To tutaj.
Wiesz, co powiesz?
„Cześć, jestem Mel. Jestem twoją córką”.
- Trzymaj się faktów. - Tak.
I powoli przejdź do trudnych pytań.
Wiesz?
A jeśli wszystko inne zawiedzie, pogadamy o naszej miłości do chatek.
Może to kwestia genów.
Nie wiem. Może to błąd.
To spore zaskoczenie i to w Wigilię.
Wiesz? Albo w ogóle.
Może powinnam zostawić przeszłość w przeszłości.
Możesz.
Mogę wrzucić wsteczny i wyjechać, jeśli chcesz.
A może po prostu się denerwuję i powinnam trzymać się planu.
Lepiej wymyśl, co powiesz,
bo stoi w drzwiach i się na nas gapi.
Dobra.
Cześć.
Przegapiliście znak „żadnych akwizytorów”?
Nie. Widzieliśmy go.
Przychodzi ich tu wielu?
Nie, dzięki znakowi.
Racja. To ma sens.
Jeśli nie sprzedajesz, to czego chcesz?
To zależy. Pan to Everett Reid?
A kto pyta?
Jego córka.
Jestem Mel Monroe.
Znalazłam listy miłosne zaadresowane do mojej matki, Sarah Jensen,
sprzed 37 lat.
Chcę porozmawiać z ich autorem.
Chciałbym ci pomóc, ale nie jestem osobą, której szukasz.
W porządku.
Znasz go? Wiesz, gdzie mogę go znaleźć?
Niestety nie.
Okej.
Cóż...
- Wybaczysz mi na chwilę? - Pewnie. Tak.
DOROCZNE ZAWODY DRWALI MISTRZ ROKU 1976
Duszę królika. Minuta za długo, a mięso zamieni się w gumę.
Jasne.
Potrzebujesz czegoś jeszcze?
Nie.
Dzięki.
Przykro mi, że nie mogę ci pomóc.
Nie szkodzi.
Wesołych Świąt.
No i?
To on?
Tak.
Nie chciał mieć ze mną nic wspólnego.
Na pewno nic ci nie jest?
Na pewno.
Dwa dni temu nie istniał.
To nie tak, że całe życie brakowało mi ojca.
To w porządku, jeśli jesteś zła.
Tak, jestem.
To jasne.
Przynajmniej mam jasność.
Czyli?
Nie wiedziałam, czy chcę go w swoim życiu,
a teraz wiem, że na pewno nie.
Może jeszcze zmieni zdanie.
- Możesz napisać do niego list. - Mam dość listów.
- Pocztówkę? - Mówię poważnie.
Chcę...
Chcę spędzić wyjątkowe Święta z tobą i naszymi rodzinami,
które chcą być w naszym życiu.
- Dobrze? - Dobrze.
Pójdziemy na łyżwy?
Ja...
Chodziłam na łyżwy z mamą, gdy byłam mała.
Chciałam iść wczoraj, ale wyruszyliśmy na poszukiwania, więc...
Tak, pójdziemy.
- Tak? - Tak.
Dobrze.
Dobra.
Hej, Charmaine.
- Wybacz, że przeszkadzam. - W porządku. Co słychać?
Musiałam wyjść z pracy,
bo ciągle mam skurcze Braxtona-Hicksa.
Mogłabyś to sprawdzić?
Nie chcę spędzić Wigilii na ostrym dyżurze.
Oczywiście. Już wychodzę. Spotkajmy się w klinice.
Świetnie. Dziękuję. Mam coś dla ciebie i Jacka na Gwiazdkę.
Przyniosę to.
Dobrze. Do zobaczenia za chwilę.
- Okej. Pa. - Pa.
Wszystko dobrze?
Tak. Musimy...
Musimy kupić Charmaine prezent na Święta.
Hej. Zrobiłam różne kształty dla wszystkich. A teraz mam za mało elfów.
Wybacz, jem z nerwów.
Mama nie odpisała?
Nie. Czuję się, jakbym ją nękała. Dzwoniłam i pisałam mnóstwo razy.
Idź do Connie i z nią porozmawiaj.
- Mogę iść z tobą, jeśli chcesz. - W porządku. Pójdę sama.
Skupcie się na konkursie. Musicie zacząć pakować.
Jak wygląda sytuacja?
Mamy mały problem techniczny.
Nie tylko mamę Lizzie trafił szlag.
- Dziadka do orzechów też. - O nie.
- Spokojnie. - Naprawisz?
Spalił się bezpiecznik. Wymienimy go z Dennym po śniadaniu.
Myślałam, że idziesz do Connie.
Tak. Tylko najpierw skończę śniadanie.
Znowu zwlekam, prawda?
Mam kiełbaski w lodówce.
Zrobię ci naleśnikowe burrito na wynos.
Szczęściara.
Boże!
O Boże!
- Ale zimno. - Nie wierzę, że mnie do tego zmusiłaś.
- Nie wierzę, że to zrobiłeś. - Masz szczęście, że cię kocham.
Co powiedziałeś?
Szlafrok, potem odpowiedź.
Tak. Wiesz co? Nic nie powiedziałem. Nic nie słyszałaś, bo nic nie mówiłem.
O nie. Tej jednej rzeczy w życiu nie da się odsłyszeć.
Mówiłeś poważnie?
Tak. Ja...
Nie chciałem tego powiedzieć, ale jesteś w trakcie rozwodu...
Hej, nie, w porządku.
Miło to słyszeć.
Tylko jeszcze nie mogę niczego nikomu obiecać.
Dla mnie „kocham cię” to obietnica.
Hej, wiesz...
Rozumiem.
Rozumiem. Ale liczy się tylko to,
że to tutaj chcesz teraz być.
Nie. Chcę być przy kominku, bo zamarzam.
Tylko chcę być przy tym kominku z tobą.
- Chodźmy stąd. - Chodźmy.
Charmaine?
Hej.
Rety. W porządku? Co się dzieje?
Skurcze się pogorszyły.
I zapomniałam prezentu.
- Nie szkodzi. - I jest tu ojciec bliźniaków.
Cześć, Mel.
Calvin.
Dopadł mnie przy aucie, a skurcze od razu się pogorszyły.
Zabrałem jej kluczyki. Nie powinna prowadzić.
Nie, nie powinna. Miałeś rację.
Ale mogłeś spowodować nasilenie skurczów.
Widzisz? Jeśli się o mnie martwisz, to się stąd wynoś.
Mam prawo tu być. To też moi chłopcy.
Charmaine jest moją pacjentką.
Jeśli ona cię tu nie chce,
nie obchodzi mnie, czy jesteś ojcem. Masz wyjść. Już.
To nie koniec dyskusji.
Dobra.
Teraz wiesz, dlaczego skłamałam.
Teraz wiem.
Dobrze. Chodźmy do gabinetu
i upewnijmy się, że nie urodzisz w Wigilię. Dobrze?
W porządku? Dobrze.
Zmiana planów.
Będzie dobrze.
- Dobra. - Dobra.
Jesteśmy bardzo rozczarowani.
Mieliśmy spędzić cały weekend razem.
Obiecałem Mel rodzinne święta, a wy je psujecie.
Co macie na swoją obronę?
Wasz ojciec jest małostkowy.
Nie jestem małostkowy.
Nie spędzę Świąt z twoim chłopakiem.
- Nie możesz znieść mojego szczęścia. - Nie o to chodzi.
A o to, że się z tym obnosisz.
- Słuchajcie. - Chcesz widzieć, jak cierpię?
A ja mam cierpieć?
To twój wybór.
Chyba oszalałaś, jeśli tak myślisz.
Hej!
Po pierwsze, tato, „oszalałaś”? Naprawdę?
Po drugie, mamo, prośba taty nie jest nieuzasadniona.
Co mam zrobić? Udawać, że jestem nieszczęśliwa?
Odeślij go do domu. Jack mówił, że to rodzinne Święta.
Jeśli wszystko będzie się tak układało,
Javier wkrótce stanie się częścią rodziny.
Dobra. Nie odeślemy Javiego do domu.
Jasne?
Może spójrzmy na to w ten sposób.
Gdy byliśmy dziećmi, zawsze podkreślałaś, jak ważna jest rodzina,
i jak wyjątkowe jest spędzanie czasu razem.
I wiecie co?
To pierwsze z wielu wspólnych Świąt.
Nie będę przewoził dzieci i wnuków
między domami, bo wy dwoje nie potraficie
zachowywać się jak cywilizowani ludzie przez 48 godzin.
Nie wspominając o ślubie. Chcecie zostać zaproszeni?
- Tak. - Oczywiście.
Świetnie. To powiem wam to samo,
co wy mówiliście nam.
Nie wyjdziecie stąd, póki tego nie rozwiążecie.
Cześć.
Mogę wejść?
To twój pokój.
Wiem. Próbowałam uszanować twoją przestrzeń,
naruszając ją tym, że przyszłam.
Żałuję, że nie okazałaś mi szacunku, by powiedzieć o ciąży,
zanim podjęłaś decyzję.
Jeśli myślisz, że poinformuję twojego ojca...
Wybacz, że ci nie powiedziałam.
Nie potrzebowałam twojej pomocy przy decyzji.
Ale jeśli to możliwe, proszę cię o wsparcie.
Jesteś nastolatką, Lizzie. To zobowiązanie na całe życie.
Wiem o tym.
Denny też wie.
Ale nie będziemy z tym sami.
Mówi się, że potrzeba wioski, by wychować dziecko.
My mamy całe miasto.
- Nie rozumiem, czemu nie mogłaś zaczekać. - Nie planowaliśmy tego.
Jeśli urodzi się teraz, Denny zobaczy, jak wyrośnie na dorosłego.
Gdybyśmy zaczekali...
Wiele by go ominęło.
Przykro mi z powodu jego choroby.
Ale jesteś moją córeczką.
I nie chcę, żebyś poświęcała całe swoje życie dla niego
albo dla dziecka.
Wiem, że może ci się to wydać dziwne,
bo w moim wieku byłaś skupiona na karierze.
Ale nie traktuję tego jako poświęcenia.
Będę pracować dalej. Kocham swoją pracę.
Ale cieszę się, że będę mamą.
I chcę, byś brała w tym udział.
Więc...
Czy możesz to zaakceptować?
Jeśli tego chcesz...
Postaram się cię wesprzeć.
A możesz się postarać trochę ucieszyć?
Będziesz babcią.
Nie. Jestem za młoda na babcię.
Potrzebuję ładniejszego określenia.
To się da załatwić.
Chyba znalazłem.
Dziadku.
Ja tylko...
O co chodzi?
To album ze zdjęciami ze ślubu.
Mogę zobaczyć?
Tak.
Najlepszy dzień w moim życiu.
To możecie być ty i Lizzie, jeśli oboje tego chcecie.
Chyba chcemy.
Chcę się upewnić, że jesteśmy gotowi na to zobowiązanie.
Mamy zająć się dzieckiem,
ale to oznaczałoby, że Lizzie miałaby zająć się też mną,
i chcę, żeby to dobrze przemyślała.
Każde małżeństwo oznacza zgodę na coś takiego.
Lizzie mówiła to samo, gdy o tym rozmawialiśmy,
ale potrzebujemy czasu, by to poukładać.
Tak.
Masz dobre serce, więc go słuchaj.
Będziesz wiedział, gdy nadejdzie czas.
A to wygląda świetnie.
To był idealny dzień.
Oddałabym wszystko, żeby to powtórzyć.
To powtórz.
Mówiliście, że chcecie odnowić przysięgę.
Tak, to było dawno temu.
Potem był wypadek Hope i moja diagnoza.
Będziesz wiedział, gdy nadejdzie czas.
Mel potrzebuje mnie w klinice.
Zaniesiesz ten bezpiecznik Hope i pomożesz jej i Lizzie wszystko ustawić?
Będę tam jak najszybciej.
- Jasne. - Dobrze?
Tak.
To ciasto jest już wasze.
Nasze.
Mam wyniki badań Lizzie z płcią dziecka.
Miałem je zapakować,
ale pomyślałem, że zechcecie przeczytać je na osobności.
To zależy od ciebie.
Dziękuję.
Doc zaraz tu będzie.
Nie będę pierwszą pacjentką w nowym centrum porodów.
To, co zrobilibyśmy tam, zrobimy tu.
Jak skakanie na piłce. To naprawdę działa?
Działa. Pozwala dziecku przemieszczać się w kanale rodnym,
co przyśpieszy poród.
A jeśli będziesz kręcić w kółko biodrami...
Właśnie tak.
...to pomoże ci odciążyć plecy. Bardzo dobrze.
Nie sądzę, że teraz cokolwiek mi pomoże.
Nie chcę, by chłopcy skończyli jak on.
Ty wychowasz tych chłopców. To się liczy.
Ma prawa jako ich ojciec.
Nie są nieograniczone.
Nie powinien być w więzieniu?
FBI wycofało zarzuty,
bo współpracował
i pomagał im z Melissą Montgomery.
A potem próbowała go zabić.
Dlatego umieścili go w programie ochrony świadków.
Przykro mi, Charmaine.
Jak to się stało, że się z nim zadałaś?
Tak jak to się dzieje z innymi błędami.
Mieszanka smutku, złości i dużej ilości alkoholu.
Byłam zła na Jacka.
Mel, jesteś tu?
- Niech to zostanie między nami. - Jasne.
Moi rodzice próbują się dogadać.
Przyszedłem uratować ten dzień
i zabrać cię na łyżwy. Co...?
- Hej. - Hej.
Charmaine, co robisz?
Próbuję wytrząść z siebie dzieci.
Dobra. Świetnie.
To ja sobie pójdę.
Okej.
Życzę ci szczęścia.
- Nie potrzebuję szczęścia. Mam Mel. - Będę cię informować.
Cześć wszystkim. Jack. Chcesz się przyłączyć?
Zostawię to zawodowcom. Wesołych Świąt.
Tak.
Jak nam idzie?
Prawie osiem centymetrów. Świetnie sobie radzi.
Świetnie. Powiedziałbyś, że radzę sobie świetnie?
Wyglądasz świetnie. Dobrze? Wyglądasz świetnie.
Co się dzieje? Znam tę minę.
Coś jest nie tak.
Masz wyższe ciśnienie, niż bym chciała.
- Co to znaczy? - Może to nic poważnego.
A może to stan przedrzucawkowy.
Jeśli tak, to znaczy,
że twoje dzieci nie dostają wystarczającej ilości tlenu.
Dlatego musimy położyć cię na fotelu,
podać leki przeciwnadciśnieniowe,
żeby obniżyć ciśnienie.
Dobrze. W porządku?
Dzieci będą bezpieczne.
Okej.
Powodzenia, Hope.
Dziękuję, Muriel. Tobie też.
Cieszę się, że dogadałaś się z mamą. To spora ulga.
Wiem. Czuję się sto razy lżejsza. Mimo naleśnikowego burrito.
Obiecała przyjść i zagłosować na nasze dekoracje.
W takim razie ona i ja jesteśmy skazane na przyjaźń.
Cześć, Hope. Gdzie twoja lepsza połowa?
Miał nagły wypadek w klinice. A gdzie twoja?
Bardzo śmieszne. Mam nadzieję, że zachowasz poczucie humoru
po druzgoczącej przegranej.
Może i jesteście mistrzami, ale w tym roku ja odniosę zwycięstwo.
I Vernon. Ale głównie ja.
Powodzenia. I pamiętajcie, że drugie miejsce to nie wstyd.
Cześć.
- Mam bezpiecznik. - Dzięki Bogu.
Pomóż mi. Mamy dużo pracy.
Dobrze. O rety.
Spójrz. Wzięłam to. Mam te, których brakuje.
To się gdzieś kończy?
Dziwnie było patrzeć, jak rodzi bliźniaki?
Tak. Bardzo dziwnie.
Ale życzę jej dobrze.
Cieszę się, że jest szczęśliwa.
Mimo bólu porodowego, rzecz jasna.
Skoro mowa o bólu, jak myślisz, jak idzie mamie i tacie?
Nie wiem. Brak wieści to dobre wieści.
Jeśli jutro zasiądą przy tym stole,
dokonamy świątecznego cudu.
Miałem nadzieję, że będą z nami dziś na konkursie.
Moglibyśmy być razem. Towarzyszyć Mel.
Może jestem nadmiernym optymistą.
Wspieram twoje cele dotyczące rodziny, ale muszę przyznać,
że, pomijając Mel, jestem zaskoczona, że tak ci zależy na rodzinnych Świętach.
O czym ty mówisz? Dlaczego?
Ty jako pierwszy zrezygnowałeś z rodzinnych Świąt.
Byłem najstarszy. Pierwszy wyleciałem z gniazda.
I poszedłem na wojnę.
Rozumiem. Ale mogłeś później wrócić, a tego nie zrobiłeś.
Wiem, że miałeś problemy z tatą
i z tym, co się wydarzyło po wojnie, ale...
Tęskniliśmy za tobą.
I myślę, że dlatego Donna zrobiła to, co ty.
Obwiniasz mnie o koniec naszych rodzinnych świąt?
Tak. A gdy się nad tym zastanowić,
to był prawdopodobnie początek końca związku rodziców.
Bardzo zabawne.
Może jest w tym trochę prawdy.
Wszystko się zmienia, gdy dzieci dorastają.
Wyprowadzają się, zakładają rodziny, łamią tradycje.
Ale im więcej rozmawiamy z Mel o założeniu rodziny,
tym bardziej tęsknię za rodzinnymi Świętami.
Wiesz, jak to mówią.
Dom to miejsce, z którego chcesz uciec, gdy dorastasz,
i do którego chcesz wrócić, gdy się starzejesz.
Chyba masz rację.
Czuję się bardziej jak w domu, gdy ty tu jesteś.
To wiele dla mnie znaczy.
Dla mnie też.
Podoba mi się, że tworzymy nowe tradycje.
Spójrz na nas. Jesteśmy dorośli.
Zapraszamy mamę i tatę, nasze siostry, nawet jeśli nie mogą przyjechać.
Nie wiem, ale jeśli będziemy sobie nawzajem pomagać,
to damy sobie radę.
Tak.
Na pewno.
Jesteś najlepsza.
Pamiętasz, jak byliśmy dziećmi, a ja robiłem to?
O Boże.
Dobra. Jesteśmy gotowi?
Okej.
Dobra. Przy następnym skurczu przyj mocno. Gotowa? Okej.
Dobra robota.
Tak. Ostatni pomiar ciśnienia był dobry.
Sporadycznie spowalnia tętno płodu.
- Co? - Spokojnie.
To normalne,
gdy dzieci schodzą kanałem rodnym.
Mel ma rację. Będziemy tego pilnować.
Kolejny skurcz, to samo. Dobra?
Dobra.
Okej.
Charmaine, jest piękny.
- To chłopiec. Tak. - Okej.
Odpocznij trochę i zrobimy to jeszcze raz.
Chyba nie mogę.
Hej. Posłuchaj mnie. Z drugim jest łatwiej, obiecuję.
- Dobrze? - Tak.
Twoje pierwsze dziecko już tu jest.
Ja tu jestem, Doc tu jest. Wspieramy cię.
- Szkoda, że mojej mamy tu nie ma. - Okej.
Jest tu. Mógłbym przysiąc, że właśnie na nią patrzyłem.
Dziękuję.
Ten maluch chce, żebyś poznała jego brata.
- Dobra. Gotowa? - Okej.
Drugi jest gotowy. Gotowa?
Dobra. Dasz radę.
Okej.
Cześć.
- Tak. - Cześć.
Dałaś sobie radę.
Okej. To chłopiec.
Chcesz go zobaczyć?
Chcę go zobaczyć.
- O Boże. - Proszę, skarbie.
- Cześć, kochanie. - Proszę.
A tu jest numer dwa.
Dałaś sobie radę.
Tak długo czekałam, by was poznać.
Jestem z ciebie dumny, Charmaine. Wiem, że twoja mama też.
Dziękuję.
Tak.
Są piękni.
Dobra robota.
- Hej. - Cześć.
- Pięknie wygląda. - Dziękuję.
Fajne pompony.
Prezentują się tak dobrze jak 20 lat temu.
- To dla mnie? - Tak.
Dziękuję.
Co się dzieje? Wszystko w porządku w klinice?
Nie byłem w klinice.
A gdzie byłeś?
Moja była narzeczona, Michelle, zjawiła się wczoraj na przedstawieniu.
Chciała porozmawiać dziś rano.
Miałem ci powiedzieć, ale nie wiedziałem, co powie.
Co miała do powiedzenia?
Nie pije.
Chce dać nam kolejną szansę.
Założyć rodzinę.
Zbudować wspólne życie.
Rozumiem.
Co powiedziałeś?
Powiedziałem, że mam życie.
Tutaj.
Z tobą.
Posłuchaj.
Wiem, że ten temat nie wypłynął,
ale nie chcę mieć dzieci.
Kiedyś chciałam.
Ale ten czas minął.
Nie byłem pewien, ale chcę, byś wiedziała,
że odpowiada mi dwuosobowa rodzina.
Potrzebuję tylko ciebie.
Możemy brać się do pracy?
Pomóż mi z ostatnimi poprawkami,
bo to drzewko samo nie stworzy świątecznego nastroju.
Dobrze.
Co mam robić?
Zacznij od tego.
- Hej. - Hej.
Odpoczywają.
Ciotka Charmaine jest w drodze. Dziękuję.
Tak.
Świetnie sobie radziłeś.
Dzięki. Ty też.
Czasem, gdy z tobą pracuję,
czuję się jak dumny ojciec.
Wybacz, miałam ciężki poranek.
Znalazłam mojego biologicznego ojca, a on mnie zwyczajnie odrzucił.
Myślałem, że twój ojciec nie żyje.
Tak. Ten, który mnie wychował,
ale właśnie dowiedziałam się, że moja matka miała romans.
Nie było warto go szukać.
Tak.
Próbowałam wypełnić pustkę.
Co teraz wydaje się szalone.
Hej.
Może nie jestem twoim ojcem biologicznym czy innym,
ale zawsze jestem przy tobie.
I uważam się za szczęściarza, że mogę być.
A jeśli on nie, to jest głupcem.
I to on na tym traci.
Masz rację. To on traci.
- Tak. - Tak.
Ale jest ktoś inny, kogo chciałam prosić, by poprowadził mnie do ołtarza.
Będę zaszczycony.
- Chodziło ci o mnie, prawda? - Oczywiście, że chodziło o ciebie.
Naprawdę?
Dziękuję.
Mam nadzieję, że zobaczę minę Jacka.
Zobaczysz.
Badania kliniczne się powiodą.
Oby, bo chcę zobaczyć, jak przyjmujesz poród
mojego prawnuka na wiosnę.
Ty...
O Boże. Lizzie jest w ciąży?
Tak. Zebrała się na odwagę, by powiedzieć mamie,
więc powiedziała, że mogę powiedzieć tobie.
Gratuluję.
- Dzięki. - Musisz być zachwycony.
Hope musi być zachwycona.
O rety.
Idealne Święta.
Tak. A jeśli wygramy konkurs dekoracji,
to będzie wisienka na torcie.
Tak. Byłoby super.
Prawie idealnie.
Mogłabyś zostać z Charmaine do przyjazdu karetki?
Bo muszę coś zrobić dla Hope.
Jasne.
- Do zobaczenia. - Tak.
- W porząsiu. - Dzięki.
Denny. Jesteś w wiosce?
Posłuchaj. Potrzebuję twojej pomocy.
Nie ma sprawy, dziadku. Robi się.
Wiem, że Święta są dopiero jutro,
ale chciałam dać ci prezent wcześniej.
Masz coś przeciwko? Mam go ze sobą.
Co zrobiłby Jezus?
Posłuchaj.
Myślałam o tym, co powiedziałeś wczoraj.
A skoro niedługo się skończy się praca, którą wzięłam, by tu zostać,
chciałam cię zapewnić, że właśnie tu chcę być.
Patrzysz na nową komendantkę straży pożarnej Virgin River.
Chwila. Od kiedy?
Od kilku godzin. Wiedziałam, że Hope szuka.
Powiedziałam, że jestem zainteresowana, a ona od razu dała mi pracę.
- Zostajesz na stałe. - Tak.
Czyli moim prezentem nie będzie tęsknota za mną, jak planowałam.
Obyś nie miał mnie dość.
Nie ma na to szans.
Żeby była jasność.
Zostajesz dla tej pracy?
Nie.
Zostaję dla ciebie.
Nie wiem, jak przebiję ten prezent.
Na pewno coś wymyślisz.
- Hej. - Przyszłaś.
- Tak. - Zamknęli lodowisko.
Domyśliłam się. Nie szkodzi.
- Jak się ma Charmaine? - Uwielbia swoich chłopców.
Tak. Jadą do Grace Valley.
Zostaną tam na noc. Ale nic im nie jest.
- Dobrze. - Tak.
Ucieszyła się z keksu, który jej daliśmy.
- Nie. - Tak.
- Dobrze, że ktoś się z niego ucieszył. - Tak.
Jak się mają twoi rodzice?
Nie mam pojęcia.
Nie odzywali się.
Nie wiem, czy przyjdą dziś, czy jutro.
To mamy motyw przewodni, bo Joey zadzwoniła powiedzieć, że...
Morgan ma zapalenie żołądka.
- Nie żartuj. - Tak. Zostaną w pensjonacie.
Ale trzymamy kciuki za jutro.
Przykro mi.
Mam wrażenie, że nasze wielkie plany na niezwykłe Święta nie wypaliły.
Nie jest tak źle.
Ludzie nas wystawili.
- Mój biologiczny ojciec mnie odtrącił. - Tak.
Nie jeździliśmy na łyżwach.
Ale jesteśmy tu, w tym pięknym miejscu z rodziną, którą wybraliśmy.
Myślę, że to niezwykłe.
Naprawdę?
Najlepsi ludzie w moim życiu to ci, którzy sami o tym zdecydowali.
I uważam to za powód do świętowania.
Miejmy nadzieję, że nasze dzieci też będą mogły się tym cieszyć.
Na pewno.
Wesołej Wigilii.
Tu jesteś, Vernonie. Słuchajcie.
Głosowanie jest tajne,
ale znam wasze pismo.
Jeśli nie wygramy, lądujecie na mojej liście tych niegrzecznych.
- Chodźmy. - Dobrze.
Witamy na 44. dorocznym konkursie dekorowania choinek.
Zapalmy światełka i po cichu oceńmy naszych przyjaciół i rodzinę.
Gotowi? Zróbmy to.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Wesołych Świąt!
Ta wygrywa. Nie widziałam reszty, ale...
Jo, jest piękna.
Wiem. Ale zabawa!
Zawsze lubiłam Dziadka do orzechów.
To coś nas łączy.
Lizzie bardzo mi pomogła. Jak zawsze.
Nie sądziłam, że tak szybko dorośnie.
Czuję się, jakbym wszystko przegapiła i teraz nie wiem, gdzie jest moje miejsce.
Zwłaszcza, że wy stałyście się sobie bliskie.
Gdy Lizzie urodzi dziecko,
przyjdzie do ciebie po pomoc, której ja jej nie ofiaruję.
- Karmienie piersią. - Karmiono ją butelką.
Nauka zasypiania.
Mieliśmy nianię. Kobieta była darem niebios.
Rozumiesz, o co mi chodzi. Będzie cię potrzebowała.
Jestem częścią jej wioski, ale nie mamą.
Hej.
Cieszę się, że jesteście razem, bo mamy wieści.
To dziewczynka.
Widzisz? Dziewczynka. Czekają ją kłopoty.
W tym mogę jej pomóc.
Gratulacje, tato.
O nie. O rety.
- Cześć. - Moje gratulacje.
Dziękuję.
To dziewczynka.
Cześć.
Dwa razy w ciągu dwóch dni? Śledzisz mnie?
- Nie. - Nie?
Nie sądziłam, że cię tu zobaczę.
Nie sądziłem, że tu będę.
Lark i Hazel cię wyciągnęły?
Nie. Są dziś u mamy Lark.
Siedziałem sam w domu i myślałem,
że natychmiast potrzebuję poczuć magię Świąt.
- Nie mogę wyrzucić tej piosenki z głowy. - Ja też nie.
Jak twoje Święta?
W rozsypce.
Tata nie może zaakceptować nowego chłopaka mamy.
A jego obecność tutaj nie pomaga.
Twoja mama przyprowadziła nowego chłopaka na Święta?
Tak. Razem z Jackiem
zamknęliśmy ją z tatą w domu, aż dojdą do porozumienia.
Odważnie.
Ale nie wiem, czy mu przejdzie.
Rozumiem.
Ciężko patrzeć, jak ktoś, kogo kochasz, odchodzi.
Nieważne, jak bardzo cieszysz się jego szczęściem.
Tak.
Naprawdę jest ciężko.
Cześć.
- Cześć, Jack. - Hej.
Wesołych Świąt.
Mama i tata tu są.
- Przepraszam. - Mama i tata.
Wesołych Świąt.
- Wesołych Świąt. - Wesołych.
Zrobiliśmy to, co mieliśmy. Załatwiliśmy sprawę.
Tu są.
Przepraszamy za spóźnienie, ale mieliśmy dużo do omówienia.
O małżeństwie. O tym, jak się od siebie oddaliliśmy.
Jak pozwoliliśmy naszej rodzinie się rozpaść.
To była też moja wina.
Nie. To nasza wina. Co znaczy, że musimy to naprawić.
Miałeś rację, Jack. Może nie jesteśmy małżeństwem,
ale nadal jesteśmy rodziną.
Powinniśmy umieć być razem, nawet gdy nasza rodzina się powiększy.
Nie odesłałeś Javiego do domu.
Wręcz przeciwnie. Po naszej rozmowie
tata porozmawiał z Javim i świetnie się dogadują.
Okazuje się, że mają ze sobą wiele wspólnego.
Jak nasz gust do kobiet.
- Nie. - To nigdy nie będzie zabawne.
To jest zabawne.
Jesteśmy gotowi na wspólne Święta, jeśli wciąż jesteśmy zaproszeni.
Nie wiem. Co ty na to?
Proszą o wiele.
- Tak. Wiem. - Tak.
Mama zawsze powtarza, że im więcej, tym weselej, prawda?
Okej, możecie przyjść.
Tato, jestem z ciebie dumna.
- To jest duch Świąt. - Dziękuję.
- To było zabawne. - Było.
Dobrze. To Javi zostaje?
- Mamo. - Wiem.
Nie mogę zapomnieć, jaki byłeś zniewalający na scenie.
A ty byłaś urocza z Hazel.
Ona była urocza. Narodziła się gwiazda.
Mówiłeś, że możesz być szczęśliwy tylko we dwoje, ale...
Mówiłem poważnie.
Tak, ale ominą cię najróżniejsze rzeczy.
Nie będziesz mógł wystawiać mleka i ciastek dla Mikołaja.
Nie muszę mieć do tego dziecka.
Posłuchaj,
nie chcę się kiedyś obudzić i zdać sobie sprawę,
że masz mi za złe, bo nie zostałeś ojcem.
Co chcesz powiedzieć?
Chcę powiedzieć,
że utrata ciebie złamałaby mi serce.
Ale świadomość, że to przeze mnie straciłeś wszystko,
czego chciałeś od swojego życia...
Łamie je jeszcze bardziej.
Na Święta chcę, żebyś to dobrze przemyślał.
Dobrze? Zrobisz to dla mnie?
Tak, zrobię.
Dobrze.
Dlaczego wybrałaś motyw Dziadka do orzechów?
Vernon zabrał mnie na Dziadka do orzechów w nasze pierwsze Święta.
Może nie jest to najbardziej pomysłowe, ale ma dla nas największe znaczenie.
Zapomniałem włączyć jeden element, który sprawia, że choinka jest wyjątkowa.
Co?
WYJDZIESZ ZA MNIE PONOWNIE?
Nie żartuj.
Widziałem w życiu wiele wspaniałych rzeczy.
Mam nadzieję, że w przyszłości zobaczę ich jeszcze więcej.
Cokolwiek się stanie, wiem,
że będziesz moim światłem przewodnim,
tak jak zawsze byłaś.
Póki wciąż mogę,
chcę spojrzeć ci w oczy i znów się z tobą ożenić, Hope McCrea.
Boże, kocham cię.
Kocham cię.
ZWYCIĘZCA!
Dobra.
W porządku?
Tak.
Bawi cię to?
Tak.
W końcu znalazłam coś, w czym Jack Sheridan nie jest dobry.
Najlepsze Święta.
Hej.
Dziękuję.
Przebiłem twój prezent.
Spróbuj łapać płatki śniegu na język.
Dziękuję.
NAJLEPSZA SUPERBABKA NA ŚWIECIE
„Superbabka”. Świetne.
Dobre.
Nie. Przestań.
Kochanie, przeszedłeś sam siebie z tymi kolczykami.
Bardzo mi się podobają.
- To dobrze. - Dziękuję.
Nie ma za co.
To nie koniec.
Co?
Jak to?
Po prostu... Zaczekaj.
Dobrze.
Mam zamknąć oczy, czy...
Lepiej zostaw otwarte.
No dobrze.
O mój...
Nie.
Tak.
- O rety, kupiłeś mi Kucyka. - Kupiłem ci Kucyka.
KUCYK
Hej. O rety.
Cześć, słodziaku.
Wesołych Świąt.
BAR JACKA
A ten jest mój.
- O nie. - Tam też cię dopadnie.
Muszę odebrać.
Jasne.
Dobra, moja kolej.
Halo?
Jak się miewa nasza dziewczynka?
Hazel ma się dobrze.
Miała magiczne Święta.
A co z Bradym?
Niczego nie podejrzewa.
- Hej, Mike. - Nie chcę zawracać ci głowy w Święta.
Koroner zidentyfikował ciało.
Wiedzą, że to Wes Logan.
Jak duże mamy kłopoty?
Zaraz zrobi się zadyma.
Okej.
- Dzięki za informację. - Jasne.
Co się stało?
Możesz mi coś powiedzieć?
Czego szukasz?
Szukasz kolejnego smaczka?
Spójrz na niego.
Kochanie.
- Jesteś lepszy od biżuterii, co? - Tak.
Trzymaj go.
- Poradzisz sobie? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Hej.
Mogę w czymś pomóc?
Szukam Mel Monroe.
A kto pyta?
Jej ojciec.
Jesteś podobna do matki.
Twój widok na nowo złamał mi serce.
Nie wiedziałem, co powiedzieć.
Więc skłamałeś?
Nie kłamałem.
Nie jestem tym samym człowiekiem.
Już nie.
Od śmierci twojej mamy.
Pewnie ty też to czujesz.
Nie wiem, co chciałaś mi powiedzieć.
Ani co ja miałem powiedzieć.
Nie wiem, czy chciałaś mnie w życiu,
czy przyszłaś prosić o nerkę.
Tak czy siak,
jestem twoim ojcem.
I jestem tu teraz.
Mam coś dla ciebie.
Pomyślałam, że zechcesz jeszcze raz usłyszeć głos mamy.
Dziękuję.
I muszę ci powiedzieć coś ważnego.
Napisy: Agnieszka Otawska