Okej.
Nie wierzę, że uciekliśmy z naszego ślubu.
Odjechaliśmy.
To był twój pomysł i nigdy więcej.
- Zobaczymy. - Nigdy więcej.
Czemu mnie tu przywiozłeś?
A jak myślisz?
Preacher wrócił.
Świetnie.
Wszystko prawie gotowe. Potrzebujemy tylko pary młodej.
Nie ma ich w stodole. Widzieliście ich?
Tak, znaleźliśmy ich.
Czekają, by iść do ołtarza.
Ale wolę chodzić niespokojnie, by budować napięcie.
Hope, wrócą.
Wiesz, co musiałam zrobić, by załatwić gołębie?
Wyszkolone gołębie.
Nie mają po prostu wylecieć, gdy otworzysz klatkę?
Będziemy szukać Mel i Jacka.
Twoje gołębie nie pójdą na marne.
Wierzę, że Mel i Jack wrócą.
Kiedy?
Miejsca się zapełniają. Wysłać kogoś do domku?
Nie mogę rozmawiać. Mam teraz za dużo do zrobienia.
Tu jest tak spokojnie.
Tak.
Coś w tym miejscu koi moją duszę.
Dlatego cię tu przyprowadziłem, gdy się poznaliśmy.
Wyglądałaś, jakbyś potrzebowała ukojenia.
Może teraz też potrzebujesz.
Przepraszam, Jack.
Kochanie.
Dwanaście godzin temu
twój ojciec miał nagłą operację.
Nie wiedziałaś, czy przeżyje.
Nie winię cię, jeśli potrzebujesz chwili.
Albo więcej czasu.
Ja tylko...
Myślałam, że go stracę.
Naprawdę.
To wszystko sprawiło,
że ból i strach wróciły.
I poczucie straty.
Moja matka, mój ojciec i...
Mój mąż.
Moja...
Moja córka. Ja...
Kocham cię.
Bardzo cię kocham, i chcę rozpocząć wspólne życie,
ale nie chcę zabierać tego ze sobą.
Rozumiem.
Nie chcesz iść do ołtarza z duchami.
- Tak. - Nie.
Wiem.
Przepraszam. To ma być jeden z najszczęśliwszych dni w naszym życiu,
a czuję, że go psuję i to mnie wykańcza.
Niczego nie psujesz.
Okej?
Oboje wnosimy swój bagaż.
To nie nasze pierwsze małżeństwa.
Wiemy, kim jesteśmy
i wiemy, czego chcemy.
A ja wiem, że nie ma niczego na świecie,
czego chcę bardziej od ciebie.
Każdej części ciebie.
Akceptuję twoją przeszłość. Całą.
Tak jak staram się zaakceptować swoją.
Te dobre chwile i te złe.
Bo chcę ciebie, Mel...
z całym bagażem.
Z każdą myślą w głowie...
każdą dziurą w sercu...
bólem i radością z przeszłości,
twoją teraźniejszością...
i naszą przyszłością.
To twoja przysięga?
Teraz tak.
Zawsze wiesz, co powiedzieć.
Bo cię rozumiem.
I wspieram.
Zawsze.
Ja ciebie też.
- Co ty na to, byśmy wzięli ślub? - Dobrze.
Okej.
- Chodźmy. - Chodź.
- Mogę prosić o lemoniadę? - Nie teraz, skarbie.
Brady długo z nią szedł. Musiała być niezła kolejka.
Przepraszam. Było...
Zagadałem się.
Ciekawe, czy zwieją.
- Zwieją? - Tak.
Uciekną.
Nie, wątpię.
Nie wiadomo. Plany się zmieniają.
Wszystko w porządku?
Tak.
A czemu nie?
Chcę zobaczyć jej suknię.
Grasz w Candy Crush?
Czasem gram dla zabicia czasu.
Proszę.
Możesz zagrać.
Hej.
- Hej. - Hej.
Wszyscy czekają. Programy się skończyły. Wiadomo coś?
Nie wolno mi nic mówić. Ani się ruszać.
Rozkazy Hope.
Przyjęłam.
Słuchaj, odnośnie do mojej przemowy,
nie mówiłem o tobie i twoim małżeństwie.
Wiem.
Ale ten weekend przywołuje wiele wspomnień.
Jasne.
Niczego nie żałuję.
Rozwiodłam się dawno temu
i jestem wdzięczna, że Jaya nie ma w moim życiu.
Rozumiem. Nie był dobrym człowiekiem.
Zrobił wiele złych rzeczy.
Ja też.
Znasz mnie.
Ja się nie poddaję.
I nie znoszę przegrywać.
I jestem zawzięta.
Zrobiłam wszystko, co mogłam, by uratować małżeństwo.
Im bardziej walczyłam, tym było gorzej.
Nie tylko w małżeństwie.
Cała ta idea upadła.
Przestałam w to wierzyć.
Więc może to...
nie jest dla mnie.
Co...
Małżeństwo?
Kaia, zajmij miejsce.
- Ludzie się niepokoją. Muszę coś zrobić. - Tak.
Witajcie!
Witajcie w tym wyjątkowym dniu.
Zanim zobaczymy Mel i Jacka zawierających związek małżeński,
chcę się podzielić przemyśleniami na temat miłości.
I małżeństwa.
Miłość i małżeństwo. Instytucja, której nie wolno lekceważyć.
Choć wielu próbowało.
Frank Sinatra tego nie zrobił. Nie, był żonaty...
Niedobrze.
Nie żartuj.
- Hej. - Wróciliście!
Tak.
I jesteśmy gotowi.
- Masz mój... - W przyczepie.
Co jest w przyczepie?
Daj mi pięć minut.
Czemu nie? Jesteśmy tylko godzinę do tyłu.
To wasz wyjątkowy dzień.
Nie spieszcie się.
- Do zobaczenia. - Okej.
Wielu ludzi bierze ślub.
Możecie zadawać pytania.
Muriel, podniosłaś rękę, prawda?
Bogu dzięki!
Okej, bez zbędnych ceregieli, zaczynajmy.
Morgan, Theo, James i Pony, wy pierwsi.
Są uroczy.
- Sam i Amelia. - Dzięki.
Pa. Do zobaczenia.
Dobra, Mike i Brie.
Preacher i Joey.
Do zobaczenia.
Wyglądasz oszałamiająco.
- Dziękuję, Doc. - Tak.
Jak się czujesz?
Szczęśliwa.
Na początku byłam trochę przytłoczona.
Tak.
Przez rzeźby z lodu?
Przyznam, że mieliśmy zastrzeżenia co do wielu rzeczy.
Hope przeszła samą siebie.
Ale...
jest idealnie.
Tak.
Ona tak robi
dla ludzi, których kocha.
Tak.
Okej.
Moi drodzy.
Zebraliśmy się tu dzisiaj, by być świadkami zawarcia...
Bardzo cię kocham.
Każdą część ciebie.
Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość.
Zabawne.
Zawsze będziesz moim przystojnym przewodnikiem.
Instruktorem wędkarstwa.
Moim trenerem.
Jesteś moim domem.
Ogłaszam was mężem i żoną.
- Możesz pocałować pannę młodą. - Tak!
Panie i panowie,
po raz pierwszy
chciałabym przedstawić Jacka i Mel Sheridanów!
Kochanie, twoja suknia jest idealna.
Wszystko dzięki wam.
- Też dobrze wyglądasz. - Uwaga, jestem żonaty.
- O rety. Cześć. - Spójrz na jej suknię.
Czyż nie wygląda pięknie? Spójrz na jej suknię!
- Ma śliczne włosy. Urosła! - Podoba ci się ślub?
Przepraszam, z tym też przesadziłam?
Nie, ja...
Chcę cię pochwalić, że udało ci się
wyprawić najpiękniejszy ślub w tej części świata.
To była praca zespołowa.
Możesz pozwolić mi przeprosić?
Mel i Jack,
twoi przyjaciele,
koń, ja...
To, ile robisz z miłości, jest niesamowite.
To jedna z wielu rzeczy,
które w tobie podziwiam.
Kontynuuj.
Gdy okazujesz swoją miłość, robisz to z wielką mocą.
Ale nie chciałem, by to wyglądało, że byłem niewdzięczny
albo że umniejszałem twojemu darowi.
Hope McCrea...
Bardzo cię kocham.
Naprawdę.
Dziękuję za te słowa.
Przepraszam, że pogorszyłam sprawę z doktorem Hayesem.
Jutro się tym zajmiemy.
Dziś cieszymy się szczęściem Mel i Jacka.
I naszym.
Przepraszam.
Co to za spojrzenie?
Chyba zrobiłem coś w twoim stylu.
KOKTAJE SPECJALNE MEL-MOSA – JACK & RUDA
Niezły ślub.
Świetna zabawa.
Tak.
Poproszę Mel-mosę.
A ja Jacka & Rudą, ale bez Rudej.
Niezłe westchnięcie.
Właśnie powiedziałam Preacherowi, że nie chcę brać ślubu.
To jak powiedzieć dziecku, że Mikołaj nie istnieje w Boże Narodzenie.
Wiem.
Naprawdę tego nie chcesz?
Nie wiem.
To znaczy,
czuję się częściowo odpowiedzialna za rozpad mojego małżeństwa.
Tak, ale czasem dwie osoby po prostu do siebie nie pasują.
Nie możesz pozwolić komuś mieszać ci w kolejnym związku.
Twój kolejny związek to ten z Lark?
Czy masz nadzieję na powrót do Brie?
Kolację podano w stodole.
To impreza składkowa, więc wybierajcie mądrze.
Trzymaj się z dala od szwedzkich klopsów.
Dziękuję.
FOTOBUDKA OTWARTA
MIŁOŚĆ JEST SŁODKA
- Cześć. - Nick, poprosimy tego trochę.
- Okej. - Potrzebuję serwetek.
- Cudnie pachnie. - Wszystko dla pary młodej.
Idealnie, dziękuję.
- Skarbie. - Dziękuję.
Wiecie, jak wejść z hukiem.
Przepraszam, Sam. To moja wina.
Potrzebowaliśmy chwili we dwoje.
Nie przepraszaj. To twój dzień.
Bądźcie dla siebie najważniejsi.
Gdy patrzę wstecz, tego nie robiliśmy z twoją matką.
Z tego, co mówi Brie, chcecie spróbować jeszcze raz?
Taką mam nadzieję.
Cieszę się.
Przepraszam, że nie włożyłem garnituru, który mi kupiłeś.
Nie chciałem cię do niczego zmuszać.
Nie. To była zmiana w ostatniej chwili.
Przystojniak z ciebie.
Dzięki.
Wiem, ile dla ciebie znaczy twoja służba.
W tej kwestii chyba nigdy się nie dogadamy.
Jack.
Kiedy się zaciągnąłeś,
byłem przerażony.
Po stracie Adama nie mogłem znieść myśli...
że ciebie też mogę stracić.
Nie mogłem tego poprzeć.
Ale teraz myślę, że to było samolubne.
Jestem dumny z tego, że służyłeś.
Jestem dumny z ciebie.
Kocham cię, Jack.
Ja ciebie też.
- Przepraszamy. - Możemy zamienić słówko?
- Proszę? - Tylko z tobą.
- Oddamy go. - Tak.
- Dobrze. - Okej.
- Sam. - Wybacz, że to widziałaś.
Okej.
Zebraliśmy się, by świętować miłość Mel i Jacka.
Znam Jacka od ponad 20 lat.
Służyliśmy razem w wielu misjach.
Zbudowaliśmy dobrze prosperujący biznes.
I...
Przygotowałem przemowę,
w której cofam się aż do ich pierwszej rocznicy.
Ale zamiast tego...
Powiem krótko i słodko, byśmy mogli przejść do tortu.
Tort!
Zamiast głosić kazania o małżeństwie...
powiem wam, czego się nauczyłem
od mojego najlepszego kumpla.
Odwagi.
I nie znam większego przejawu odwagi
od zakochania się w Jacku Sheridanie.
Mel... Podziwiam twoją odwagę,
bo wytrzymałaś bycie ocenianą przez tę kochającą społeczność,
pożary zagrażające życiu,
nie wspominając o skomplikowanych sytuacjach z byłymi dziewczynami.
- Ale przede wszystkim... - Nie ma Charmaine?
- Chyba nie. - ...podziwiam waszą miłość.
Bo zakochanie się
to akt odwagi.
Ale większym aktem odwagi jest zakochanie się ponownie
i zaufanie, że partner
też cię kocha.
Więc...
Za Mel i Jacka.
Za Mel i Jacka!
Na zdrowie.
Chodź tu.
Dziękuję.
- Gotowy? - Tak.
Okej.
Raz, dwa,
trzy!
Proszę bardzo.
Który kawałek chcesz?
Rozsmarujesz mi go na twarzy?
- Nie wiem, zobaczymy. - Też mam kawałek.
Jack, już czas.
Czas na co?
Proszę pani.
Nasz pierwszy taniec.
To nie ta piosenka.
Zaczekaj.
OBIECANY
Jak...
Chciałaś protestować przeciwko wojnie
Potrzebowałaś podwózki, otworzyłem drzwi
Wskoczyłem do auta, włączyłem radio
Zmieniłaś piosenkę w moim sercu
A kiedy auto się zepsuło Obozowaliśmy nad strumieniem
Grałem na gitarze, a ty mnie słuchałaś
To była pierwsza noc w moim życiu
Gdy przed kimś otworzyłem serce
Matka marzy, że dziecko urośnie
By znaleźć miłość, swoją miłość
Kogoś, kto jest silny, stoi u jej boku
Kogoś, komu może powierzyć swoją miłość
Woda płynie w rzece
Jak lata znikające w czasie
Dni mijają powoli
Ale ból nie odchodzi
Możesz trzymać mnie za rękę
I będę śnił na jawie
Tęskniąc za tym, co prawdziwe
Rzeka zabierze mnie do domu
Trudniej jest kochać Gdy znasz cenę miłości
Nie możesz zapomnieć tego, co straciłeś
Ale ty mnie wyciągnęłaś Gdzieś spomiędzy sosen
Ocaliłaś moją duszę i moje serce
Dzięki.
Dzięki, Doc.
Dokończyłeś piosenkę.
Twoja matka była moją inspiracją.
Czterdzieści lat później skończyłem ją dzięki tobie.
Cieszę się.
To było niesamowite.
Dzięki, Jack.
Czułam się, jakby tu była, tato. Dziękuję.
Nie sądziłem, że wyjdzie z tego piosenka miłosna.
Sprawiłaś, że smutna historia zakończyła się szczęśliwie.
Dzięki tobie moje serca zaczyna się goić.
Ponieważ interesuje mnie stan twojego serca, spytam:
co robisz poza szpitalem?
Ponieważ jego stan jest stabilny,
zdobyliśmy pozwolenie, by mógł uczestniczyć pod nadzorem lekarza.
Cameron!
Albo to, albo air fryer, więc...
To jest dużo lepsze. Dziękuję.
Nie ma za co.
To się stało w ostatniej chwili, więc i tak go dostaniemy?
- Tak. - Oczywiście.
- Gratuluję. - Dzięki.
- Chodź, Vernonie. Zatańczmy. - Okej.
Dobrze. Chodźmy.
Everett, to było cudowne.
Miło cię znowu widzieć.
Dziękuję.
Obiecałem, że wrócimy przed wieczornym obchodem,
więc niestety musimy już iść.
Myślisz, że mógłbym zostać dłużej?
Teraz czuję się jak twój tata.
Okej, może jeszcze chwilę.
Dobra. Dzięki.
Widzę.
Obroty, co? Damy radę.
- Okej. - Zróbmy ośmiornicę.
Okej.
Dobra.
- Poddajemy się. - Wygraliście.
O rety.
Walt,
czemu mi nie powiedziałeś, że tak dobrze tańczysz?
Nie wiesz o mnie wszystkiego.
Przyniosę lemoniadę.
- Zaraz wracam. - Tak.
Niezła praca nóg.
Tak się składa, że zarezerwowałam dla ciebie taniec.
Doceniam to. Naprawdę.
Chciałabym, ale muszę odwieźć tatę Mel do szpitala.
W porządku.
A z samego rana wracam do San Diego.
Czyli to pożegnanie.
Tak. To jest pożegnanie.
Mogę zapytać, jak się mają sprawy między tobą i Michelle,
nie brzmiąc przy tym, jak wścibska była dziewczyna?
Muriel.
Nie jesteś tylko byłą dziewczyną.
- A sprawy idą dobrze. - Dobrze. Cieszę się.
- Chcę, byś był szczęśliwy. - Chcę tego samego dla ciebie.
Chciałbym być przy tobie podczas leczenia.
Dużo ludzi mnie wspiera.
Chodź tu.
Do zobaczenia.
Nie wierzę, że pokonali nas starzy ludzie.
Mam to gdzieś. Bolą mnie stopy, muszę odpocząć.
Przez to dorosłe życie
czuję się, jakbyśmy byli parą starych ludzi.
Dzieciaki w naszym wieku nie gadają o planach emerytalnych
i opiece paliatywnej?
Tak.
Hej...
Kiedy mówiłaś, że żartujesz.
O ślubie.
Żartowałaś?
Smutno ci, że pominiemy ten krok?
Może trochę.
Ale każdy ma inną ścieżkę, a my odkrywamy naszą.
To mi wystarczy.
Choć mam wrażenie, jakby ktoś przewinął nasze życie do przodu.
Kocham cię, Lizzie,
nie chcę się spieszyć.
Złóżmy przysięgę.
By nasz związek rozwijał się powoli i byśmy się nim delektowali.
Tak.
Ładnie dziś wyglądasz.
Tak ładnie jak Brie?
Dlatego tak dziwnie się zachowujesz?
Chodzi o to, że z nią rozmawiałeś.
Widziałam was.
Tak.
Uzgodniliśmy coś.
Że będziemy ze sobą szczerzy.
Tak.
Tak, ja...
Rozmawiałem z nią.
Powiedziałem jej,
że powinna ci uwierzyć tak jak ja.
Naprawdę?
- Tak. - To wszystko?
Tak.
Dziękuję.
O Boże, ja...
Przepraszam.
Ja...
Popadłam w paranoję.
Już dobrze. Wiele przeszliśmy.
Ja tylko...
Musimy się skupić na przyszłości.
Wspólnej.
Tak?
Chętnie.
Dawno nie widziałam Hazel. Pójdę sprawdzić, co u niej.
Tak, zrób to.
Ostatnio widziałem ją przy naszym stoliku, grającą w Candy Crush.
Przez ciebie się wciągnęła.
Chyba tak.
Pamiętaj, że to twoja wina.
- Niesamowite. - Zobaczmy. Oto one.
O rety!
Spójrz na swoją minę na tym zdjęciu.
Hej.
Chcesz iść do fotobudki?
Jasne.
Bo nie musimy.
Nie chcę cię naciskać,
jeśli nie chcesz tego zrobić.
Chodzi o to, że cała ta idea fotobudek
jest przerażająca.
To wielkie zobowiązanie.
Ale...
gdybym kiedyś miała rozważyć ślu...
spędzenie reszty życia w fotobudce,
to tylko z tobą.
Byłaś przy mnie w sytuacjach, których bym się nie spodziewał.
Mamy mnóstwo czasu.
To chcesz iść do fotobudki?
A nie o tym cały czas rozmawialiśmy?
No weź. Chodźmy.
Wskakuj.
Chcę coś zbroić. Chodź.
TĘDY DO DAMSKIEGO WYCHODKA
Hej.
Przydałaby mi się pomoc.
Nie sikałam cały dzień. Potrzebuję pomocy.
- Do dzieła. - Czekaj.
- Wszystko w porządku? - Nic mi nie jest.
Wszystko dobrze.
Dziś chodzi o ciebie i Jacka.
Najlepsza zabawa w kolejce do damskiego.
Chodźmy na parkiet, gdy wróci zespół.
- Szukałam cię. - Brie potrzebuje chwili.
- Co się stało? - Nic mi nie jest.
Możemy pomóc Mel się wysikać?
Wytrzymam, a ty jesteś moją siostrą,
więc musisz mi powiedzieć, co się dzieje.
Chodzi o Brady’ego.
No jasne.
Spaliśmy ze sobą.
Nie miałam pojęcia.
- Tak. - Ja też nie.
Powiedziałam Jackowi, więc założyłam, że ci powiedział.
Na pewno uznał, że nie powinien, ale cieszę się, że mi to mówisz.
- Dobrze się czujesz? - Nie.
Nie wiem, co robię.
To nie ja. Ja nie zdradzam.
Nadal coś do niego czujesz?
Zawsze będą coś czuła.
Ale nie wiem, co to znaczy. Wiem tylko,
że okłamuję Mike’a i mieszam w życiu Brady’ego.
On chce żyć dalej
i nawet jeśli chce być w związku z socjopatką,
to jego wybór.
Lark jest socjopatką?
A dziś...
Brady powiedział, że zawsze będę tą jedyną.
Nie wiem, co z tym zrobić.
Nie wiem, czy mogę mu ufać.
Wiem, że nie mogę ufać sobie przy nim.
Dlatego jestem z Mikiem.
To dobry facet.
I chcę się związać z Mikiem.
Więc może powinnaś dać mu odejść.
Nie znam Brady’ego tak długo jak ty,
ale widzę faceta, który bardzo się stara.
Jeśli nie chcesz w to wchodzić,
to musisz to zakończyć na dobre.
A jeśli nie potrafię?
Najlepsze, co możesz zrobić, to dać odejść im obu.
Boże.
Trzeba było nam powiedzieć o mundurze.
Wyciągnęlibyśmy nasze.
Wiem. Podjąłem decyzję w ostatniej chwili.
Tak, w bardzo ostatniej.
Nie wiem. Chyba po prostu
tak długo nosiłem ból naszych doświadczeń,
że przestałem widzieć to, co było dobre.
Jak to poczucie braterstwa, które dzielimy.
Kiedy...
byliśmy przyparci do humvee w Falludży,
nie sądziłem, że kiedyś skończymy tutaj.
Nie wszyscy.
Chris zawsze będzie z nami.
Chciałby, żebyśmy żyli dalej.
Nalegałby na to.
By jego poświęcenie nie poszło na marne.
Amen.
Chyba nigdy nie widziałem, byśmy tak pewnie patrzyli w przyszłość.
Tak.
Nawet Brady.
Będziesz głową rodziny?
Sam nie wiem.
Pasuje ci to.
Dzięki.
- Nie powstrzymuj. - Tak jest.
Pamiętam, jak wyczołgałem się...
Dzień dobry, pani Sheridan. Co ci się najbardziej podobało?
- Grill Nicka. - No weź.
Jestem w szoku, że się nie pobrudziłam.
Okej, a ulubiona chwila?
Gołębie były miłym akcentem.
Tak.
Podziwiam Berta, że nie zaczął na nie polować.
Tak.
Nie wiem. Jest ich zbyt dużo.
Cały przyszły rok spędzę, wspominając ten dzień.
Ja spędzę resztę życia, wspominając ten dzień.
Gdybym miała wybrać jedną, wybrałabym tę chwilę.
Tę?
Dlaczego?
Bo jeśli zatrzymam to uczucie,
wiem, że przetrwamy wszystko.
Pa!
NOWOŻEŃCY
Hej.
Chcesz iść na spacer?
Pewnie.
Okej.
Hej, Jo Ellen, widziałeś Lark i Hazel?
Poszły już.
Poszły?
Rozmawiałam z Lark
i pytała, czy Nick może je odwieźć do pensjonatu.
Wszystko w porządku?
Tak. Myślałem, że wyjdziemy razem.
Wpadnę do pensjonatu pogadać z nimi.
Brady, one wyjeżdżają.
Nie mówiła ci?
O czym ty mówisz?
Zanim wyszły,
Lark powiedziała, że się wymeldowują.
Lark zrezygnowała z pracy.
Myślałam, że wiesz.
Dziękuję. Zadzwonię do niej.
Jasne.
POWIADOMIENIE: POTWIERDZENIE WYPŁATY
BANK CLEAR RIVER – DAN BRADY DOSTĘPNE SALDO – 0 $
O Boże.
Co za wieczór.
Tak.
Cieszę się szczęściem Mel i Jacka.
Pokazali, że para może przetrwać wszystko.
Ustawili poprzeczkę wysoko.
My też.
Też swoje przeżyliśmy.
Obserwacje.
Ciebie postrzelono.
Zobaczyłem twoich rodziców nago, co było gorsze od postrzału.
Ale za każdym razem, gdy życie stawało się trudne,
udowadnialiśmy, że się nie damy.
Jesteś wytrzymała,
odważna
i silna.
Dajesz mi siłę.
Ty mi też.
Taką mam nadzieję.
Wiele nosiłaś na barkach przez tych ostatnich kilka tygodni.
Chciałem się tobą zaopiekować i zapewnić przestrzeń.
- Mike. - By...
By cię kochać.
I wiem, że rozmawialiśmy o zamieszkaniu razem.
Ale myślę o naszej przyszłości.
Całej.
Myślę, że powinniśmy spróbować.
Czego?
Okej.
Nie planowałem tego...
jak widać.
Obiecuję, że jutro dam ci coś lepszego. Ale dziś...
Brie Sheridan, wyjdziesz za mnie?
Mike...
Przespałam się z Bradym.
Wiem.
Co?
Co? O rety... Jack!
Głuptasie.
Mógłbym...
leżeć tu cały dzień.
Ja też.
Ale?
Nie wierzę, że to powiem, ale jestem głodna.
A my mamy tylko truskawki w czekoladzie i wygazowanego szampana.
Dobra.
Moim pierwszym aktem służby jako sumiennego męża będzie
przyniesienie czegoś do jedzenia.
Nie mogę uwierzyć, że Hope nie zaplanowała śniadania.
Ale wszystko inne jej się udało.
To prawda.
Wiesz, że wczoraj wszystko poszło gładko.
Nie wszystko.
Daj spokój.
Nie.
Charmaine się nie pojawiła i zostawiłam jej kilka wiadomości,
pisałam do niej, ale się nie odezwała.
- Dodzwoniłeś się do Charmaine... - Poczta głosowa.
Na pewno nic jej nie jest. To pewnie przez bliźniaki.
Pamiętasz, że myliła datę ślubu?
Tak, ale załatwiała też zakaz zbliżania się dla Calvina.
A jeśli coś jej się stało?
- Pojadę do niej - Nie ma mowy.
Zostaniesz tu i odpoczniesz.
Moja żono.
Ja pojadę sprawdzić, co u niej.
- Drugi akt służby. - Będzie ich więcej.
Vernonie?
Nie uwierzysz.
Co się stało?
Dostarczono to dziś rano z Kalifornijskiej Izby Lekarskiej.
- Prawo do wykonywania zawodu. - Tak.
Zawiesili mnie do czasu zakończenia śledztwa.
Dranie.
Nie mogę pojąć, jak do tego doszło.
Mam wrażenie, jakby mścił się na mnie.
Tu nie chodzi o ciebie.
Zadzwoniła do mnie dziś rano
kobieta z zarządu szpitala Grace Valley.
Mówiła, jakby nie wiedziała, że jesteśmy małżeństwem.
Chciała się ze mną podzielić informacją,
że Grace Valley chce rozszerzyć swoją sieć placówek
na Virgin River.
Co?
Chcą się ciebie pozbyć, Vernonie.
Chcą kliniki.
Teraz zaczynają mnie wkurzać.
Nie.
Nie pozbędą się mnie ani mojej kliniki.
Nie bez walki.
Mel!
Marley?
Cześć.
Wybacz, że przeszkadzam, zwłaszcza po ślubie...
Nie szkodzi. Dobrze się czujesz?
Nic mi nie jest. Dziecku też.
Okej.
Muszę z tobą porozmawiać.
Porozmawiajmy. Chcesz usiąść?
Phil i Darla wycofują się z adopcji.
Co? Czy...
Jesteś pewna? Tak powiedzieli?
Niezupełnie, ale...
Boże, ja...
- Bardzo tego chcieli. - Wiem.
Bardzo chciałam dać taki dom mojemu dziecku.
Wiem.
Może usiądziemy we czwórkę i porozmawiamy.
Mogę z nimi porozmawiać. Na pewno jest rozwiązanie.
Znam rozwiązanie.
Okej.
Mel, chcę, byś adoptowała moje dziecko.
Charmaine?
Hej, tu Jack.
Charmaine?
Napisy: Agnieszka Otawska