Wsiadaj do wozu.
Mam lepszy pomysł.
Ty wsiądź i odjedź.
Ale z nią.
To Taggart kalibru 9 mm?
Tak.
- No i? - Więcej zadziałasz, gdy nim rzucisz.
- Zamknij się. - Albo co?
Zastrzelisz mnie?
Tak.
Stój.
Jedna kulka ci nie wystarczy.
A ja cię obezwładnię i bez broni.
Tylko spokojnie. Jeśli ktoś jest chory, pojadę.
- Mel... - Ale tylko z Jackiem.
Szef nie lubi gości.
A ja wymierzonej we mnie broni.
Możemy tak sobie grozić albo jechać.
Wsiadaj.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Rany, co się tu dzieje?
Dziś pracujemy tylko ja i Brady.
Nie możecie odebrać?
Naprawdę jesteśmy zajęci.
Chciałem zamówić danie dnia.
Nie ma.
To poproszę klopsy.
Na wynos.
Gdzie Jack?
Złapali z Mel gumę w drodze do Myrtle Farms.
Nie mają koła zapasowego.
Pojadę i ich zgarnę.
Nie. Dopiero wyszłaś ze szpitala.
Przeszłam próbę wysiłkową.
Mogę wznowić normalną aktywność.
Wtrącanie się w sprawy innych nie jest aktywnością.
Tylko opresją.
Sam podrzucę im to koło.
Nie trzeba. Jack zadzwonił po lawetę.
Czyli nie ma problemu.
- To trochę potrwa. - Gdzie Preacher?
W Wirginii Zachodniej.
Zalało suterenę jego rodziców.
Wróci za kilka dni.
A ty co robisz?
Pomagam. Ale nie martw się, dostaniesz klopsiki.
Jednak zjem tutaj.
W rogu jest wolny stolik.
Tutaj.
Wiecie, gdzie jest Jack? Odzywa się sekretarka.
Złapali z Mel gumę w drodze do Myrtle Farms.
Co tam robią?
Kto wie, ale laweta w drodze.
Dobra.
Poczekam tutaj.
To może potrwać.
Nie szkodzi.
Mogę prosić white zinfandel?
Możesz, ale po co?
Bo jest pyszne.
Jimmy wrócił.
Dobra.
Zostańcie tu.
Gdzie jesteśmy?
Na nielegalnej plantacji trawki.
A gdzie zioło?
Uprawiają je pod ziemią w kontenerach.
Policja nic nie robi?
Nie, bo uprawy takie jak ta są na terenie parków stanowych.
Podlegają pod Departament Połowu i Dzikiej Przyrody.
Za mało strażników, by patrolować teren.
Trzymamy się od nich z daleka.
Przepraszam, że cię w to wrobiłam.
Wolałem to niż patrzeć, jak odjeżdżasz z uzbrojonym wariatem.
Pójdziemy tam, pomożesz, komu trzeba,
i wracamy, dobrze?
- Tak. - Oddychaj.
Myślałam, że to robię.
Nie pozwolę cię skrzywdzić.
Idziemy.
- Chodź. - Ty nie.
Nie pójdzie beze mnie.
Coś ty za jedna?
Mel, jestem pielęgniarką.
Idioci, miał być Doc.
To nie ja, tylko Jimmy.
Co, do cholery?
Miał być Doc, ale jest ona.
- Co on tu robi? - Nie chciała iść bez niego.
Zabrać go.
Kula przeszła na wylot.
- Boczny zapłon, kaliber 5,6 mm. - Znasz się na broni.
Nie, na nabojach. Muszę czymś ucisnąć.
Weź to.
Straciłeś dużo krwi. Musisz jechać do szpitala.
Przy postrzale wzywają policję.
To robota dla chirurga.
A to nie zatamuje?
Tymczasowo.
Napraw mnie i możesz jechać.
Nie mogę, nie mam żadnych narzędzi.
- Zaprowadź ich do szopy. - Za mną.
Dobrze.
Uciskaj tutaj.
Tylko szybko.
Skąd to wszystko mają?
Pewnie Doc zostawia, co może.
Jak często tu bywa?
Raz czy dwa w miesiącu.
Kula mogła zahaczyć o tętnicę.
Zrobisz, co się da, i spadamy.
Nie gwarantuję, że przeżyje.
Daj mi to.
Dobra.
- Dla tamtej klientki. - Której?
- Tamtej. - Przepraszam.
- Przepraszam! - Tak.
Zamawialiśmy godzinę temu.
- Co miało być? - Gulasz z łosia i dwa piwa.
Niestety gulasz się skończył.
Jak to możliwe?
Godzinę temu był. Może burgera?
Dziękuję, chcę mój gulasz.
Jaki ten burger? Sugeruję dobrze wysmażony.
To na koszt firmy.
- Dziękuję. - Proszę.
Już sprawdzam, co z gulaszem.
To jest biznes, nie ma za friko.
- Klient ma być zadowolony. - To nie wpadka fryzjerska.
Burger zamiast gulaszu nie zepsuje nikomu dnia.
Jestem cenioną stylistką w Clear River.
Gratuluję.
A gulasz się skończył.
Preacher chowa zapas na wszelki wypadek.
- Brady. - Przepraszam.
- Zaraz posprzątam. - Co?
Preacher ma zapas gulaszu.
To idź po niego.
Właśnie miałam zamiar.
Przydałaby ci się pomoc.
Ty skup się na papierach rozwodowych.
Moje zadanie numer jeden.
Znalazłam gulasz.
Już wam przygotowuję.
Za pięć minut.
Co chcesz od Charmaine?
Toleruję ją,
ale przez ostatnie dwa dni było jej za dużo.
Możesz się nie wtrącać w ich sprawy?
Nie pasuje do Jacka.
Nie tobie wyrokować.
Kto tak mówi?
Zakładam, że Charmaine i Jack.
Dobra.
- Tak? - Cholera.
Co teraz?
Opaskę trzeba zdjąć do dwóch godzin.
Bo odetnie krążenie w nodze.
Zszyj go.
Nie mogę. Nie mam sprzętu.
A nawet jeśli,
może się wdać infekcja i go zabić.
Jeśli straci więcej krwi, nie przeżyje.
Jeśli zemdleje, zabiorą go do szpitala.
Za późno. Wykrwawi się po drodze.
Co tam szepczecie?
Potrzebny mi nóż.
- Już prawie. - Super.
- W porządku? - Tak.
Przytrzymajcie go.
Ma nie ruszać nogą, aż skończę.
Polejesz solą fizjologiczną i alkoholem,
żeby odkazić ranę.
- Dobra. - Sól, potem alkohol.
- Rozumiem. - Co robisz?
- Muszę zatamować krew. - Podpalając go?
- Ma umrzeć? - Nie.
To rób, co mówię.
Dobra.
Przytrzymaj mu nogi.
- Gotowy? - Tak.
Trzymajcie go.
Dawaj.
USŁUGI HOLOWNICZE FRANKLINA
Jack?
Bar u Jacka.
Jest Jack?
Co? Nie słyszę.
Znalazłem wóz, ale bez Jacka.
- Trzy burgery na już. - Aha.
Jacka tu nie ma.
Halo?
Rana ma być czysta i sucha
albo się otworzy i znów zacznie krwawić.
Wyślemy Doca, jak tylko dojedziemy.
Co się stało?
Zemdlał, z bólu i utraty krwi.
Jeśli ci na nim zależy, zawieź go do szpitala.
A nas na główną drogę, złapiemy stopa.
Mówisz, że może krwawić. Kto wtedy się nim zajmie?
Zrobiłam, co mogłam.
Poczekajmy do jutra rana.
- I zobaczymy. - Nie taka była umowa.
Przyjechała go wyleczyć i to zrobi.
Jak coś mu się stanie, będzie na was.
Jest spore ryzyko, że nie przeżyje nocy.
ZADZWOŃ BERT
To dla was.
Dobranoc.
Co nam zrobią, jak umrze?
Na razie żyje. Skupmy się na tym.
Myślałam, że ktoś ma grypę albo się zatruł.
Wybacz, że cię w to wciągnęłam.
Daj spokój. Myślałaś, że pozwolę...
żebyś bawiła się tu sama?
Trzymaj.
Dzięki.
Okryj się.
A ty? Masz dreszcze.
Matka dobrze mnie wychowała.
Myślałam, że strzelaniny zostawiam za sobą w Los Angeles.
Nawet Virgin River nie jest idealne.
Ale miało być.
A coś jest?
W porządku?
Tak, tylko noszę odłamek pocisku.
Jak jest zimno, to mnie łupie.
Możesz go usunąć.
To zabawne, bo...
blizny i...
odłamki pocisków są jak mapa.
Opowiadają historię.
Przy okazji pamiętam, jakie mam szczęście, że żyję.
Nie wszyscy żołnierze mieli takiego farta.
Gdzie to się stało?
W Kandaharze.
Snajper.
A ten tutaj...
To Bagdad.
Granat.
A ta duża blizna na plecach?
To...
Mosul.
Dwie śruby i płytka.
Niech zgadnę.
Narty?
Snowboarding? Surfing?
Ponad stukilogramowy schizofrenik na fencyklidynie.
- Miałem to na myśli. - Tak.
Oderwało go ode mnie dwóch strażników i końska dawka haloperydolu.
Kto by pomyślał, co?
Dwóch weteranów przy ognisku opowiada historie wojenne.
Prześpij się.
A ty?
Stanę na warcie.
Łyczka?
Poproszę.
Brakuje tylko miętówki na poduszce.
I poduszki.
Ty nie pijesz?
Jestem na służbie.
Trzymaj.
Bo zamarzniesz.
BAR U JACKA
Jack albo Mel się odzywali?
Nie.
Pewnie zawieźli wóz do warsztatu.
Niedługo powinni być.
Zamkniecie beze mnie.
Kogo to licho przyniosło.
- Może pomóc zamknąć? - To miłe z twojej strony.
Dzięki.
Widać odziedziczyłaś słabość do Doca po matce.
Muszę coś zrobić w kuchni.
Miałam poczekać na Jacka, ale robi się późno...
Powiedz mu, że byłam.
- Jasne. - Dzięki.
- Dobranoc. - Pa.
Co?
W niczym nie skłamałam.
Niewiarygodne.
Na twój stosunek do Charmaine wpłynęła jedna noc sprzed 20 lat.
To nie ona cię skrzywdziła.
Masz rację.
To jej matka zrujnowała nasze małżeństwo.
Hope...
tyle razy o tym mówiliśmy.
Gdy umarł ten chłopiec...
byłem zdruzgotany.
Nie byłem sobą.
Chciałem nawet wrócić do szpitala w Seattle.
Myślisz, że ja nie byłam zdruzgotana?
Tego nie powiedziałem.
Ale ja nie poszłam do łóżka z lafiryndą ani nie próbowałam uciec.
Nie uciekłem.
Nie odszedłem.
Pochodzę z Seattle.
A Virgin River to mój dom.
Ty mi to dałaś.
Kocham to miejsce i...
kocham ciebie.
Wiem, że popełniłem okropny błąd.
Przepraszałem wiele razy.
Nie możesz odpuścić?
Nie rozumiesz.
Nie.
Wyjaśnisz mi?
Dotąd nie zrozumiałeś, to już za późno.
Chrapiesz.
Wcale nie.
Jak niedźwiedź.
Nie przesadzaj.
Dźwięk stereo z najwyższej półki.
Myślałem, że jest was dwie.
Calvin się obudził.
Chodź zobaczyć.
- Halo? - Czy to Hope McCrea?
Nie, jeśli chcesz mi coś sprzedać.
Proszę się nie rozłączać. Szukam Mel.
Mel Monroe.
Kto mówi?
Jej siostra, Joey Barnes.
Dzień dobry.
Może pani wie, gdzie jest Mel?
W tej chwili nie.
Coś nie tak?
Dzwonię do niej od wczoraj
i nie odbiera.
A to nie w jej stylu.
Nie ma objawów infekcji,
ale może się jeszcze rozwinąć.
Czyli?
Masz szczęście, że żyjesz.
Jestem bezpieczny.
Nie.
Nie masz gorączki, ale musisz się pilnować.
Zmieniaj opatrunek dwa do trzech razy dziennie.
Jeśli rana się zaczerwieni, spuchnie albo będzie się sączyć,
jedź do szpitala.
Czyli możemy iść.
Odwieź ich, Jimmy.
Dobra, szefie.
Proszę.
Nie możecie tam wejść.
Pomóżcie jej, proszę.
Cześć.
- Jak masz na imię? - Maxine.
Ja jestem Mel.
Jestem pielęgniarką i położną.
Dobrze?
Kiedy zaczęłaś rodzić?
Nie wiem...
Kilka godzin temu.
Prze, ale nic się nie dzieje.
Oddychaj, dobrze?
Pomogę ci urodzić.
Jeszcze nie czas.
Będzie dobrze. Tylko sprawdzę.
Dobrze.
Wody ci odeszły i jest rozwarcie.
Czyli już czas.
To dobrze.
Dobrze.
Cholera.
O co chodzi?
Posłuchaj.
Dziecko jest w położeniu miednicowym. Wiesz, co to znaczy?
Wyjdzie tyłem, najpierw nóżkami.
Będzie dobrze.
Ale na razie nie wolno ci przeć.
Rozumiesz?
Oddychaj głęboko i nie przyj, dopóki ci nie powiem.
Nie przyj, dasz radę.
Muszę mieć dużo czystych ręczników,
gorącą wodę,
nożyczki i alkohol.
Calvin mówi, że macie iść.
Żartujesz sobie?
Macie 80 kilometrów do szpitala.
A ona ma poród pośladkowy.
Tylko ja tutaj umiem go odebrać,
więc się odwal.
Chcesz mieć martwe dziecko na sumieniu?
Nie pomagasz, nie przeszkadzaj.
Będzie dobrze.
Pokaż, gdzie są rzeczy.
- Dasz radę. - Chodź.
Zajmę się nią.
Patrz na mnie.
Jest dobrze.
Oddychaj głęboko.
Lepiej.
Ty też. Zadzwoń koniecznie,
gdy się czegoś dowiesz.
Dzięki, Bert.
Mel i Jack się odzywali?
Nie. Bert znalazł wóz przy drodze.
Ani śladu Jacka i Mel.
Zostawił mi wczoraj wiadomość, ale odebrałem dopiero dziś.
Dzwoniła siostra Mel.
Nie ma z nią kontaktu.
Jo Ellen potwierdziła, że Mel nie wróciła na noc.
- Powiadomić szeryfa? - Już to zrobiłem. Jest w Fortuna.
Wraca za kilka godzin.
Jadę ich poszukać. Do Myrtle Farms jest tylko jedna droga.
- Jadę z tobą. - Zostaniesz tutaj.
Brady potrzebuje pomocy w barze.
I chyba ktoś tu ostatnio miał zawał.
Zadzwonię, jeśli ich znajdę.
Nie jeśli, tylko kiedy.
Racja.
Świetnie ci idzie.
W samą porę.
Oddychaj.
Co z nią?
Wszystko dobrze.
Już jesteśmy.
Pępowina się zawinęła. Powinna mieć cesarskie cięcie.
To jaki jest plan B?
Taki sam jak A. Odebrać poród.
Maxine, musisz zająć pozycję na czworaka.
Chyba nie dam rady.
To konieczne?
Musi nam pomóc grawitacja.
Czuję, jakbym nie mogła się ruszać.
Wiem, to normalne.
Twoje ciało dużo teraz przechodzi.
- Będzie dobrze. - Aha.
- Na trzy. - Dobrze.
Raz, dwa, trzy.
Świetnie.
Brawo.
Spencer, chodź tutaj
- i trzymaj ją z przodu. - Jasne.
Dobrze.
Złap się mnie.
- Już. - Brawo.
Właśnie tak.
Trzymam cię.
Dobrze.
Dasz radę.
Cholera.
Niech to.
Dobrze.
Przy następnym skurczu możesz przeć.
Świetnie ci idzie.
Głęboki wdech.
- Dasz radę. - Dobrze.
Właśnie tak.
Dobrze.
Brawo.
Już są nóżki.
Dobra robota.
Dobrze?
- To chłopiec. - Tak.
Słyszałaś?
To chłopiec.
Chłopiec.
Teraz muszę wyjąć główkę.
Muszę włożyć tam rękę
i poczujesz nacisk.
O rany.
Żyjesz, kowboju?
Tak.
Teraz musisz przeć najmocniej, jak się da.
- Dasz radę. - Ostatni raz.
- Głęboki wdech. - Dobrze.
- Dasz radę. - Ostatni.
Dobrze.
Udało się.
Mam go.
Cześć.
Witamy na świecie.
Chcę go zobaczyć.
Chcę zobaczyć syna.
Jest cały.
Poczekaj.
Powoli.
Patrz.
Zawinę go w koc.
- Cześć. - Malutki.
Jestem twoim tatą.
Cześć.
Doc dzwonił.
Mel i Jack zaginęli.
Zostanę tu, aż się czegoś dowiemy.
Skoro tu jesteś, Brady’emu przydałaby się pomoc.
Oczywiście.
Ale najpierw...
chyba musimy porozmawiać.
Wiem o mojej matce i Docu.
Każdy w mieście wiedział przede mną.
To musiało być okropne.
Nic przyjemnego.
Zwłaszcza że byliście przyjaciółmi.
Powiedzmy.
Wyglądasz jak ona.
Wiem.
Ale nią nie jestem.
Tak mi przykro...
że stanęła między wami.
Ale nie mogę zmienić rodziny.
Każdy ma kogoś bliskiego,
do kogo wolałby się nie przyznawać.
Na pewno.
Zabieram się do pracy.
Dziękuję.
Za co?
Że mnie wysłuchałaś.
Nie ma za co.
Dokąd z nimi idziesz?
Zabieram Maxine i dziecko do szpitala.
Spencer, nigdzie nie idziesz.
Jedzie z rodziną.
Nie ma mowy.
Maxine, wiesz, gdzie go szukać.
Nie chcę jechać sama.
Dosyć tego szaleństwa.
Calvin niech sobie podejmuje durne decyzje,
ale Maxine i dziecko to moi pacjenci i zabieram ich do szpitala.
Jedziemy.
Jimmy!
Maxine.
Przepraszam, że skłamaliśmy.
Calvin kazał ci nie mówić.
Miała poród pośladkowy.
Oboje czują się dobrze, ale musimy jechać do szpitala.
Tak.
Pojedziemy moim wozem.
Zostają tutaj.
W takim razie ja wysyłam szeryfa.
Mieliśmy umowę.
Owszem.
Przymykam oko na wasz biznes,
a w zamian pozwalasz mi leczyć ludzi.
Nikt się stąd nie ruszy.
Jeśli nie dotrzymasz umowy,
to ja też nie.
Grozisz mi, Doc?
Stwierdzam fakty.
Pozwól nam jechać do szpitala,
a masz moje słowo, że cię nie wyśledzą.
Zawsze byłeś rozsądny.
Nie zachowuj się głupio.
Stać.
Zabierz kobietę i dziecko. Spencer...
zostajesz tutaj.
Nie szkodzi.
Opiekujcie się nimi.
Jedź.
Jack?
Do zobaczenia niebawem.
Chodźmy.
Gdzie wszyscy?
Dzwoniłem do Hope.
Kazałem jej zamknąć i wysłać wszystkich do domu.
Zupełnie straciłam poczucie czasu.
Cóż...
To może pomóc.
Tu jesteś bezpieczna.
Wiem, ale...
moje ciało musi nadążyć za głową.
Działasz lepiej pod presją
niż goście z sił specjalnych.
Serio?
Dzwoniłaś do siostry?
Gdy ty rozmawiałeś z Hope.
Pewnie padasz z nóg.
Właściwie to umieram z głodu.
Ja też.
Umiem zrobić tylko jedną rzecz.
Stek.
Poproszę średnio wysmażony.
Dobrze.
Napiłabym się martini z wódką i cytryną.
Albo tego.
Za co wypijemy?
Że jesteśmy w domu.
- Wróciłeś. - Tak.
Mówiłam, że ich znajdziesz.
Wejdź.
Znalazłem prawnika.
Umówiliśmy się, że jutro zadzwonię.
Dobrze.
Miałaś rację.
Dwadzieścia lat w separacji.
To wystarczy.
Pora, byśmy oboje...
poszli swoją drogą.
Jak powiem, że się wystraszyłam, stracę pozycję specjalsa?
Daj spokój.
Calvin trzyma się swojej strony rzeki, a my swojej.
Bez obaw. Prześpij się.
Powinniśmy powiedzieć szeryfowi.
Doc prosił, by nie mówić.
Chce utrzymać pokój.
Ja się z nim zgadzam.
Przemoc ogranicza się do plantacji.
Niech tak zostanie.
Posłuchaj.
Będę spał w wozie na zewnątrz.
Nie możesz.
Cały czas tak robię.
W razie czego będę obok.
Nie mogę ci na to pozwolić.
W moim pokoju jest fotel.
Posiedź tam, aż usnę.
Dobrze?
Jasne.
Lonergan!
Nie!
Zabierajmy się stąd.
Nie mogę.
Dlaczego?
Szybko, Jack!
Jack.
- Preacher! - Jack!
Wynośmy się stąd!
Jack.
Lonergan.
Zostawiłeś mnie.
Przepraszam.
Już dobrze.
Napisy: Anna Samoń