Cześć.
- Hej. - Cześć.
Myślałem, że wrócę, nim się obudzisz.
To robisz, gdy mnie nie ma?
Bo mi się podoba.
To sprawa pomiędzy mną a leśnymi stworzeniami.
Mówię w imieniu swoim i całej fauny,
jesteśmy fanami.
Dziękuję.
Od wiewiórek.
- To ode mnie. - Dziękuję.
Cieszę się, że czujesz się lepiej.
Ja też.
Przygotowałaś niezłą ucztę.
Tak. Było więcej jedzenia. Dużo więcej, ale je zjadłam.
To wszystko dla ciebie. Smacznego.
Muszę lecieć.
Idę z Dokiem na ryby.
Że co proszę?
Idę na ryby.
- Na ryby? - Co?
Gdy odchodziłam z kliniki, zaproponowałam to i Doc skorzystał.
Gdy już zmyję z siebie zapach ryb,
idę na lunch z paniami z kółka krawieckiego,
a potem na babski wieczór z Brie.
- Cieszę się, że wszyscy cię wspierają. - Tak.
Będę musiał się tobą podzielić.
Nie masz dużo pracy?
Mam. Dziś dzień dostaw, ale nie będę aż tak zajęty.
Mogę umówić nas na wizytę u doktor Lorton. Spytamy, kiedy możemy znów próbować.
Jasne.
- Może pogadamy o tym później. - Jasne.
Dziękuję za kwiaty i latte.
- Nie ma za co. - Kocham cię.
Ja ciebie też.
Powodzenia.
Dzięki.
- Musimy porozmawiać o tamtym dniu. - Dobry pomysł.
Przysięgam, że Sacramento to był zbieg okoliczności.
Nie wiedziałem, że Brie tam będzie.
Wpadliśmy na siebie w sądzie.
Próbowałem ją wspierać.
To czemu mi nie powiedziałeś?
Pomyślałem, że zareagujesz przesadnie.
I tak było.
Jeśli chcesz ją odzyskać,
musimy pokonać Melissę.
Masz dla mnie podsłuch?
Tak.
Będziesz go dziś nosił. Cały dzień.
Nagrasz Melissę, gdy przyznaje,
że pierze pieniądze z narkotyków w firmie Jacka,
oraz wszystko o magazynach, dostawach.
Oczekujesz, że powie to, gdy Jack tam będzie?
- Zagadaj do niej na osobności. - Dobra.
Ale jeśli szybko się nie przyzna,
nie będę kłamać Jackowi i Brie.
To skup się na naszym celu.
Dobry.
Przyszłaś wcześnie. Wyglądasz elegancko.
Tweed szefa.
Jestem szefową personelu. Chciałam zrobić dobre wrażenie.
Jestem pod wrażeniem.
Nie przyzwyczajaj się. To tylko na pierwszy dzień.
Mam jeden taki strój.
Ubrania nie świadczą o kobiecie.
Zrobiłam listę priorytetów na dziś.
Jest tak długa jak Biblia.
Nowy Testament, ale i tak.
Wiele do zrobienia. Ale na szczęście
szefowa personelu jest gotowa do pracy.
Myślę, że najpierw trzeba znaleźć rozwiązanie
dla przesiedleńców, którzy są w szkole.
Mogą minąć miesiące, nim znajdą stałe miejsca zamieszkania.
Najpierw to musisz się przebrać z piżamy.
Problem mieszkań jest drugi na liście.
Dobry pomysł. Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Co dziś robisz?
Mam rozmowę o pracę w warsztacie Berta.
- Powodzenia. - Dzięki.
Dzień dobry.
Odprowadzę cię, gdy Hope się przebiera.
Co?
Cóż mogę rzec?
Moja dziewczyna polityczka jest seksowna.
Polityczka?
Proszę. Nie szalejmy.
Żartujesz? Jesteś szefową personelu burmistrzyni.
Ten awans to nie byle co.
HOPE + LIZ NIE ŻARTUJĄ
Connie to zrobiła.
To naprawdę słodkie.
Ale nie musimy prowadzić kampanii.
Jeszcze. Już macie materiały promocyjne i chłopaka do pomocy.
Doceniam wsparcie.
Oczywiście.
Warsztat Berta. To może być ciekawe.
To przypadek, ale tylko on mnie wezwał.
Dobrze będzie nauczyć się naprawiać auto, zmieniać oponę
albo poznać różne rodzaje kluczy. Sprawdziłem i jest ich 40.
Dobrze wiedzieć.
Powodzenia na rozmowie.
Dzięki.
„Hope i Liz nie żartują”.
Do zobaczenia.
Przyznaję, że to bardziej relaksujące, niż się sądziłam.
Łowienie ryb jest fajne,
ale lubię tutaj być, bo tu mi się najlepiej myśli.
A czasem nawet rozmawiam z rybami.
Naprawdę?
- Odpowiadają? - Są dobrymi słuchaczami.
Żadnej presji.
Na tej łodzi nie ma oczekiwań.
Dziś akurat unikam ciszy.
Słucham muzyki i próbuję zagłuszyć myśli.
Tak.
Ale zawsze jakoś wracają, prawda?
- Tak. - Bądź dla siebie delikatna.
Wiele przeżywasz emocjonalnie i fizycznie.
Potrzeba czasu, by wyleczyć złamane serce.
Zawsze powtarzałam to matkom.
- Jest inaczej, gdy sam jesteś pacjentem. - Rozumiem.
Płynę w tej samej łodzi.
Sprytne zagranie.
Tak, ale w naszej branży czasem jest ciężko praktykować to, co się głosi.
Jak idzie z Cameronem w klinice?
Zaproponowałem mu przejęcie kliniki.
To musiała być trudna decyzja.
Tak. Nie odchodzę od razu.
Ze względu na mój wzrok musi zacząć odgrywać większą rolę.
Chciałbym, byś tam teraz była.
Praca zawsze pomagała mi się leczyć.
Z przyjemnością.
To było łatwe.
Opuszczenie kliniki nie było.
Myślę, że Hope miała rację.
Bycie pielęgniarką to nigdy nie była tylko praca.
To powołanie.
- Kiedy mam zacząć? - Gdy będziesz gotowa.
Dobrze.
Chwila, czy to… Czy ja…
- Czy ja… - Ciągnij.
- Okej. - Tak. Dobrze.
Chyba złapałaś swoją pierwszą rybę.
Złapałam rybę?
Nie mogę znaleźć butów.
Hazel, nie mamy czasu. Musimy iść.
Ale moje buty.
- Sprawdzę w torbach. - Lark?
O Boże. Brady.
- Cześć. - Hej.
- Co tu robisz? - Nie wiedziałam, że ktoś…
Przepraszam. Tak mi wstyd.
Już wychodzimy. Zapomnij, że tu byłyśmy.
- Cześć, Brady. - Hej, mała.
- Spakujesz zabawki? - Okej.
Hej.
Co się dzieje?
Mieszkałyśmy w szkole z innymi ewakuowanymi.
Hazel nie mogła zasnąć i bardzo się denerwowała.
Przechodziłam tędy i zobaczyłam puste przyczepy.
Pomyślałam, że się tu prześpimy, wyjdziemy wcześnie,
ale przespałam budzik.
- Nie dzwoń na policję. Przepraszam. - W porządku.
Naprawdę. Starałaś się być dobrą mamą.
Pozwoliłbym wam zostać, ale to nie moja decyzja.
Poza tym zaraz zacznie się tu budowa.
Hej. Co słychać?
Dzień dobry.
Cześć.
Pamiętam cię.
A ja pamiętam ciebie.
Basil, prawda?
Nie, Hazel.
Hazel.
- Nie oregano? Nie? - Nie.
- Pietruszka?
Co jest grane?
- My właśnie… - Brady ratuje moją godność.
Ale nie chcę kłamać.
Przyszłyśmy tu spać.
Przepraszam. Nie miałyśmy dokąd pójść.
Ale już wychodzimy.
Hazel?
Zaczekaj.
Dokąd pojedziecie?
Zostańcie tutaj.
Póki czegoś nie znajdziecie.
Tutaj?
Musicie gdzieś stanąć na nogi. Mogę pomóc.
To oczywiste.
O Boże. Dziękuję.
Nie ma za co.
Powiem Hazel.
Dobrze.
- Bierzmy się do pracy. - Tak. Posłuchaj.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Czemu?
To plac budowy. Może być niebezpiecznie.
Boisz się, że mała będzie jeździła na wózku widłowym?
- Nie, tylko… - To sześciolatka.
Nie wyrzucę ich na ulicę.
Tak, masz rację.
Dobra. Pójdę pogadać z Melissą.
Może przynieś im jakieś zapasy?
Jasne, robi się.
- Dzień dobry. - To dobry dzień.
To prawda. Nie wierzę, że w końcu to robimy.
Straszny przepych jak na chleb i jajka.
Nie hejtuj tego.
To mój słynny francuski tost.
Okej.
- Cofam to. - Prawda?
Już rozumiem ten przepych.
- Doprawdy? - To jest pyszne.
Wiem, że mówiłaś, że twoje małżeństwo z Jayem to koniec,
ale mam wrażenie, że nie dla niego.
Dlaczego?
Bo tak mi powiedział.
Mówiłam, że nie musisz martwić się Jayem.
Możesz się martwić tym, co dziś dla nas zaplanowałam.
Mówiłaś, że mamy się odprężyć.
Tak.
Ty mnie tak naprawdę nie znasz, co?
Wolę dzień pełen wrażeń od dnia relaksu.
Dobra. Zróbmy to.
Nie, póki nie skończę mojego wypasionego tosta.
BAR JACKA
Cieszymy się, że wróciłaś, Mel.
Ja też.
- Nad czym dziś pracujesz? - Pomyślałam, że skończę sukienkę.
Czyż nie jest urocza?
Aplikacja z ptaszkiem. Cudowny akcent.
Dziękuję.
Przypomina mi o mojej mamie.
Nazywała mnie swoim ptaszkiem.
Pomyślałam, że po pożarze komuś przyda się sukienka.
Miło z twojej strony.
Leć dalej, kochanie.
Opowiecie mi najnowsze plotki.
Nie plotkujemy.
Wymieniamy się prowokacyjnymi, lokalnymi wiadomościami.
Wiedziałaś, że Muriel zamieszkała z Cameronem?
To dla mnie nowość.
Mówisz, jakby to było dziwaczne.
Mieszkam w pokoju gościnnym na czas remontu domu.
Mieszkam z jego bieżnią.
Czyli u mnie nie było tak wygodnie jak u dobrego lekarza.
Możesz przestać?
Nic mnie nie łączy z…
Cameron.
- Cześć. - Hej.
- Mel, mogę cię prosić na chwilę?
Jasne.
Co jest?
Ponoć przyjęłaś ofertę Doca, by wrócić do kliniki.
Tak.
Świetnie. Bez ciebie nie dawaliśmy rady.
Udowodniłaś to, będąc tam, nawet gdy cię nie było.
- Cieszę się, że to oficjalne. - Tak.
Może roztrząsam sprawę,
ale chcę, byś wiedziała, że widziałem, że myliłem się co do Jacka.
Przepraszam, że go oceniłem.
Dziękuję. Doceniam, że to mówisz.
- Do zobaczenia w klinice. - Tak. Do zobaczenia.
Chciałem wpaść na targ
i kupić steki na kolację. Może być?
Tak, a ja kupię merlota.
- Idealnie. Do widzenia, drogie panie. - Pa.
Dziś pełnia księżyca.
Ma być oszałamiająca.
Wiesz, co mówią o pełni, Muriel?
Co mówią o pełni, Connie?
Że dzieją się szalone rzeczy.
Bardzo szalone.
O Boże.
Zawsze wiedziałam, że droga do serca wiedzie przez żołądek.
Brady zebrał solidną ekipę.
Spójrz na ten widok.
Za kilka miesięcy turyści będą się bić o to miejsce.
Skoro o tym mowa,
to trochę potrwa, nim oficjalnie otworzymy,
więc pomyślałem, że ewakuowani mogliby się tu zatrzymać.
Śpią w szkolnej sali gimnastycznej.
To wspaniały pomysł.
- Powiem Hope, że może na nas polegać. - Jack?
Nick powiedział mi o dziecku.
Bardzo mi przykro.
Chcę, żebyś wiedział, że nie masz się czym tu martwić.
Dzięki. Szczerze mówiąc, cieszę się, że mam się czym zająć,
więc gdy pogadam z Hope,
zajmę się dokumentami, fakturami.
Poprosiłam Brady’ego, żeby się tym zajął.
Pomyślałam, że będziesz chciał jak najwięcej czasu spędzić z Mel.
Nie musisz mnie wyręczać w pracy.
Będę robił swoje. Od lat zajmuję się księgowością w barze.
Wiem.
Czuję się, jakbyśmy byli teraz rodziną.
W mojej rodzinie troszczymy się o siebie nawzajem.
Dzięki. Doceniam to.
Gotów?
Pewnie.
Jedziemy!
Nadjeżdżam!
Tak!
Nadążaj, Preach.
- Uważaj na tym zakręcie! - Wiem!
Preacher zaszalał.
Tak.
Skąd się wzięło to imię?
Moja mama dała mi tę ksywę, gdy byłem dzieckiem.
Mówiła, że nie mówię dużo, ale gdy już mówię,
ludzie słuchają.
Chłopiec i jego trzoda.
Tak, mniej więcej.
Zaczęło się od żartu, ale jak to bywa z dobrymi ksywami,
przylgnęła.
Jest bardziej naturalne niż moje prawdziwe imię.
A jak ono brzmi?
Engelbert.
To wyjątkowe imię.
Mocne.
Żartuję.
John.
Dobra.
Żartowniś.
Tak, mam ich milion.
Jaka byłaś jako dziecko?
Dzika.
Pochodzę z rodziny śmiałków. Głównie strażaków.
- Rodzice pewnie są dumni. - W tej chwili to dyskusyjne.
Tata jest na mnie zły o Jaya.
Jest staroświecki, nie wierzy w rozwody.
Ja obstaję przy swoim, a tata musi to przeżyć. Jay też.
Cześć, Mel.
Hej.
Wiem, że nie gotujesz. Widzę znajome papryczki jalapeño.
Hope obiecała, że nie będzie więcej zapiekanek.
Obiecała, że mi zrobi, jeśli to przyniosę.
Musisz przyznać, że jej zapiekanka jest bombowa.
To prawda. Daj mi ją.
Jak się trzymasz?
No wiesz, jakoś.
Mogę przyjść później, jeśli potrzebujesz pomocy przy zapiekance.
Dzięki.
Siostra Jacka, Brie, zaprosiła mnie na drinka. Powinnaś przyjść.
To nie problem?
Nie, jest urocza. Polubi cię.
Co, do diabła? To nie jest Mała Liga.
Jack mówił mi, że wyrzucili cię z meczu Dodgersów. Rozumiem dlaczego.
Jack przesadza. Poproszono mnie, bym wyszła.
I to nie ja zaczęłam skandować.
Przez twój język ponoć miotacz się zarumienił.
To były sterydy.
Zasłużył na to, by to usłyszeć,
bo grał na pół gwizdka jak ten gość.
Nie chcę ci nigdy podpaść.
Nie podpadniesz.
Dzięki za dziś.
I za skrzydełka.
Tak. Oczywiście. Choć tyle mogłam zrobić.
Bardzo mnie wspierałeś.
Co sprowadza mnie do kolejnego pytania.
Miałam nadzieję, że zrobisz to jeszcze raz.
- Moją granicą jest podwózka na lotnisko. - Nie. Moja firma ma drużynę softballu.
Jutro mamy mecz,
a łącznik złamał nogę na wieczorze kawalerskim.
- Miałam nadzieję, że go zastąpisz. - Mam się podszyć?
Kto potrafiłby ci odmówić?
- Tak. Zrobię to. Tak. - Tak?
- Tak! - Tak. Jeszcze kolejkę?
- Tak. Jeśli wstajesz. Dzięki. - Dobra.
PRZEPRASZAM ZA TAMTEN DZIEŃ. WYBACZ MI.
- Wszystkie przyczepy mają prąd? - Tak.
- Jack. - Dobre wyczucie czasu.
Zaprowadzicie rodziny do przyczep?
Robi się.
Rycerz na białym koniu.
Dziękuję wam.
Nie ma sprawy.
Robisz coś naprawdę wspaniałego.
Nigdy nie wiadomo, co się może stać.
Dzięki, że zająłeś się fakturami i wszystkimi zamówieniami.
To znaczy?
Melissa mówiła, że będziesz zajmował się rachunkami,
pilnował kosztów.
Tak. Jasne. Krótko wczoraj spałem
i ledwie widzę na oczy, ale zajmę się tym.
- Jeśli chcesz, żebym to przejrzał… - Jack?
Mają pytanie o klimatyzator. Pokażesz, jak działa?
Tak, już idę.
- Dzięki. - Tak.
Zajmę się tym. Bez obaw. Zakwateruję kolejną rodzinę.
Chodźcie. W dół i w lewo.
Dziś było super.
Lubisz wypychać mnie z mojej strefy komfortu.
Tak. Lepsze to niż dzień relaksu, prawda?
Teraz moja kolej, by wypchnąć cię z twojej.
Chcę wiedzieć, co się stało między tobą i Jayem.
Rozmowa na poważne tematy to…
dla mnie nowy teren.
Nie musimy się śpieszyć.
Więc…
Poznałam Jaya na szkoleniu.
Jak się domyślasz,
to trudne środowisko. Zwłaszcza jeśli jesteś kobietą.
Byłam jedyną kobietą i tylko Jayowi nie przeszkadzała moja obecność.
Był miły, arogancki, ale uroczy.
Wzięłam jego samozadowolenie za pewność siebie.
Dopiero po ślubie zrozumiałam, że ukrywa niepewność.
Jak długo byliście małżeństwem, nim…
Siedem lat.
Wszystko zaczęło się, gdy oboje chcieliśmy awansować na lidera zespołu.
Jay zaczął rywalizować.
Zaczął mnie poniżać przy pozostałych,
a ponieważ jest facetem, a ja nie,
uwierzyli mu, gdy powiedział, że się nie nadaję.
Jay dostał awans zamiast ciebie.
Tak. A potem poprosił, żebym odeszła ze straży.
Została w domu, byśmy mogli założyć rodzinę.
Nie rozumiałam, czemu to ja musiałam odejść.
Przykro mi.
Jay chciał, żebym porzuciła marzenia.
Odmówiłam.
Zażądał rozwodu.
Jak dajesz radę z nim pracować? Po tym wszystkim?
Byłeś w piechocie morskiej.
Wiesz, jak to jest w zespole.
Odkładasz swoje prywatne sprawy na bok dla większego dobra.
- Tak. - Tak się da tylko przez jakiś czas.
Zasługujesz na to, czego chcesz.
Mężczyźni w moim życiu sprawiają,
że czuję, że mogę mówić, gdy stoję za nimi.
Przy mnie możesz stać, gdzie chcesz.
Tylko trzymaj mnie za rękę.
Ile czasu z tobą mi zostało?
Wciąż czekam na wiadomość.
Może nam się udać, jeśli chcemy.
PRZEPRASZAM. PRZESADZIŁEM.
Hej.
Cześć.
Właśnie miałem wychodzić.
Potrzebujecie czegoś?
Zrobiłeś już dość jak na jeden dzień. Hazel już śpi.
To dobrze.
Dobra. Miłego wieczoru.
Brady?
Masz czas na piwo?
Choć tyle mogę zrobić po tym, co dla nas zrobiłeś.
Tak.
Pewnie.
Nie muszę nigdzie być.
Byłoby wspaniale.
Wygłosiłaś kiedyś żarliwą mowę, jak w Ludziach honoru?
Większość moich spraw kończy się
godnymi Oscara monologami o prawdzie i honorze.
- Naprawdę? - Nie.
Większość spraw nie trafia do sądu, tylko kończy się polubownie.
Mówiłam, że się dogadacie.
Tak.
Cieszę się, że jesteście. Potrzebowałam czasu z dziewczynami.
Ja też.
Zerwaliśmy z Bradym.
Co? Oficjalnie?
Tak.
Tak mi przykro.
Mężczyźni.
Łatwo ci to mówić.
Cieszę się, że nie tylko ja tu smucę.
O nie, co się stało?
Przykro mi z powodu tego, co wydarzyło się podczas pożaru.
Avo, nie miałaś nad tym kontroli.
To nie do końca prawda.
Podczas pożaru miałam epizod bólowy.
Bolało tak bardzo, że upadłam i uderzyłam się w głowę.
To wciąż nie brzmi jak twoja wina.
Gdybym wcześniej ustaliła plan leczenia, nie naraziłbym życia siostry.
Avo, nawet gdybyś to zrobiła,
nie było gwarancji, że by nie bolało.
Dobrze? Takie myślenie ci nie pomoże.
Tak.
- Chloe jest bezpieczna. To się liczy. - Tak.
Muszę odpuścić.
- Tak! - Tak!
Tak.
Na szczęście dziś jest pełnia.
To idealny moment, by odpuścić to, co już mi nie służy.
- Masz palenisko? - Tak.
Potrzebujemy kryształu, notatnika i długopisu.
- Masz kryształ? - Ja nie.
Dobra.
Powiedz, że nie będziemy wyć do księżyca.
Jest z Portland. Cóż mogę powiedzieć?
- Hej. - Cześć.
Jak poszła rozmowa?
Bert zadał mi kilka pytań, na które nie znałem odpowiedzi,
a potem jego żona dała mi to ciasto.
Więc chyba nie za dobrze.
To miłe z jej strony. Przykro mi, że nie dostałeś pracy.
Bert powiedział, że mogę być praktykantem.
Fajnie byłoby umieć odnawiać auta.
Tak. Czyli szukasz pracy.
Czy to znaczy, że planujesz zostać w Virgin River?
Tak. Wiesz, że chciałam podróżować, ale Lizzie ma nową pracę,
więc na razie się wstrzymamy.
Ja na nic nie naciskam.
Bardzo się cieszę, że tu jesteś.
Ja też.
A ja nie chcę naciskać na ciebie…
ale dziś rano dzwoniła babcia Rose.
Chciałaby przyjechać z wizytą.
Chce poznać Lizzie. Zobaczyć, jak tu żyję. Zobaczyć ciebie.
Myślę, że pożary ją przestraszyły.
Zaproponowała jutro, ale tylko jeśli się zgodzisz.
Wiem, że nie rozmawialiście o tym, co stało się z moim tatą.
Nie, nie rozmawialiśmy.
Ale może już czas, byśmy to zrobili.
Pozwól mi porozmawiać o tym z Hope.
- Naprawdę? - Tak.
Okej. Dziękuję.
Wiem, że to skomplikowana sytuacja.
Cieszę się, że to rozważasz.
Wrzucę to do lodówki.
Kto włączył alarm przeciwpożarowy?
Mój przyjaciel, Elias. Był wściekły, że dostałem główną rolę.
Chwila. Grałeś Seymoura?
Nie, roślinę.
Włączył się alarm, próbowałem się wydostać z tego ogromnego kostiumu.
Stałem na scenie w bieliźnie
przed widownią pełną ludzi.
- Dlaczego? - Bo w kostiumie było gorąco.
Co zrobiłeś?
Potem ewakuowali szkołę, a ja stałem na zewnątrz w bieliźnie
i gdy ktoś się śmiał albo mnie wskazywał, to robiłem ukłon.
Nawet wtedy miałeś klasę.
Czasem trochę mi brakuje, jak z Dokiem.
I w tej całej sytuacji z Mel.
Dopiero co przyjechałem po rozstaniu z narzeczoną,
poznałem Mel, a ona ma te cechy, których Michelle nie ma.
Myślałem, że chcę z nią być, ale to nie miało nic wspólnego z Mel.
Nigdy nie mieliśmy takiej więzi.
To czego teraz szukasz?
Nie łatwo nawiązać prawdziwe więzi.
Tak, to prawda. A do tego potrafią zaskakiwać.
- Mogą cię zwalić z nóg. - Gdy się tego nie spodziewasz.
Przykro mi, ale…
Nie mogę.
Myślałam, że…
Nie, chcę to zrobić,
ale obiecałem Docowi, że będę się zachowywał profesjonalnie…
A my…
Pracujemy razem.
Tak.
Rozumiem.
Naprawdę.
Ale byłoby smutno,
gdyby nasz pierwszy pocałunek był ostatnim.
Dobranoc, doktorze Hayek.
Kolacja gotowa.
- Hej, przystojniaku. - Hej.
No proszę.
Jesteś kochany.
Mogę być.
Jak poszło?
Niewiarygodnie.
Wiedziałam, że mieszkańcy będą sobie nawzajem pomagać.
To mnie napędza.
Tak.
Jak ci minął dzień?
Denny powiedział mi, że Rose chce wpaść z wizytą.
Naprawdę?
- Kiedy? - Jutro.
Rozważam to. Jeśli nie masz nic przeciwko.
Mówisz poważnie? O czym będziecie rozmawiać?
Czemu ukrywała przed tobą syna przez 50 lat?
Upozorowała własną śmierć?
Wiem,
ale Denny jest teraz częścią naszego życia
i prędzej czy później będę musiał się z tym zmierzyć.
W takim razie jutro poznam Rose Miller.
- Oczywiście. - Prawda?
Tu jest pięknie.
Tak.
Dzięki za pomoc w zadomowieniu się.
Jeszcze nie dziękuj.
Jezioro jest nawiedzone.
Chwila.
Poważnie?
Żartuję sobie.
Przy tym wszystkim, co się działo,
duchy brzmią fajnie.
Robisz, co możesz dla swojej córki.
Chciałbym, by moja mama taka była.
Odeszła, gdy byłem w wieku Hazel.
Mój tata też nie był najlepszy.
Był złym człowiekiem.
Zwłaszcza dla mamy.
Tak.
Dla ciebie też?
Tak.
Gdy miałam 15 lat,
nie mogłam tego znieść.
Musiałam coś zrobić, więc dźgnęłam go w nogę jego nożem myśliwskim.
To był ostatni raz, gdy podniósł rękę na mnie albo na mamę.
Boże.
Tak mi przykro.
Po narodzinach Hazel odeszłam.
Nie chciałam, by patrzyła na taki wzór mężczyzny.
Nie wszyscy mogą być tacy jak ty.
Pójdę już.
Robi się późno, a ja powinienem się przespać.
Dzięki za piwo i towarzystwo.
Dobranoc, Brady.
Tak.
Dobranoc, Lark.
Za pełnię i odpuszczanie.
Za odpuszczanie.
To co będziemy pisać?
Zapiszemy to, co nas trapi, a potem to spalimy.
Pozwolimy, by księżyc nas uleczył i zamanifestował dobrą energię w życiu.
- Dobra. - Dobra.
No dobrze…
Żegnaj poczucie winy.
Utrata farmy to nie moja wina.
Żegnaj Brady.
Żałuję, że tak to się skończyło.
Myślałam, że może, sama nie wiem, uleczymy się nawzajem.
- Teraz ty. - Moja kolej.
Okej.
Chcę odpuścić…
strach.
Strach, że…
znów spróbuję i doświadczę kolejnej straty.
Przepraszam, nie…
Wiem, że to tylko kawałek papieru,
ale nie potrafię tego zrobić.
Tak mi przykro. Nie chciałam, żebyś poczuła się gorzej.
W porządku. Myślałam, że sobie z tym radzę. Naprawdę.
Jestem w rozsypce.
Nie musisz przepraszać. Jeśli nas nie ma, gdy czujesz się źle…
- Nie zasługujemy na ciebie. - Tak.
Dziękuję.
Myślę…
że tym, co pomagało mi przetrwać smutek,
była nadzieja, że następnym razem będzie inaczej.
Ale to miał być ten następny raz.
A nie jest.
Chyba już dłużej nie potrafię w to wierzyć.
Zejdziesz z motocykla?
Spóźniłeś się.
Pracujesz po godzinach?
Upewniam się, że ludzie są bezpieczni i wszystko jest zamknięte.
Melissa docenia, że wszystko poszło dziś gładko.
Ja też.
To dobrze.
Dziękuję.
Mimo to Jack chce zobaczyć rozrachunki.
Upewnij się, że to, co zobaczy, zaspokoi jego ciekawość.
Nie będę fałszował rachunków, jeśli nie wiem, co się dzieje.
Oświecisz mnie?
Podnieś koszulkę.
Co?
Koszulka.
Po co?
Wiesz po co.
Myślisz, że mam podsłuch?
Dokładnie tak myślę.
Jeśli to ma się udać, musicie mi zaufać.
Zadowolony?
Hej.
Jak ci minął dzień? Rodziny się zadomowiły?
Tak.
Dobrze było im pomóc.
Tak.
Znam to uczucie.
Wracam do kliniki.
Jasne, że wracasz.
Kochanie, to świetnie.
Rozumiem, dlaczego odeszłaś, ale…
Gdy znowu zajdziesz w ciążę,
na pewno wymyślisz, jak to pogodzić.
Jack, ja…
Chyba mam dość.
Czego?
Nie chcę znowu próbować.
- Myślałem… - Wiem. Przepraszam. Po prostu…
To było…
To był emocjonalny roller coaster i ja…
Jestem zmęczona.
Mam dość życia nadzieją i tego, że jest mi wyrywane serce
raz za razem.
Już dłużej nie mogę.
Mam dość.
Napisy: Agnieszka Otawska