฆ่าผมในสภาพนี้เถอะ…
โอมะ แกใช้วิชานั้นทำไมเนี่ย
หยุดนะ เลิกใช้มัน
โอมะ
หุบปากซะ แกเป็นใครกันวะ
ความทรงจำของเขาเริ่มสับสนแล้วสิ…
ไม่มีทางเลือกแล้ว
งานนี้คงได้เจ็บตัวกันแน่
หยุดนะ อย่ามาขวางสิ
ทำไมต้องมาขวางทางกันด้วย
โอมะ
ฉันไม่ได้ยินสิ่งที่หมอนั่นพูด…
อ้อ ใช่แล้ว…
นิโกะได้รับบาดเจ็บตอนที่พยายามหยุดฉัน
ตอนที่สู้กับหมอนั่น เขาถึงได้แพ้…
"ยืมอายุขัย" คืออะไรกันแน่
อาจารย์ของเขาห้ามไม่ให้เขาใช้
แล้วทำไมเขาถึงใช้วิชาที่อันตรายแบบนั้น
ยืมอายุขัยทำให้ความทรงจำสับสน
นิโกะตายด้วยน้ำมือฉันก็เพราะมัน
อ้อ งี้นี่เอง เธอจำได้แล้วสินะ
แต่มันไม่สำคัญแล้วล่ะ
แกพูดถึงตัวฉันที่อยู่ภายในใจงั้นเหรอ
แต่ฉันไม่ยอมรับเรื่องนั้นอีกแล้ว
หา
การทบทวนตัวเองน่ะ มีไว้สำหรับปีศาจที่อ่อนแอเท่านั้นแหละ
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะขังตัวเองไว้ ทำให้เธอต้องอ่อนแอลง
ในเมื่อเป็นอย่างนั้น
ผมจะช่วยให้เธอจำรายละเอียดสำคัญ ที่เธอลืมไปแล้วขึ้นมาได้เอง
เรื่องของคนที่ทำให้เธอ คุมตัวเองไม่อยู่ในวันนั้นน่ะ
เรื่องของนิโกะอีกคนที่สอนวิชายืมอายุขัยให้เธอ
เรื่องนี้มันสำคัญทั้งกับเธอและกับผม
(ถนนสายที่สิบ)
ถนนสายที่สิบ ต้องใช่เขตโทคิตะแน่ๆ
เพิ่งรู้เลยนะเนี่ย
ที่นี่แหละ โอมะคุงอยู่ที่นี่
ไม่ๆ นั่นน่ะใช้ไม่ได้
แกทำผิดไปหมดเลย
แกต้องยืนให้เหมือนแรงโน้มถ่วง กดทับลงมาจากด้านบน
เข้าใจหรือยังล่ะ โอมะ
อธิบายแบบนั้น ใครมันจะไปเข้าใจ
นั่นเทพเจ้าของผมงั้นเหรอ
ทำไมกัน อะไรทำให้เขาเปลี่ยนไป
เข้าใจแล้ว มันสินะที่ทำให้เทพเจ้าแปดเปื้อน
ผมจะฆ่าผู้ชายคนนั้น
หยุดนะ
อย่าดีกว่า ไอ้หนู
ด้วยพลังของแกตอนนี้ ไปก็มีแต่ตายเปล่า
ปฏิกิริยาไม่เลว ถือว่ามีแววนะเนี่ย
ตอนนั้นแหละที่ผมได้พบกับอาจารย์คนแรกของผม
เขาเป็นคนบอกความจริงให้ผมรู้
ชายคนนั้นกับเจ้าปีศาจ ที่เรียกตัวเองว่าโทคิตะ นิโกะ
พวกเขาเป็นศิษย์ร่วมสำนัก ที่ศึกษาวิชาสายเดียวกัน
พวกเราเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน
เมื่อก่อนพวกเรามีมากกว่านี้ แต่ตอนนี้เหลือกันแค่สองคนแล้ว
รู้ไหมว่าทำไม
เพราะหมอนั่นฆ่าพี่น้องคนอื่นๆ ไปหมดไงล่ะ
ก็นะ ฉันไม่สนใจที่คนอ่อนแอตายหรอก
แต่ถ้าต้องถูกฆ่าตายตอนหลับ มันก็คงจะไม่สนุกเท่าไร
เป็นอย่างที่ผมคิดเอาไว้จริงๆ
ชายคนนั้นเป็นปีศาจ
เทพเจ้าของผมถูกปีศาจสิงสู่
แกกับฉันมีเป้าหมายเดียวกัน
ฉันจะมอบพลังให้แกไปฆ่ามัน
พลังที่จะต่อกรกับปีศาจตัวนั้นได้
เป็นอะไรไป อยากสู้กับปีศาจตัวนั้นไม่ใช่หรือไง
การฝึกมันโหดหิน
แต่เขาก็มอบพลังที่จะเอาชนะปีศาจได้ ให้กับผมตามที่สัญญาเอาไว้
เขาสอนวิชาที่เธอเรียกว่าวิชานิโกะให้ผม
เจ้าหนู ตอนนี้แกบรรลุวิชาแล้ว
อย่างนั้นเหรอครับ
สำหรับไอ้กุ้งแห้งแบบแก มันก็คงจะได้เท่านี้แหละ
แต่ตอนนี้แกก็ยังเก่งไม่พอที่จะต่อกรกับปีศาจ
จะไปถึงจุดนั้นได้ แกต้องหาทางเอง
นี่ เดี๋ยวก่อน
เพื่อเป็นการฉลอง
ฉันจะสอนให้ว่าแกต้องทำยังไง เจ้าเด็กนั่นถึงจะกลับมาเป็นเทพเจ้า
โอมะคุง ผมทำให้เขาเป็นเหมือนเดิมได้เหรอ
ฉันจะช่วยสอนพื้นฐานให้ นี่ถือเป็นเรื่องใหญ่เลยล่ะ
พื้นฐานเหรอ
แกจะใช้ประโยชน์จากมันได้ไหม ก็อยู่ที่ตัวแกเองแล้ว
ผมไม่เข้าใจ
ทำไมถึงสอนวิทยายุทธ์ให้ผมล่ะ
ฉันกำลังทดลองอะไรบางอย่าง
เพื่อลับวิชานิโกะในแนวทางของฉันให้สมบูรณ์
ถ้าแกตายไป ฉันก็ไม่ติดใจ
และถ้าหมอนั่นตายด้วย มันก็ดี
วิธีนี้จะทำให้กลยุทธ์ภายในของแกสมบูรณ์
นิโกะอีกคนงั้นเหรอ
ว่าแล้วว่าเธอคงจะจำไม่ได้
เพราะแบบนี้เราถึงได้ย่ำอยู่กับที่
เขานี่แหละที่บอกผมเรื่องไทระ เก็นซัน
แต่เก็นซันน่ะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย
วิชาที่ผมร่ำเรียนมาจากเขา และวิชาเงาจิ้งจอกของเก็นซัน…
ผมบรรลุทั้งสองวิชาตอนอายุ 16
ไม่นึกเลยว่าก่อนจะไปปราบเจ้าปีศาจ ผมจะได้เจอกับเธออีกครั้ง…
แกเป็นใครกันน่ะ
บางทีนี่อาจจะเป็นโชคชะตา
หา
แต่คนที่ผมอยากเจอจริงๆ คือตัวเธอคนเก่า
เทพแห่งการทำลายล้างผู้อยู่เหนือทุกสิ่ง
ถ้าเป็นตัวเธอคนเก่า เขาคงเข้ามาฆ่าผมโดยไม่ถามอะไรสักคำ
วิชาที่เธอเรียนจากโทคิตะ นิโกะทำเธออ่อนแอ
รู้จักนิโกะด้วยงั้นเหรอ
รู้มากกว่าที่เธอรู้ซะอีก
อะไรกัน หมอนี่…
มันหายตัวได้งั้นเหรอ ไม่ใช่สิ
มันกะจังหวะลงมือตอนที่ฉันกะพริบตา
ฉันไม่มีเวลามาสู้กับหมอนี่แล้ว
(เพลิงพิโรธ)
มันใช้กระบวนท่าเพลิงพิโรธ
มันใช้วิชานิโกะได้ด้วยงั้นเหรอ
ถอยเพื่อตั้งหลักงั้นเหรอ
คนอย่างเธอเนี่ยนะ
เจ้าปีศาจนิโกะ…
มันทำให้โอมะคุงต้องเจ็บปวดขนาดนั้น…
ท่านี้จะทำให้เธอกลับมาเป็นคนเดิม
(ฝ่ามือรากษส)
ใครๆ ก็เอาแต่ทำให้ฉันโมโห
ทุกคนทำให้ฉันโมโห…
มันเป็นหลักการพื้นฐานจริงๆ อย่างที่เขาบอก
เธอกลับมาแล้ว
โอมะคุง
ผมเอาชนะโทคิตะ นิโกะได้แล้ว
แกน่ะหุบปากไปซะ
ฉันจะฆ่าแก
อีกก้าวเดียวก็จะได้รับการให้อภัย…
โอมะ
แกเป็นใครกันวะ
โทคิตะ นิโกะ หยุดนะ อย่ามาขวางสิ
ความทรงจำของเขาเริ่มสับสนแล้วสิ
ไม่มีทางเลือกแล้ว
งานนี้คงได้เจ็บตัวกันแน่
โอมะ อย่าให้เทพเจ้าเข้าประทับครอบงำแกได้
- นึกถึงกลยุทธ์ภายในไว้ อย่าหลงไปกับพลัง - ไม่นะ หยุด…
หยุดนะ
ตอนนี้จำทุกอย่างได้แล้วสินะ โอมะคุง
ความทรงจำสับสนนี่ช่างเลวร้ายจริงๆ เนอะ
จริงด้วย
หลังจากที่ฉันล้มลงไป
หมอนั่นก็โผล่มา
ไม่นะ…
แก…
แกฆ่าเทพเจ้า
โธ่เอ๊ย…
ดูเหมือนเทพเจ้าเข้าประทับก็ยังฆ่าแกไม่ได้แฮะ
ฉันรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแก
แต่ไม่สำคัญหรอก ถึงยังไงมันก็ทำให้แกบาดเจ็บได้
มาตัดสินกันดีกว่าว่า เราคนไหนคือโทคิตะ นิโกะคนสุดท้าย
เป็นอะไรไป แกดูเหนื่อยๆ นะ
สู้กันดุเดือดเลย…
เรื่องมันชักจะสนุกแล้วสิ
อย่าทำกร่อยเชียวล่ะ ศิษย์น้อง
ตอนที่ฉันไม่อยู่ แกสอนเทพเจ้าเข้าประทับให้โอมะงั้นเหรอ
ที่ฉันสอนลูกศิษย์แก คือกลยุทธ์ภายในของจริงต่างหาก
แกน่ะมันใจอ่อนเกินไปไม่เคยเปลี่ยน
เขา…
ใช่แล้ว
ตอนที่เกิดเรื่อง หมอนั่นก็อยู่ด้วย
ชายคนที่สอนยืมอายุขัยให้ฉัน
ใช่แล้ว ความทรงจำสับสน
โอมะลืมเลือนชายที่สอนวิชาต้องห้ามให้เขาไป
สัญชาตญาณสั่งให้สมองของเขาลืม เพื่อเป็นการปกป้องตัวเอง
ทุกความทรงจำที่เกี่ยวกับ การตายของนิโกะผู้เป็นอาจารย์
โอมะได้ขังมันเอาไว้ลึกลงไป
ภายในหัวใจของตัวเขาเอง
ใช่แล้ว
เรื่องมันเกิดขึ้นหลังจากที่ฉันเรียนรู้วิชานั้นไม่กี่วัน
ดี ใกล้จะกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมแล้ว
โย่
แกคือโอมะใช่ไหม
หมอนี่…
มันอำพรางตัวเองจนเข้ามาใกล้ขนาดนี้ โดยที่ฉันไม่ทันสังเกตเลย
ไม่ต้องตั้งการ์ดแบบนั้นก็ได้
อ้อ แต่แกรู้ไหม
พูดตรงๆ นะ ฉันน่ะหมายตาแกมาตั้งนานแล้ว
ฉันนึกว่าถ้าทำเหมือนไม่เคยเจอกัน แกจะรู้สึกผ่อนคลายมากกว่านี้
แต่มันดูจะไม่มีประโยชน์แฮะ
แกไปที่ป่านั่นมาใช่ไหม
งั้นหมอนั่นก็ถ่ายทอดวิชาพวกนั้นให้กับแกแล้ว
แกรู้เรื่องนั้นได้ยังไง
ลืมวิชาห่วยๆ ของหมอนั่นไปซะเถอะ
นิโกะตัวจริงคือฉันคนนี้ต่างหาก
อะไรนะ เลิกพล่ามไร้สาระสักที
เมื่อกี้นี้มันวิชานิโกะเหรอ
ใช่แล้ว แกมันอ่อนแอ
อ่อนแอเกินไป
ไอ้บ้านั่นนี่นะ แค่ฝึกลูกศิษย์สักคนให้ดีๆ ยังไม่ได้เลย
ฉันจะทำให้แกแข็งแกร่งเอง
ไอ้เวรเอ๊ย แกรู้จักนิโกะได้ยังไง
เฮ่ยๆ ไม่ได้ฟังฉันเหรอ
บอกแล้วไง ฉันคนนี้ต่างหากที่เป็นนิโกะตัวจริง
พูดบ้าอะไรของแกวะ
ไอ้เวร แกทำอะไรกับฉัน
นี่คือพื้นฐาน
หา
ตอนนี้เทพเจ้าอาศัยอยู่ในตัวแก
วิชานี้มันแตกต่างกับของปลอมที่อีกคนหนึ่งสอนแก
แกพูดเรื่องอะไรน่ะ
ใช่แล้ว ถูกต้องแล้วล่ะ
ในที่สุดเธอก็จำทุกอย่างได้สักที โอมะคุง
นี่คือช่วงเวลาที่ผมรอคอย
ช่วงเวลาที่ไอ้ปีศาจนิโกะพลั้งเผลอและอ่อนแอลง
(ท่วงท่าวารี-เพลิงสวรรค์) (ทำลายล้าง)
ใช่แล้วล่ะ เรื่องเป็นแบบนั้นแหละ
ดูเหมือนในที่สุดเธอก็จำได้สักที
ใช่แล้ว ที่นิโกะตายไม่ใช่ความผิดของเธอ
แต่มีคนทำให้เธอเชื่ออย่างนั้น เพื่อให้เธอต้องทุกข์ทรมานต่างหาก
นั่นแหละความจริงของคำสาปนิโกะ
เจ้าปีศาจนั่นสาปเธอให้ต้องเจ็บปวด
หยุดนะ
พอได้แล้ว
คุณโอมะเพิ่งจำเรื่องราวในอดีตที่แสนเจ็บปวดได้
ฉันเข้าใจว่าเธอเองก็เจ็บปวดมาตั้งแต่เกิด
และยังคงเจ็บมาถึงทุกวันนี้
แต่ตอนนี้ถึงตาเธอต้องได้สติบ้างแล้ว
คุณยามาชิตะ คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ
คนที่เธอพูดถึงน่ะ ปีศาจนิโกะคนนั้นไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว
อย่างที่คุณโอมะบอกนั่นแหละ เขาตายในการต่อสู้วันนั้น
ไม่อยู่แล้วเหรอ
ใช่ ไม่อยู่แล้ว
เพราะงั้นเซ็ตสึนะคุง
ตาสว่างสักทีเถอะ
ฉันทำทุกอย่างให้ดีขึ้นทันทีไม่ได้ก็จริง
แต่ฉันพร้อมจะทำทุกอย่างถ้ามันจะช่วยได้
เพราะงั้น…
คุณยามาชิตะ…
เซ็ตสึนะคุง
โผล่หัวมาแล้วสินะ
คราวนี้ฉันจะฆ่าแกให้ได้ โทคิตะ นิโกะ
หือ เอ๋
ยอมแพ้ซะเถอะน่า
ฉันน่ะเฝ้าดูแกมาตั้งนานแล้ว
ตอนที่แกสู้น่ะ แกทำอะไรอยู่กันแน่
ในสายตาฉัน แกก็แค่เลียนแบบโอมะเท่านั้นเอง
ว่าไงนะ
อ้าวๆ ไม่รู้หรอกเหรอว่าตัวเองกำลังทำอะไร
งี้ก็ยิ่งเกินเยียวยาเข้าไปใหญ่
แกอยากเป็นเทพเจ้าใช่ไหมล่ะ
แต่แกกลับต้องการให้เทพเจ้าสังหารเนี่ยนะ
แกมันปลิ้นปล้อนสิ้นดี
เสียใจด้วยนะ
ถึงยั่วโมโหไปก็ไม่ได้ผลหรอก
คิดว่าผมอยากเป็นเทพเจ้างั้นเหรอ
หา เอ๋
นั่นน่ะบ้าชัดๆ เลย
มนุษย์คนหนึ่งไม่มีทางกลายเป็นเทพเจ้าได้หรอก
ถูกต้องไหม โอมะคุง
มันเป็นแบบนั้นเองสินะ
แกน่ะไม่ได้เห็นวิญญาณของนิโกะหรอก
แกแค่รับไม่ได้ที่มีเรื่องที่แกไม่อาจควบคุม
แกก็แค่กลัวตัวแกเอง
รังสีอำมหิตรุนแรงมาก
ถึงเขาจะพูดจาเพ้อเจ้อก็เถอะ
แต่เซ็ตสึนะคุงก็ฝีมือแกร่งกล้าจริงๆ
นี่แหละช่วงเวลาที่รอคอย
วันที่เธอกับผมจะปรารถนาในกันและกัน
ตอนที่เธอกับผมรับรักจากอีกฝ่าย ตอนที่เราทั้งคู่ฆ่ากันให้ตาย
วันที่เราจะสู้กันจนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งดับดิ้น
ฉันสงสารหมอนี่จริงๆ
ชีวิตเขากลับตาลปัตร หลังจากเจอคนที่อ้างตัวว่าเป็น "นิโกะตัวจริง"
คิริว เซ็ตสึนะถูกมันหลอกใช้
ยามาชิตะ คาสึโอะ ถอยไปซะ
ครับ
ฉันได้นิโกะช่วยเอาไว้
ถึงตาที่ฉันจะเป็นฝ่ายช่วยบ้างแล้ว
คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์
โทคิตะ โอมะแข็งแกร่งกว่าเมื่อสิบปีก่อนมาก
แต่ความรักของเซ็ตสึนะแข็งแกร่งกว่า
เพื่อเปลี่ยนโอมะที่รักให้กลับเป็นเทพเจ้า เซ็ตสึนะจึงกลายเป็นปีศาจ
มาตัดสินให้รู้ดำรู้แดง
ตอนต่อไป การอำลา