Cześć.
Przepraszam.
Za co?
Za to. Nie powinnam była do tego dopuścić.
W porządku.
Nie byłaś gotowa.
Nie byłam.
Zaczekam.
Gdy pojawi się dziecko, twoje życie…
zmieni się bardziej, niż sobie wyobrażasz.
Ale nie to, co do ciebie czuję.
Nie wiesz, jak będziesz się czuł,
gdy zostaniecie rodzicami.
Wspólne wychowywanie dziecka
może stworzyć niespodziewaną więź. Nie możesz…
Nieważne, co będzie, nie przestanę…
cię pragnąć.
Kocham cię.
Przepraszam. Nie jestem gotowa.
Będziesz.
Spróbujemy się przyjaźnić?
Postaram się.
Dziękuję.
Jako tylko przyjaciel
powinienem założyć spodnie.
Tak.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Skończyłeś? - Prawie.
Co to jest?
Bezkluczowy zamek ryglowy.
Więc klucz już nie wystarczy?
Wystarczy wprowadzić kod na klawiaturze,
aby otworzyć, a gdy już wejdziesz,
- automatycznie zamknie drzwi. - To nie Pentagon.
- Teraz muszę o tym pamiętać. - Śmiało.
Wybierz coś prostego, datę urodzin albo ślubu.
To nie były takie proste sprawy.
Jakieś wieści od szeryfa?
Wystawili list gończy,
ale rysopis sprawcy
- jest dość niejasny. - To ktoś od Calvina.
Jeszcze tego nie wiemy, a nie chcemy rozpętać wojny.
Czasem trzeba zaatakować, żeby zachować pokój.
Proszę.
Kanapka z jajkiem,
dodatkowy ser.
Nie musiałeś tego przynosić.
- To drobiazg. - Wielkie dzięki.
Znalazłem to dziś pod drzwiami.
Coś nie tak?
Nie, to… klucze do mobilnej piekarni Paige.
Prosiła, bym jej przypilnował.
Wiesz, jak długo jej nie będzie?
Nie.
Ma chorego ojca, tak?
- Tak. - Przekaż jej,
że o niej myślimy.
Jasne.
Mówiła ci, czemu zmieniła nazwisko?
Uznałem, że to nie moja sprawa.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Przepiękne kwiaty. - Dzięki.
- Co to za jedne? - Wiciokrzew i rozmaryn.
- Cudownie pachną. - Jesteś dziś strasznie dziarska.
- Co jest? - Nic.
Wpadłam sprawdzić, co u Charmaine.
I robisz to z takim entuzjazmem?
Troszczę się o moich pacjentów.
Nie, jesteś jakaś inna.
- Mogę się założyć. - Tak? Śmiało.
Stawiam moje róże Eden.
Jestem pielęgniarką. Pomaganie to moja praca.
Czegoś mi nie mówisz.
Dzień dobry, moje panie.
- Hej. - Cześć.
- Właśnie miałam wchodzić. - Zaraz przyjdę.
Więc co to za pilna sprawa?
Jak randka z Muriel?
To nie jest pilna sprawa.
Powiedziałam tylko, że muszę
z tobą porozmawiać.
- Więc jak było? - Było…
miło.
Dobrze. Kiedy znów się spotkacie?
Nie pójdę z nią na drugą randkę,
bo nie chcesz, by o nas gadali.
Jeszcze jedna nie zaszkodzi,
a kupi nam więcej czasu.
Tylko tym razem wybierzcie się w miejsce publiczne,
do restauracji albo parku.
Żeby nie mogła tak łatwo cię uwieść.
Idź.
Dzień dobry.
Jak się czujesz?
W ciągu ostatnich paru godzin wymiotowałam tylko raz.
Nadal jest odwodniona.
Musimy cię nawodnić.
- Żołądek wszystko zwraca. - Wiem.
Co to?
- To tylko kroplówka. - Nie.
Nic nie poczujesz. Obiecuję.
Nie poczuję,
bo nie zbliżysz się do mnie z igłą.
- Zachowaj spokój. - Nie.
Jeśli spróbujecie mnie tym dźgnąć, przysięgam, że zwymiotuję.
- Trypanofobia. - Tak.
- Co? - Lęk przed igłami.
Tak. To właśnie mam.
Poinformuję szpital, że przyjedziemy.
Nie pojadę do szpitala.
Tam będą mogli
cię znieczulić,
założyć kroplówkę i monitorować wasz stan.
Chcę do domu.
Skarbie, albo igła, albo szpital.
Możemy spróbować aromaterapii,
medytacji, może refleksologii.
Mam klienta,
- który wierzy w medytację. - Potrzebujesz kroplówki, nie głupot.
Terapia holistyczna jest powszechnie stosowana,
stosowałam ją u pacjentek w Los Angeles.
Pozwól mi spróbować.
Dzięki.
- Mel. - Tak.
Jeśli do wieczora się nie wkłujesz…
Pojedzie do szpitala, wiem. Daj mi dzień.
Dobra, zegar tyka.
Skoczę tylko
po sprzęt.
Zaraz wracam.
Hej, przyjaciółko.
Bo jeszcze pomyślę,
że mnie śledzisz.
Naprawdę?
Bo myślę, że byłam tu pierwsza.
W punkt.
Dziękuję.
Jedź ostrożnie.
Ja tylko na chwilę.
Nie mogę cię winić. Też nie chciałabym siedzieć z kimś w tak nędznym stanie.
Daj spokój.
Wiesz, że tak nie myślę.
Jak mogę pomóc?
Jest jedna rzecz, którą mógłbyś zrobić.
Jasne. Słucham.
Spędź ze mną noc.
Nie w tym sensie. Po prostu…
jestem samotna, a w nocy jest jeszcze gorzej,
bo wszystko tu mnie przeraża.
Hope tu jest.
Char…
- Możesz spać na kanapie. - To kiepski pomysł.
Nie mam tu rodziny.
Tylko ciebie mogę o to prosić.
W kółko powtarzasz,
że jesteś tu dla mnie, a ja właśnie tego potrzebuję.
Zastanowię się.
Dobry Panie,
zaraz padniesz ze zmęczenia.
Turyści dają ci w kość?
Chciałabym. To Lizzie, moja siostrzenica.
Wpadła wczoraj, dzień wcześniej.
Spierałyśmy się o porę powrotu do domu i długość sukienki.
Z dziećmi, zwierzętami i mężami się nie dyskutuje. Mówi się im, co robić.
Mocne słowa
jak na przyszłą rozwódkę.
Może spędzę z nią popołudnie? Oprowadzę po okolicy.
- Nie pójdzie na to. - Pamiętaj:
nie pytaj.
- Ty mówisz, co ma robić. - Dobra.
Ale ostrzegałam.
Lizzie!
Nie będę się pysznić,
gdy już będzie mi jadła z ręki.
Hope, Lizzie. Lizzie, Hope.
Hope zaproponowała,
- że pokaże ci miasto. - Odpadam.
Pójdziesz z Hope.
Życzę szampańskiej zabawy.
Co tu robimy?
Jak szybko wznowisz tu prace?
- To żart? - Chcę, byś zarządzał tym miejscem.
Nie znam się na wycince.
Nie musisz.
Byłbyś łącznikiem między Virgin River a drwalami.
- Co to oznacza? - Że będziesz
odpowiadał na pytania miastowych.
- Czemu mieliby zadawać pytania? - Powiedzmy,
że nasza firma może stosować niecodzienne…
praktyki.
Na przykład?
Pracujemy całą dobę. To może wydawać się dziwne.
- Nie rozumiem… - Koniec rozmowy.
Zaczekaj.
Ile dostanę?
Więcej niż za sprzątanie lokalu.
O wiele więcej.
Wdech.
Raz, dwa…
i wydech.
Trzy…
cztery.
Teraz skup się na zapachu lawendy
i wyobraź sobie, że jesteś w spokojnym miejscu.
Kiedy spiknęłaś się z Jackiem?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Serio?
Bo wczoraj unikał cię wzrokiem,
a dziś flirtowaliście na podjeździe.
Nie flirtowaliśmy.
Daj spokój.
Potrafię to dostrzec.
Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Ale wolałabym wiedzieć, jeśli ty i Jack się spotykacie.
Jackowi zależy na twoim zdrowiu.
Mnie również.
Może weźmiesz kilka łyków…
Wiem, że mu na mnie zależy.
Owszem.
Tak.
- Zawsze pyta, jak może pomóc. - To urocze.
Nawet będzie tu nocować.
Żebym nie czuła się samotna.
Czuję się nieco lepiej.
Przyniesiesz mi lemoniadę?
Hope z pewnością coś ma.
Wolałabym tę z baru.
Preacher ma przepis,
miesza pomarańcze, cytryny i limonki…
Brzmi nieźle.
Jasne.
Cztery, proszę?
Jacka tam nie będzie.
Załatwia coś dla mnie w Clear River.
Jack.
Brady, więc to jest ta nowa praca.
Upadłeś naprawdę nisko.
Co sprowadza cię w te strony?
Gość, który chcąc się naćpać,
groził nożem pielęgniarce.
Pamiętasz Mel?
Miesiąc temu uratowała ci życie.
Jasne. Pamiętam ją, całkiem niezła sztuka.
Co nie, Brady?
Urocza dziewczyna
i zbrodnia z nożem w tle. Szkoda.
Opioidy niszczą nasze społeczeństwo.
Nie wierzę, że po Virgin River kręci się jakiś przypadkowy narkoman.
Sugerujesz coś?
To któryś z twoich.
Nie mieszam interesów z przyjemnością.
Moi chłopcy są czyści. Daję słowo.
Rozejrzę się, jeśli pozwolisz.
Wybacz, dziś nie ma zwiedzania.
- Jimmy. - Tak?
Pomóż Jackowi wrócić do auta.
Pomóc ci wrócić do auta?
Odejdź, Jack.
Lepiej na nich uważaj.
Dzięki za troskę, ale umiem o siebie zadbać.
To się jeszcze okaże.
Gdy znów postanowisz wpaść…
nie rób tego.
Trzymaj ich z dala od Virgin River.
Kazałem ci pozbyć się Lea.
Sam jestem zdziwiony. Pakując się, mówił, że rusza na południe.
Trzeba mu to wytłumaczyć bardziej dosadnie i wskazać drogę.
Jasne.
A to nasz teatr.
Jest niewielki, zwykle zbiera się tam rada miasta,
a od czasu do czasu Eurecka Grupa Teatralna.
- Lubisz aktorstwo? - Nie lubię być obserwowana.
A co lubisz?
Spotykać się z przyjaciółmi, robić zakupy.
Niedaleko stąd, w Clear River,
tuż przy głównej ulicy jest masa modnych sklepów.
Modnych czyli?
Jest szałowy sklep z dżinsami i butik z haftowanymi sukniami.
- Pudle też wyszywają? - Spokojnie, to nie Mediolan.
Co powiesz na sałatkę z baru Jacka? To zaraz za rogiem.
Lubię bary.
BAR U JACKA
Dziękuję.
- Pomogę ci. - Dam radę.
- Co? - Nie jesteś w Clear River?
Nie, byłem u Calvina.
Szukam tego narkomana.
To dobry pomysł?
- Pewnie już dawno się zmył. - Może tak, może nie.
Jeśli się nie postawisz,
zbir cię zdominuje.
Nie ochronisz wszystkich.
Lubię mierzyć wysoko.
Wiem.
Chciałem podziękować.
Za pomoc. Wiem, że ona bywa trudna, ale…
Ma wielkie serce.
Żaden problem.
- Poznałaś naszą nową mieszkankę? - Jestem w gościach.
Liz, siostrzenica Connie?
Lizzie.
Lizzie. Przepraszam.
Kumam.
Wydaje się miła.
Connie ma z nią przeprawę, ale mnie odpowiada.
Macie ze sobą coś wspólnego.
Co to?
Twarda skórka, miękkie wnętrze.
Jesteśmy kobietami, nie rurkami z kremem.
Już pakuję, Doc.
Dzięki.
Jak pacjentka?
Mam dla niej lemoniadę.
Dorabiasz jako kelnerka?
Tylko pomagam jej się zrelaksować.
Byłaś tam cały dzień.
Dawno bym już podłączył tę kroplówkę.
- Mamy różne style. - Racja,
mnie by nie weszła na głowę,
- myślałem, że tobie też. - To nie tak.
Może nie powinnaś się nią zajmować?
Ty mnie do tego nakłaniałeś, pamiętasz?
Ja nie chciałam zajmować się Charmaine.
Musisz nauczyć się rozdzielać
pracę od spraw prywatnych.
- To wyjątkowa sytuacja. - Jak każda sytuacja.
Naucz się motywować pacjentkę,
by robiła to, co leży w jej interesie.
Prowadź, podążaj albo nie przeszkadzaj.
Masz rację.
Zdecydowanie. Dzięki.
Proszę bardzo.
Dziękuję.
Wielkie dzięki.
Miłego dnia.
Cześć… co mogę…?
Uprzedzam, że skończyły się placki.
Masz napad?
- Nic mi nie jest. Tylko… - Dobra. Mógłbyś nalać mi piwa?
Jasne. Naleję ci piwa.
Preacher.
- Potrzebuję piwa. - Dla kogo?
A jak się wkurzy?
Idź.
- Potem stolik czwarty. - Jasne.
Ojciec Paige zachorował?
Tak, ciężka sprawa.
Przekaż jej moje pozdrowienia.
Jasne.
Gdzie znajdę fakturę na rachunek Millera?
Preach.
Faktura, Miller.
Tak, już mu zapłaciłem.
W porządku?
Zastanawiam się, jak utrzymać biznes Paige.
Tu ledwie domykamy budżet.
Może Connie? Jej rodzina ma piekarnię w Eurece.
Może pomóc.
Dobrze wiedzieć.
Dzięki.
Gdzie lemoniady?
- Wsiąkają w podjazd. - W porządku.
I tak straciłam apetyt.
Może spróbujemy refleksologii?
Nie lubię, gdy ktoś dotyka moich stóp.
Tu nie chodzi o to, co lubisz, i kończy nam się czas, więc…
Zawsze jesteś taka natrętna?
Tylko gdy chodzi o zdrowie moich pacjentów.
Jack nie lubi natrętnych kobiet, więc…
- Zacznijmy od medytacji. - Właściwie…
to jestem…
śpiąca.
Zdrzemnę się.
Cześć, Doc, to ja.
Bądź gotów zawieźć Charmaine do szpitala.
BAR U JACKA
Chcesz zamówić coś jeszcze?
- Preach robi najlepsze burgery w mieście. - To jedyny lokal w okolicy.
Sprawdzam, czy mnie słuchasz.
Tu jest do kitu.
Dla kogoś w twoim wieku. Ale z wiekiem zmieniają się priorytety.
Nie lubisz się rozerwać?
Zmienia się to, co uznajesz za rozrywkę. Ja lubię
uprawiać ogród, oglądać seriale i być sama.
Bo twoje życie się praktycznie skończyło.
Ja imprezowałabym w Los Angeles,
póki jeszcze mogę.
Po pierwsze, moje życie jeszcze się nie skończyło,
a po drugie, jeśli chcesz przeżyć w Los Angeles,
Mel, którą poznałaś, stamtąd pochodzi. Udzieliłaby ci paru rad.
Więc powrót do Los Angeles to dobry pomysł?
A czemu nie?
Według Connie diabeł ma tam pełne ręce roboty.
Kłopoty czyhają wszędzie.
Też tak myślę.
Zdradzę ci pewien sekret.
- Jaki? - Gdy byłam w twoim wieku,
wyszłam za mąż, bo myślałam, że nie ma tu nic innego do roboty.
To był ogromny błąd.
Są gorsze rzeczy niż nuda.
W razie czego daj Preacherowi moją kartę.
Zaraz wracam.
Chyba nie przeszkadzam?
Skądże. Wejdź.
Wczoraj wspomniałeś, że truskawki to twoje ulubione owoce.
W rzeczy samej.
Mój Boże, kruche ciasto z truskawkami?
Z przepisu mojej mamy.
- Nie trzeba było. - Skądże,
to żaden kłopot.
- Kocham piec, zwłaszcza dla przyjaciół. - Cóż…
Po co talerz?
Smakuje
jak lato.
Według cukierników kluczem jest delikatne mieszanie.
Dzięki temu jest takie puszyste.
Cokolwiek zrobiłaś, jest niesamowite. Dziękuję.
Czytałam w gazecie, że kwartet smyczkowy zagra Vivaldiego
w czwartek w Clear River.
Vivaldiego?
Uznałam, że cię to zaciekawi.
Może zabierzesz Hope?
Ona nie przepada za muzyką klasyczną.
Nie rozumiem, jak można nie lubić muzyki klasycznej.
Hope sądzi, że to dla ludzi, którzy lubią się wywyższać.
Każdy ma prawo do własnej opinii.
Pewnie tak.
Ja się wybieram.
I jeśli chcesz,
możemy iść razem.
Możesz wpaść później? Jestem wyczerpana.
Nie.
Przykro mi, ale musimy cię nawodnić,
a mój sposób nie działa.
Masz rację.
Więc zostało nam jedynie
poprosić Doca, by zawiózł cię do szpitala.
- Nie pojadę tam, mówiłam. - To jedyny wybór,
skoro nie chcesz współpracować.
Nie mogę tam trafić.
Zrobiłam, co mogłam.
Teraz to sprawa między wami.
Moja mama umarła tam straszną i powolną śmiercią,
a na samą myśl, że miałabym tam wrócić,
nawet żeby urodzić…
robi mi się niedobrze.
Rozumiem.
Nikt nie rozumie, jak trudne to było.
Moja zmarła na raka, gdy miałam 11 lat.
Boże.
To było dawno temu.
Ale wciąż pamiętam jej ostatni dzień w szpitalu,
jeden z najgorszych dni w moim życiu.
Przykro mi.
Nie wiedziałam.
Wiem. W porządku.
Naprawdę próbuję ci pomóc.
Wiem.
A może to ze stopami?
- Refleksologia? - Tak.
- Ano. - Tak, to.
Ale musisz współpracować.
Zgubiłam coś.
- Co? - Wolę nie mówić.
No to powodzenia.
Lizzie!
Zgubiłaś człowieka?
Byłyśmy w barze. Gdy wróciłam z toalety, już jej nie było.
Pytałaś Connie? Może jest w domu.
Będzie się chełpić. Mówiła, że sobie nie poradzę.
To dzwoń do szeryfa.
Nic jej nie grozi, jest tylko bezczelna. Musi być w pobliżu.
- Pomóż mi ją znaleźć. - Ty po prostu
nienawidzisz być w błędzie.
Pomożesz mi czy nie?
Chłopcy.
- Co? - Znajdziesz ją tam,
gdzie przebywają chłopcy.
Licealna drużyna baseballa ćwiczy po szkole.
Jesteś geniuszem.
Cześć, Hope.
Wiedziałam, że tu będziesz.
Jak ci idzie z Lizzie?
Świetnie. Poznawałyśmy się, było super.
Okej. Zgubiłam ją.
Przez ostatnie 45 minut przeczesywałam miasto.
A nie mówiłam?
Uwielbiasz to mówić, co?
Wróciła godzinę temu.
W torebce miała twoją kartę kredytową.
Nie wierzę, że to zrobiła!
A ja tak. Już życie z miodożerem byłoby łatwiejsze.
Co za katastrofa. Nigdy nie pozbędę się tej hańby.
Nie.
Idzie ci coraz lepiej. Poddaj się temu.
Wdech.
Wydech.
To ostatni punkt nacisku.
Wiele osób nie zdaje sobie sprawy…
że podczas refleksologii uwalniane są endorfiny, a także emocje.
W odwrotnej sytuacji…
nie pomogłabym ci.
Co?
Gdybym była tobą, nie pomagałabym sobie.
Nie wierzę.
Tylko ideał by tak powiedział.
Daleko mi do ideału.
Byłam dla ciebie okropna.
Wiesz co?
Wiele przeszłaś
i jestem dumna,
że się nie poddałaś.
Już stawiasz potrzeby dziecka nad swoje.
Będziesz świetną mamą.
Nie otwieraj oczu.
Gotowe.
Już?
Tak.
Wkrótce poczujesz się o wiele lepiej.
Dziękuję.
Jasne.
Dzięki.
Już dobrze.
Przykryjmy cię.
Gotowe.
Spróbuj się odprężyć.
Mike.
Cześć, Jack.
Gadałem z kumplem z antynarkotykowego Biura Szeryfa Hrabstwa Humboldt.
- Dobre wieści, mają oko na Calvina. - Za jego nielegalną uprawę?
- Tak, i możliwe, że poszerza działalność. - Coś więcej?
Jeszcze nie wiedzą. Dadzą mi znać.
Kumam.
- Co mogę zrobić? - Miej oczy szeroko otwarte.
Liczę, że do zjazdu dowiem się więcej.
Przyjąłem.
- Do zobaczenia za parę dni. - Jasne.
Wpadłem sprawdzić, jak się sprawy mają.
Podłączyłam jej kroplówkę, a teraz śpi.
- Bez jaj. - Tak.
Cudotwórczyni z ciebie. Ona nienawidzi igieł.
Tak.
Chcę zrobić dla niej coś jeszcze.
Jadę do Grace Valley i wracam tutaj.
Harujesz od rana. Padasz z nóg. Podwiozę cię.
Pewnie nie jadłaś.
Zjemy coś po drodze.
Lepiej będzie, jak pojadę sama.
Nie wrócisz przed zmrokiem.
Jack. Nie musisz się o mnie martwić.
I nie namówię cię na zmianę zdania?
Nie namówisz.
SKLEP WIELOBRANŻOWY CONNIE
- Brady. - Preach. Jak tam w barze?
Spokojnie, stabilnie,
rzetelnie.
Twoje przeciwieństwo.
Też się stęskniłem.
- Nie dotykaj mnie. - Spokojnie.
- Zapomnijmy o przeszłości. - Jasne.
Ty tak robisz?
Nie bierzesz odpowiedzialności za nic, nieważne, kogo skrzywdzisz?
Nie każdy może być ministrantem.
Chyba porządnym człowiekiem.
Pogadamy o tym na zjeździe.
Że co?
Tom wspominał o ruszeniu w drogę, kajakowaniu i całej reszcie.
Mam lepsze rzeczy do roboty, niż wymieniać się ckliwymi historyjkami.
Jak na przykład
kupno nowego auta.
Tobie też przydałaby się nowa bryka.
Może pogadaj z szefem o podwyżce.
Jak na tak małego człowieczka
masz wielką gębę.
Coś ty taki spięty?
Wpadłem na Brady’ego.
To niezłe ziółko.
Dobrze to ujęłaś.
Więc co myślisz?
O mobilnej piekarni.
Nie wiem. Mam teraz dużo na głowie.
Wiem, ale wyrządziłabyś mi przysługę,
ogarniając to, póki nie wróci Paige.
Ile to potrwa?
Nie jestem pewien.
- Mówiłeś, że jej ojciec zachorował? - Tak.
Myślałam, że umarł.
Nie, on…
zostawił rodzinę, gdy Paige była mała,
i pojawił się dziesięć lat temu.
Ma wielkie serce, skoro wyjechała, by się nim zająć.
Cała Paige.
To dlatego Wes tu był?
Nie miałam pojęcia,
że jest mężatką. A ty?
Connie, czy ty…
mówiłaś komuś o Wesie?
Nie. Odkąd mam tu Lizzie, nie mam czasu na nic innego.
Potrzebuję kolejnej przysługi.
Nigdy więcej o nim…
nie wspominaj.
Wreszcie ty,
- a nie poczta głosowa. - Przepraszam.
Odkąd tu przyjechałam, jest dość dziko.
W dobrym czy złym sensie?
Przespałam się z Jackiem.
Tego się nie spodziewałam.
Tak…
Wiem. Nie wierzę, że to się stało. To…
Jak było?
Niestety było fenomenalnie.
Czyli jesteście razem?
Nie wiem.
On chce, ale…
z dzieckiem w drodze i całą resztą to…
- Pochrzanione? - Tak.
Mówiłaś, że nie kocha Charmaine.
Tak mówi, ale gdy zostanie ojcem,
może mu się odmienić.
Dziecko może dzielić ludzi, ale także…
ich jednać.
- I nie wiesz, jak zareaguje Jack. - Właśnie. Dlatego łatwiej będzie…
jeśli pozostaniemy przyjaciółmi.
Naprawdę tego chcesz?
Nie, ale…
Po Marku nie sądzę, bym przetrwała utratę Jacka.
A jeśli to twoja druga szansa?
Niektórzy nie otrzymują nawet jednej.
Czemu nie dałam ci się nagrać na pocztę?
Bo mnie kochasz.
Nie jesteśmy sami.
Wygląda na to, że mój salon jest otwarty dla gości.
Myślę o pobieraniu opłat za wstęp.
Byłaś bardzo cierpliwa dla Charmaine.
Podlizujesz mi się?
Nie, ale ciekawi mnie,
czy nie poszłabyś ze mną na czwartkowy koncert w Clear River.
A kto gra? Jeśli Richard Thompson,
dostaniesz potrójną złotą gwiazdkę i dokładkę deseru.
Nie,
to Vivaldi w wykonaniu kwartetu smyczkowego.
- Jak mawia Lizzie: „Odpadam”. - Daj spokój. Jesteś…
- Jesteś pewna? - Bardziej niż pewna.
A jeśli pójdę bez ciebie?
Nie krępuj się.
Muriel też idzie.
To doskonała druga randka.
Mel przywiozła ze szpitala
przenośny aparat do USG, żebyśmy mogli obejrzeć dziecko.
Miło z jej strony, co?
Bardzo.
Po tym wszystkim,
co dla mnie zrobiła, rozumiem, czemu tak ją uwielbiasz.
- To drobiazg. - Nie dla nas.
Będzie nieco zimne. Wybacz.
Co jest?
Dziecko?
Dzieci.
Powiedziałaś „dzieci”?
Owszem.
To bliźnięta.
Napisy: Bartosz Zieliński