Hej.
Zrobiłeś mi już kawę?
Mój bohater.
To nie jest byle kawa.
To café de olla.
To meksykańska kawa parzona w olla,
czyli glinianym garnuszku z cynamonem, piloncillo…
Rozumiem. Jesteś ekstrawagancki.
To magiczna czarna kawa.
- Jesteś dobry we wszystkim, co robisz? - Ty mi powiedz.
Chodź tu.
Co to?
Specjalny dzwonek dla szefa, więc odbieram nawet w dzień wolny.
Hej, co jest?
Okej. Tak, zaraz tam będę.
POŻAR W VIRGIN RIVER OBOWIĄZKOWA EWAKUACJA
Hej. Mamy kłopoty?
Wiatr się wzmaga, więc chce, bym przyjechała,
ale pali się na obrzeżach miasta.
Ludziom po tej stronie rzeki nic nie powinno się stać.
Wrócę,
żeby dokończyć kawę.
Miasto jest bezpieczne?
Na razie. Ale drogi do Clear River są zablokowane.
Już jedziemy. Będę tam tak szybko, jak się da.
Czy w Virgin River był już pożar?
Odkąd tu przyjechałem, tylko raz.
Nie było źle, ale ogień zbliżył się na tyle, by wszystkich wystraszyć.
Hope opracowała plan gotowości na wypadek pożaru.
Strefy ewakuacyjne,
schronienie w szkole podstawowej.
Bar to centrum dowodzenia, bo jest blisko rzeki.
Powinniśmy się tam udać.
Nie chcę jechać do baru, tylko do kliniki.
Zamknięto drogi do Clear River, więc będzie dużo pacjentów.
Dokowi i Cameronowi przyda się pomoc.
Robi się.
Dzień dobry, skarbie.
Dobry.
Spałaś?
Nie bardzo.
Widzę. Mam świetny nowy krem pod oczy.
Nie potrzebuję kremu.
Pomyślałam, że chcesz wyglądać jak najlepiej.
Nie idę na rozmowę o pracę, mamo.
Zeznaję w sprawie karnej.
Muszę się przygotować.
Brie, nie miałam na myśli tego, co pomyślałaś.
Wiem, że to trudne. Wystarczy, że przetrwasz dzisiaj i to koniec.
- Nie wiem, czy tak będzie. - Ja wiem.
Później nadrobimy zaległości.
Opowiesz mi o nowym domu, nowej pracy
i o tym, dlaczego Brady nie przyjechał.
A może nie?
Mamo…
Jak mówiłaś, muszę przetrwać ten dzień.
Niedługo stąd wyjdzieie. Zaraz wracam.
- Hej, Jack. - Hej.
- Miło cię widzieć. - Cześć.
Potrzebujemy pomocy. Doc i Cameron mają pacjentów.
Ojciec nie chciał wyjechać z obozu, ale żona zna Doca, więc nalegała.
- Mówi, że zaciągnął się dymem. - Okej.
- Zostawię was. - Mel, cieszę się, że jesteś.
Jack. Możemy pogadać na zewnątrz?
- Pewnie. - Pa.
- Zajmiesz się tym? Dzięki. - Tak.
Cześć, jak się macie?
Jestem Mel, jestem pielęgniarką. Podobno zaciągnąłeś się dymem?
Podejdziesz i usiądziesz?
Nic mi nie jest.
Kiedyś paliłem paczkę dziennie, nic mi nie będzie.
Mówił, że czuł się, jakby ktoś siedział mu na piersi.
Serce wciąż mu bije za szybko.
To typowe dla ekspozycji na dym.
Tętno jest podwyższone, bo otrzymujesz za mało tlenu.
Twoje serce musi pracować mocniej,
by rozprowadzać go po ciele.
Przez kilka godzin będę podawać ci tlen
i sprawdzę, czy tętno spada.
- Nie stać nas… - Nie mamy ubezpieczenia.
Wiecie co? Jestem dziś wolontariuszką,
więc pracuję za darmo i pokryję koszt tlenu.
Ale będę musiała pobrać opłatę za lizaka.
Jakie smaki?
Chyba mamy wszystkie.
Dziękuję.
Zaczynała się już bać.
Żaden problem.
Obozy są strasznie zadymione,
ale ludzie boją się, że jeśli wyjadą,
będą im grozić zarzuty albo deportacja.
Mam z nimi pogadać?
Tak. Większość z nich to dobrzy ludzie, którzy mieli pecha,
a ja chcę mieć pewność, że otrzymają odpowiednie leczenie.
Tylko ktoś musi ich przekonać.
Zobaczę, co da się zrobić.
Na pewno znasz drogę? W dymie można się pogubić.
Nie. Nie znam, ale…
chyba znam kogoś, kto zna.
Ogień jest blisko. Musimy się ewakuować.
Gdy zabezpieczymy towar, wykonam rozkazy straży.
- Dokąd się przenosisz? - Nie twoja sprawa.
Jasne. Co mam zrobić ze składem drewna?
Niech się pali.
Odbierz kasę z ubezpieczenia.
Odezwę się, gdy opadnie kurz.
Hej, co jest?
Potrzebuję pomocy przy ewakuacji obozów. Doc mówi, że nie chcą wyjechać.
Pomożesz mi ich namówić?
Jasne, ale niczego nie obiecuję. Pojadę za tobą.
- Spotkamy się przy bramie. - Tak.
Odeślij wszystkich. Niech zostaną z rodzinami.
Tu nie jest bezpiecznie. Włącz spryskiwacze.
To siódmy dzień pożarów w Grace Valley…
Wiem, że nie jesteś w strefie ewakuacji,
ale jesteś po tej samej stronie rzeki, co ogień.
Poczułabym się lepiej, gdybyś była po tej stronie.
Doceniam troskę, Hope.
Ale rozmawiałam już z Nickiem
i powiedział mi, że drogi muszą być przejezdne,
by ci, którzy muszą wyjechać, mieli jak.
Tak powiedział Nick.
Czy Nick przygotował plan gotowości?
Nie, ja.
Napisałam, że osoby starsze i niepełnosprawne
należy ewakuować jak najwcześniej.
To, że mówiłam, że lubię się starzeć,
nie znaczy, że chcę być postrzegana jako staruszka.
Lepsze to niż czas przeszły,
bo zostałaś w domu i usmażyłaś się jak kiełbaska.
Aż tak się o mnie martwisz?
Tak, Lydie.
W takim razie jedno auto więcej na drodze nie zaszkodzi.
Spakuję parę rzeczy i przyjadę.
Dobrze. Do widzenia.
Jak on mógł?
- Kto? - Nick!
Ignoruje mój Plan Gotowości.
Może nie jestem w pełni sił, ale byłam, gdy go pisałam.
- Czemu go zignorował? - Nie wiem.
Ale zażądam odpowiedzi.
Lepiej, by w Barze Jacka było centrum dowodzenia.
Denny i ja cię zwieziemy. Wściekłość i uraz mózgu
mogą liczyć się jako jazda pod wpływem.
Jak chcecie.
Jak długo trwa przerwa?
Miło cię znowu widzieć.
Przepraszam.
W imieniu wszystkich w Virgin River
chcę podziękować za wszystko, co straż dla nas robi.
Zrobimy, co się da,
ale potrzebna nam pomoc.
Zorganizuj grupy ochotników do pomocy szeryfowi w ewakuacji.
Preacher był dwa razy w Iraku. Może pomoże koordynować?
Chętnie pomogę.
Mój człowiek da ci mapę i pomoże zacząć.
- Pewnie. - Przepraszam, mogę na słówko?
Jasne. Czym mogę służyć?
Wyjaśnisz mi, dlaczego nie stosujesz się
do planu ewakuacji osób starszych i niepełnosprawnych
ze wszystkich stref.
Hope, robię to, co mówi Cal Fire.
Komendant Smith lepiej wie, co robić niż ja.
Ale teraz jesteś burmistrzem. Nie możesz być bierny.
Mieszkańcy, których nie chroni rzeka, są zagrożeni.
Wiem. Obiecuję, że nie pozwolę, by coś im się stało.
A teraz wybacz, ale muszę się zająć tym kryzysem.
To frustrujące. Staram się pomóc!
Może wciąż możesz.
Mam rozdysponować zadania wolontariuszom,
więc mogę wysłać kilku dodatkowych,
by sprawdzili, jak się mają najsłabsi mieszkańcy.
- Zgłaszamy się. Dokąd mamy jechać? - Dziękuję.
Wiemy, że Lydie tu jedzie, sprawdźcie, czy Bert wyjechał.
Rozmawiałam z Shirley. Jest u matki w Montanie,
ale nie może się z nim skontaktować.
A ciocia Connie?
Rozmawiałam z nią. Jest w szkole,
pomaga ewakuowanym. Spotka się z nami później.
Na razie droga do Berta jest czysta.
Trzymajcie się Ox Yoke Drive, to powinno pójść łatwo.
Możesz na nas liczyć.
Dziękuję.
Mayday.
Przedstaw się i określ sytuację.
Mówi Davis. Mamy dwóch rannych.
Jeden prawdopodobnie z krwotokiem wewnętrznym.
Drugi ma drobne rany. Nie mogą się wydostać.
Prośba o pomoc medyczną.
Współrzędne: 40,7 na północ, 123,86 na zachód.
Nie ruszaj się. Pomoc jest w drodze.
To tutaj.
Droga do tego miejsca jest odcięta. Nie wyślę karetki.
Doktor Mullins dojedzie tam z kliniki.
Komendant sobie poradzi…
Dzwoń.
Zna pan nazwiska rannych strażaków?
Wiem tyle, co ty. A co?
Martwię się o przyjaciółkę.
Jeśli Vernon tam pojedzie, to będą w dobrych rękach.
Jeszcze jeden głęboki oddech.
Świetnie.
Płuca są czyste.
Tętno spadło, więc możesz jechać.
W szkole podstawowej jest schronisko.
Dam ci inhalator ratunkowy na wypadek, gdybyś jeszcze miał duszności.
Wiesz co? Chyba muszę przepisać ci kolejnego lizaka.
Dziękuję, Mel.
Nie ma za co.
Pa.
- Pa. - Dziękuję.
Tak.
Dobrze. Mamy nowego pacjenta.
Drobne oparzenie na lewej ręce.
Przyłóż zimny kompres, a ja zaraz wrócę.
- Muszę do łazienki. Dzięki. - Tak.
Proszę podać nazwisko i powiedzieć, co panią łączy z oskarżonym.
Nazywam się Brie Sheridan, a oskarżony jest moim gwałcicielem.
Sprzeciw.
Na podstawie?
Domniemania nie są dowodami.
Podtrzymuję.
Ława przysięgłych zignoruje ostatnie zdanie.
Sheridan, wiem, że jesteś prawniczką, więc powinnaś wiedzieć lepiej.
To się nie powtórzy.
Nie, Wysoki Sądzie.
Don to mój były chłopak.
Proszę opowiedzieć przysięgłym, co się stało 10 maja.
Don zrobił nam kolację. Wypiliśmy po kieliszku wina.
Oglądaliśmy Taniec z gwiazdami, a potem mnie zgwałcił.
- Wysoki Sądzie. - Pani Richardson.
Chce pani porozmawiać ze świadkiem?
Wezwaliśmy panią Sheridan, by zeznała,
co zaszło między nią a oskarżonym tamtej nocy.
Cała sprawa obrony opiera się na fakcie,
że to było tylko nieporozumienie.
Błąd.
Ale zeznania pani Sheridan wykażą zamiar.
Oskarżony wiedział, co robi
i zachowywał się podobnie w stosunku do innych.
Dopuszczam, ale pod warunkiem,
że nie będzie pani sama kategoryzowała incydentu.
O tym zadecydują przysięgli. Proszę mówić, co się działo.
Nic więcej, nic mniej. Da pani radę?
Tak, Wysoki Sądzie.
Proszę kontynuować.
Proszę opowiedzieć o tym, co zaszło między panią a oskarżonym po tym,
gdy skończyliście oglądać telewizję.
- Cześć, Mel. - Hej.
Wszystko okej?
Chyba jestem zmęczona porannym pośpiechem.
- Tak. - A jak ty się masz?
Strażak został nadziany na pal.
Sprawdzę, czy mogę go przewieźć i wezmę Camerona do pomocy.
- Dasz radę utrzymać fort? - Tak.
Postaramy się szybko wrócić.
- Hej, Mel. - Tak.
Mamy więcej pacjentów. Głównie drobne oparzenia i zatrucie dymem.
Uporządkujesz od najcięższego przypadku?
Mogę to zrobić.
Grałam pielęgniarkę w Szpitalu miejskim,
więc nie musisz się o nic martwić.
TĘTNO PŁODU 0 UDERZEŃ/MIN
Dobrze.
Nie będzie łatwo.
Mogę potrzebować wsparcia.
Powodzenia.
Słuchajcie!
Wiem, że większość z was nie chce, ale musicie się ewakuować.
Obóz znajduje się w obowiązkowej strefie ewakuacji.
Mamy tylko ten obóz. Nie możemy odejść.
Rozumiem. Ale ogień idzie w tę stronę.
Będziecie bezpieczni w Virgin River.
Nie wierzcie mu.
To uwierzcie mnie. Frank, znasz mnie.
Wspierałem cię wcześniej, wspieram teraz.
Nie prosiłbym was o to, gdyby nie było to konieczne.
Macie moje słowo. I Jacka.
Musimy ruszać! Teraz!
Wsiadajcie do auta.
Weźcie najpotrzebniejsze rzeczy. Szybko!
Weź kilka głębokich oddechów.
Muriel. Przepraszam. Cały czas tu byłaś?
Dobra aktorka zawsze czeka w pobliżu. Czego ci trzeba?
Możesz się upewnić, że maska zasłania usta i nos?
I że pomiędzy oddechami widać mgiełkę?
- Tak. - Zaraz wrócę.
Dobrze.
- Cześć, Ava. - Hej, Mel.
Wybrałam złą porę na wizytę w Virgin River.
Wiem. Pożar jest straszny.
Jesteś na farmie? Nic ci nie jest?
Tak, jestem tutaj.
Pilnuję Chloe przez kilka dni, gdy Tara jest w San Francisco.
Ale wolę być zabawną ciocią niż opiekunką w kryzysie.
Nie kazano mi się ewakuować, ale na zewnątrz jest dużo dymu.
Dym może być niebezpieczny dla dzieci,
nawet jeśli nie widać go w domu.
Możesz ją przywieźć do kliniki na badania?
To nas obie uspokoi.
Jasne. Będę za 30 minut.
- Będę czekać. - Dzięki, Mel.
Lepiej nadajesz się na matkę niż ja.
- Do zobaczenia. - Tak.
Pa.
Mel.
Przestało zaparowywać.
Okej.
Spotkajmy się po godzinie i wrócimy razem.
Uważajcie.
Wygląda na to, że wolontariusze pojechali
do wszystkich domów, które chciałaś ewakuować.
Dzięki, Preacher.
Miło wiedzieć, że ludzie spoza kółka wciąż we mnie wierzą.
Walczysz o to miasto, Hope.
A gdy wojownicy są ranni, skupiamy się wokół nich.
Doceniam to.
Oczywiście.
Wszystko będzie dobrze.
Nick aż tak tego nie schrzani.
Jesteś tego pewien?
Jakieś informacje o strażaku?
Jeszcze nic, ale nie naciskam. Nie chcę irytować komendanta.
Chętnie poirytuję Nicka, jeśli zrobisz mi coś do jedzenia.
Umowa stoi.
Hej.
Dwóch strażaków było na tej skale,
próbując znaleźć lepszy kąt, gdy spadło drzewo,
zmuszając ich do skoku w ostatniej chwili.
Oddychaj. Nic ci nie będzie. Przyjechali lekarze.
Hej, to jest Jay.
Jay. Jestem doktor Mullins.
- To jest doktor Hayek. - Hej.
Ty jesteś Cameron, prawda?
- Tak. - Znacie się?
Kilka dni temu pomogliśmy Kai przy porodzie przez FaceTime.
Jak się czujesz?
Jakby z mojej nogi wystawał kawał drewna.
Przykro mi to mówić,
ale z twojej nogi wystaje kawał drewna.
Nie rozśmieszaj mnie, to naprawdę boli.
Rozumiem, ale cieszę się, że masz dobry humor.
Kaia mówiła,
że ciężko będzie mnie uwolnić.
To jaki jest plan?
Macie jakiś plan, prawda?
Stój.
- Czemu Lydie tu jest? - Nie wiem.
Hope nie kazała jej wyjechać?
Lydie.
Co wy tu robicie?
Przyszliśmy sprawdzić, co u Berta. Miałaś już być w mieście.
Spakuję jeszcze kilka pudeł,
a jeśli pomożecie, to migiem skończę.
Lydie, masz już dość rzeczy.
Jest źle. Musimy jechać.
Nie, póki wszystkiego nie spakuję.
Tylko to mi zostało po Herbie i Rickym.
Ricky nie umarł. Jest na szkoleniu w San Diego.
A jeśli nie wróci? Wypadki chodzą po ludziach.
- Mogą go wysłać… - Ricky wróci.
Wiem, jak bardzo za nim tęsknisz, bo ja też za nim tęsknię.
Ale wiem, że nie chciałby, byś ryzykowała życiem dla pamiątek.
Twoich pamiątek nie ma w tym domu.
Są w twoim sercu i żaden ogień ci ich nie odbierze.
A w aucie masz już cztery miliony pudeł.
To wystarczy.
No dobrze.
Dobrze, chodźmy.
Dobra.
Chodźmy.
Pojedziecie za mną do miasta?
Nie, jedź. Sprawdzimy, co u Berta.
Jedź bezpiecznie.
Uważajcie na siebie.
Zdarzyło się to tylko raz.
Ale codziennie przeżywam tę chwilę.
Minęły prawie cztery miesiące i chcę, by to się skończyło.
Musi się skończyć.
Żebym mogła żyć dalej.
Postawienie oskarżonego przed sądem pozwoli pani to zrobić?
Taką mam nadzieję.
Dziękuję, że podzieliła się pani swoją historią.
To było bardzo odważne, pani Sheridan.
Przykro mi, że musiała pani o tym mówić.
Nie mam więcej pytań.
Tak.
Dziękuję za przybycie, pani Sheridan.
Może nie zgadzamy się co do faktów,
ale zgadzamy się, że to było odważne.
Dziękuję.
Gdybym przeżyła to, co pani twierdzi, że przeżyła,
nie wiem, czy bym sobie poradziła. Byłbym wrakiem.
Ale pani była spokojna.
Może brała pani coś na uspokojenie?
Nie, nic nie wzięłam.
Ale to żadna tajemnica, że w przeszłości brałam leki przeciwlękowe.
Miałam na nie receptę.
Niczego nie sugerowałam, ale jak wiemy, jest pani prawniczką.
Skoro pani o tym wspomniała, to pewnie ma to związek z tą sprawą.
Sprzeciw. Czy obrona zeznaje, co myśli pani Sheridan,
czy pozwoli jej mówić?
Podtrzymuję.
Przeformułuję pytanie.
Czy piła pani alkohol, biorąc leki?
Tak.
A tamtej nocy? Zmieszała pani leki z alkoholem?
Tak.
Czy to możliwe, że nie pamięta pani tamtej nocy?
Nie.
Pamiętam każdy szczegół tamtej nocy. Zapadło mi to w pamięć.
Naprawdę?
Kto odpadł z Tańca z Gwiazdami?
Sprzeciw. Brak związku.
Mówiła, że pamięta każdy szczegół.
Do czego pani zmierza?
Zapomnijmy, co było w telewizji.
Pamięta pani, że Don poprosił panią o rękę?
Tak, ale to było w żartach. Nie mówił poważnie.
Według mojego klienta to było bardzo poważne.
Chciał się z panią ożenić.
Póki nie dowiedział się o problemie z lekami i alkoholem, i zmienił zdanie.
Zostawiając panią ze złamanym sercem i chęcią zemsty.
Nieprawda.
Sprzeciw.
Zrobiło się trochę za gorąco.
Zróbmy półgodzinną przerwę, żeby się uspokoić.
Skup się na mnie, okej?
Ciężko tego nie robić. Nie widzę niczego poza tobą.
Wygląda na to, że możemy cię zabrać do kliniki.
Dobrze?
- Dobra. - Tak.
Chwila. Będzie bolało?
Jak diabli.
Tak.
Gotów?
- Trzymam cię. - Tak.
Podnosimy na trzy.
Raz, dwa, trzy.
- Co to? - Niewykorzystana amunicja.
Wynośmy się, nim komuś stanie się krzywda.
Gdzie jest Brady?
Hazel!
- Hazel! - Hej!
- Wszystko okej? - Moja córka.
- Co? - Nie mogę jej znaleźć.
Wcześniej bawiła się tam.
Chyba uciekła do lasu. Proszę. Ma tylko sześć lat.
Znajdę ją, obiecuję. Dobrze?
Hej! Brady, dokąd idziesz?
Jej córka się zgubiła.
Daj mi kluczyki. Proszę. Ty je weź.
Jeśli ogień się zbliży, zabierz stąd wszystkich.
Nie wyjdziemy, póki jej nie znajdziemy.
- Jak ma na imię? - Hazel.
Hazel!
Hej.
Kai nic nie jest. Ktoś inny został ranny.
Skąd znasz jej imię?
Może oberwałam, ale nie wypadłam z gry.
Podobno to nic poważnego,
ale chyba coś do niej czujesz.
Lizzie mnie tego nauczyła.
Czuję coś do niej, ale…
Nie chcę naciskać i nie chcę tego schrzanić.
Mogę dać ci radę, o którą nie prosiłeś?
A mogę cię jakoś powstrzymać?
Powiedz jej, co czujesz.
Nie powstrzymuj się.
Kto wie, może czuje to samo.
A jeśli nie?
To nie będzie niedopowiedzeń.
Teraz nic jej nie jest, ale to twardzielka.
Prawdziwa wojowniczka, jak ty.
Wiesz, że w terenie wszystko może się zdarzyć.
To jest pyszne. Dziękuję.
WIEDZ, ŻE O TOBIE MYŚLĘ.
CIĄGLE O TOBIE MYŚLĘ.
Jay, podam ci kroplówkę,
a Doc oczyści ranę.
- Widzisz na wylot przez nogę? - Widzę. Widzę tam Chiny.
Co z tym zrobisz?
Lepiej nie powiem.
Co? Tylko ty możesz żartować?
To sól fizjologiczna. Wypłuczemy ranę,
gdy Mel poda znieczulenie miejscowe.
Będzie bolało?
Spokojnie. Nie powinno boleć.
Dziękuję, że tak dobrze się mną zajęliście.
Nie ma za co.
Szczerze mówiąc, ja tylko przenosiłem.
To zasługa Doca.
To była jego decyzja. Właściwa.
Wszyscy dziś robili więcej, niż do nich należy.
Zwłaszcza ty i Kaia.
Dziękuję za odwagę.
Lydie! Najwyższy czas.
Co tak długo?
Za długo skupiałam się na wspomnieniach.
Lizzie i Denny znaleźli mnie, gdy jechali do Berta.
O co chodzi, Hope?
Wydali nakaz ewakuacji twojej strefy.
Lizzie i Denny wciąż tam są.
Ze wszystkich sądów federalnych we wszystkich miastach na całym świecie.
Hej.
Zeznajesz w sprawie?
Tak. A ciebie co tu sprowadza?
To samo.
Ale mamy przerwę.
Chyba zdenerwowałam sędziego swoją szczerością.
Co to za sprawa?
To…
- Nie mój interes. Przepraszam. - Nie, w porządku.
Nieważne.
Miło cię widzieć.
Ciebie zawsze miło widzieć.
Skop im tyłki. Nie bierz jeńców, bo to moja praca.
Brie.
- Możemy pogadać? - Tak.
Sheridan. Dasz radę.
Hazel!
Mama cię szuka, skarbie.
Kończy nam się czas. Rozdzielmy się.
Nie. Łatwo zgubić się w tym dymie.
- Jeśli się nie… - Brady.
Nie wyjdę z tego lasu bez tej dziewczynki albo ciebie.
W porządku? Przeszukujemy teren. Razem.
Tak.
Dobra.
Hej.
- Hej. - Wyglądasz blado.
Kiedy ostatnio coś jadłaś?
Nie wiem. Wczoraj jadłam cheeseburgera i pianki.
Jakby wieki temu.
Tak.
Musisz coś jeść.
Ava jest w poczekalni?
Nie. Nikogo nie ma, więc możemy zjeść porządny lunch.
Nie dzwoniła?
Nie, ale zasięg jest słaby. Nie wiem, czy moja komórka w ogóle działa.
Miała tu być pół godziny temu,
a minęła już ponad godzina. Sprawdzę, co u niej.
Doc i Cameron sobie beze mnie poradzą.
Weź chociaż kawałek indyka.
Owiń go wokół paluszków serowych.
Dziękuję.
Mam jechać z tobą?
Nie. Poradzę sobie.
I ktoś musi się opiekować chłopcami.
To prawda.
Tych dwoje bez nadzoru spalą klinikę.
Za wcześnie na takie żarty, prawda?
To było…
Udaj, że tego nie powiedziałam i wracaj szybko.
Dobrze.
Hazel!
Zaraz zrobi się gorąco.
Jack!
Jesteś cały?
Tak.
Hazel!
Nic mi nie jest.
Hazel!
Okej, dzięki.
- Nie ma wieści? - Nie.
Lydie?
Skąd się tu wzięłaś? Dopiero wysłaliśmy alert.
Postępowałam według pierwotnego planu. Z własnej woli.
Hope.
Wysłałam tam Lizzie i Denny’ego po tym…
Jak powiedziałem, że się tym zajmę?
Działałaś za moimi plecami i ich naraziłaś?
Gdyby nie oni, wciąż bym tam była.
Tak, ale teraz oni tam są.
Wieże telekomunikacyjne nie działają.
O ile nie słuchają radia w aucie, nie dowiedzą się, że coś im grozi.
Nie wiem, czy w ogóle wiedzą, czym jest radio w aucie.
- Nie możesz kogoś po nich wysłać? - Teraz nie.
Zagrożenie jest między czwartym a piątym stopniem,
czyli jest tak źle, że ewakuują strażaków.
Możemy się tylko modlić, by wrócili bezpiecznie.
Nick. Przepraszam.
Hope, to był wielki błąd.
Który dowodzi, że nie nadajesz się na burmistrza.
- Dasz wiarę? - Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Denny, stój!
- Co robimy? - Zawracamy.
A co z Bertem?
Miejmy nadzieję, że już wyjechał, bo tędy nikt nie przejdzie.
Proszę zignorować wcześniejsze próby obrony
określenia motywów obecności pani Sheridan dziś w sądzie.
Proszę kontynuować.
Ale skończcie z tymi szopkami. Obie.
Dziękuję.
Zapytam inaczej.
Pani Sheridan.
Czy pani przyjaciółka, która akurat jest prokuratorką,
powiedziała, że jej dowody wyglądają słabo
i że potrzebuje więcej kobiet, by je wzmocnić?
Powiedziała mi, że moje zeznania mogą coś zmienić,
ale po tym, jak jej powiedziałem, że chcę wnieść oskarżenie.
Zemścić się na Donie.
Zdecydowanie nie.
Wiele razy w życiu mnie rzucano.
A nigdy nie oskarżyłam nikogo o gwałt.
Dlaczego nie zgłosiła pani tego cztery miesiące temu?
Po co pani czekała, aż zrobi to przyjaciółka?
Szczerze mówiąc,
bałam się to zrobić.
Jak ustaliliśmy, jestem prawniczką.
Wiem, jak toczą się takie sprawy.
Prawniczki takie jak pani niszczą kobiety takie jak ja,
by przysięgli nie uwierzyli w ani jedno moje słowo.
Kto teraz próbuje określić czyje motywy?
Myślę, że nie wniosła pani oskarżenia wcześniej,
bo wiedziała pani, że sama przegra w sądzie.
Nie mam więcej pytań.
Proszę o powtórne przesłuchanie.
Tak myślałem. Proszę.
To chciała pani powiedzieć?
Że bała się pani, że sama przegra w sądzie?
Nie.
Nie. Chciałam powiedzieć, że nie zgłosiłem tego,
bo nie chciałam zostać zdyskredytowana przez obrońcę,
zgrywającego bohatera dla klienta.
Wiem, jak to działa. Sama to robiłam.
Ale teraz wiem,
że bohaterowie nie są dobrze opłacanymi, dobrze ubranymi prawnikami,
którzy głoszą swoje przemowy na bezpiecznej sali sądowej.
Prawdziwi bohaterowie…
mają odwagę robić to, co słuszne.
Idą w stronę tego, przed czym większość ludzi ucieka.
Tam jest.
Hazel.
- Wyjdź. - Zasłoń tym usta.
Proszę.
Mama cię szuka. Pójdziemy po nią, dobrze?
Wszystko będzie dobrze.
To ludzie, którzy przezwyciężają swoje lęki.
Mierzą się z nieznanym.
Tętno rośnie. Musimy podać kroplówkę.
Robi się.
I trzymają się wiary…
nawet jeśli wszystko jest przeciwko nim.
Mam nadzieję, że jeśli skończy pani na moim miejscu,
będzie pani w stanie trzymać się swojej wiary.
W kraju, w którym jedna na sześć kobiet jest napastowana,
i gdzie w tym stuleciu więcej kobiet ginie z rąk swoich partnerów
niż mężczyzn na wojnach…
może się tu pani znaleźć.
Nie mam więcej pytań.
Nie masz nic lepszego do roboty?
Pomyślałem, że upewnię się, że dobrze się czujesz.
Nie czuję się dobrze.
Jeszcze nie teraz,
ale po raz pierwszy od dawna myślę, że nie długo mogę się tak poczuć.
Jeśli kiedyś zechcesz o tym pogadać… Chętnie posłucham.
Z chęcią.
To moja mama. Chwileczkę.
Hej, mamo.
Co? Co się dzieje?
Dobrze, mów wolniej.
Tak, już jadę.
W Virgin River wybuchł pożar.
- Mamy ją. - Jesteś cała?
Wierzchołek drzewa eksplodował i ją przestraszył.
- Ukrywała się. - Było głośno.
- Wiem, jesteś bezpieczna. - Chodźcie.
Dobra. Mam ją.
Raz, dwa, do góry.
Pojadę za tobą do miasta.
Dzięki za pomoc dzisiaj.
Dzięki za pomoc w Iraku.
POJECHAŁAM DO AVY SPRAWDZIĆ, CO Z NIĄ. KOCHAM CIĘ.
Brady! Muszę jechać! Mel może mieć kłopoty.
- Jedź! Spotkamy się w barze. - Okej.
Co przegapiliśmy?
Ma zapaść.
Zacznę uciskanie.
TĘTNO 110 CZĘSTOŚĆ ODDECHÓW 12
- O Boże, co zrobimy? - Nie mam pojęcia.
O Boże.
Ava!
Chloe.
O Boże.
Napisy: Agnieszka Otawska