Podoba mi się imię Katherine.
- Jest ładne. - Tak.
Albo Indiana.
- Dla dziewczyny. - I chłopca.
Możemy mu dać imię po tobie.
Jack Junior?
W skrócie JJ.
Podoba mi się.
Trzeba też pomyśleć o Marku.
Jako imieniu.
Jeśli będzie tego chciał.
- Co tu robi Mark? - To może być jego dziecko.
Hej, Jack.
- Hej, skarbie. - Hej.
SERIAL NETFLIX
Jak wspomniałam w e-mailu, nasza sytuacja jest wyjątkowa.
Pięć tygodni temu przeszłam w Los Angeles zabieg in vitro. Podano dwa zarodki.
OK.
Mam problemy z płodnością i nie wiedziałam, czy mogę zajść w ciążę.
Zerwaliśmy ze sobą.
Ale potem do siebie wróciliśmy.
Czyli zarodki są…?
Moje i mojego…
Jej męża.
Mojego męża.
A to nie pan.
Zgadza się.
Czy pani mąż wie, że ojcostwo jest nieznane?
Nie. Zmarł nieco ponad rok temu.
Lubimy komplikować sprawy do granic możliwości.
Można je rozwiązać nieinwazyjnym testem na ojcostwo, czyli NIP.
Tak. Co ty na to?
Chcę się skupić na tobie i na tym, byś urodziła zdrowe dziecko.
Tylko to się dla mnie liczy.
Dobro mamy i dziecka jest najważniejsze.
- Ciąża wysokiego ryzyka… - Wysokiego ryzyka? Czyli?
Komplikacji przed, w trakcie i po porodzie.
Mel ma problemy z płodnością i urodziła martwe dziecko,
więc potrzebne będą dodatkowe badania, zaawansowane testy, stały monitoring…
Prawie nie tknęłaś pysznego śniadania.
Jajka dziwnie pachną.
Neurolog powiedział,
że przez pewien czas możesz mieć zaburzony smak i węch.
- Zjedz tosta. - Po co?
Skoro odrzuca mnie od jajek, tost też nie będzie mi smakował.
Dojście do siebie po urazie mózgu wymaga czasu.
Jesteś w domu od kilku dni. Bądź dla siebie wyrozumiała.
Nie mam energii. Nic, tylko siedzę. Bardziej wyrozumiała już nie mogę być.
Masz laskę. Pomoże ci utrzymać równowagę.
- Nie jestem niepełnosprawna. - Zgadza się.
Ale twoja propriocepcja jest uszkodzona.
Mów po ludzku.
Mózg nie wie, gdzie znajdują się twoje części ciała.
Są tam, gdzie zawsze.
Dobrze. Świetna rozmowa.
Skąd się wzięła ta hortensja?
Tara ją przyniosła, kiedy byłaś w szpitalu.
Lilly jest na mnie zła?
- Czemu pytasz? - Bo mnie nie odwiedziła.
Dzwoniłam do niej dwa razy, a ona nie oddzwania.
Co sądzisz o tej lekarce? Mnie się spodobała.
Jest świetna. Po prostu nie sądziłem, że będziesz w grupie wysokiego ryzyka.
Wcześniej urodziłam martwe dziecko.
Wiem. Ale dopiero po jej słowach to do mnie dotarło.
Rozumiesz…
Przykro mi. Wszystko będzie dobrze.
- A skąd wiesz? - Nie wiem, ale…
Po prostu czuję spokój.
Jakby moje ciało wiedziało, że ta ciąża jest inna.
Świetnie. Dobrze, że choć ty masz poczucie kontroli nad sytuacją.
Uważam, że trzeba być dobrej myśli.
- To wystarczy? - Tak.
I zdobyć ubrania ciążowe, bo poprzednio wyglądałam jak balon.
Spytam Jo, czy jakieś jej zostały.
Co?
Mieliśmy o tym powiedzieć dopiero po pierwszym trymestrze.
To nie jest zasada, tylko osobista decyzja.
A co?
No wiesz, nasza sytuacja jest…
skomplikowana. Pojawią się pytania.
Pomyślałem, że może niech to zostanie między nami. Na razie.
Mam nie mówić Joey? To moja siostra. Wszystko jej mówię.
Możesz zaczekać z tydzień, do kolejnej wizyty?
Daj mi trochę czasu, żebym to przetrawił.
Dobrze. Tak zrobię.
Łatwo poszło. Spodziewałem się przepychanki.
Naprawdę jesteś wyluzowana.
Tak.
Uśmiechasz się od ucha do ucha.
Będziemy mieli dziecko.
Pewnie, że tak.
- Dzień dobry. Hej. - Hej.
Działa lepiej, jak się ją włączy.
- No tak. - Tak.
Jak się ma Hope?
Kiepsko.
Nie pamięta, że powiedziałem jej o śmierci Lilly.
- Kiedy to zrobiłeś? - Gdy była w Karolinie Południowej.
Podświadomie to wyparła.
Pytała, czy Lilly jest na nią zła.
Co powiedziałeś?
Spanikowałem. Powiedziałem jej, że pogadamy, jak wrócę do domu.
- Mam z nią porozmawiać? - Nie, sam muszę jej powiedzieć.
Nie chcę, by cokolwiek negatywnie wpłynęło na jej stan.
Tak.
Nie wiem. Może powinniśmy ją okłamywać, dopóki nie poczuje się lepiej.
Nie.
Powinieneś być z nią szczery.
Polega na tobie. Jeśli się dowie, że skłamałeś,
to może zniszczyć jej poczucie bezpieczeństwa.
Chyba masz rację.
Jak chcesz iść do domu, zastąpię cię.
Dzięki. Jo Ellen z nią jest.
Poza tym chcę tu być, gdy przyjdzie doktor Hayek.
Nie wierzę, że zatrudniłeś go przez telefon.
Studiowałem medycynę razem z jego ojcem.
Znam Camerona od dziecka.
Nie czepiam się. Przez telefon był bardzo miły.
Ale o ile pamiętam, ja się nie spóźniłam pierwszego dnia.
- Jestem punktualnie. - Oto on.
Cameron. Rozmawialiśmy o tobie.
Doktor Hayek. To Mel Monroe, nasza pielęgniarka.
Mów mi Cameron. Miło poznać cię osobiście.
- Wzajemnie. - Jak podróż z San Diego?
Nieźle. Spędziłem noc w Big Sur i chętnie bym tam zamieszkał.
- Ufam, że będzie ci u nas dobrze. - Dziękuję.
Zrobiłem ci na blacie miejsce na komputer.
- Gdybyś czegoś potrzebował, daj znać. - To wystarczy. Dziękuję.
Jak się rozgościsz, może przy kawie omówimy logistykę?
Świetnie. Pójdę po swoje rzeczy.
- Cieszę się na naszą współpracę, Mel. - Ja też.
- Czuję się urażona. - Czemu?
Kiedy ja się tu zjawiłam,
przywitano mnie strzelbą i kazano opuścić teren.
Ja to pamiętam zupełnie inaczej.
Co więcej, do tej pory nie dorobiłam się miejsca na blacie.
- Jak mogę ci to wynagrodzić? - Nie wiem. Zastanowię się.
Potrzebne mi hasło do Wi-Fi.
Na mnie nie licz.
O wszystko, co związane z XXI wiekiem, pytaj mnie.
On nie wie.
- Dobrze. - Tak.
W jakim programie prowadzicie grafik?
Nasze biuro jest raczej analogowe.
To znaczy…?
Że przyda ci się długopis.
- Jasne. - Tak.
Wybierasz się gdzieś?
- Mam rozmowę o pracę. - Super. Z kim?
Mam uwierzyć…
BAR U JACKA
…że dzwoni twoja prawniczka i to nie twoja sprawka?
Przyjaźnicie się. Może chce z tobą pracować.
- Daj spokój. - Wspomniałem, że jesteś wolna.
Nie umiesz kłamać.
Nie wiedziałem, czy zechcesz się z nią spotkać.
A czemu nie?
Po tym, co się stało z Bradym,
nie byłem pewien, czy zostaniesz w mieście.
Gdybym się przenosiła zawsze, gdy zawiedzie mnie facet,
- żyłabym na walizkach. - A tak nie jest?
- No wiesz? - Wybacz, nie mogłem sobie odmówić.
- Następnym razem postaraj się bardziej. - To fajne. Lubię się przekomarzać.
- To znaczy…? - Chcę, żebyś została.
Naprawdę? Dlaczego?
Jak to? Brat nie może chcieć spędzać czasu z siostrą?
Inni bracia tak, ale nie ty.
Staram się to zmienić.
Poznawanie cię na nowo sprawia mi radość.
Naprawdę? Nie mówisz tak, bo chcesz być miły?
Jesteś moją siostrą. Nie muszę być miły.
- Znowu nie wiem, czy żartujesz. - Jasne, że tak.
Ale teraz mówię serio. Naprawdę. Kocham cię.
Bardzo bym chciał, żebyś została.
Ja też cię kocham.
- Pokaż im. - Jasne.
Te jajka nic ci nie zawiniły.
- Chcesz pogadać? - Nie.
Mnie się nie odmawia. Dawaj.
Prywatny detektyw nie odzywa się od kilku dni.
- Zrobi to, jak coś znajdzie. - Tak.
Zaufaj mi. Steve jest w porządku. Jak będzie coś wiedział, zadzwoni.
Sama myśl o Vinsie i Christopherze doprowadza mnie do szału.
Czuję się bezradny.
Nadal brak wiadomości od Paige?
Tak. Rozmawiałem tylko z Sally. Oczywiście trzyma z Vince'em.
Nie mogę uwierzyć, że mnie oszukała.
- Pewnie ktoś ją przekupił. - Albo zmusił.
Dziwię się, że biuro szeryfa nie wie nic więcej.
Mike mówi, że mają związane ręce. Vince jest wujem Christophera.
Ma większe prawo do opieki nad nim niż ja.
- Kto jeszcze wie o Christopherze? - Tylko ty, Mel, Mike, szeryf i Connie.
Wszyscy myślą, że razem z Paige wrócił na wschód.
A może upublicznić sprawę? Zwrócić się do lokalnych mediów?
Nie. Detektyw twierdzi, że przez rozgłos Vince ukryje się jeszcze skuteczniej.
Anonimowość da mu poczucie bezpieczeństwa i stanie się nieostrożny.
- Będzie łatwiej go namierzyć. - Tak.
Przepraszam, że od początku nie byłem z tobą szczery.
Daj spokój. Rozumiem cię. Chroniłeś Paige i Christophera.
Ale teraz już mnie informuj. Może będę mógł pomóc.
A jeśli Christopher myśli, że nawet go nie szukam?
Wie, że go kochasz. I że nie odpuścisz, dopóki go nie znajdziesz.
Wyrzuciłbym je. Kiedyś.
Hope zasnęła, więc trochę posprzątałam i jadę do domu.
Nie wiem, jak ci dziękować za pomoc.
Przyda ci się.
Jak spotkanie z Hope?
Miałam nadzieję, że już wróciła do dawnej formy.
Rozegrałyśmy trzy partyjki remika. Nawet nie próbowała oszukiwać.
Tak to jest z urazami mózgu.
To normalne symptomy. Utrata pamięci, zmęczenie, bóle głowy.
Bezpośrednio wpływają na osobowość.
- Co mówi jej lekarz? - Że czas pokaże.
No dobrze.
Co się stało z tym młodym mężczyzną? Dennym.
Nie znam go.
- Nie dostałeś mojej wiadomości? - Musiałem przegapić.
Gdy byłeś w szpitalu z Hope, pewien młodzieniec odwiedził pensjonat.
Mówił, że szuka dziadka, Vernona Mullinsa.
Nie mogę być jego dziadkiem. Nie mam dzieci.
Też tak pomyślałam, ale brzmiał bardzo pewnie.
- Cóż, do zobaczenia. - Na razie.
- Hej. - Cześć, Lizzie.
- Lizzie! - Hej, doktorze.
Co tam masz?
Zrobiłam dla was zupę i placki kukurydziane.
Dziękuję. To bardzo miłe.
Chciałabym jeszcze jakoś pomóc.
To aż nadto. A w mieście jest twój przyjaciel.
Parker? Wyjechał w zeszłym tygodniu.
Mogłam jechać z nim, ale postanowiłam pobyć trochę sama.
Brawo.
Jeśli masz trochę czasu, róże Hope ledwo zipią.
Podlewałem je, ale chyba potrzebują nawozu.
- Jeśli pan chce, mogę je też opielić. - Wspaniale.
Wszystkie narzędzia znajdziesz w szopie.
Po południu muszę zajrzeć do kliniki.
- Będziesz mogła zająć się Hope? - Jasne.
Dziękuję.
Nie wiedziałem, że znasz się na ogrodach.
Nie znam się, ale jest Google.
Cześć.
- Ładnie wyglądasz. - Dzięki.
- Miałam rozmowę w sprawie pracy. - Jak ci poszło?
- Złożono mi ofertę, czyli dobrze. - Świetnie. Gratuluję.
To zobowiązanie na rok, więc jeszcze nie wiem, czy ją przyjmę.
Przykro mi z powodu tego zamieszania z Bradym.
Powiedział ci, że go nękam, ale wykonywałem swoją pracę.
W porządku. Nie winię cię.
Wiem, jak to jest, gdy ktoś cię podle zaskakuje.
Któraś z twoich byłych strzeliła do twojego brata?
Nie.
Jakbyś chciała gdzieś wyskoczyć,
pogadać, cokolwiek, to się polecam.
Miałeś jechać do Los Angeles.
Tak, ale szeryf poprosił, żebym został. Będę tutaj.
- Dlaczego się zdecydowałeś? - Podoba mi się tu. Powietrze jest czyste.
Ludzie są dla siebie mili. Piękne miejsce.
- Wybacz. - Nie ma sprawy.
- Odbierz. - Przepraszam.
Do zobaczenia. Pa.
Dawaj. Do mnie.
O nie.
Rusz tyłek.
- Wyglądasz okropnie. - Jimmy.
Słyszałem, że tu jesteś.
- Od swoich kumpli z policji? - To nie są moi kumple.
Tu kumpli nie masz. Podczas nalotu zgarnięto wielu chłopaków.
Obwiniają ciebie.
Nie miałem z tym nic wspólnego.
Gdybyś się zajął Spencerem tak, jak powinieneś,
federalni nawet by nie próbowali nas dopaść.
- Chcesz mi coś powiedzieć? - Nie.
Zupełnie nic.
Znasz go?
Tak jakby.
- To wariat. - Sporo ich tutaj.
Jimmy to pętak. Nic nie zrobi.
Chyba jesteś w mniejszości.
- Mel. - Cześć.
Słuchaj, jesteśmy ciekawe,
czy ten nowy lekarz jest tak uroczy, jak powiadają?
No tak. A kto powiada?
Selma Linton twierdzi, że ma olśniewający uśmiech.
Marge Cooper mówi, że jest boski.
Marilyn Brown już go zaklepała.
To niedorzeczne. Marilyn ma męża.
A Cameron jest żonaty?
- Nie wiem. Nie sądzę. - Kto jest żonaty?
Doc zatrudnił na zastępstwo bardzo atrakcyjnego lekarza.
Chce więcej czasu spędzać z Hope.
Przyda ci się konkurencja.
Nie wiedziałem, że brak rywala to problem.
Będziesz musiał być czujny.
Tak.
- Pomożesz mi z zamówieniem lunchu? - Tak. Chcę ci coś pokazać.
Panie wybaczą. Muszę wracać do pracy.
Rano, jak cię podwiozłem, przejeżdżałem obok apteki.
Kupiłem ci witaminy prenatalne. Są bardzo ważne.
Książki o ciąży wysokiego ryzyka, ciśnieniomierz. To dla ciebie.
Oraz detektor tętna płodu, model FT 300.
Od 12. tygodnia będziemy mogli monitorować bicie serca dziecka.
- Super, nie? Spójrz na to. - Jack.
Powinniśmy sprawdzić to miejsce.
Centrum Perinatologii. Jeden z wyżej cenionych
ośrodków w kraju.
Tak, to bardzo prestiżowa klinika.
Jack, to przeurocze.
Dziękuję za te wszystkie rzeczy i znalezienie kliniki, ale…
Ale co? O co chodzi?
Jeżeli martwi cię, że to ciąża wysokiego ryzyka, rozumiem.
- Możemy o tym porozmawiać. - Wiem. I chętnie to zrobię.
A to należy do moich obowiązków.
- OK. - Damy radę.
- Tak. - W porządku?
Tak.
- Co? - Po prostu lubię na ciebie patrzeć.
- Mówiłem ci, jaka jesteś piękna? - Od rana ani raz, więc…
- Musimy to naprawić. - Tak.
Powiem ci więcej.
Co robisz Amy?
Obiecałam, że nawiozę róże i pozbędę się chwastów. Kim jest Amy?
To ona.
- Nie wiedziałam, że ma imię. - Wszystkie mają.
Josephine, Meg, Beth.
To imiona sióstr z Małych kobietek?
Nareszcie. Ktoś załapał.
Masz na coś ochotę?
Chciałabym, żebyś mnie zawiozła do Lilly.
Jasne. Zadzwonię i sprawdzę, czy Tara jest w domu.
- Nie. Chcę odwiedzić Lilly. - Na cmentarzu przy farmie?
Dlaczego właśnie tam?
Bo tam jest Lilly.
O czym ty mówisz? Co się stało z Lilly?
Nic. Nic jej nie jest.
Poczekaj tu. Umyję ręce i coś wymyślimy.
Doc Mullins.
Tu Lizzie. Musi pan wrócić do domu.
Co? Co się stało? Z Hope wszystko dobrze?
Prosiła, żebym ją zawiozła do Lilly. Wspomniałam o cmentarzu,
sądząc, że wie o Lilly, a potem spanikowałam
i powiedziałam, że Lilly żyje.
Spokojnie. Nie denerwuj się. Zaraz będę.
A co powiem Hope do tego czasu?
Powiedz, że Vernon już jedzie
i zawiezie ją, gdzie tylko będzie chciała.
Hej.
Przyniosłam coś na lunch.
Dzięki.
Chyba nie mamy czasu na jedzenie. Zawsze tak jest?
- Chodzi o te kobiety w poczekalni? - Tak.
Nie zawsze. Przyszły cię poznać.
W sensie zawodowym.
Nie. W sensie prywatnym.
Po co?
Bo jesteś nowy, młody i przystojny.
Nie spędziłem tu nawet jednego dnia.
Mnie Virgin River opisano tak.
Internet działa wolno, a plotka rozchodzi się lotem błyskawicy.
- Czyli jestem przedmiotem plotek. - Zjedz lunch,
a ja się zorientuję, czy te panie potrzebują pomocy lekarskiej.
Nie. Ty zjedz.
Przyjechały mnie poznać, więc nie chcę ich zawieść.
Dobrze.
Cześć, Jo.
Od tygodnia mnie unikasz. Co się dzieje?
Zostawiłam ci wiadomość.
Przecież słyszę po twoim głosie.
Chodzi o Jacka? Jesteś chora?
- Nie, nic nam nie jest. - Nieprawda. Czuję to.
Mam do ciebie przyjechać?
Oczywiście, że nie. Nie bądź śmieszna.
Powiedz, o co chodzi.
Nie mogę.
Mel, proszę. Niepokoję się.
Jestem w ciąży.
- Jesteś w ciąży? - Tak, jestem w ciąży.
I nie wiem, kto jest ojcem.
Jak to możliwe?
Tak jak mi radziłaś, kiedy byłam w Los Angeles,
poddałam się in vitro.
Potem wróciłam, zeszliśmy się z Jackiem i…
Nieważne, jak to się stało. To niesamowita wiadomość.
Wiem. Prawda?
- Tak. - Tak.
Jak się czujesz?
Sama nie wiem. Nadal jestem w szoku.
Nie sądziłam, że będę mogła ponownie zajść w ciążę.
Wszystko jest szalone. Z Jackiem i z in vitro…
Nikt nie zasługuje na tę ciążę bardziej niż ty.
Od tak dawna pragnęłaś dziecka.
Tak.
Samej trudno mi uwierzyć, że to prawda.
Hej, co tam?
Wpadłem na Brie zaraz po jej rozmowie o pracę.
Powiedziała, że złożono jej ofertę.
- Świetnie. - Tak.
Rozmawiacie o czymś innym niż praca?
Pytasz, czy ją zaprosiłem?
- Tak. - I?
Powiedziałem, że gdyby chciała gdzieś wyskoczyć, to się polecam.
To wszystko? Tylko na tyle cię stać? „Polecam się”?
Nie wiem dlaczego, ale przy niej tracę wenę.
Brie nie musisz bajerować. Bądź sobą.
- Tak. - Proszę.
Dzięki.
Co z Bradym?
Wniósł o zwolnienie za kaucją, ale sądy są zakorkowane.
Tak szybko nie wyjdzie.
Ile wynosi kaucja?
Pięćset tysięcy.
Sporo.
Bo cię postrzelił i zostawił na śmierć.
Co jest?
Nie mów, że masz wątpliwości.
Brady to Brady. Ale nie jest głupi.
Jeździłby z bronią w jeepie? Daj spokój. To się nie klei.
Broń się zgadzała.
- Mnie tu coś nie pasuje. - Bo jesteś miłym facetem
i nie pojmujesz, że można się posunąć do takiej zdrady.
Może.
- Co się działo po naszej rozmowie? - Chciała się położyć.
- Mówiła coś jeszcze o Lilly? - Powiedziała tylko, że jest zmęczona.
Czy to nie dziwne?
Tak mi przykro. Wystraszyłam ją.
Nic sobie nie wyrzucaj. Postąpiłaś słusznie.
Zadzwoniłaś do mnie i zadbałaś o Hope. To najważniejsze.
Spokojnie, stary.
Co tam?
Szop kradnie zastawę.
Tak. To Bandyta. Odwiedza nas.
Co z nim zrobimy?
Pieprz cayenne, ostry sos,
galon wody i łyżeczka płynu do mycia naczyń.
- Nie możesz go otruć. - Wyluzuj. To sprej.
- Nie lubią jego zapachu. - Zabiorę go na obóz dla rekrutów.
- Odstraszy zadziornych chłopaków. - Co Jack powiedział na twoje plany?
On… Nic nie powiedział.
Bo jeszcze mu nie mówiłem.
Wiesz, jak się poczuje, gdy powie mu ktoś inny?
- O tym nie pomyślałem. - Nie zwlekaj. To rozkaz.
Ja się zajmę Bandytą.
Tak.
Ale ciśnienie wody jest za słabe.
Kiedy może się pan tym zająć?
W porządku. Dziękuję.
Cześć, Charmaine. Miło cię widzieć.
Hej. Ciotka wyprawia mi baby shower,
a country club ma rezerwacje do końca roku.
- OK. - Możemy je urządzić na twoim patio?
- Ilu jest gości? - Piętnaście do 20 osób.
Żaden problem.
To świetnie. Uwielbiam twój ogród i podwórze.
Dziękuję. Nick i ja jesteśmy z nich dumni.
Skoro o dumie mowa. Musisz być przejęta bliźniakami.
Jestem podekscytowana i zestresowana.
Jest tyle do roboty, a ja nie potrafię tego ogarnąć.
Nie wiem nawet, jaki odcień niebieskiego wybrać do ich pokoju.
Zatem to będą chłopcy?
- Tak. - Jack musi być zachwycony.
Jack jeszcze nie wie. Właśnie się dowiedzieliśmy.
Proszę mu nie mówić i innym też nie.
- Buzia na kłódkę. - Dzięki.
- Podpisałeś kontrakt? - Jeszcze nie.
Wiem, że chcesz, żebym poszedł na studia, ale ja marzę właśnie o tym.
Wybacz, że nie powiedziałem ci wcześniej, ale nie chcę cię zawieść.
Nie musisz się tłumaczyć.
Jesteś dorosły. Czas, byś podejmował własne decyzje.
Zaraz. Nie jesteś zły?
Nie jestem zły.
Jestem z ciebie dumny.
Podążasz za swoimi marzeniami. Dobrze to rozumiem.
Obiecaj mi jedno.
Kiedy będziesz wyjeżdżał na obóz, odwiozę ciebie i Lydie na przystanek.
Byłoby super.
Jestem z ciebie dumny.
Spędzaj więcej czasu z babcią.
Będzie za tobą tęsknić.
Dzięki, Jack. Za twoje podejście do całej sytuacji.
Widziałeś kartę Glorii Gold? Przyszły wyniki jej badania krwi.
- Anemia? - Tak, dobry jesteś.
Podręcznikowy przypadek, ale dzięki za komplement.
- Dziękuję. - To był świetny dzień.
- Co? - Zawsze masz takie pozytywne nastawienie?
Takie geny. Moja mama organizuje imprezy,
a tata jest największym optymistą, jakiego znam.
Ta mieszanka daje taki efekt.
To ma sens.
A ty? Jesteś pesymistką czy optymistką?
Pół optymistką, pół realistką.
- Czyli? - Obsesyjnie kontrolującą optymistką.
Tu się toczy zawzięta dyskusja.
To mi się podoba.
OK. Posłuchaj. Po każdym dyżurze pytam towarzyszącą mi osobę
o najlepszy moment jej dnia.
Dla mnie najlepszy moment to ten,
w którym przekonałam panią Tilden,
że łuszczyca nie jest zaraźliwa.
A twój?
Gdy uznałaś mnie za atrakcyjnego.
Rety. Tak nie powiedziałam.
Orzekłaś, że jestem przystojny, ale wiadomo, co miałaś na myśli.
Bredzisz i powinieneś odpocząć.
Właśnie miałem iść pobiegać.
Szlak Blue Creek jest tuż obok pensjonatu.
To mój ulubiony.
- Zatem biegasz. - Przy każdej okazji.
- Może kiedyś spotkamy się na szlaku. - Tak.
- Dobranoc. - Dobranoc. Do jutra.
Gdzie jest Lizzie?
Connie zabrała ją do domu.
Głowa mi pęka.
- Podasz mi aspirynę? - Oczywiście.
Proszę.
- Dziękuję. - Tak.
Połknęłaś?
Tak.
Kiedy Lilly umarła?
Skąd wiesz?
Uwielbiała wysyłać kartki.
Nieważne, jak bardzo była na mnie zła. I tak wysłałaby przynajmniej jedną.
Zapomniałem o tym.
- Na każdą okazję. Dobrą czy złą… - Ja najbardziej lubiłam Dzień Świstaka.
- Kto inny tak robi? - Tylko Lilly.
I nie tylko kartka.
Jeszcze mina biednej Lizzie, gdy zapytałam o Lilly.
Tak.
Powiedz mi, co się stało.
Dobrze.
Kiedy byłaś w Karolinie Południowej,
u Lilly zdiagnozowano raka trzustki.
Chciała powiedzieć ci osobiście, a ja uszanowałem jej życzenie.
Pewnego dnia odwiedziłem ją i Tarę.
Tara robiła kolację, a Lilly zasnęła.
Podczas snu doznała udaru.
Już się nie obudziła.
Umarła spokojnie. Zapewniam cię.
Nie cierpiała.
W dniu swojego wypadku wracałaś do domu na jej pogrzeb.
W drodze z lotniska…
Jasne.
OK.
Dobrze. Odezwiemy się.
- Hej. Dzięki. - Dla ciebie.
Jak było w pracy?
W porządku.
Słuchaj. Powiedziałam Joey.
- Co? - Przepraszam.
Rozmawiałam z nią przez telefon i ona zaczęła panikować.
Nie chciałam, żeby się martwiła. Nie mogłam jej tego zrobić, więc…
- W porządku. Rozumiem. - Dobrze.
Obiecuję, że nikomu więcej nie powiemy, dopóki nie będziemy gotowi.
Trzymam cię za słowo. Dobrze?
A tymczasem może polecimy do Los Angeles?
- OK. Po co? - Dzwoniłem do tej kliniki.
Potwierdzili, że przyjmują nowych pacjentów.
Moglibyśmy polecieć na konsultację.
Dobrze.
Myślę, że skorzystam z niej w przyszłości,
jeśli będziemy potrzebowali dodatkowej opieki.
Ale na razie jestem zadowolona z dr Lorton.
Nie mogę bezczynnie siedzieć i czekać, aż stanie się coś złego.
Posłuchaj. Mark i ja
zrobiliśmy wszystko, jak należy.
Mieliśmy najlepszą opiekę prenatalną.
A mimo to straciliśmy dziecko.
Jeśli skupię się na gdybaniu, nie będę w stanie funkcjonować.
Rozumiem.
OK.
Nie chcę, by nam się to przydarzyło.
- Nie. - Próbuję cię wspierać.
Wiem.
Dzięki temu czuję się kochana. Niczego więcej mi teraz nie potrzeba.
- Nie jesteśmy zainteresowani. - Nie chcę panu niczego sprzedać.
Rose Miller podała mi pańskie nazwisko.
Co?
Szuka pan jakiegoś innego Vernona Mullinsa.
Jedyna Rose Miller, którą znałem, zmarła 40 lat temu.
- Skąd pan to ma? - Mówiła, że może mi pan nie uwierzyć.
Chciała to panu dać.
Rose?
Rose żyje?
To moja babcia.
A ja jestem pańskim wnukiem.
- Hej. - Hej.
Zobacz, co przesłał mi detektyw.
Co się stało?
- Co to jest? - Oglądaj dalej.
- Kto to? - Vince. Facet, który porwał Christophera.
Więc to nie był Brady.
- Co? - To nie Brady do mnie strzelił.
Tylko Vince.
Jak się masz?
Znakomicie.
Początki są trudne, ale przywykniesz.
To nie jest mój pierwszy raz i nie zamierzam długo tu zabawić.
Chyba masz rację.
Zasłużyłeś na to.
Dajesz.
Jimmy!
Następnym razem nie będę taki miły.
Jimmy to mój kuzyn, sukinsynu.
Osadzeni, na ziemię! Na ziemię!
Zabezpieczyć dziedziniec!
Ranny osadzony. Zabezpieczyć dziedziniec.
Natychmiast wezwać lekarza. Potrzebujemy wsparcia!
Napisy: Malgorzata Siemionkowska Sobczak