Sige, eto na.
-Para sa inyo. -Salamat.
Sa totoo lang, hindi namin alam kung ano'ng sasabihin namin.
Parang kulang pa 'yong "salamat."
Nakatadhana talaga ito.
Anak n'yo ang sanggol.
Wag n'yo sanang mamasamain 'yong tanong,
pero paano kayo nakapagdesisyon?
Marami kaming kinailangang ayusin tungkol sa relasyon namin.
Minsan nang nawala sa 'kin si Marley kasi tanga ako.
Ayokong mawala siya ulit sa 'kin.
Naisip ko, kung magko-commit ako sa baby,
maaayos no'n ang relasyon namin.
Pero…
Hindi siya solusyon.
Kailangan lang naming maging honest kung kaya o di namin kayang ibigay
ang buhay na nararapat sa kanya.
Ang honest na sagot, hindi namin kaya.
Hindi pa kami handa.
May isa lang akong request.
Sige, kahit ano.
Pwedeng bumalik tayo sa original na birth plan?
Pwedeng ikaw 'yong magpaanak sa 'kin?
Oo naman. Oo.
Ngayon, nangangako ba kayo
na mag-aaral kayo ulit?
-Para ka nang tatay, Jack. -Oo.
Pag ipinanganak na ang baby, lilipat kami sa Sacramento.
Hindi ko pa naisip na aalis na kayo.
Siyempre, alam n'yo naman, tatawagan pa rin namin kayo.
Magpapadala kami ng pictures at videos ng baby.
Wag agad-agad.
Final na ang desisyon namin, peri magiging mahirap 'yon.
Kailangan ko ng konting oras.
-Sige. -Okay.
Sige. Susunod kami sa gusto n'yo.
Pag ipinanganak na siya…
mas gusto naming wag siyang makita.
Sana maintindihan n'yong di dahil wala kaming pakialam.
Gusto naming mga mukha n'yo ang unang makikita niya.
Mga boses n'yo ang unang maririnig niya.
'Yan ang simula na gusto ko para sa kanya.
At para sa inyo.
Salamat.
Nakalimutan ko
kung gaano kasarap 'yong tulog ko pag katabi kita.
Na-miss ko 'to.
Sorry natagalan bago tayo bumalik sa ganito.
Hindi na 'yon mahalaga.
Nandito na tayo.
Alam mo, mahalaga 'yon.
Iba 'yong pakiramdam ngayon.
Parang mas totoo.
'Yong ganito.
Tayo.
Pinili natin ang isa't isa sa tamang dahilan.
Oo nga pala.
Ano ba talaga tayo?
Di pa natin napag-usapan 'yan, di ba?
Hindi pa. Wala pang masyadong usapan.
-Wala pa. -Wala.
Ayokong sirain 'to.
Mahalaga 'to sa 'kin.
Sa 'kin din.
Okay.
Ano kaya kung mag-reset tayo? Magsimula tayo ulit.
-Oo. -Di ba?
Mas maging intentional sa isa't isa ngayon.
Oo.
Parang nagde-date ulit tayo sa unang pagkakataon,
sa tulong ng lahat ng mga bagay na natutuhan natin.
-Gusto ko 'yan. -Oo.
So,
dahil nagde-date na tayo
ulit,
may tanong ako.
Okay.
May tanong ka?
Sasamahan mo ako sa Founder's Day?
Sa Founder's Day?
Oo.
Malalaman na ng iba 'yong relasyon natin.
'Yon siguro ang tinatanong ko.
Kaya mo ba?
Pag-iisipan ko.
-Hi. -Uy.
-Kumusta? -Mabuti. Sana hindi kami nakakaistorbo.
Hindi. Hindi naman.
Kumusta? Ano'ng meron? Kumusta sina Marley at Eamon?
Well…
Diyos ko.
Gusto nilang ituloy 'yong pagpapaampon.
Maganda 'yan.
Alam ko.
-Magiging magulang na kayo. -Oo.
-Magiging tita na ako. -Oo.
Saka 'yong totoo, sorry Joey, Donna at Mary,
pero ako ang cool tita.
May candy ako sa bag, hahayaan ko siyang mapuyat…
Okay, di ganyan mag-alaga ng bata.
Sige. Wag kayong mag-alala sa usaping legal, okay?
Tatawagan ko 'yong adoption agency para matuloy 'yong usapan.
-Ayos. -Salamat. Masaya kami.
-A… -Pasensiya na.
Nakakaabala ba kami?
Pwede ka nang lumabas. Huli ka na.
-Uy. -Hi.
Pasensiya na sa abala. Congratulations na rin.
-Salamat. -Oo.
Salamat.
Oo.
Mukhang dapat din kayong batiin.
-Oo. -Oo.
Nagawa mo ulit, Mayor McCrea.
Kung di mai-inspire 'yong buong bayan na gawin ang tama,
ewan ko na lang.
Oo.
Mayor?
Okay.
-Wag mataranta. -Wala akong plano.
Mabuti. Pwedeng mataranta kung gusto mo.
Di sobrang panic attack, pwede na 'yong medyo gulat kung–
-Tony. -Oo.
-Tinatakot at iniinis mo ako. -Sorry. Tumawag si Gladys.
-May trangkaso sila ni Greg. -Tatawagan ko sila.
Oo. Di nila mapapatakbo ang bonnet booth.
Bakit di ka nagwawala?
Kasi kaya 'tong ayusin.
Sabihan si Dina at kumuha ng materyales sa quilting booth, pagsamahin 'yon.
Pagsamahin? Ang galing mo.
Ay, Mayor, magaling ka sa mga problema.
Para kang batang Margaret Thatcher. Alam mo 'yon? Mm-hmm. Oo.
Okay, let's go. Hindi, dito.
Sige na. Dito tayo. Sundan mo ako.
Miss ko na si Lizzie. Babalik ako.
-Doc, may maitutulong ba ako? -Kayang-kaya ko naman ito.
Di 'to tungkol sa kabayo, 'no? Ipinaliwanag ko na lahat kay Hope.
May kabayo man o wala, naisiksik mo na 'yong sarili mo sa buhay ng asawa ko.
Pinapaalam ko lang na ayoko no'n at wala akong tiwala sa 'yo.
Ni katiting.
May problema ba tayo?
Wala naman. Basta alam mo kung sa'n ka lulugar.
'Yong "lugar" ko?
Kung gusto mong pag-usapan ang lugar ko,
ipapaalala ko lang na nakatayo ka sa lugar ko.
-Umaasa ako na irerespeto mo 'ko. -Talaga? Respeto?
Di basta-basta nakukuha ang respeto.
-Alam mo 'yon? -Kayong dalawa.
Dalawang minuto akong nawala.
Vernon, wala ka bang clinic na babalikan?
Meron, gusto ko lang tapusin 'yong usapan namin tungkol sa respeto–
Vernon…
Wala kang dapat ipag-alala.
Sa edad na 'to, talaga?
Siya 'yong nagsimula.
-Welcome sa unang Virgin River event n'yo. -Ang ganda ng lugar na 'to.
Di ba? Sabi ko na, e.
Madalas ba nilang gawin 'yong ganito…
-Oo. -Palagi.
-Oo. -Okay.
Uy, Jack. Nae-enjoy mo ba 'yong festivities?
Do'n muna ako sa chuckwagon, enjoy kayong apat.
Kita tayo mamaya.
Sige, ano muna ang gusto n'yong gawin? Meron silang…
May gumagawa ng kandila.
May nagpapanday.
Hindi. May nakikita akong sign para sa sarsaparilla bar.
-Gusto kong subukan 'yon. -Okay.
Okay, sarsaparilla.
Nauna na siya. Uy, Eamon, pakibagalan naman, please?
Mabigat 'yong dala ko!
-Denny, nawawalan ka ng ginto. -Ang hirap kaya nito.
Wag mong iikot masyado.
Akala mo mas magaling ka, sige.
May karga ako.
Ano kaya kung ako muna kay Koko?
Para magkaoras kayo?
Lumabas ka ngayon.
Walang pressure.
Okay. Eto na.
Halika, Koko.
Diyos ko.
Di na ako makapaghintay na ipakilala ka sa lahat.
Let's go. Tara na.
Sige.
Pagalingan na lang.
Pare, hindi ako makapaniwalang magiging tatay ka na.
Salamat, tol.
Di ako makapaniwalang huling event na natin 'to dito.
Walang magsasalita para walang iiyak.
Kailangan ko ng 8 trail boss bison burger, 2 cheddar,
apat na prairie fries.
at isang pudding.
Sige. Naku, masaya sila sa pagkaing Westwood.
Sige, tutulungan kita diyan. Ang dami niyan.
Well…
masaya ako para sa 'yo, pare, seryoso,
pero may magbabago na pag umalis ka.
Tanda mo no'ng alukin mo ako ng trabaho?
Oo.
-Noong unang bisita mo sa 'kin? -Oo.
Wala akong direksiyon.
-Di ko alam kung saan ako papunta. -Oo, tanda ko.
Inilibot kita sa bar. Hindi ko pa nga natatapos.
Ipinagmalaki ko ang menu ko.
Di ako makapaniwalang naisip kong pambihira ang sliders.
Ano ka ba? Mahilig sa mini burger ang lahat.
Ano'ng gusto mong pag-usapan, kale salad at brioche grilled cheese?
Akala ko pagtatawanan mo ako.
Ano ka ba? Nagtiwala ako sa 'yo.
Hindi lang
menu ang ginawa mo, okay? Ginawa…
Binago mo 'yong bar, pinaramdam mo sa lahat na tanggap sila do'n,
salamat.
Binigyan mo ako ng trabaho.
Ng bagong buhay dito.
Sinuportahan mo ako, di ko 'yon makakalimutan.
Uy, nagtagumpay tayo, di ba?
Para sa susunod na kabanata.
Nakatawid na 'yong mga dayo sa kabundukan ng Sierra Nevada
noong tag-init ng 1875,
pagod sa biyahe, pero naghahanap pa rin ng bagay na hindi pa nila nahahanap.
Ang lugar na maaaring magpahinga,
manirahan at magkaroon ng pag-asa.
Mamamatay na ako sa uhaw.
Sa tingin ko malapit na tayo sa kung ano.
Oo, sa kamatayan.
Ngayon, sandali. May naririnig ako. May naririnig akong tubig.
Salamat sa kalangitan, nahanap mo ang ilog.
Hindi! Hindi. Tahanan ang nahanap ko.
Ano ang itatawag natin?
Napakaganda at napakalinis ng lugar na ito.
Iyon na. Tatawagin natin itong Virgin River.
Di tiyak kung magugustuhan iyon ni Pastor McCoy.
Sige, halika. Sige na. Kilos.
-Ayos ka lang ba? -Oo.
Parang di ko mahanap 'yong komportableng posisyon.
Makalipas ang 50 taon, matapos manirahan doon,
humarap ang mamamayan ng Virgin River sa pinakamalaking banta.
Nasusunog ang bundok!
Ano ang gagawin natin?
Naku!
Mahal ka namin, Chief!
Kahit bilang hepe at nag-iisang miyembro ng fire department,
di ko kayang patayin nang mag-isa ang sunog.
Narinig ba ninyo? Tumulong tayo.
Kumuha ng timba. Sama-sama. Kilos na.
Ang pagpapahalaga sa lugar na ito ang nagligtas sa komunidad
at naging pundasyon ng pagkakatatag nito.
Ayos!
Sa wakas, noong 1984, ang una at tanging mayor natin, si Hope McCrea,
opisyal niyang pinamunuan ang incorporation ng ating bayan.
Buong buhay ko, nakatira ako sa bayang ito.
Nakita ko itong lumago, nagbago, nadapa, at bumangon ulit.
Sa kabila ng lahat, di natin nakalimutan ang kahalagahan ng sariling kakayahan,
tradisyon, at komunidad!
Bawat taon, nagbibigay ang Founder's Day ng dahilan para huminto, magnilay,
at alalahanin kung saan tayo nanggaling at kung saan tayo patungo.
Alam ng ilan sa inyo, may mga tao, hindi tagarito,
ang nakakita sa munting paraiso natin at nakakita ng pagkakataon,
hindi komunidad.
Di natin kailangan ng taong pupunta dito na nagsasabing aayusin
ang hindi naman nasira mula pa sa umpisa.
Oo!
Dahil ang Virgin River ay di lang tuldok sa mapa, ito ang tahanan natin.
Nakasalalay sa atin ang pagtitiyak na mananatili ang ganoon,
ngayon at sa paparating na mga henerasyon.
Pakipirmahan ang petisyong ito
para protektahan ang Virgin River sa mga korporasyon.
Sino ang mauuna?
Pwede ba ako?
Sige.
Salamat, Roland.
Salamat.
Ayos.
Nasaan na sina Marley at Eamon?
Baka nasa gawaan ng kandila.
Talagang ginagawa nila lahat ngayong Founder's Day.
Oo. Oo, parang kayong dalawa at 'yong pag-uukit mo.
Wala nang mas espesyal pa sa paggawa ng bagay
gamit ang kahoy at matalim na kutsilyo.
Oo.
Panglalaki siguro 'yan.
Nakapagdesisyon na kayo ni Jack sa magiging pangalan ng apo ko?
Hindi, hindi pa.
Alam mo, matagal ko nang gusto ang pangalang Vernon.
-Talaga? -Vernon?
-Hindi. Everett. Pangalan 'yan. -Hindi.
-Mel? -Okay. Oo?
Kailangan na naming umuwi.
Ayos ka lang?
Ewan ko. Nahihirapan ako sa paghahabol ng hininga.
Nakakaramdam ka ba ng contractions?
Hindi. Wala. Basta sa paghinga ko lang.
-Ayos ka lang? -Nagawa natin, tol.
Lagi naman, di ba? Salamat sa pagluluto mo.
Oo nga pala, gusto kong malaman mo
na ako ang unang magpapa-reserve sa bago mong lugar.
Sige, deal.
Naalala ko nga pala…
Ito ang buyout agreement.
Pipirmahan mo na lang,
isoli mo sa 'kin, at ako na'ng bahala sa iba pa.
Uy, Jack.
-Kailangan ka ni Mel. -May problema?
Oo.
Si Marley.
Ang galing para sa lalaking marunong sa motor pero di sa kabayo.
-Sinuwerte lang. -Oo nga.
-Ikaw naman. -Okay.
Hayaan mong tulungan kita. Ang kailangan mong gawin…
Tigil. Sinusubukan mong guluhin ang isip ko.
Hindi 'yan ang gusto kong pasukin.
-Okay, alam mo? -Ano?
Pampamilya 'tong event.
Okay. Dapat rated PG lang tayo.
Seryoso ba?
Ano'ng masasabi ko?
-Ang galing mo. -Ang galing ko.
May sunog ba na dapat matupok?
Tama ba ang naiisip ko?
Walang Cal Fire.
Masaya ako para sa inyo.
Salamat.
Pwede nating pag-usapan 'yong damit?
-Oo. -Hindi.
Ang galing ng acting mo, Chief. Magbo-Broadway ka na ba?
Okay na ako sa grupo ng mananahi.
-Oo. -Magaling.
-'Yan ang pangkompleto. -Kailangan ko ng ganyan.
Salamat.
Nagsisisi ka ba?
Tungkol sa sarsaparilla?
Hindi, sa pananatili ng ilan pang araw.
Di natuwa 'yong boss ko sa umpisa,
hanggang ipaliwanag ko ang mga pangyayari.
Ano'ng mga pangyayari 'yon?
Na nagkausap kami ulit ng hot na pulis na crush ko noon pa,
niyaya niya akong lumabas, tapos hindi ako makatanggi.
-Medyo honest ka sa boss mo. -Sanay na siya.
Oo.
Sa totoo lang, mami-miss ko ang lugar na 'to.
Uy, pwede kang bumalik at bumisita.
Kahit kailan.
Bumabalik ka ba sa LA?
Wala akong dahilan para bumalik do'n.
Ngayon na lang ulit.
Ngayon, gusto mo ng minadaling pudding?
-Ayoko. -Sige.
Ganyan pag honest.
-Sorry. -Gusto ko 'yan.
Ayan na siya.
Oo, 'yong maliit niyang kamay,
nandito.
Okay, susukatin ko 'yong amniotic fluid mo.
Mukhang 'yon ang dahilan kaya sumasakit 'yong tiyan mo at hirap sa paghinga.
Akala ko dahil sa prairie fries.
At 'yong katotohanang kasinglaki na ako ng bahay.
Hindi dahil sa prairie fries.
Nasa dalawa hanggang apat na sentimetro ang normal na amniotic pocket.
Okay.
Nasa walo 'yong sa 'yo.
May polyhydramnios ka.
Nagkakagano'n pag sobra sa amniotic fluid.
Okay. Ano'ng gagawin natin?
Pwede bang i-drain? Malapit na ang due date ko.
Pagagaanin namin ang pakiramdam mo, pero 'yong polyhydramnios,
minsan nangangahulugan 'yon na may problema sa baby.
Tulad ng ano?
Di pa natin alam. Para makasiguro tayo,
kailangan ng mas makabagong equipment kesa dito.
Pupunta tayo sa Grace Valley?
Hindi.
May alam akong mas malapit.
Dr. Hayes.
Dr. Mullins. Ihahanda ko ba ang sarili ko sa round two?
-Nagdala ka ng backup ngayon. -Nagbago na ang sitwasyon.
Tulungan mo kami.
Pumunta ka dito para tingnan 'yong resources na meron na kami.
Makinig ka.
May babae, 22.
-Full-term, may polyhydramnios. -Siya ang nanay ng anak namin.
Nag-aalala kami, baka may mali sa bata. Matutulungan mo ba kami?
Please.
Kaya naming mag-40 fetal ultrasound sa unit.
-Magaling. -Sige, susunduin ko si Marley.
Salamat.
Mel, mas gusto mo bang ikaw ang mag-lead?
Oo.
Pwede iwan n'yo muna kami? Kakausapin namin si Marley.
Magkakasama kami. Pwede sila dito.
Alam na namin 'yong nangyayari sa bata.
May superoinferior ventricles siya.
Rare congenital heart defect 'to
kung saan magkapatong 'yong dalawang ventricle
sa halip na magkatabi.
Basically, nahihirapan ang puso niyang mag-pump ng dugo
sa buong katawan niya.
Dahil nag-o-overtime ang katawan niya para lang makasabay do'n sa sirkulasyon,
di niya naa-absorb ang amniotic fluid sa tamang paraan.
-Magiging okay ba siya? -Kailangan siyang operahan.
Baka maraming operasyon.
Babaguhin 'yong daanan ng dugo at aalisin 'yong pressure sa puso niya.
Komplikado ito, pero may magagawa tayo.
Bihira ang ganitong operasyon sa Grace Valley.
Inirerekomenda kong maghanap ng espesyalistang gagawa ng procedure.
-Pwede na akong magtawag ngayon. -Please.
Baka pwede tayong magtulungan diyan, Dr. Hayes?
Oo naman.
Salamat.
Uy.
Magiging okay si Marley?
Oo. Marley, magiging okay ka.
Mel, Jack, pasensiya na talaga.
-Naku. Hindi. -Hindi.
-Ayos lang. -Di n'yo kailangang gawin 'to.
Tatawagan ko ang agency.
-Wala kang obligasyon. -Marley, makinig ka.
Magfo-focus muna tayo sa kalusugan ng bata ngayon, okay?
Marley. Uy, tingnan mo ako.
Maaayos din lahat.
-Magiging okay ang lahat. -Okay.
Pa'no natin gagawin 'to?
Tuloy lang tayo.
Oo, walang kasiguruhan kung gaano katagal ang buhay ng bata.
Oo, pero wala namang kasiguruhan ang lahat sa buhay.
Alam mo, alam natin 'yon.
Uy.
Anak natin 'to, at mamahalin natin siya
kung mabuhay siya ng 100 segundo o 100 taon.
Ang munting sanggol, nakatadhana siya sa atin.
Nahanap niya tayo.
Kailangan niya tayo.
Kasi tayo 'yong humaharap sa mahihirap na problema.
Dapat tumaya tayo sa anak natin.
Anak natin siya.
-Anak natin siya. -Oo.
Isa siyang Sheridan.
-Magiging palaban siya. -Oo.
Pero ngayon, tayo muna ang lalaban para sa kanya.
Vernon?
-Uy. -Nagawa natin.
Nakuha na natin ang pirma para sa batas.
Imposible nang makapasok 'yong Grace Valley sa bayan natin.
Ano'ng problema?
Well, sina Mel at Jack,
may masamang balita sila ngayon.
May congenital heart defect 'yong sanggol na aampunin nila.
Naku.
Oo.
Magiging okay ba 'yong bata?
Hindi pa namin alam. May mga pagdedesisyunan sila.
Ang magandang balita, nalaman namin nang maaga.
-Mabuti. -Oo.
At nalaman namin 'yon sa tulong ni Dr. Hayes.
-Mukhang may pakinabang siya. -Oo.
At alam mo, iniisip ko na
baka 'yong pananatili niya dito at ng Grace Valley…
-Baka makabuti din 'yon. -Ano?
Hindi ako magtatrabaho sa ospital.
Makikipagtulungan lang ako sa kanila.
Hindi nga?
May dahilan kaya iniwan mo sila, Vernon. Alam mo kung paano sila magtrabaho.
Hindi pwedeng sabay kang may pakialam sa tao at pera.
'Yan ang naging pundasyon ng clinic.
Oo, alam mo, at alam kong hindi 'to magiging madali, pero
kung gagawin ko ang makabubuti sa komunidad, baka 'yon…
Baka 'yong pagtutulungan namin.
Anong "namin"?
Nag-usap kami tungkol sa posibleng partnership.
"Nag-usap"?
Nakipag-usap ka na nang di ako sinasabihan?
Hope, di kita nakita buong araw. Kinakausap kita ngayon.
Akala ko, magkakampi tayong dalawa laban sa mundo, Vernon.
-Oo. -Kalokohan!
Lumaban ako nang todo para sa 'yo at sa pamana mo,
tapos basta-basta ka na lang susuko nang di nakikipag-usap sa 'kin?
Alam mo 'yong ginagawa mo, at ginawa mo pa rin!
Hindi patas 'yan.
Walang patas dito!
Nasa kamay mo na 'yong hinaharap ng clinic.
At habang pinag-iisipan mo 'yan,
do'n ka na rin kaya matulog?
Okay, kakatawag ko lang kay Dr. Hayes.
Nakipag-usap sila ni Doc sa Heart Institute
sa Children's Hospital Los Angeles,
at pumayag silang gawin ang operasyon.
Maganda 'yan, di ba?
Sila ang pinakamagaling sa bansa.
Okay.
Pero gusto nilang kumilos agad.
Gaano kabilis?
Gusto nilang pumunta tayo agad sa LA bukas nang umaga.
Ii-induce ka sa Cedars.
Nagtrabaho ako do'n, pwede pa akong magpaanak do'n.
Ililipat nila ang bata sa Children's at doon isasagawa 'yong procedure.
Bukas?
Oo.
Ano sa tingin mo?
Okay.
Gawin na natin.
Hope?
May dala ako para sa 'yo.
Eto.
-Ano 'to? -Tatay ko.
Di ko siya pwedeng itapon. Kaya sa 'yo na lang.
Ano'ng naisipan mo?
Makikisosyo si Vernon sa Grace Valley.
Sa kabila ng lahat ng pagsisikap ko, at 'yong halaga no'n para sa bayan,
tinraidor niya ako.
Bakit? Tanga ba ako para lokohin?
Hindi. Hindi ka tanga.
Pakipaliwanag kung bakit tatlong beses na itong nangyayari sa buhay ko.
'Yong mga lalaking minahal ko, niloko ako,
pati ang tatay ko.
-Di ka niya niloko. -Wag mo siyang ipagtanggol.
Hope.
Iba 'yon sa iniisip mo.
Talaga? Ipaliwanag mo.
Hindi ko kaya.
Nangako ako kay Mac.
Pwede kang magpaalam sa kanya.
Pabagsak na talaga 'yong McCrea Timber.
Ano? Ano'ng sinasabi mo?
'Yong tatay mo, binaon niya sa utang 'yong kompanyang 'yon,
at wala nang paraan para makasabay siya sa kompetisyon
laban sa malalaking kompanya.
Pabagsak na talaga 'yon.
At hindi niya sinabi sa akin dahil sa pride niya.
Dahil alam niyang ipaglalaban mo 'yon.
At alam niyang hindi ka aalis kahit na bumagsak pa 'yon.
Mahal ka niya, ayaw niyang mangyari 'yon.
Mahal na mahal ka niya, Hope.
Bakit di na lang niya sinabi sa 'kin?
Ba't wala kang sinabi?
Dahil alam kong tama siya.
At dahil minahal din kita.
Hanggang ngayon.
Oo, good boy ka.
Oo.
Hi.
Uy.
Hello.
Oo. Nagpapaalam lang ako.
Oo.
Ayos ka lang?
Oo.
Oo, tears of joy 'to.
Magiging maganda ang buhay niya dito.
Alam ko.
Oo naman.
Oo.
Okay, tara na.
Ang aga mo.
Hindi ako makatulog.
-Bakit? -Kasi hindi ko mapigilang isipin ka.
Alam kong sinabi mong may trabaho ka, pero kailangan mo ring kumain.
Ano sa tingin mo?
Dadaan ka mamaya? Ipagluluto kita?
Nami-miss ko na 'yang ginagawa mo.
Sige, oo.
Perfect. See you later.
Hi. Kasama namin si Marley Thurston.
Nandito ang surgeon ng Children's. Gusto niya muna kayong makausap.
-Tatawagin ko. -Salamat.
Okay.
So?
Kumusta ang pakiramdam?
Hindi ko alam. Parang bumalik ako sa high school.
Biglang nanumbalik lahat ng feelings na parang hindi sila nawala.
Marley Thurston?
-Mel? -Eli?
Teka.
-Ikaw– -Tumanda na ako?
-Hindi. -Oo.
Ikaw naman, parang hindi ka tumatanda.
Sorry, magkakilala kayo?
Tanda mo 'yong doktor na ikinuwento ko sa 'yong
nakatrabaho ko sa Nurses Beyond Borders?
'Yong mayabang na minahal mo?
Ay, mayabang, ha?
Pero lovable pa rin.
Jack. Eli, siya ang asawa ko, si Jack.
-Good to meet you. -Ikaw rin.
Lilinawin ko lang, matagal na 'yon.
Tingin ko, malinaw na.
Ayos. Uumpisahan ko ulit.
Ako si Dr. Eli Kelly,
pediatric cardiothoracic surgeon mula sa Children's.
Inilaan ko ang buhay ko sa pagtulong sa mga pamilyang tulad n'yo.
Nagawa ko na 'yong procedure nang maraming beses, di ko na mabilang,
at magaling akong magbilang.
Seryoso ang superoinferior ventricles.
Pwede akong magbigay ng sandamakmak na stats at diagram at medical jargon
para mas mabilis n'yo 'tong matanggap,
pero kapag tungkol 'to sa anak n'yo,
mahirap tanggapin itong diagnosis kahit ano pa ang mangyari.
Dederetsuhin ko na kayo.
Magiging mahirap 'to.
Pangako 'yan.
Siguro isa sa pinakamahirap na bagay na pagdadaanan n'yo.
Pero ang isa pang bagay na maipapangako ko,
ililigtas ko ang buhay ng anak n'yo.
Salamat.
Eto na siya!
Oo. Oo.
Ang guwapo niya!
Sige na.
Puntahan mo ang anak mo.
Salamat.
Hello, anak ko.
-Hi. -Hello anak.
Uy.
-Mahal na mahal kita. -Mahal din kita.
Hello.
-Kailangan na nating umalis. -Hello.
Okay.
-Samahan mo siya. Susunod ako, okay? -Okay.
Okay.
Uy.
-Sandali! -Ikaw ba ang nurse niya?
Ako ang nanay niya.
Hi.
Nagsalin ng Subtitle: Sheilla Sacay