Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪- คุณคารูโซ่ใช่ไหมครับ ‪- เลด้า ใช่ค่ะ
‪สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪- ขับรถมาราบรื่นดีนะครับ ‪- ค่ะ
‪เส้นเนชั่นแนลขาออกจากโครินธ์ ‪รถติดน่าดู
‪รอฉันนานหรือเปล่าคะ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪- ขอโทษที ฉันออกจากบ้านช้า ‪- ไม่ต้อง ผมเอง ผมยกเอง
‪- ขอโทษค่ะ เป็นหนังสือไปครึ่งกระเป๋า ‪- ครับ
‪นี่บ้านคุณเหรอคะ
‪เปล่า ผมเป็นคนดูแลน่ะ 30 ปีแล้ว
‪- โอ้โฮ ‪- กับอีกสองสามหลังบนเกาะนี้
‪บ้านหลังใหญ่ๆ
‪นี่ครับ นี่กุญแจ
‪เชิญตามสบาย เดี๋ยวผมขนกระเป๋าใบอื่นๆ มาให้
‪ขอบคุณค่ะ
‪นี่ครับ ครบหมดแล้ว
‪เดี๋ยวผมเปิดแอร์ในห้องนอนให้
‪ไม่ต้องค่ะ ฉันชอบอากาศบริสุทธิ์
‪เปิดให้บ้านคลายร้อนหน่อยดีกว่า
‪ถ้าคุณอยากปิด ไว้ค่อยปิด
‪มื้อเช้าเสิร์ฟในบาร์ข้างล่าง
‪มื้อเช้าในบาร์
‪ไฟประภาคารน่ะครับ
‪- ไม่ได้เปิดตลอดเวลาหรอก ‪- โอเคค่ะ
‪คุณ…
‪คุณเป็นนักเขียนเหรอ
‪หรือว่าคุณเป็นครู
‪ฉันเป็นอาจารย์ค่ะ
‪อ้อ เข้าใจละ
‪- ฉันจะทิปให้คุณนะคะ ‪- ไม่ต้องหรอกครับ
‪คิโอเปลียินดีต้อนรับครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪- ถ้าต้องการอะไรก็บอกนะครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ขอโทษครับ ต้องการให้ช่วยไหม
‪คุณตากแดดอยู่ ผมขยับเก้าอี้ให้คุณได้นะ
‪อ้อใช่ ฉันตากแดดอยู่
‪ให้ผมขยับเก้าอี้ไปใต้ร่มไหมครับ
‪ค่ะ
‪ผมทำงานที่บ้านริมหาดน่ะครับ
‪ไม่ต้องครับ ผมเอง
‪เรียบร้อย
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ยินดีครับ
‪ถ้าต้องการอะไรก็บอกผมได้นะครับ
‪ผมชื่อวิล
‪มีกาแฟ ไอศกรีม และอื่นๆ
‪- เยี่ยมเลย ขอบคุณนะ วิล ‪- ครับ
‪- วิล ‪- ครับ
‪มีไอศกรีมอะไรบ้าง
‪นี่…
‪ระวังนะ
‪ค่อยๆ กันหน่อยได้ไหม นี่!
‪เด็กๆ มีคนอยู่ตรงนี้นะ
‪- โทษที ‪- เอาไอศกรีมมาให้หน่อยสิ
‪- มันอยู่ตรงโน้นเอง ‪- ไม่ใช่หน้าที่ฉัน
‪ให้ตายสิ
‪เออ ไปจัดการเองสิวะ
‪- โอเค คือว่า… ‪- เอาไอศกรีมใช่ไหมครับ
‪วันนี้ฉันสัญญากับเด็กๆ ไว้แล้ว ‪วันก่อนคุณไม่มีไอศกรีม
‪- เห็นไอศกรีมนั่นไหม ไอศกรีมนั่นน่ะ ‪- ไอศกรีมแบบนั้น โอเค เยี่ยม
‪ไม่ แต่แบบสีรุ้งด้วยน่ะ มีไหม
‪- ครับ ‪- บอกแล้วไง
‪คุณเอาอะไรไหมครับ เยี่ยม
‪คุณไม่ได้ไปด้วยซ้ำ เขาไม่…
‪ทำไมไดโนเสาร์ถึงตายก่อนเราคะ
‪เราจะไปเช็ดตัวกันไหมคะ
‪นีน่า
‪นีน่า เธอต้องใส่เสื้อผ้าให้ลูก แกหนาวแล้ว
‪เสื้อคลุมนั่นน่ะ
‪ต้องให้เด็กใส่เสื้อผ้า
‪เห็นไหม ดีขึ้นมากเลย
‪แม่ว่าหนูจะได้ตุ๊กตาไหมคะ
‪(นีน่า)
‪ตายจริง
‪เฮ้ย ไอ้ส้นตีน
‪ไปไกลๆ เลย ส้นตีน
‪แม่คะ เอาอีกไหม
‪อืม เอาอีกจ้ะ
‪เนนี่ เอาอีกไหม
‪- หนูว่าเนนี่จะเอาอีก ‪- อืม อีกจ้ะ
‪- วิล ‪- ครับ
‪ว่าไงครับ
‪- ฉันขอน้ำสักแก้วสิ ‪- ได้ครับ สักครู่
‪อย่าให้ขาดนะ ปอกให้ยาวเป็นงู
‪อันนี้เป็นงูบก
‪หนูว่ามันกำลัง…
‪- เราควรเก็บมันไว้ในกรงไหมคะ ‪- สวยดีไหมลูก
‪- ดีมากเลยค่ะ ‪- ไม่เหรอ
‪- เราควรทำยังไงรู้ไหมคะ ‪- อะไรจ๊ะ
‪เราควรติดลูกกะตาบนหน้าของมัน
‪และเราควรใส่มันไว้ในกรง แล้วตกแต่งกรง
‪- นี่ครับ ‪- ขอบคุณ
‪- คุณโอเคนะครับ โอเค ‪- ค่ะ
‪- ถ้าต้องการอะไรก็บอกนะครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪มาร์ธา ลูกรัก
‪แม่กำลังจะโทรหาพอดี ‪แม่เพิ่งกลับมาจากชายหาด
‪อะไรพัง
‪ทำไมลูกถึงไปหาช่างที่ไม่รู้จัก
‪ยังไม่พังหรอก
‪แค่แห้งมากเพราะย้อมบ่อยไป
‪แม่ชอบใส่น้ำมันมะกอกลงไปหนึ่งช้อนชา
‪พ่อของลูกรู้จักใครหรือเปล่าล่ะ
‪แม่พักร้อนอยู่ แม่กำลังมองออกไปที่…
‪โอเคจ้ะ
‪แม่ก็รักลูก
‪บาย
‪พวกเธอย้ายไปที่ร่มคันสุดท้ายนั่นนะ ขอบใจ
‪เขาจะเอาน้ำอัดลมไปให้สองสามแก้ว ‪ขอบคุณมากๆ
‪น่าจะทำไว้ล่วงหน้า ผู้หญิงคนนี้ก็ต้องย้าย
‪- คุณยอมย้ายให้ใช่ไหม ‪- ไม่ละ ฉันอยู่ตรงนี้ดีแล้ว
‪ก็แค่สลับร่มกัน ครอบครัวฉันจะได้อยู่ด้วยกัน
‪ฉันเข้าใจ แต่ฉันไม่อยากย้าย
‪นี่ มันจะอะไรนักหนา
‪คุณเอื้อเฟื้อเราวันนี้ พรุ่งนี้เราก็เอื้อเฟื้อคุณ
‪ไม่ละค่ะ
‪อีดอก
‪บอกตามตรง ฉันไม่รู้จะพูดยังไง
‪ก็แค่เขยิบไปหน่อยเดียว
‪- นังนี่… ‪- พอแล้ว
‪ขอโทษครับ
‪พนักงานอยู่ไหน
‪แชมเปญนิดหน่อย
‪ไม่ร้องไห้นะ ไม่ๆๆ
‪เราให้คุณลดน้ำหนัก แต่คุณกลับกินเค้กนี่หมดเลย
‪- เอาเค้กไหมคะ ‪- ขอบคุณค่ะ ไม่ล่ะ
‪ฉันขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้ด้วยนะ
‪วันนี้วันเกิดฉัน
‪- สุขสันต์วันเกิดค่ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- คุณอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ ‪- สี่สิบสองค่ะ
‪ท้องคุณโตสวยเชียว
‪ค่ะ เด็กผู้หญิง ก็แบบนี้ละ
‪- อีกกี่เดือนคลอดคะ ‪- สองเดือน
‪น้องสะใภ้ฉันแต่งปุ๊บท้องปั๊บ
‪ส่วนฉันตั้งแปดปี
‪เรื่องแบบนี้มีเวลาของมันเอง
‪- สุขสันต์วันเกิด ‪- คุณเป็นคนที่ไหน
‪ฉันเป็นคนเคมบริดจ์ อยู่แถวๆ บอสตัน
‪ไม่ ฉันหมายถึงตระกูลของคุณน่ะ
‪- ตระกูลของฉันเหรอ ‪- ใช่
‪พวกเขามาจากลีดส์ เอ่อ ชิปลีย์น่ะ
‪- หรูเชียว ‪- ไม่ ไม่หรู
‪ฉันนึกว่าบ้านคุณอยู่ควีนส์ จริงๆ นะ
‪ไม่ใช่เพราะสำเนียงหรอก แต่มีอะไรบางอย่าง
‪พวกเราส่วนใหญ่ก็เป็นคนที่นั่น
‪แต่เรามีครอบครัวที่อยู่เมืองนี้มานาน ‪สามร้อยปีได้แล้วมั้ง
‪คุณไม่มีลูกเหรอ
‪มีค่ะ ฉันมีลูกสาวสองคน
‪พวกเขาอยู่ไหนล่ะ
‪อายุเท่าไหร่แล้วคะ
‪เบียงก้าอายุ 25 กับมาร์ธาอายุ 23
‪ไม่จริงน่า
‪คุณยังสาวอยู่เลย คุณคงแต่งงานเร็วสินะคะ
‪ฉันอายุ 48 แล้ว
‪โห ไม่มีทาง
‪คุณดูดีมากเลย
‪เรายังคุยกันว่าคุณไม่น่าเกิน 40
‪แหม คุณโชคดีจัง
‪- คุณชื่ออะไรคะ ‪- เลด้า
‪- เนด้าเหรอ ‪- เลด้าค่ะ
‪เลด้า นามสกุลอะไรคะ
‪คารูโซ่
‪คารูโซ่จากควีนส์
‪ฉันแคลลี่ แคลลิสโต
‪แปลว่าคนสวยที่สุด
‪ไม่กินสักหน่อยเหรอคะ สักคำน่า
‪ถือเค้กแล้วไม่กินได้ยังไง
‪- อร่อยใช่ไหมคะ ‪- อร่อยมาก
‪ค่ะ
‪ฉันก็ต้องขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้ ‪ฉันกระวนกระวายไปหน่อย
‪ค่ะ แดดร้อนทำให้คนหงุดหงิดง่าย
‪อาจจะเพราะลูกๆ ด้วยก็ได้นะ ‪เพราะอยู่ไกลจากลูก
‪ค่ะ เดี๋ยวคุณจะเข้าใจ
‪ลูกๆ เป็นความรับผิดชอบอันใหญ่หลวง
‪สุขสันต์วันเกิดค่ะ
‪- ไง สวัสดีค่ะ ‪- ไลล์ครับ พักอยู่ข้างบน
‪- อ๋อ ค่ะ ‪- ผมดีใจที่คุณลงมาที่นี่
‪- ที่นี่ไม่เลวนะ ‪- ค่ะ
‪- หวังว่าเราไม่ได้รบกวนคุณ ‪- ไม่เลยค่ะ
‪คุณจะดื่มอะไรล่ะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ ยังอีกตั้งครึ่งแก้ว
‪มีร้านดีๆ แบบนี้อยู่ข้างล่างก็ดีนะ
‪ยิ่งมาเที่ยวคนเดียว
‪- จะได้ไม่ต้องกินถั่วกระป๋อง ‪- หรือผลไม้เน่าๆ
‪- บางครั้งฉันก็ลืมกินข้าวไปเลย ‪- ไม่ดีนะ
‪วันนี้ผมเห็นคุณที่หาด ในงานวันเกิดของแคลลี่
‪ฉันไม่ได้อยู่ในงานหรอก ฉันไม่ยักเห็นคุณ
‪ผมเห็นคุณ
‪- ห้องพักข้างบนเรียบร้อยดีใช่ไหม ‪- ค่ะ ดีมาก ขอบคุณ
‪- แน่นะ ทุกอย่างในห้องพักโอเคนะ ‪- ค่ะ ดีมากๆ ขอบคุณ
‪คุณหารีโมทเจอหรือเปล่า รีโมทพัดลมน่ะ
‪ไม่ค่ะ ฉันชอบดึงเชือกเปิดมากกว่า
‪- พัดลม ‪- ดึง
‪ดึงเชือกเปิดพัดลมสินะ
‪- ห้องพักดีมากค่ะ ‪- ห้องพักนั้นดีครับ
‪ขาวสว่าง
‪- ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่บนเรือ ‪- ค่ะ
‪- ไม่ต้อง ผมจ่ายให้ ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪- ผมจ่ายให้น่า ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ถ้าผมช่วยอะไรได้ก็บอกนะ
‪ได้ค่ะ ขอบคุณ
‪ฉันขอกินอาหารต่อให้เสร็จได้ไหมคะ ไลล์
‪ได้สิครับ
‪- ครับ ‪- โอเค
‪เป็นเกมที่ดีนะ
‪ขอโทษค่ะ
‪ให้ตายสิ
‪เธอแม่งก็ทำอะไรเอาแต่ใจ
‪อยากดูแลลูกบ้างไหม
‪เธออยากกลับมาง้อฉัน อยากเอาตูดนี่ละสิ
‪อะไรล่ะ เธอมันห่วยแตก
‪ฉันนี่เหรอห่วยแตก
‪ไปตายซะ นี่
‪เอเลน่า
‪เอเลน่า!
‪เอเลน่า
‪เลน่า
‪เอเลน่า
‪เบียงก้า
‪เบียงก้า!
‪เบียงก้า
‪เบียงก้า!
‪เอเลน่า
‪นายไปหาทางโน้นนะ
‪เอเลน่า!
‪เอเลน่า
‪เลน่า
‪นั่นมัน… นั่นปืนฉีดน้ำของเรา
‪ไม่เป็นไร เด็กสวมหมวกของคุณอยู่ ‪เราหาเจอแน่
‪เบียงก้า
‪- เบียงก้า ‪- เบียงก้า มานี่
‪เบียงก้า
‪เบียง…
‪เบียงก้า
‪ไงจ๊ะ
‪หนูหาแม่ไม่เจอ
‪ฉันจะช่วยหนูหาแม่นะ มาจ้ะ
‪เอเลน่า
‪คุณพระช่วย
‪คุณพระ
‪ส่งแกมาค่ะ
‪แม่จ๋า
‪แม่
‪ฉันอยากมาขอบคุณคุณค่ะ
‪ค่ะ มันน่ากลัวนะ
‪ฉันนึกว่าฉันจะขาดใจตาย
‪ค่ะ
‪โชคดีที่คุณอยู่ที่นี่ ขอบคุณพระเจ้า
‪สถานการณ์แบบนี้ ‪บางครั้งคนนอกก็รับมือได้ง่ายกว่า
‪ใช่ค่ะ ฉันสติแตก คิดอะไรไม่ออก
‪อาจเกิดเรื่องไม่ดีได้มากมาย
‪คนวิปริตมันเยอะ
‪ตายจริง
‪หลังคุณไปโดนอะไรมา
‪- ลูกสนระหว่างทางมาหาดน่ะ ‪- ลูกสนเหรอ
‪คงเจ็บแย่เลย คุณทายาหรือยัง
‪ยังค่ะ
‪โถๆ เดี๋ยวฉันเอายามาให้นะคะ
‪ยาดีมาก รอเดี๋ยวนะคะ
‪- ฉันชอบชุดว่ายน้ำคุณค่ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪แกยังร้องไม่หยุดเหรอคะ
‪ค่ะ
‪แม่ขา
‪- หยุดร้องนะ ‪- วันนี้พิลึก
‪เราเจอแกแล้ว แต่แกทำ…
‪ตุ๊กตาหาย
‪ฉันเคยมีตุ๊กตาแบบนั้นค่ะ ชื่อมีน่า
‪- นีน่าเหรอ ‪- มีน่า
‪หรือมินิมาม่า แม่ฉันเรียกอย่างนั้น
‪เดี๋ยวคุณก็หาเจอ
‪- ค่ะ ‪- เอาของเล่นไหม
‪- เป็นยังไงคะ ‪- ดีค่ะ ขอบคุณ เย็นมากเลย
‪ค่ะ มันดีมากๆ จะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นมาก
‪เอาละ ไม่เกินคืนนี้ก็จะรู้สึกดีแล้วค่ะ
‪- โอเคนะคะ เอาละ ‪- ขอบคุณ ค่ะ
‪ไปกันเถอะ ไปหาตุ๊กตากัน ‪ฉันทนฟังแกแผดเสียงไม่ไหวแล้ว
‪แล้วเจอกันพรุ่งนี้ค่ะ
‪แม่ขา
‪- ไปละค่ะ ‪- บาย
‪แม่มีของขวัญพิเศษมาให้
‪ลืมตาจ้ะ
‪นี่ตุ๊กตาของแม่ตอนแม่เด็กๆ
‪- ชื่ออะไรคะ ‪- ชื่อมีน่าจ้ะ
‪แม่คะ
‪- กอดหนูได้ไหม ‪- ได้สิจ๊ะ
‪เอายาแก้หวัดให้แม่
‪แม่จะได้ทาเล็บสวยๆ
‪จ้ะ
‪ผมยุ่งมาก แม่จะไม่หาย
‪แม่จะหลับตาแป๊บนึง ลูกรัก โอเคนะ
‪โอเคค่ะ
‪แม่เห็นไหมว่าตาของหนูสีอะไร
‪- น้ำตาลเหรอ ‪- ไม่ใช่
‪สีแดงค่ะ
‪- แม่เห็นไหม ‪- จ้ะ
‪หนูต้องหวีผมให้แม่
‪โธ่เว้ย โอ๊ย
‪เบียงก้า ไม่เอา
‪โอ๊ย
‪- แม่บอกว่าเราจะเล่นด้วยกัน ‪- แม่ปล่อยให้น้องร้องไม่ได้
‪หนูจะให้เวลาแม่กลับมาอีกแป๊บนึง
‪สาม สอง หนึ่ง
‪มานี่จ้ะ ลูกเล่นกับมินิมาม่าไปนะ
‪ลูกหวีผมให้เค้านะ
‪- แม่ขา มานี่หน่อย ‪- เดี๋ยวแม่มานะ
‪เบียงก้า
‪เบียงก้า มาเร็ว มากินข้าว
‪ดูใช้ได้นะ
‪ลูกทำเมินใส่แม่เหรอ
‪แม่เรียกลูกมากินข้าวตั้งหลายครั้ง
‪เบียงก้า
‪ลูกนั่งทับอะไรอยู่ เบียงก้า!
‪ลุกขึ้นมา
‪ลุกขึ้น
‪ลูกไม่ชอบมันเหรอ
‪แม่ยกมีน่าให้ลูกเพราะแม่ไว้ใจให้ลูกดูแล
‪บางครั้งลูกก็ไม่คิดถึงใจคนอื่นเลยนะ
‪นี่ตุ๊กตาของแม่ ลูกทำแย่ๆ แบบนี้ไม่ได้
‪ไม่ใช่ มันเป็นของหนู
‪ใช่ มันพังแล้ว
‪- หวัดดี ‪- หวัดดีครับ
‪- ดูเหมือนคุณไม่เปียกเลย ‪- ใช่ พายุแรงมากเลยเหรอ
‪ครับ แรงมาก
‪ทุกคนหนีเข้าคาเฟ่จนในนั้นแออัดเกินไป
‪ทั้งร่ม หนังสือ ผ้าเช็ดตัว ปลิวว่อน
‪- ทุกคนกระเจิงหมด ‪- ตายจริง
‪ครับ และหนูน้อยเอเลน่าก็ไม่ยอมหยุดร้องไห้
‪ครับ น้องทำตุ๊กตาหายหรืออะไรนี่แหละ
‪ฉันชอบพายุค่ะ
‪ครับ แต่หนังสือคุณคงเสียหาย
‪- หนังสือคุณเปียกหมดเหรอ ‪- ครับ
‪คุณเรียนคณะอะไรล่ะ
‪- ธุรกิจครับ ‪- ในกรีกเนี่ยนะ
‪เปล่าครับ ผมเรียนที่ดับลิน
‪ผมแค่มาทำงานช่วงหน้าร้อนที่นี่
‪ครับ ผมเรียนช้ากว่าคนอื่น
‪ผมออกนอกลู่นอกทางไปนาน
‪- ครับ ‪- คุณอายุเท่าไหร่
‪- ยี่สิบสี่ครับ ‪- อยู่ระหว่างลูกสาวฉันพอดี
‪ได้ยินว่าคุณเป็นอาจารย์
‪ควรตอบว่า "ฟังดูน่าสนุก" ถึงจะถูกนะ
‪- อะไรนะ ‪- เป็นมุกลามกน่ะ
‪มีสาวสองคนประกบ นั่นแหละ
‪ใช่ ฉันสอนวรรณคดีเปรียบเทียบ ‪วรรณคดีอิตาลีน่ะ
‪- ครับ ‪- แต่นี่ฉันโดดงาน
‪อ้อ ครับ วรรณคดีเปรียบเทียบ
‪ครับ
‪- ผมเห็นคุณรู้หลายภาษา ‪- ไม่รู้ลึกเลยสักภาษา
‪ฉันเองก็เคยออกนอกลู่นอกทาง
‪ไปกินมื้อค่ำกับฉันไหม
‪ได้ครับ ผมควรไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและ…
‪ไม่ต้อง แบบนี้ก็โอเค
‪- ผมไม่ได้เอากระเป๋าตังค์มา ‪- คนชวนก็ต้องเลี้ยง มาเถอะ
‪ก็ได้ครับ
‪นั่นตลกมากๆ เลย
‪วาสซิลีคือสามีของแคลลี่
‪ฉันนึกว่าเขาแต่งกับผู้หญิงท้วมๆ อายุมากคนนั้น
‪- ไม่เอาน่า ‪- อะไร
‪เธออ้วน
‪ไม่ แต่คนนั้นเป็นป้าของแคลลี่ คิดว่านะ
‪- และไลล์ คนที่ดูแลห้องพักฉัน ‪- เขาทำงานให้พวกเขา
‪- และสามีของนีน่าคือ… ‪- โทนี่
‪- โทนี่เหรอ ‪- ใช่
‪ครับ เขามาวันเสาร์อาทิตย์
‪เขามีธุรกิจลงทุนในคาลามาตา
‪- ฟังดูไม่ชอบมาพากล ‪- ครับ
‪พวกเขาเช่าวิลล่าหลังใหญ่ตรงริมผา
‪สีชมพู
‪- สีชมพูเหรอ ‪- ใช่
‪พวกเขาเช่าหลังเดิมทุกปี
‪ว้าว นี่อยากกับพูดถึงหนังภาษาอื่น ‪ที่ฉันไม่ค่อยเข้าใจ
‪คุณดูหนังภาษาต่างประเทศ ‪ที่ฟังไม่ออกเหรอ
‪- ใช่ ‪- โดยไม่เปิดคำบรรยายเนี่ยนะ
‪ใช่
‪คุณพูดว่าลูกๆ คุณรุ่นราวคราวเดียวกับผม
‪ใช่ 25 กับ 23 เบียงก้ากับมาร์ธา
‪แล้วพวกเธอหน้าตาเหมือนคุณไหม
‪เอาตรงๆ ก็พูดยากนะ คงเหมือนมั้ง
‪เพราะว่าคุณสวย
‪เข้าใจพูดนะ
‪แม่ฉันเป็นคนสวยมาก
‪ตอนฉันอายุเท่ามาร์ธา ‪ฉันรู้สึกว่าแม่ไม่แบ่งความสวยให้ฉันเลย
‪อย่างกับแม่ปลีกตัวออกไประหว่างที่อุ้มท้อง
‪เหมือนผลักจานไปไกลๆ ‪เพราะอาหารนั้นน่าสะอิดสะเอียน
‪แต่เบียงก้ากับมาร์ธาน่ะ ตลกดี
‪เรื่องน่าสนใจที่สุดคือ ‪ฉันเห็นความคล้ายกันแบบลับๆ
‪นึกออกไหม
‪สิ่งที่ทำให้เบียงก้ามีเสน่ห์ มาร์ธากลับไม่มี ‪และสิ่งที่มาร์ธามี เบียงก้าก็ไม่มี
‪พวกเขาโทษฉัน
‪ตอนฉันสาวๆ หน้าอกฉันเล็ก
‪พอฉันคลอดลูก หน้าอกก็ใหญ่
‪เบียงก้าหน้าอกใหญ่ ‪ส่วนมาร์ธาแบนราบเหมือนเด็กผู้ชาย
‪แต่เธอไม่รู้ว่าตัวเองสวยแค่ไหน
‪เธอสวมเสื้อชั้นในเสริมทรง มันทำให้เธออาย
‪มาร์ธาคิดว่าฉันยกส่วนที่ดีที่สุดของฉันให้เบียงก้า
‪เธอรู้สึกขาด
‪ฉันเข้าใจนะ และแบบว่า…
‪นานมาแล้ว ฉันเคยคิดนะ
‪คิดกึ่งเล่นกึ่งจริงที่จะผ่าตัดเสริมหน้าอก
‪แต่มันมาจากไหนก็ไม่รู้ ‪เพราะงั้นคุณค่าอยู่ตรงไหนกัน
‪เข้าใจไหม
‪แต่เบียงก้าตรงกันข้ามเลย
‪เธอจะไม่มีวันยอมให้ตัวเองรู้สึกขาด
‪เธอดึงทักษะลับๆ ทุกอย่างของฉันไป
‪เธอบอกว่าฉันเรื่องมากกับการปอกผลไม้
‪ฉันไม่ชอบเวลาที่เปลือกขาด
‪ฉันชอบปอกให้มันออกมาเป็นอะไรนะ
‪- เส้น… ‪- เส้นยาว
‪- ใช่ จุกจิกมาก ‪- ครับ
‪ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
‪ครับ ผมเข้าใจดีครับ
‪ที่ผมข้องใจคือ ‪ทำไมพวกเขาจัดตารางให้ใกล้กันมาก
‪ที่รัก…
‪วันนี้วันอาทิตย์ หน้าที่คุณ
‪สายจากโคลัมเบีย
‪ผมทำงานอยู่
‪ฉันอึดอัดจะตายแล้ว
‪- แม่จูบมันได้ไหมคะ ‪- จ้ะ นั่งลง
‪- แม่ขา จูบมันหน่อยได้ไหมคะ ‪- นั่งลงจ้ะ
‪ลูกทำแบบนั้นทำไม
‪หนูอยากปอกเปลือกยาวเป็นงูเหมือนที่แม่ทำ
‪แม่จูบมันหน่อยนะคะ
‪มันเจ็บมากเลย
‪แม่ขา
‪จูบมันหน่อย
‪นะคะ
‪นะคะแม่
‪แม่ปล่อยลูกอยู่คนเดียวไม่ได้สักนาทีเดียว
‪มีกลอนบทหนึ่งที่ดีเยี่ยม แต่งโดยมาเรีย เกร์รา
‪"ฮาเซียนโด เซอร์เปนตินาส"
‪ไม่รู้จัก
‪เคยอ่าน "เลด้ากับหงส์" ไหม
‪ไม่ครับ
‪โอเค เป็นภาษาอังกฤษนะ
‪- ครับ ‪- แถมมีชื่อฉันด้วย
‪"ศูนย์กลางไม่อาจคงอยู่…" ‪นั่นของเยตส์อีกคน
‪แม่ฉันเคยเวียนหัวบ่อยๆ
‪แม่… ทุกครั้งที่แม่ลุกก็เวียนหัว
‪แม่บอกว่าเป็นเพราะลุกเร็วเกินไป
‪น่าสงสารลูกๆ ที่เกิดจากฉัน
‪ฉันรู้สึกว่าส่วนที่ลูกๆ งดงามที่สุด ‪คือส่วนที่ไม่ใช่ของฉัน
‪ฉันจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบส่วนนั้น
‪- ฉันทำให้คุณเบื่อหรือเปล่า ‪- ไม่ครับ
‪นีน่าสวยมากนะ
‪ครับ
‪หวังว่าพวกเขาจะเจอตุ๊กตา
‪พวกเขาวุ่นวายกันไปหมด
‪ผมต้องค้นหาตุ๊กตาทั่วหาด
‪เดี๋ยวพวกเขาก็เจอ
‪สิ่งที่คุณทำเมื่อวานนี้น่าชื่นชมมาก
‪ตอนที่คุณไม่ยอมย้ายไปจากร่มนั้น
‪- แต่อย่าทำแบบนั้นอีกนะครับ ‪- ทำไมล่ะ
‪เพราะพวกเขาเป็นคนไม่ดี
‪บางครั้งฉันกลัวจนไม่กล้าดูแลลูก
‪ถ้าเกิดฉันอยู่คนเดียวแล้วหมดสติไป ‪ตอนคุณอยู่แอริโซนาล่ะ
‪ที่รัก คุณไม่เป็นไรหรอก
‪ผมสัญญา
‪คุณดูแลลูกๆ ได้อยู่แล้ว
‪ฉันจะเอาแค่ชุดกระโปรง รองเท้า กับถุงเท้า
‪แต่ไม่เอา… ไม่ดีกว่า
‪ฉันจะเอาเสื้อแจ็กเก็ตด้วย ขอบคุณค่ะ
‪เลด้า
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี
‪- สบายดีไหม ‪- ดีค่ะ
‪คุณมีหลานหรือไงเนี่ย
‪เปล่าค่ะ
‪คุณได้ใช้ยาที่ฉันให้หรือเปล่า
‪ยาทาหลัง ใช้ค่ะ รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ดีแล้ว
‪ไงจ๊ะ หนูจ๋า หนูเจอตุ๊กตาหรือยัง
‪- คุณพระช่วย ‪- เอเลน่า อย่าทำแบบนั้น
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ไม่เป็นไร
‪แกงอแงมาก
‪หนูบอกคุณป้าไปสิจ๊ะว่าพรุ่งนี้
‪เราจะไปหาเนนี่ ตอนที่ฝนไม่ตกเนอะ
‪แต่วันนี้เราจะซื้อตุ๊กตาสำหรับคนเก่ง
‪เพราะหนูเป็นคนเก่งของแม่ไง คนเก่งของแม่
‪ขอให้คนที่เอาตุ๊กตาไปเป็นมะเร็งในสมอง
‪ไม่เอาน่า เด็กๆ ก็แบบนี้แหละ เข้าใจไหม
‪เห็นของเล่นที่ชอบก็หยิบไป ก็แค่นั้นเอง
‪ไม่ ลูกๆ ของอาร์รูโนไม่ทำตัวเหมือนเด็ก
‪ใช่ นังแม่ต่างหาก นังนั่นแสบ
‪ผมคุยกับโทนี่แล้ว พวกเด็กๆ ไม่ได้หยิบอะไรไป
‪- เขาโกหก ‪- อย่าพูดแบบนั้นสิ
‪- ก็มันจริงนี่ ‪- ก็อย่าพูด
‪แกทรมานมากนะ
‪แกเป็นไข้ กลางคืนหายใจไม่ออก
‪ต้องใช้ทิชชู่ เราโมโหมาก
‪- คุณมีทิชชู่ไหมคะ ‪- ไม่มีค่ะ โทษที
‪เป็นไข้สูงมากไหม
‪แค่ 37,7 แกไม่เป็นไรค่ะ
‪เอาละ แม่วางลูกลงแป๊บนึงได้ไหมจ๊ะ
‪เร็วเข้า เอเลน่า ให้แม่วางลูกลงนะ เร็วเข้า
‪หยุด หยุดนะ
‪พอสักที หยุด พอได้แล้ว เลิกทำตัวแบบนี้ ให้แม่…
‪ให้ตายสิ
‪แกทำให้ฉันจะบ้าตาย
‪เพราะพ่อไม่อยู่ใช่ไหม
‪พ่อไม่อยู่ ลูกโมโหเลยมาลงที่แม่
‪เอาละ มาหาป้ามา มาหาป้านะ
‪อย่างนั้นละ หลานของป้า
‪- หลานของป้า ‪- ไปเถอะ ฉันจะได้มีเวลาพักหน่อย
‪บางครั้งฉันก็รับมือไม่ไหว
‪- ฉันรู้ ‪- โอเคไหม
‪จ้ะ หนูอยากได้อะไร ให้แม่ดูนะ
‪ให้แม่กับผู้หญิงคนนี้ดู ‪ว่าหนูเป็นเด็กดีมาก โอเคไหมจ๊ะ
‪เอาละนะ
‪หนูไม่เป็นไร
‪เด็กๆ นี่ทำให้ชีวิตเราลำบากไม่น้อยเลยเนอะ
‪- ไหนคุณบอกว่าท้องแรกไงคะ ‪- ใช่ค่ะ
‪ลูกสาวคุณเป็นยังไงตอนเด็กๆ
‪ดื้อเหมือนยัยตัวเล็กคนนี้ไหม
‪อันที่จริงฉันจำไม่ค่อยได้
‪ไม่จริงน่า เราไม่ลืมเรื่องของลูกตัวเองหรอก
‪แล้วคุณมีประสบการณ์เหรอ
‪ฉันแค่ถามว่าลูกสาวคุณดื้อไหมตอนเด็กๆ
‪ฉันจำไม่ได้
‪- คุณไหวไหมเนี่ย ‪- เธอจำไม่ได้
‪ฉันเพลียมาก
‪ขอโทษค่ะ ขอตัวนะ
‪ขอโทษที ไม่ต้องซื้อตุ๊กตาใหม่หรอกค่ะ ‪มันไม่ช่วยอะไร
‪เดี๋ยวคุณก็หาเจอ
‪แม่คะ "ภูเขาไฟ" สะกดยังไงคะ
‪แม่คะ "ภูเขาไฟ" สะกดอย่างนี้ไหม
‪- สะกด… ‪- อย่าทำแบบนั้น
‪อย่ากล้าดีแบบนี้อีก เบียงก้า
‪ฟังแม่ให้ดี อย่ากล้าดีแบบนี้อีกเด็ดขาด
‪ห้ามตีแม่
‪ลูกตีแม่ไม่ได้ เข้าใจไหม
‪- แม่… ‪- ออกไป
‪- ไม่ ‪- ออกไป
‪- ปล่อยหนู ‪- แม่ขอเวลาอีก 15 นาที
‪นั่งลง
‪แม่ไม่…
‪แม่ไม่อยากเห็นหน้าลูกตอนนี้
‪แม่คะ
‪ให้ตายสิ
‪- ชอบจังเวลาคุณแฉะ ‪- ค่ะ
‪- แม่ง คุณโคตรเด็ด ‪- อยากให้เข้ามาไม่ไหวแล้ว
‪เชี่ย
‪ไม่แข็งเหรอ
‪เปล่า ก็แข็งอยู่นะ
‪โธ่ ที่รัก
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันแค่จะไป… ฉันต้องไปห้องน้ำ
‪พอคุณกลับมา ผมจะทำให้คุณเสร็จ
‪นีน่า
‪จูดี้ การ์แลนด์โคตรเก่ง
‪ดร.วิลเลียมส์เก็บกาแฟไว้ที่ไหนเนี่ย
‪หรือกินแต่ชาเขียวนะ
‪คุณกินกาแฟที่เกรทบาร์ริงตันไปแล้วไม่ใช่เหรอ
‪- ยุ่งน่า ‪- ที่รัก ชิมนี่สิ
‪- กินอันหนึ่งน่า ที่รัก ‪- ไม่อยากกิน
‪- ลองกินนี่สิ กินอันหนึ่ง ‪- ฉันไม่อยากกิน
‪แม่คะ หนูเจอแม่จนได้
‪ตายจริง ลูกเปียกหมดเลย
‪เราเห็นนกกระจอกกับนกกางเขน
‪มาร์ธา นี่บ้านอาจารย์ของพ่อ ‪ถอดรองเท้าออกเดี๋ยวนี้
‪ถอดรองเท้า ลูกต้องระวังมากๆ ในบ้านนี้
‪- หนูหิว ‪- พ่อกินขนมของลูกไปแล้ว
‪พ่อคะ พ่อบอกว่าเราจะทำขนม แดดจะได้ออก
‪แล้วพ่อกินไปทำไม
‪ลูกรัก เราทำแน่ พ่อสัญญานะ
‪แม่ดูอะไรอยู่คะ ขอกอดหน่อย
‪คุณพระช่วย
‪นักเดินป่า
‪- นักเดินป่า ‪- นักเดินป่า ลูกอยู่เฉยๆ
‪มาเดินเส้นทางคาตาเมาท์กันแน่เลย
‪นี่ นักเดินป่าคืออะไรคะ
‪อะไรกัน ล้อเล่นใช่ไหม
‪- แค่แป๊บเดียว พวกเขาไม่มีของกิน ‪- โจ นี่ไม่ใช่ปี 1985
‪- เป็นอะไรของคุณเนี่ย พวกเขาตัวเปียกปอน ‪- โจ อย่าพาพวกเขาเข้ามานะ
‪ดูเหมือนพวกคุณเดินป่ามาพักใหญ่
‪ครับ ตั้งแต่เมษายน
‪- สุดยอด ‪- ขอบใจจ้ะ
‪- ผมขอถามอายุคุณได้ไหม ‪- สี่สิบสอง
‪ให้ตายสิ
‪ชีวิตที่ไม่มีลูกช่างแตกต่าง
‪ผมมีลูก
‪ลูกสามคน
‪สิบสอง เก้า และเจ็ดขวบ
‪พวกแกอยู่ที่ลอนดอน กับแม่ของพวกแก
‪พวกคุณหนีตามกันมาสินะ
‪- คงงั้นแหละ ‪- ใช่แล้วละ
‪เราถูกบังคับให้ทำอะไรโง่ๆ หลายอย่าง
‪ตั้งแต่เด็กๆ ด้วยซ้ำ
‪- ถูกบังคับเหรอ ‪- ใช่
‪เรื่องระหว่างเราเป็นเรื่องเดียวที่ฉันคิดว่า
‪สมเหตุสมผลนับตั้งแต่ฉันเกิดมา
‪บราวา!
‪ภาษาอิตาลีคุณนี่ช่างสวยงาม
‪ผู้ญิ้งผู้หญิง
‪เลด้าเป็นนักวิชาการที่น่าทึ่งที่สุด ‪แห่งวรรณคดีอิตาลีสมัยใหม่
‪ให้ตายสิ โจ
‪ฉันเรียนการแปล ใช่ค่ะ
‪และวรรณคดีเปรียบเทียบ
‪คุณกำลังแปลอะไร
‪แทบไม่ได้แปลเลย
‪- เธอกำลังแปลบทกวีของเยตส์ ‪- เยตส์เหรอ
‪- ไม่ค่ะ ‪- ภาษาอิตาลีเหรอ นั่น…
‪นั่นมันเหมือนช็อกโกแลตบนช็อกโกแลต
‪หนูพูดว่าอะไร
‪- ไม่รู้ค่ะ ‪- บทกวีของออเดน
‪"ปีกงอเย็นเยียบหักพับคาเรือนร่าง"
‪ไร้สาระน่ะค่ะ
‪ฉันสอนพวกเขาเอง
‪จากบทกวี "วิกฤติ"
‪เป็นมุกในครอบครัว
‪ดีจังค่ะ
‪เยี่ยมเลย
‪ว้าว
‪ขอบใจจ้ะ
‪ลาก่อน
‪ฉันขอผลงานของคุณไปอ่านบ้างได้ไหม
‪- ผลงานของฉันเหรอ ‪- ค่ะ ผลงานของคุณ
‪ได้สิ
‪ลูกสาวของเขาเป็นยังไงบ้าง
‪ไม่เป็นอะไรใช่ไหม
‪ไม่ใช่ลูกสาว
‪ลูกชายน่ะ
‪- อย่าให้เธอนะ ‪- ทำไมล่ะ
‪(ตุ๊กตาหาย ‪หนูน้อยร้องไห้ขอคืน)
‪(มีรางวัล)
‪ตายละ
‪โถ น่าสงสาร
‪- ใครคะ ‪- ไลล์ครับ
‪ผมใช้กุญแจของผมไขข้างล่าง
‪- ผมไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนคุณ ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪ผมเห็นรถ เลยคิดว่า ‪"เธอกลับจากชายหาดแล้ว"
‪ค่ะ
‪ผมไม่อยากรบกวนคุณ
‪แต่ถ้าคุณชอบปลาหมึก นี่เพิ่งจับขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ
‪อ้อ ปลาหมึก
‪- คุณพูดกรีกได้ ‪- ได้บ้างครับ ผมอยู่ที่นี่มานาน
‪- จะเข้ามาไหมคะ ‪- ดีครับ
‪- กินมื้อค่ำหรือยังครับ ‪- ยังค่ะ ยังไม่ได้กินมื้อกลางวัน
‪เกือบห้าโมงเย็นแล้ว
‪นี่สดมาก กินดิบๆ ก็ยังได้
‪ฉันว่าฉันคงขยะแขยง หรือว่านั่นเป็นมุกลามก
‪โทษทีค่ะ
‪- ทอดดีไหม ‪- ฉันทำความสะอาดไม่เป็น
‪ผมทำเอง ใช้เวลาแค่สองนาที
‪โอเคค่ะ
‪ตอนผมเพิ่งมาที่นี่
‪เราใช้มือจับปลาหมึกออกจากก้อนหินได้เลย
‪เราแขวนมันกับราวตากผ้าเหมือนที่ผู้หญิงแก่ๆ ทำ
‪ดื่ม
‪พ่อตาผมเคยพูดว่าสมัยหนึ่งเราแทบจะเดิน
‪จากไร่องุ่นของมาร์ธาไปแนนทักเก็ต ‪บนหลังปลาวาฬได้เลย
‪คุณแต่งงานละเหรอ
‪แต่งจนถึงยุค 80
‪มีเลม่อนไหมครับ
‪ลูกๆ คุณต้องชอบปลาหมึกมากแน่เลย
‪ฟังดูเป็นชีวิตที่เติบโตมาดี
‪พวกเขาเติบโตมากับแม่ที่ฟิลาเดลเฟีย
‪ลูกชายคนโตของผมแก่กว่าคุณ
‪คงไม่หรอก ฉันแก่แล้วนะ
‪แก่ยังไง อย่างมากคุณก็สี่สิบได้ไหม
‪สี่สิบสองเหรอ
‪สี่สิบสาม
‪สี่สิบสี่
‪สี่สิบห้า
‪สี่สิบหก
‪สี่สิบเจ็ดเหรอ
‪สี่สิบแปด ไลล์
‪ลูกโตเป็นผู้ใหญ่สองคน
‪ลูกสาว 25 กับ 23
‪มาร์ธาเป็นห่วงฉันตั้งแต่เล็กจนโต
‪เด็กต้องมาคอยดูว่าฉันกินหรือยัง ‪กลัวฉันหลับตายไป แกทำตัวเหมือนแม่ตัวน้อยๆ
‪ส่วนเบียงก้าเหมือนพ่อ
‪เธอทำให้ฉันรู้สึกว่าเธออยากสร้างฉันขึ้นมาใหม่
‪เหมือนลูกสาวใจร้ายกับฉันเพื่อตัวฉันเอง
‪ลูกคนโตของผมอายุ 50
‪อันที่จริง 51 แล้ว
‪ฉะนั้น ผมชนะ
‪มีหลานสามคน
‪พวกเขาตัวนุ่มมากตอนเด็กๆ ร่างเล็กๆ
‪- ลูกๆ คุณอยู่บนเกาะด้วยไหม ‪- ไม่
‪เลนนาร์ด โคเฮนเคยข้ามจากฮีดรามาเกาะนี้
‪เราแต่งเพลงด้วยกัน ‪เด็กๆ ชอบฟังเวลาที่ผมเล่าเรื่อง
‪ไม่ใช่เพลงจริงจังหรอก ‪แค่เพลงร้องเล่น แต่เด็กๆ ชอบ
‪คุณรู้จักเปลือกอูนิไหม
‪ไม่เหรอ เม่นทะเลน่ะ…
‪เปลือกสีม่วงสวย
‪ผมเคยยัดสำลีก้อนเข้าไป
‪แล้วส่งไปฟิลาเดลเฟียให้เป็นของขวัญวันเกิด
‪ไว้ผมจะหามาให้ลูกสาวคุณบ้าง
‪ฟังเหมือนคุณเป็นคนรักครอบครัว
‪ครับ
‪ครับ ผมสอน…
‪ผมสอนลูกทุกคนให้ว่ายน้ำ
‪ยกเว้นคนสุดท้อง
‪ฉันขอโทษค่ะ นั่นมัน… ฉันใจร้ายมาก
‪ไม่ ช่างมันเถอะ
‪ผมก็ใจร้าย
‪งั้นคุณก็มีเพื่อนแล้ว
‪เพราะจังเลยค่ะ นี่ฉันกำลังดื่มให้กับอะไร
‪มันแปลว่า "ใจร้าย"
‪"โหดร้าย"
‪อยู่ที่นี่คงเหงามาก
‪สนุกมากเลยละ
‪- ไม่สบายเหรอ ‪- เปล่า สบายดี
‪เอนตัวลงนอนสักพักดีไหม
‪เดี๋ยวก็หาย
‪ไม่มีอะไรหรอก ไลล์ ฉันรู้สึกปกติดี
‪- เอากาแฟหน่อยไหม ‪- ไม่ค่ะ ขอบคุณ นั่งอยู่นั่นละ อย่าขยับ
‪ค่อยยังชั่ว สีหน้าดูดีขึ้นแล้ว
‪เมื่อกี้คุณหน้าซีดไปหมด
‪ค่ะ
‪ผมขอตัวไปสูบบุหรี่นะ
‪ในนั้นมีน้ำ
‪วิลล่าสีชมพู
‪ฉันต้องรับสาย
‪ให้ฉันรับสาย อย่า
‪ฮัลโหล
‪แม่คะ
‪- แม่คะ ศาสตราจารย์โคลโทรมา ‪- อะไร
‪ศาสตราจารย์โคลโทรมาค่ะ
‪- อยู่ในสาย ‪- ศาสตราจารย์โคล…
‪ฉันแค่ไม่แน่ใจว่า ‪จะหาซื้อตั๋วกะทันหันขนาดนี้ได้ไหม
‪ตายจริง นั่น…
‪ฉันควรจะเตรียมบทความไปนำเสนอหรือว่า…
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ขอบคุณสำหรับโอกาส
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ได้ค่ะ
‪โอเค ขอบคุณค่ะ
‪เราจะไปหาพ่อเหรอคะ
‪ฉันทิ้งเบอร์ฉันกับโจ
‪โรงเรียนเบียงก้า เนิร์สเซอรี่ของมาร์ธา
‪แล้วก็เบอร์กุมารแพทย์…
‪มาร์ธาเป็นหวัดนิดหน่อย
‪ไม่เป็นอะไรมากหรอก แต่ควรกิน ‪เอลเดอร์เบอร์รีหนึ่งช้อนชาในตอนเช้า
‪หลังจากนั้นให้กินขนมสักชิ้นก็ได้ ‪เพราะน้่องทำตัวดีน่ะ
‪ฉันวางเครื่องพ่นไอน้ำไว้ข้างเตียงด้วย ‪คุณจะได้เสียบปลั๊กตอนกลางคืน
‪น้องชอบชีตาห์มาก
‪ถ้าน้องงอแงตอนจะนอนก็เอาชีตาห์ให้กอด
‪เออใช่ ฉันทิ้งเบอร์แม่ของโจไว้ด้วย
‪และฉันจะโทรมา ‪ตอนมื้อค่ำทุกวันและ… ขอบคุณ
‪ฉันทิ้งเบอร์แม่ฉันไว้ แต่โทรหา ‪ต่อเมื่อคุณติดต่อใครไม่ได้เลยเท่านั้นนะ
‪ฉันทำอาหารค่ำไว้สำหรับวันพุธ พฤหัส ศุกร์
‪และเขียนไว้ว่ากล่องไหนสำหรับวันไหน
‪ฉันแช่ถั่วดำไว้ แต่ไม่มีโอกาสได้… ‪คุณทำอาหารไหม
‪ฉันทิ้งสูตรไว้บนตู้เย็น ฉันแค่ไม่อยากให้มันเสีย
‪สวัสดีค่ะ
‪ฉันขอสั่งไวน์หน่อยค่ะ
‪ไม่ค่ะ แค่แก้วเดียว
‪ขอบคุณค่ะ อันที่จริงคุณมีแชมเปญไหม
‪ค่ะ ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร…
‪ขวดหนึ่งนี่เท่าไหร่เหรอคะ ฉันกำลังฉลองน่ะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- สวัสดี เลด้า
‪นี่คือบทความที่ผมจะพูด
‪ผมไม่แน่ใจว่าจะชักจูงคนได้
‪กามูส์กล่าวว่า
‪ความว่างเปล่าที่คงอยู่ของจักรวาล
‪ขัดกับความปรารถนาลึกๆ ของมนุษย์
‪ในความหมายเชิงอภิปรัชญา
‪ดังนั้นละครแอ๊บเสิร์ดของเอสลินจึงขัดแย้ง…
‪บูร์ดิเยอ…
‪บูร์ดิเยอพลาดตรงที่ ‪เขามักลืมส่วนแรกของชื่อตัวเอง
‪ขอโทษครับ วอลเตอร์ ‪วอลเตอร์เขาอ่อนไหว เขาอยู่ไหนเหรอ
‪แย่มากเลย
‪แต่สิ่งที่ผมอยากพิจารณาจริงๆ
‪และผมสัญญาว่าจะพาเรื่องนี้กลับมาที่ออเดน
‪ก็คือเรื่องนี้ไม่เพียงแต่สุดพรรณนา
‪แต่ยังสุดจะคาดคิดอีกด้วย
‪ผมสนใจแนวคิดล่าสุดของริเกอร์
‪เรื่องการแปลเป็นสื่อ ‪รับใช้ทั้งภาษาต้นทางและปลายทาง
‪แต่ชื่อของเขา ริเกอร์…
‪ให้ตาย ผมควรจะเน้นที่พยางค์ที่สอง
‪ให้ตายสิ เพราะชื่อเขามาจากคำว่าหัวใจ
‪แอปเปิล…
‪วัตถุ…
‪ผมกำลังอ่านผลงานน่าทึ่งของเลด้า คารูโซ่ ‪ว่าด้วยบทกวี "วิกฤติ" ของออเดน
‪และดูเหมือนว่าเธอคาดการณ์ไว้แล้ว
‪ถึงแนวคิดของริเกอร์ที่การแปลควรรับใช้ ‪ทั้งภาษาต้นทางและปลายทาง
‪สำหรับเธอ
‪การรับใช้นั้นมาจากการใส่ใจ
‪แม้ในยามวิกฤติ
‪อย่างที่ซิโมน เวลกล่าวว่า
‪"การเอาใจใส่เป็นรูปแบบของความเอื้อเฟื้อ ‪ที่บริสุทธิ์ที่สุดและหายากยิ่ง"
‪จู่ๆ เขาก็เอ่ยชื่อฉัน และมัน…
‪มันเหลือเชื่อ
‪เขา… ไม่ เขาพูดถึงผลงานของออเดน
‪เขาพูดว่า…
‪เขาพูดว่าฉันคาดการณ์แนวคิดของริเกอร์ ‪เรื่องการแปลไว้แล้วและ…
‪ฉันคาดการณ์แนวคิดของริเกอร์เรื่องการแปล
‪และมันก็… ฉันหมายถึงมัน
‪เหลือเชื่อ
‪และดูเหมือนตาของโคลจะ…
‪เขาหันมาช้าๆ เขาโกรธจัด
‪เลด้า คารูโซ่เข้าไปอยู่ ‪ในปกรณัมส่วนตัวของออเดน
‪ขอบคุณพระเจ้า เพราะเมื่อไหร่ก็ตาม ‪ที่มีคนพยายามกดข่มความสงสัย
‪เมื่อนั้นจะเกิดการทรราชย์
‪แกเป็นอีสุกอีใสเหรอ
‪บ้าน่า แค่เป็นหวัดนิดหน่อย แล้วมีไข้ไหม
‪นั่นไม่ได้มีไข้นี่ ไม่
‪ฉันยังไม่ได้อ่านผลงานล่าสุดของเขาด้วยซ้ำ
‪เป็นความคิดของฉันล้วนๆ
‪ค่ะๆ ให้ลูกมาพูดสาย
‪หวัดดีจ้ะ ลูกรัก
‪หวัดดี คันไหมจ๊ะ
‪แม่รู้จ้ะ ไม่ดีมากๆ เลย
‪พ่อให้ดีวีดีลูกเหรอ
‪จ้ะ อย่าลืมว่ามันน่ากลัวนิดๆ ตอนที่…
‪ลูกถือสายรอแป๊บนึงนะจ๊ะ
‪ค่ะ มาแล้วค่ะ
‪- ขอโทษที่มารบกวนนะ ‪- ไม่เลยค่ะ
‪ผมแวะมาแสดงความยินดี ‪กับความสำเร็จของคุณคืนนี้
‪ขอบคุณค่ะ
‪คุณจะต้องแปลงานของเยตส์ให้เสร็จแล้วละ
‪- ต้องตีพิมพ์งานให้ได้อีกชิ้น ‪- ค่ะ แน่นอนค่ะ
‪งั้นผมจะบอกฮาร์ดี้ว่าเราทำไปถึงไหน
‪อีก 20 นาทีจะกินมื้อค่ำในห้องอาหาร
‪ผมจัดที่นั่งไว้ให้คุณแล้ว
‪ตายจริง ขอบคุณค่ะ
‪สวัสดีค่ะ โทษที ฉันว่านี่รถของฉัน
‪- คุณคิดว่ารถของคุณเหรอ ‪- ค่ะ รถเช่าน่ะ
‪อย่าถือสาเราเลยนะ
‪- ไลล์บอกผมว่าคุณเช่าห้องของเขา ‪- เหรอคะ
‪ครูอาจารย์ได้ลาพักร้อน ดีจริงๆ
‪เป็นวันหยุดที่ยังต้องทำงานค่ะ
‪ผมก็เหมือนกัน
‪ขอบคุณที่ช่วยเอเลน่าเมื่อวันก่อนนะครับ
‪นีน่าด้วย บางครั้งเธอก็ใจลอย
‪ค่ะ ขอตัวนะคะ
‪- ไม่ใช่รถฉัน ‪- ไม่ใช่น่ะสิ
‪บาย
‪ผมไม่ยักรู้ว่าคุณมาด้วย
‪- ยินดีอย่างยิ่งที่ได้พบคุณ ‪- ยินดีที่ได้พบคุณเช่นกันค่ะ
‪ผลงานของคุณอัศจรรย์มาก
‪ขอบคุณค่ะ
‪อัศจรรย์
‪ขอบคุณค่ะ
‪เขาเป็นนักวิชาการตัวยงนะ
‪แต่ก็น่าทึ่งที่ได้เห็น น่าทึ่งมาก
‪- อะไรคะ ‪- ก็…
‪ก็น่าสนใจดีถ้าได้เห็น ‪กลยุทธ์จีบหญิงของเขาในคืนนี้
‪ขอตัวนะคะ
‪คุณเยี่ยมมากเลย จริงๆ
‪ฉันชอบมุกเรื่องชื่อของพวกเขา
‪- มันทำให้คุณเป็นมนุษย์มากขึ้น ‪- มนุษย์เหรอ
‪- แทนที่จะเป็นอะไร ‪- แทนที่จะเป็นเทพเจ้า
‪ชื่อของคุณ เลด้า มันเร้าใจมาก
‪คุณกำลังคิดถึงบทกลอนของเยตส์
‪หลักคุณธรรมสูงส่ง มันทำให้คิดถึงการข่มขืนเสมอ
‪ให้ตายสิ
‪ฉันว่าคุณจำได้ขึ้นใจ
‪เป็นภาษาอิตาลี
‪สาวน้อยผู้ชวนตื่นตะลึง
‪ผมอยากนอนกับคุณ
‪แต่ดูเหมือนว่าคุณแต่งงานแล้ว ฉะนั้น…
‪คุณจะต้องเป็นฝ่ายเริ่ม
‪ไง หวัดดีจ้ะ
‪สวัสดี ลิงตัวน้อยๆ ชอบกอด
‪แม่คิดถึงลูกจัง
‪- ลูกคิดถึงแม่ไหม ‪- ค่ะ
‪- จริงนะ ‪- ค่ะ
‪ให้เยก็เยว่ะ
‪ไม่ไหวอะ แก่เกินไป
‪ยอมให้อมก็ได้ถ้าไม่ต้องมองหน้ามัน
‪ขอโทษนะ ขอที เรากำลังดูหนังกันอยู่
‪โอเคจ้า
‪นี่! ถ้าควบคุมตัวเองไม่ได้ ‪เราเห็นจะต้องเรียกพนักงาน
‪พนักงาน นางจะเรียกพนักงานว่ะ
‪เอาเลยป้า เรียกพนักงานเลย ‪เรียกไอ้อ่อนหัดนั่นมา
‪สวัสดีค่ะ
‪มีใครอยู่ไหมคะ
‪ค่ะ หวัดดีค่ะ
‪หวัดดีค่ะ มีเด็กหนุ่มกลุ่มหนึ่ง ‪กำลังก่อกวนในโรงสอง
‪- ก่อกวนเหรอ ‪- ปาป๊อบคอร์น ตะโกนใส่จอ
‪ตะโกนใส่คนอื่น ก่อกวนค่ะ
‪โอเค คุณอยากได้เงินคืนไหม
‪ไม่ค่ะ ฉันอยากให้คุณทำอะไรสักอย่าง
‪ก็ได้ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ ฉันจัดการได้
‪ขอเวลาฉันสักครู่นะ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- โอเค
‪พ่องดิ!
‪ไม่! ฉันจะตัดจู๋เล็กๆ ของพวกแก
‪มายัดใส่ปากหมาๆ พวกนี้ให้หมด
‪ทำแบบนี้ไม่ได้ ฉันจะแจ้งตำรวจ
‪แจ้งตำรวจเลย อีดอก แจ้งตำรวจสิ
‪ชีวิตตำรวจมีค่าเว้ย
‪พอได้แล้ว
‪อีดอก!
‪แม่คะ แม่มีขนมไหม
‪แม่เอาขนมมาหรือเปล่า
‪เวร
‪ไว้เราค่อยไปซื้อนะ ลูกขึ้นไปเล่นบนนั้นก่อน
‪แม่คะ คนขายลูกโป่งมา
‪หนูอยากได้ปลาวาฬ
‪หนูว่าเขาทำปลาวาฬได้
‪ฉลาดโคตรๆ คุณนี่โคตรฉลาด
‪แม่คะ
‪ฉันไม่อยากหลั่งในปากคุณ
‪ฉันอยากรอจนคุณสอดใส่ฉัน
‪อาจเป็นเรื่องดีที่คุณไม่ได้ตามที่คุณต้องการนะ
‪นะคะแม่ หนูขอนะ
‪โอ้ ให้ตาย ค่ะ
‪จ้ะ ลูกรัก แม่จะซื้อทอฟฟี่จากลอนดอนให้นะ
‪อะไรนะ
‪แม่ฟังไม่…
‪เบียง… แม่ฟังไม่…
‪เบียงก้า ลูกหันโทรศัพท์ไปได้ไหม ‪แม่ไม่ได้ยินมาร์ธาพูด
‪โอเค ลูกรัก ‪แม่ก็อยากเจอลูกเร็วๆ แม่รักลูกนะ
‪ไม่ ลูกวางก่อน แบบนั้นดีกว่า
‪โอเค รักลูกนะ บาย บายจ้ะ
‪แม่รักลูกนะ
‪โอเค
‪ฉันไม่ชอบคุยกับลูกทางโทรศัพท์
‪ว่าไงนะ
‪ฉันไม่ชอบคุยกับลูกทางโทรศัพท์
‪- ลูกๆ ก็ไม่ชอบ ‪- อย่าพูดแบบนั้นสิ
‪จริงๆ
‪อย่าพูดแบบนั้น
‪โอเคค่ะ
‪(เบียงก้า)
‪สวัสดีค่ะ
‪เวร
‪ฮัลโหล
‪ค่ะ กำลังพูดค่ะ
‪มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ
‪ค่ะ ฉันอยู่ร้านสุดท้ายริมเรือ ‪ร้านที่ขายเครื่องประดับวินเทจ
‪ฉันจะไม่ไปไหนค่ะ
‪ฉันเดินตามคุณมาสิบนาทีแล้ว
‪- ค่ะ คุณบอกแล้ว มีอะไรหรือเปล่า ‪- อะไรนะ ค่ะ
‪โทรศัพท์ฉันขึ้นเบอร์โทรคุณเมื่อวานนี้
‪- คุณโทรหาฉันเหรอ ‪- ใช่ค่ะ ฉันโทร
‪คุณคะ
‪ไงจ๊ะ หนูน้อย รู้สึกดีขึ้นหรือยัง
‪เค้าต้องกินยา
‪- ตุ๊กตาของหนูป่วยเหรอ ‪- แกยังไม่ลืม
‪แกอยากได้ตุ๊กตาคืน เวร
‪- มันหล่นอยู่เรื่อย ‪- นี่
‪ฉันทำให้นะ
‪คุณยายฉันเคยใช้กิ๊บติดหมวก ทีนี้ก็ไม่หล่นแล้ว
‪เอาละ หมวก
‪โอเคไหม
‪ติดตรงที่ไม่รำคาญ
‪ตั้งแต่ทำตุ๊กตาหาย ลูกก็งอแงจนฉันแทบบ้า
‪ลูกเป็นอะไรก็ไม่รู้ ไม่ยอมหลับยอมนอน
‪ไม่หลับเลย แกไม่หลับถ้าฉันไม่นอนข้างๆ
‪และถ้าฉันขยับ…
‪ฉันเพลียมาก เพลียมากๆ
‪ฉันจำได้
‪ฉันรู้ว่าคุณเห็นฉันอยู่กับวิล
‪ฉันไม่อยากให้คุณมองฉันไม่ดี
‪ฉันไม่มองใครไม่ดีหรอก
‪ค่ะ
‪ค่ะ ฉันรู้อยู่แล้ว ทันทีที่ฉันเห็นคุณ ฉันก็…
‪ฉันคิดในใจ "ฉันอยากเป็นเหมือนผู้หญิงคนนั้น"
‪สิ่งที่คุณเห็น มันไม่มีความหมายอะไร
‪ถูกไหมคะ
‪ไม่เลย
‪ฉันไม่ได้จริงจังอะไร ฉันแค่…
‪แต่ฉันมีความสุข
‪ฉันมีความสุขกับเอเลน่า กับทุกอย่าง
‪ฉัน…
‪ฉันเจอสามีตอนอายุยังน้อย
‪และเขารักฉันหัวปักหัวปำ
‪และลูกด้วย
‪เขาบอกว่านมฉันขนาดเหมาะมือเขา
‪เขาจะทำอะไรถ้าเขาเห็นคุณอยู่กับวิล
‪เขาคงปาดคอฉัน
‪ฉันไม่อยากพูดถึงเขา
‪ฉันมีเวลาแค่ห้านาทีก่อนแคลลี่ซื้อของเสร็จ
‪เธอไม่ให้คุณคุยกับฉันเหรอ
‪เธอไม่อยากให้ฉันทำอะไรทั้งนั้น
‪ฉันไม่สนหรอก
‪ฉันขอถามอะไรคุณหน่อยได้ไหม
‪ได้สิ
‪เกิดอะไรขึ้นที่ร้านขายของเล่น
‪คุณกำลังพูดถึงลูกสาวคุณแล้วจู่ๆ
‪ก็เกิดอะไรบางอย่าง
‪คุณเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม
‪ค่ะ
‪ฉันจากมา
‪ฉันทิ้งลูกตอนคนโตเจ็ดขวบและคนเล็กห้าขวบ
‪ฉันทิ้งลูกๆ ไม่ไปเจอหน้าพวกเขาอยู่สามปี
‪คุณทิ้งพวกเขาไปสามปีเหรอ
‪ใช่
‪ใครดูแลพวกเขาคะ
‪พ่อของลูกกับแม่ของฉัน ‪แล้วฉันก็กลับไปหาพวกเขา
‪เวลาไม่มีพวกเขา รู้สึกยังไงคะ
‪รู้สึกดีมาก
‪รู้สึกเหมือนพยายามกลั้นไว้มาตลอด ‪แต่ก็ระเบิดจนได้
‪ฟังดูเหมือนไม่ดีนะคะ
‪โอเค
‪- แคลลี่กับสามีคุณมานั่นแล้ว ‪- สามีฉันเหรอ
‪เขามาทำอะไรที่นี่
‪เขาน่าจะกลับมาพรุ่งนี้นี่
‪เวร ฉันต้องไปแล้วค่ะ
‪หวัดดี ทุกคน
‪- ไง ‪- หวัดดี
‪ทำอะไรน่ะ ไปหวัดดีแม่สิ
‪มาร์ธา ไปสิ ไปหวัดดี
‪ไม่เป็นไรนะ
‪- ขอกอดหน่อยได้ไหม ‪- ไปสิจ๊ะ
‪แม่กลับมาอยู่บ้านแล้วใช่ไหมคะ
‪วันนี้แม่อยู่บ้านจ้ะ
‪หลังกินมื้อเย็น แม่สระผมให้หนูได้ไหมคะ
‪แม่อยู่กินมื้อเย็นไม่ได้จ้ะ แม่ต้องไปขึ้นเครื่องบิน
‪โอเคค่ะ
‪แต่แม่มีของขวัญมาให้นะ
‪กับชุดกระโปรงสวยๆ
‪นี่จ้ะ
‪ไงจ๊ะ
‪ของลูกจ้ะ
‪เจ้าปลุกยักษ์จั๊กจี้ตื่น มียักษ์จั๊กจี้อาละวาดในเมือง
‪เบียงก้า ให้แม่ช่วยติดกระดุมข้างหลังไหม
‪ไม่ค่ะ
‪โอเค
‪ให้แม่ดูชุดของลูกหน่อย
‪สวยจังเลย
‪- เลด้า ผมขอคุยด้วยได้ไหม ‪- ได้สิ
‪อย่าทำแบบนี้เลยนะ
‪อย่าเลย คุณต้องการอะไร ให้ผมคุกเข่าเหรอ
‪ให้ผมตัดไข่ทิ้งเลยไหม ‪คุณต้องการอะไร บอกมาสิ
‪เลด้า! อมของมันอยู่ในปากหรือไงถึงตอบไม่ได้
‪โจ มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นเลย
‪นอนกับผมไหม
‪- ฉันทิ้งเขาแล้ว ‪- คุณทิ้งเขา
‪ยินดีด้วย ที่รัก คุณเชี่ยวชาญดีนะ
‪คิดว่าผมโคตรโง่ใช่ไหม
‪ผมเฮงซวยนักเหรอ
‪ได้โปรดเถอะนะ
‪ลูกสาวสองคนยังเด็กอยู่เลย ผมจะเลี้ยงยังไง
‪โจ ฉันเวียนหัว
‪ผมจะพาลูกไปหาแม่คุณ ผมเลี้ยงไม่ไหว
‪- ถามจริง ‪- จริง
‪คุณกำลังขู่ฉันเหรอ
‪แก้แค้นสินะ
‪ขี้เกียจนี่
‪ถ้าคุณพาลูกไปที่นั่น
‪พวกเขาจะจมปลักอยู่ในที่ดักดานนั่น
‪กับความอุบาทว์ชาติชั่วทั้งหมดที่ฉันหนีมา
‪ฉันคิดจริงๆ แหละว่าคุณเฮงซวย
‪แม่ฉันเรียนไม่จบด้วยซ้ำ
‪แล้วยังไงวะ
‪- แม่คะ ‪- ว่าไงจ๊ะ
‪แม่ปอกให้ยาวเป็นงูได้ไหม
‪ว่าไงนะ
‪แม่ปอกให้ยาวเป็นงูได้ไหม
‪นะคะ
‪- แม่ปอกให้หมดเลยได้ไหม ‪- ได้จ้ะ
‪อย่าให้ขาดนะคะ
‪จ้ะ แม่จะไม่ให้ขาด
‪แม่ว่ามันเป็นงูบกหรืองูทะเล
‪งูทะเล ใช่
‪อย่าให้มันขาด ปอกให้ยาวเป็นงู
‪อย่าให้มันขาด
‪มันยาวจังเลย
‪ยาวกว่าครั้งไหนๆ
‪มันขดตัวเองได้ไหม
‪ขดนิดหน่อย
‪มันขดตัว
‪แม่คะ แม่จะไปไหน
‪แม่จะไปไหนคะ แม่
‪- แม่คะ ‪- แม่จะกลับมาไหม
‪แม่จะกลับมาเมื่อไหร่
‪แม่คะ
‪- แม่จะไปไหน แม่จ๋า ‪- แม่จ๋า
‪แม่คะ
‪- เต้นกันไหมครับ ‪- ไม่ค่ะ ขอบคุณ
‪- เต้นเถอะ ‪- ก็ได้
‪ตรงนี้ คุณวางกระเป๋าไว้ตรงนี้ได้
‪ฉันชอบเพลงนี้มาก
‪เลด้า ผมว่าคุณกลับไปดีกว่า
‪วิลเหรอ
‪มีอะไรหรือเปล่า
‪มันสวยดีนะ
‪ของขวัญที่คุณให้นีน่า ‪เธอซาบซึ้งในความเอื้อเฟื้อของคุณ
‪โอเค
‪ผมมีเรื่องจะขอร้อง
‪- อะไร ‪- ผมขอขึ้นไปได้ไหม
‪ไม่ได้หรอก
‪โอเค
‪นีน่าอยากรู้ว่าคุณจะเต็มใจ ‪ให้เราใช้ห้องพักคุณสักสองสามชั่วโมงไหม
‪ช่วยบอกนีน่าทีว่าฉันอยากคุยกับเธอ
‪- เมื่อไหร่ครับ ‪- เมื่อไหร่ก็แล้วแต่เธอ
‪สามีเธออยู่ที่นี่ถึงวันอาทิตย์ ‪งั้นก็คุยก่อนหน้านั้นไม่ได้
‪วันจันทร์ก็ได้
‪คุณโมโหเหรอ
‪- เปล่า ‪- ท่าทางคุณโมโห
‪เปล่า วิล คนดูแลห้องพักฉัน ‪รู้จักนีน่าและทำธุรกิจกับสามีเธอ
‪ไลล์น่ะเหรอ ให้เขา 20 ยูโร ‪เขาก็ไม่ปริปากแล้ว
‪ทำไมคุณถึงเจาะจงมาถามฉัน
‪นีน่าขอให้ผมมาถาม
‪ราตรีสวัสดิ์
‪ลุกขึ้น
‪- ลุกขึ้นค่ะ ‪- เอเลน่า
‪ลุกค่ะ
‪ลุก
‪ลุกขึ้นสิ
‪ลุก…
‪ลุกขึ้น
‪แม่คะ ลุกสิ
‪ลุกไปทะเลค่ะ แม่
‪- ไปทะเลค่ะ แม่ ‪- ฉันพาไปเอง
‪ฉันไปเอง
‪อย่ายุ่ง
‪มาจ้ะ
‪ให้ช่วยถือกระเป๋าไหมครับ
‪- อะไรนะ ‪- ให้ช่วยไหม
‪ป้าสั่งให้ผมมาถาม
‪ไม่ต้อง ขอบใจ
‪คะ
‪นีน่าค่ะ
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี
‪นึกว่าต้องวันจันทร์คุณถึงจะมาได้
‪ค่ะ
‪ฉันขอเวลาแต่งตัวแป๊บนึง
‪ไม่ค่ะ ฉันมีเวลาแป๊บเดียว ฉันแค่…
‪ฉันบอกแคลลี่ว่า ‪จะมาหยิบยาพ่นจมูกให้เอเลน่า
‪เพราะแกชอบเล่นน้ำ
‪และแกเป็นหวัดไม่เลิก ก็เลย…
‪นั่งก่อนสิ
‪ที่นี่น่าอยู่นะคะ
‪ใช่ คุณอยากได้กุญแจใช่ไหม
‪ถ้าคุณไม่ว่าอะไร
‪ไม่ค่อยขึ้นอยู่กับฉันหรอก
‪ไม่เหรอคะ
‪คุณบอกฉันว่าคุณมีความสุขกับสามี
‪ใช่ค่ะ
‪ใช่ คุณบอกฉันว่าคุณมีความสุขกับทุกอย่าง
‪ใช่ค่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪คุณคิดว่ายังไง
‪ฉันว่าคุณอยากทำอะไรก็ทำเถอะ
‪บ้านคุณอยู่ที่ไหนคะ
‪เคมบริดจ์ ใกล้ๆ บอสตัน
‪- ฉันจะไปหาคุณ ‪- งั้นฉันจะทิ้งที่อยู่ไว้ให้
‪โอเค
‪- มันจะผ่านไปไหมคะ ‪- อะไร
‪ฉันไม่รู้จะเรียกว่าอะไร
‪ฉันซึมเศร้าหรืออะไรสักอย่าง…
‪แต่มันเป็นๆ หายๆ
‪ไหนคุณพูดว่ารีบอยู่ไง
‪ค่ะ
‪ถ้ามันรู้สึกดีมาก งั้นทำไมคุณถึงกลับไปหาลูกๆ
‪ฉันเป็นแม่พวกเขา ‪ฉันกลับไปหาเพราะฉันคิดถึง
‪ฉันเป็นคนเห็นแก่ตัวมาก
‪ฉันมีอะไรจะให้คุณอีกอย่าง
‪คุณไหวไหม
‪ค่ะ เป็นแค่เวลาลุกเร็วเกินไป
‪อะไรเนี่ย
‪คุณเจอมันเหรอ
‪- เจอที่ไหนคะ ‪- เปล่า ฉันขโมยมา
‪ทำไม
‪- ฉันก็ไม่รู้ ‪- คุณไม่รู้เหรอ
‪ใช่
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪คุณคิดว่าตุ๊กตาไม่ดีต่อเราหรือยังไง
‪- ฉันแค่เอามาเล่น ‪- เล่นเหรอ
‪เราวุ่นวายกันไปหมด
‪คุณก็เห็น
‪ฉันเป็นแม่ที่แปลกคน
‪- เชี่ย ‪- ฉันขอโทษ
‪บ้าที่สุด บ้าฉิบหาย
‪นีน่า เอากุญแจไป
‪ฉันกลับคืนนี้ ห้องพักจะว่างถึงปลายเดือน
‪- ฉันขอโทษ ‪- ฉันไม่อยากได้อะไรจากคุณ
‪คุณยังสาว และมันไม่หายไปหรอก
‪- เรื่องพวกนี้ไม่หายไป ‪- แกมันโรคจิต
‪ระวังตัวให้ดีเถอะ อีบ้า
‪นั่นอะไรคะ
‪เขาเรียกว่าสะดือ
‪- ทำไมถึงเรียกว่าสะดือ ‪- มัน…
‪ที่เรียกว่าสะดือเพราะว่า…
‪- สะดือเรียกอีกอย่างว่าอะไรรู้ไหม ‪- ไม่รู้ค่ะ
‪- ปุ่มท้อง ‪- ปุ่มท้อง
‪ปุ่มท้อง ใช่จ้ะ ถูกต้อง
‪- ปุ่มตด ‪- ดูเหมือนปุ่มท้องนะ
‪มันดูเหมือนปุ่มท้อง
‪ลูกนั้นดูเหมือนสะดือจุ่น
‪ส่วนอีกลูกเหมือนสะดือโบ๋
‪- ฮัลโหล ‪- เบียงก้า แม่เองนะ
‪แม่! มาร์ธา
‪ลูกอยู่นั่นทั้งคู่
‪- หวัดดีค่ะ แม่ ‪- มาร์ธา ลูกรัก
‪หนูฝากข้อความไว้ตั้งหลายครั้ง ‪นึกว่าแม่ตายไปแล้ว
‪- ตายเหรอ ‪- ใช่ค่ะ
‪แม่ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ
‪จ้ะ แม่ยังมีชีวิตอยู่
‪ว่าไปสิ
‪เล่าให้แม่ฟังทั้งหมด
‪ปอกให้ยาวเป็นงู อย่าให้มันขาด
‪ปอกให้ยาวเป็นงู…
‪(สร้างจากนิยาย "ลูกสาวที่สาบสูญ" ‪โดย เอเลน่า เฟอร์รานเต้)
‪คำบรรยายโดย สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช