Uy.
Saan ka pupunta?
Tatakbo lang ako.
Akala ko mag-uusap tayo.
Oo, alam ko gusto mo pa ng paliwanag,
at deserve mo 'yon. Ano…
Babe, di sa ganoon…
Di ako nanghihingi ng paliwanag. Gusto ko lang malaman iniisip mo.
Alam ko.
Ewan ko ba.
Sinasabi lang ng katawan kong tumigil.
Alam kong mahirap 'to sa 'yo
at ayokong pahirapan ka pa, pero…
mag-usap tayo?
Ikaw ang nagsabing mag-open ako sa 'yo, kaya 'wag mo ko itulak palayo.
Honey. Di kita inilalayo. Nag…
Tumatakbo ka.
Literal.
Nasasaktan ka.
Nasasaktan din ako.
Pero di ka mag-isa dito.
Ha? Kasama mo ako bawat hakbang.
Alam ko.
Alam ko… Tatakbo lang ako para luminaw isip ko.
E… gusto mong mag-hike?
Kasama ako?
Sige.
Biruin mo, nag-bake ako para sa babaeng 'to.
Hope, magiging mahirap na 'to kahit di ka nanggagalit.
Di ko mapigilan. Habang papalapit ang pagdating ni Rose, kumukulo lalo dugo ko.
Limampung taon.
Limampung taon ka niyang niloko at itinago anak mo sa 'yo.
Kakausapin ko siya do'n.
Parang di mo siya dapat patawarin agad. Ako, di ko gagawin 'yon.
'Wag kang mag-alala. Alam ko ang sasabihin ko.
At alam ko aling mga scone ang ibibigay ko sa kaniya.
Ano? Di ko 'yan nilason, kung 'yon ang iniisip mo.
Medyo sunog 'yong iba,
at ititira ko ang maaayos sa mababait na tao.
Ipangako mo lang na magbe-behave ka nang maayos.
Mahalaga 'to para kay Denny, gusto ko lang magpakita ng maayos na pakikitungo.
Gaya ng lagi kong sinasabi.
Pag wala kang magandang sasabihin sa iba, sabihin mo ng talikuran.
Nandito na kami.
Vernon.
Hello, Rose.
Matagal na din.
Limampung taon.
Pero sino nagbibilang?
Si Hope McCrea, ang mayor, asawa ni Vernon.
Di laging ganoong order.
Alam mo, iniisip ko…
Na-appreciate kong nag-open ka kagabi.
Alam kong sabi mo nga bago sa 'yo 'yon.
Pero di naman ganoon kalubak.
Salamat sa pagpapadali.
Nag-e-enjoy akong makilala ka lalo.
Ano'ng plano mo ngayon?
May wild akong plano.
Kinuha ko 'yong reseta ni Jay, mga protein shake niya…
Nurse niya ako hanggang sa umalis ako at umuwi siya sa Colorado.
Babalik ka ba matapos ang fire season?
Oo, mukhang aasikasuhin ko ang bahay at ang diborsyo.
Oo, ang dami no'n.
Di ako naiinggit.
Problema 'yon ni Kaia sa hinaharap.
Ang Kaia ngayon ang nag-iisip na subukin
ang "parang luto ni Mama 'to" na menu mamaya.
Teka.
Pupunta ka?
Oo naman.
Pagkatapos no'ng perpektong panettone,
inaasahan ko ang pinakamasarap na nakain ko, kaya…
Walang pressure.
-Uy. -Hi.
Aga mong umalis kanina.
Gusto ko lang masigurado, alam mo,
na handa na ang lahat para sa 'yo.
Doc, may mga aasikasuhin pa siya sa pamilya.
Kaya puno ang schedule mo.
-Tayong dalawa lang ngayon? -Oo, tayo lang.
At isang kwartong puno ng pasyente. Dapat na nating…
-Oo nga, dapat… -Tama.
Okay na ang kape. Kukunin ko na ang mga files mo.
-Muriel. -'Wag ka nang magsalita.
Pero, ang magandang balita ay puwede raw akong makitira kay Lydie
at nagbo-blow-dry siya…
Di mo kailangang umalis.
Kailangan ko.
Madalas tayong magkasama.
Di na natin kailangan ng tukso sa gabi, di ba?
Naaalis mga isipin ko dito palagi.
Shinrin-yoku tawag ni Denny dito. Parang therapy sa kalikasan.
Maganda pa rin, 'no? Kahit sa kabila ng mga nangyari.
Di halata, a.
Ano? Sinasabi ko lang na matatag ang gubat.
Oo, ikaw din. Doon tayo. May ipapakita ako.
Angel's Peak?
May magandang tanawin doon na napakaganda,
mababago nito ang pananaw mo. Baka mabago mood mo.
Jack, di yata mababago ng tanawin damdamin ko.
Ano pakiramdam mo?
Alam kong ayaw mo nang sumubok,
pero di ako sigurado sa buong nararamdaman mo.
Ano ba sa tingin mo nararamdaman ko? Seryoso. Ito ang gusto ko buong buhay ko.
Sa lahat ng bigat na 'yon, parang nadidismaya kita.
-Di maganda pakiramdam ko. -Di mo ako napapalungkot.
Napapalungkot kita. Alam ko gusto mo maging ama.
Dahil 'yon sa 'yo.
Pangarap mo 'yon. 'Yon ang gusto mo.
Maganda 'yon. Naging pangarap ko din.
Alam ko naman… Ayoko na lang pilitin pa.
Di lahat ay nagkakamilagrong anak.
Sinubukan ko, pagluluksa lang mayroon ako.
Alam ko, pero di ko binabalewala 'yon, kahit isang segundo.
Ayokong magdusa ka dahil sa kagustuhan ko.
May ibang paraang magkapamilya.
Alam kong parang makasarili pakinggan,
at nagagalit ako sa sarili kong sabihin ko, pero…
Gusto kong magkasarili akong anak.
Gusto kong tingnan ang anak ko
at makita ang mata ni mama o marinig ang tawa ni papa.
Di makasarili 'yon.
Maganda nga 'yon.
Gusto mong magkakoneksyon sa pamilya mong nawala.
E, kung surrogacy?
Ganito… Naisip ko na 'yon,
pero nakakapagod sa pisikal at sa isip.
At… Di ko kayang ilagay ang katawan ko sa gano'n ulit.
Di na kaya ng puso ko ulit.
Malaki ang tiwala ko sa pagbubuntis na 'to.
Di ko na kayang mawalan pa.
Malinaw na iba ang landas ko, at sinusubukan kong yakapin 'yon.
Maayos ba ang biyahe mo?
Oo. Salamat.
Publisher ka daw ng libro, sabi ni Denny.
Tama. Halos 30 taon na ako sa negosyo.
Magandang inspirasyon para gumawa ng istorya.
'Yong tungkol sa ulan ba? Mukhang marami sa Seattle.
Sana nakagamit kami dito sa mga sunog.
Oo, ang tindi no'n. Nag-alala ako sa inyo.
-Buti nakaraos na. -Oo.
At nandito na kayo ngayon. Masaya akong nabuo pamilya ko.
-Sana makita n'yo na si Lizzie. -Ako din.
Siya lang ang bukambibig niya.
-Pagsinta nga naman. -Oo.
Napakalakas na bagay.
Oo, oo nga.
Sige. Mukhang may pag-uusapan pa kayong dalawa,
kaya maiwan ko muna kayo.
Pahirapan mo.
Sige.
-Magtanghalian tayo. -Sige.
-Uy. -Ipasok mo ako, Coach.
Pasok ka na.
Sana di kalokohan 'yong "naglaro ako ng varsity baseball,"
kasi labanan ng sama ng loob 'to.
Sama ng loob? Ano'ng masama sa Liti-gators?
Nagnanakaw sila ng kliyente at ng base, okay?
Di kita bibiguin.
Sige. Aasahan ko 'yan.
Salamat sa pag-aya sa 'king mag-sub.
Di ko ginawa 'yon dahil sa 'yo.
Ginawa ko para manalo.
Pasok na!
EMERALD LUMBER - LEDGER NG MGA ACCOUNT SUMMARY BASE SA KATEGORYA
-Tao po. -Uy.
Uy. Sana di ako nakakaabala.
Hindi naman. Ano meron?
May laro si Hazel sa food at clothing drive,
at iniisip namin… kung di ka busy mamaya,
baka gusto mong mag-burger at mag-board game.
Sige. Oo.
Daan ako pagkatapos ng trabaho.
-May dadalhin ba ako? -Game face mo lang.
Seryoso kami sa board games.
Kita tayo mamaya.
Bye.
Retrofit para saan?
Inuulit-ulit kong isipin ang gusto kong sabihin sa 'yo,
at ngayong nandito ka, di ko mahanap ang salita.
Okay lang, Vernon.
Sige na, itanong mo na.
Bakit di mo sinabi sa 'kin?
Na… Na mayroon… tayong anak?
Kasi sinabi mo sa 'kin na ayaw mong maging ama.
Di dahil sinabi ko 'yon noon
ay di ko na aakuin ang responsibilidad ko sa anak natin.
Alam kong gano'n, pero minamalasakit kita para hayaan kita.
Ayokong tumigil ka sa pangarap mo. Para sa 'kin o sa kaniya.
Di sa 'yo ang pagdedesisyon doon.
Noon, ang pangarap ko ay magkasama tayo.
Hindi, di ganoon.
Alam ko mahal mo ako, pero gusto mong sundan ang yapak ng ama mo,
maging doktor.
Nilinaw mo na di 'yon ang pinakamahalaga sa 'yo.
Hindi. Ikaw ang pinakaimportante sa 'kin.
Nawala kang walang pasabi.
-Di ka nagpaalam. -Ang sulat ko sa 'yo, sinubukan kong…
Sinasabi mong may iba ka nang mahal.
Totoo ba 'yon?
Minahal kita, Rose.
Pero malinaw na sa 'kin
na di mo ako minahal.
O di mo alam paano ako mahalin.
Kung hindi, sinabi mo sana sa akin ang totoo.
Vernon, sana nakita mo.
Ginawa ko 'yon kasi minahal kita.
Ewan…
Di ko siya mapagkakatiwalaan.
Nai-imagine mo bang maglihim ng gano'n?
Kawawang Doc.
Iniisip ko ang buhay ko kung magkakaroon kami ng anak ni Nick,
pero 'yong madiskubre mong may anak ka na walang nagsabi sa 'yo?
-Di ko maisip. -Di ko alam paano 'yon.
Dapat meron. Para kay Denny.
Alam mo, sinubukan kong mapalapit sa kapatid ni Nick, si Melisaa.
Pero sa pamilya, natutunan ko,
di kailangang gusto mo sila para makasama sila.
At least si Rose nakatira sa Seattle.
E, ayon. Ngayon, sa iba pang mas importante.
May petting zoo ba tayo sa carnival o wala?
Gusto ko 'yon, pero di ba magiging makalat?
Tingin mo makakalagpas sila sa lahat?
Medyo awkward sa umpisa, pero naiintindihan naman 'yon, di ba?
Naiintindihan talaga.
Gusto raw nilang makipagpayapaan, kaya sa loob ko, gagawa sila ng paraan.
Gusto ko na optimistic ka.
Mahalaga'ng pamilya sa 'kin.
Pagkamatay ni mama, sinubukan ni Lola Rose at Papa na i-immerse ako sa kultura ko.
Pinapasok ako sa Japanese school para… makonekta ako sa mama ko, okaasan ko.
Ang cool na ginawa nila 'yon.
Oo.
Tapos, nang namatay bigla ang papa ko,
kahit ayaw ni Lola, sinabi niya ang tungkol kay Lolo Doc.
Pag may nangyari daw sa kaniya, di ako mag-iisa.
Pareho ka nilang mahal na mahal.
Kaya kailangan kong maging positibo, kundi,
aaminin kong ang huli kong dalawang kamag-anak
ay di na magkakasama ulit.
Di ko kayang maisip 'yon, kaya…
'Wag nang pag-usapan.
Laro na!
Galingan mo, Brie!
Go, galingan mo, Brie!
Okay!
Go!
Safe!
Out!
-Ayos, Valenzuela. -Buti nakakasalo ka.
Wish me luck.
Good luck.
Ano'ng mayroon sa inyo no'ng braso?
O mga braso?
Ha? Wala.
Astig. Kung di ka makikipaglaro sa kaniya, ako na lang.
Sige.
Ay. Sorry, hindi ko na-realize…
Di. Nagbi-billing ako at nahulog ko ballpen, nakita ko na.
Ayos.
Ano kailangan mo?
Hinahanap ko lang history ng reseta ni Mrs. Watson.
Nasabi niyang… ang blood pressure medication niya,
di kasing epektibo ng asa niya.
Gusto ko lang tingnan kung may ibang nireseta…
-Ang bilis. Salamat. -Magaling ako sa trabaho ko.
Oo nga. At nirerespeto ko ang ginagawa mo.
Nirerespeto ko din ang ginagawa ko. Gusto kong ganoon din si Doc.
Ako din.
Pero sa totoo lang, sa maliit na bayang 'to,
naiisip ko na nakakatawang maisip na
di magkakapersonal na koneksyon sa trabaho.
Oo. Totoo naman 'yon.
Nasa trabaho lang ako puwera kung nasa bayan
at pasyente ang nakikita ko sa trabaho ko.
Mas maiging i-date ang katrabaho kesa sa pasyente.
-Di ba? -Tama.
Kaya limitado lang ang pagpipilian mo. 'Yong pagbabagay pa…
Halos nagiging imposible.
Di naman sa di tayo bagay. Sa papel.
Oo, parang, di naman inaasahan 'to.
-Di ito ang hinahanap ko. -Alam ko.
Sige, kung ganoon, kalimutan na lang natin.
-Siguro nga. -Sige.
Mag…
Kailangan kong…
Sige, Chef, ano'ng kasunod?
Konteksto 'to sakaling may magtanong tungkol sa luto.
Puwede mong sabihing ginawa ko 'yang menu
para parangalan ang nanay ko
na di ko masyadong nakikita.
Gusto kong gumawa ng fusion ng nanay at anak.
Parang di gano'n 'yon pakinggan.
Oo. Dapat siguro akong gumawa ng script o ng kung ano.
May darating bang food critic na di ko alam?
Hindi critic. Si Kaia.
Gusto mong pahangain siya.
Oo. Oo naman.
Nakita ko pa'no ka niya tingnan.
Wala ka nang magagawa dito sa kusina para maayos mo 'yan.
Sige. Tikman mo 'to.
Sige, nagkamali ako, mapapabuti pa niyan.
Naku.
Itong landas na dapat nandoon ka, ano itsura no'n?
Sinisiguro ko lang magkasama tayo.
Siyempre naman.
Di ko lang alam kung kasama do'n… 'yong pagiging magulang natin.
Apat na beses na akong nakukunan at isang patay nang ipinanganak.
Ang magluwal ng anak na walang kalaban-laban sa mundo.
-Alam ko. -Hindi.
Di mo alam. Di mo alam ang pakiramdam.
Sorry, di ko ginagamit ang, "Babae ako at di mo naiintindihan" na card,
kasi alam kong ramdam mo 'yong pagkawala.
Oo.
Oo. At di gaya mo. Naiintindihan ko 'yon.
Ramdam kong hawak ko sila.
Bawa't pagkakataon. Kada isa.
Ramdam ko sila sa 'kin. Napakalapit nila.
Gusto ko makamit mo 'yon.
Alam ko. Ako din, pero… di basta gano'n ang buhay.
Susuko na lang ako sa tadhana.
Tama ka kaninang umaga. Tumatakbo ako.
Tumatakbo akong umalis sa LA.
Pero kung hindi, di kita makakasalubong.
Tadhana 'yon.
Kaya 'yon ang ginagawa ko ngayon, tumatakbo ako sa kasunod.
Puwede mo na bang ipakita 'yong vista?
Kasi ayoko na 'tong pag-usapan natin.
Ewan ko lang kung magagawa ko 'yon.
Bakit?
Mukhang naliligaw na tayo.
Oo naman.
Naku po.
Ferris wheel o Tilt-A-Whirl?
Tilt-A-Whirl ako.
Triple ang presyo.
E, di Ferris wheel na.
Wow. Siya 'yon.
Napakaganda niya.
Maganda taste ni Vernon.
Umayos kayong lahat.
Siya dapat magsabi no'n sa 'yo.
Ladies.
-Hi. -Hope.
Nasaan si Vernon? Akala ko magkikita tayo dito?
Di naging maganda pag-uusap namin, kaya di siya pupunta.
Gano'n pala. Excuse me pero titingnan ko asawa ko sa bahay.
Nand'yan si Denny at Lizzie.
-Nice meeting you. -Sige.
-Hi. -Uy.
-Hi. -Hi. Nahanap mo 'to nang madali?
-Oo. -Ayos.
-Oo. -Si Lizzie 'to.
Ang dami kong narinig tungkol sa 'yo.
Ibaba mo d'yan. Pagkatapos no'n, d'yan ilalagay 'yon.
Di naman natin itatago ang buong stash sa isang trailer.
-Ilang trailers ba meron? -Kung ilan ang kailangan.
May dadating pa sa susunod.
May limang bag dito.
Ayos 'yan, Jimmy.
Isang kilo pa.
-Nakabalot na 'to. -Ayos.
Dalhin natin sa glamping site.
Matutuwa si Jack na makatulong sa isa pang pamilya.
Sige, nakatakip na 'yang gilid at…
Kainis.
Sige. I-pack na natin at umalis na tayo.
-Sige, boss. -Tara.
Sige, tara na.
Ang gagawin lang natin ay sundan ang araw. Sa timog-timog-kanluran tayo.
-Anong araw? Makulimlim. Di ko nakikita. -Nakikita ko… Nasa langit pa. Tara.
Di ko makita. Nasaan? Hello?
Di ko makita ang liwanag sa ulap, sa gubat, sa puno.
Please. Sinusubukan kong gawin ang gusto mo.
Sinusubukan kong makalabas tayo.
Kalokohan kasi 'to. Sorry.
Di tayo makakita ng suwerte. Seryoso, di ko naiintindihan.
Mabait naman tayo, di ba? Ba't parang pinapatumba tayo lagi ng buhay
bago tayo makabangon? Ngayon naliligaw tayo sa gubat.
Naliligaw lang sa gubat.
Ano pa puwedeng masamang mangyari?
Niloloko mo ba 'ko?
Ano ba!
Niloloko mo ba ako?!
Buti di pa nawawala sense of humor natin.
Alam kong parang naliligaw ka na,
pero pangako, makakahanap tayo ng daan palabas dito.
Literal ba o metaphorical?
-Pareho. -Ano?
Salamat sa Diyos.
Naku.
-Panalo na tayo, e. -Lamang sila ng lima.
Mas magaling ako kapag pressured, kaya…
Salamat pa din sa pagpunta.
Walang anuman.
Na… Natuwa ako.
Di kasing saya ng mga katrabaho ko. Fans mo yata sila.
E, ikaw?
Okay ka naman, para sa baguhan.
Baguhan?
O, eto.
-Ayokong sipunin ka. -Salamat.
Ihatid na kita sa kotse, ha?
Vernon.
Ayos ka lang ba?
Oo.
Di madalas na balikan mo ang dati mong buhay
at ma-realize na nangyari naman ang dapat mangyari.
Paano?
May dalawang puwedeng nangyari.
Pero isang daan lang para ihatid ako sa 'yo.
At nagpapasalamat ako.
Hay, Vernon.
Di ko lang alam kung paano ko mapapatawad si Rose.
Baka di mo na kailangan.
Nagkansela ang huli mong pasyente dahil sa ulan, makakauwi ka nang maaga.
Ikaw ba…?
Hindi. Inayos ko na gamit ko kaninang umaga at nilagay sa kotse.
Kaya babalik ako kina Lydie.
E, masaya naman akong nandoon ka,
kahit saglit lang.
Natutuwa akong nandoon.
Cameron…
Di ko naman sinasabing di tayo bagay. Malungkot lang ako.
Malungkot lang na di natin na-explore 'tong di inaasahang koneksyon.
Ako din. Matagal na din mula nang makaramdam ako ng ganito.
Alam ko. Ayoko ding putulin agad
dahil sa sitwasyon ni Doc.
Parang Romeo at Juliet tayo na pareho ang ama.
Gayunpaman, di sila naging maayos.
Oo, pero baka naman umayos 'yong atin.
Talaga ba?
Oo naman.
Sige.
Humanap tayo ng paraan.
Nakakamanghang makita ang babaing gaya mo na may trabaho
-sa municipal government. -Sabihin mo sa mama ko.
Sige ba.
Denny, bukod kay Lizzie,
ano pang gusto mo dito sa Virgin River?
-Makilala ang lolo ko. -May panahon ka pa siguro sa iba.
Mga hiking at rock climbing, fly-fishing din.
Tumulong sa auto shop, mabuhay sa kasalukuyan.
At naiintindihan ko bakit, pero mahaba pa magiging buhay mo, Denny,
na maraming puwedeng maranasan at masubukan.
Sigurado kang di ka babalik sa Stanford?
E, mga plano mong bumiyahe?
Pagbalik ng test ko na positibo, di ko unang naisip na,
"Ga-graduate ba ako ng kolehiyo o aakyat sa Mount Kilimanjaro?"
Kundi, "Mai-in love ba ako?"
Alam kong hindi ang sagot hanggang sa makilala ko si Lizzie.
Walang mas importante sa makasama ko siya.
Oo, nakikita ko 'yon.
Kumusta kayo ni Lolo?
Di ayos, sa totoo lang, pero inaasahan na 'yon.
Matinding sitwasyon 'to para sa lahat ng sangkot.
Di ko din masisisi si Vernon sa reaksyon niya.
Sorry lang talaga kasi di namin naresolba para sa 'yo.
Alam ko sinubukan mo.
Sinubukan namin.
At kahit magkaiba kami ng pananaw,
handa akong kalimutan ang nakaraan.
-Vernon, di mo… -E, Rose.
Habang lagi kong pinagsisisihan
na di ko nakilala si Ryan,
di ko hahayaang mabahiran ang regalo
ng pangalawang pagkakataon ngayon kay Denny.
Salamat, Vernon.
At gusto ko lang sabihin na…
sorry talaga.
Salamat, Rose.
May bagong pagkain bang puwedeng tikman?
Puwede ba kaming makisalo?
Sige, maupo kayo.
Nakakamangha, di ba?
Oo nga.
Di lang ang tanawin ang gusto kong ipakita.
May gusto din akong ibahagi sa 'yo.
Alam kong sinabi ko na pagdating ko sa Virgin River,
alam kong gusto kong itayo ang bar.
At bumuo ng buhay dito.
Pero di 'yon… ang buong istorya.
No'ng pagdating ko dito, ligaw ako.
Wasak ako.
Ni-repress ko ang pagkamatay ng kapatid ko at no'ng mamatay si Lonergan…
nahulog ako sa kadiliman.
Hindi ako makalabas.
Sinubukan ko.
Jack…
Wala akong ideya.
Pero…
nagdesisyon akong magpatuloy.
Alam ko kung gaano kahirap. Maniwala ka, alam ko.
Pero, puwede din tayong magpatuloy.
Puwede pa nating makamit pangarap natin.
Di man gaya sa paraang iniisip natin.
Di man mangyari sa oras na inaasahan natin.
Pero puwede.
Alam mo, di man makuha ng anak natin ang mata ng mama mo.
Pero di ibig sabihin na di mamamana ang malasakit niya.
O ang taste niya sa musika.
Puwede nating ituro.
Kung 'yon pa din ang gusto mo.
Oo. Oo, gusto ko pa din.
-Magugustuhan mo Pretty Pretty Princess. -Gusto ko.
Para sa 'yo 'to, Brady.
Ha? Para sa 'kin?
-Salamat. -Opo.
Ibig sabihin yata niyan, panalo ka.
Talaga? Ganoon ba?
Kasi kadalasan kailangan mandaya para manalo.
-Ganoon ba nangyayari dito? -Ha? Hindi.
Puwede na po mag-drawing?
Oo naman, anak.
Puwede mo kayang alisin 'yan.
Alin, ito? Hindi, nagustuhan ko 'to.
Madalas akong bihisan ng mga kapatid ko ng ganito no'ng bata.
Mga kapatid. Kaya ang galing mo kay Hazel.
Kung iisipin, ang galing mo sa lahat.
Puwera sa magsabi ng totoo.
Parang totoo naman sa 'kin.
No'ng lumalaki ako, nagsisinungaling ako para protektahan mga kapatid ko.
At ang sarili ko.
Mukhang nakagawian ko na.
Walang mali pag pinoprotektahan mo mahal mo.
Oo.
Kaso, di gano'n ang pananaw ng ex ko.
Baka dapat mapasama ka sa nakaka-appreciate kung sino ka.
May mga tatrabahuhin pa ako.
Pero salamat dito.
Napakaganda.
Sige, papatulugin ko na si Hazel.
Uy, ayos lang.
Okay lang, ako na diyan.
-Sigurado ka? -Oo.
E, salamat ulit.
Uy, Brady.
'Wag kang magduda sa sarili.
-Uy. -Uy.
Okay ka na?
Oo, salamat.
Kung okay ka na, dadalhin ko 'to sa evacuees.
Sige.
At kukuha ako ng bagong luto ni Preacher?
Oo, sige. Penge ng isa sa lahat doon.
Sige. Kung ano gusto mo.
Sige.
Meron tayong
Jamaican jerk chicken at biscuit,
blue crab mac at cheese at ang pièce de résistance ko,
smoked venison chili.
Kita ko pa lang, may food coma na ako.
Sabi ng nanay ko, anoman ang puwedeng maluto
ay dapat love sa unang kagat.
"Total Smoke Show" ang tawag ko dito, parang sa kakilala ko.
Sana di masyadong mainit na di mo kakayanin.
Wow.
Lagi mo akong pinapahanga.
Di, sa totoo, magiging proud ang nanay mo.
Magkwento ka pa tungkol sa Smoke Show na 'to.
Ititira ko 'to para sa desser.
Gusto mo ng maiinom?
May 21 na taong bote ako ng Fuenteseca Reserva
na tinatago ko para sa espesyal na okasyon.
Mukhang mahal at masarap. Sige.
Sige.
Uy. Uy, di ka sumasagot sa tawag.
Mag-voicemail ka.
May balita na nagkasunog sa Alaska.
-Aalis tayo bukas. -Akala ko di ka puwede…
Di sa field. Puwede pa din akong tumayo at mag-utos.
Ako ang Incident Commander.
Ibig sabihin… kailangan kitang maging team lead.
Team lead? Akala ko sabi mo di pa ako handa.
Nagkamali ako.
Kailangan ko ng mapagkakatiwalaan sa team ko.
Nasa team pa ba kita?
Ayokong mag-eat and run, pero kailangan kong mag-empake kung bukas aalis.
-Tapusin natin 'to sa inyo mamaya? -Oo, sige.
Gaya ng sabi ko, mahal ni Kaia trabaho niya, at lagi akong bahagi noon.
Di mahalaga ang katrabaho niya.
Kundi ang uuwian niya.
Heto po.
Salamat.
Alam mo… napakahalaga sa 'kin
na nagkaunawaan kayo ni Lolo.
Napaka…
Napakahirap mula nang kay Papa.
Oo.
Kaya, salamat.
Masayang makasama ang pamilya sa iisang bubong.
Oo. E, masaya ako na masaya ka, Denny.
Ang pag-uusap namin ng lolo mo ay nagpaalala sa 'kin
ng mga desisyon sa kabataan.
At paano apektado buong buhay mo.
Sige.
Sasabihin ko lang, tingin ko nagkakamali kang manatili sa Virgin River.
-Jack. -Brady, ano'ng ginagawa mo?