To on zbudował agencję. A teraz chce wrócić!
- Chciała go zabić. - Sylvie?
- Gdzie ona jest? - Nie wiem.
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Gałęzie przeciążają Tkalnię Temporalną.
- Jaką Tkalnię? - Niedobrze.
- Musimy przyciąć nowe gałęzie. - Tego nam nie wolno!
Na gałęziach toczy się ludzkie życie.
Też miałaś życie na linii czasu.
Ty również. Wszyscy jesteśmy Wariantami!
- Nic nie jest jak dawniej. - Wszystko jest jak dawniej!
Dox i jej ludzie włamali się do arsenału.
Jesteś wreszcie!
A oto nasz wariant.
Renslayer.
Nie mam przyjaciół. Nie mam nikogo.
Nie zawiodę cię.
- Sylvie, czekaj. Stój. - Co ty robisz?
Chcę, żebyś była szczęśliwa.
Ale ja nie jestem tobą.
Chcę wiedzieć, co się stało na Końcu Czasów.
Znajdź Sylvie.
Na co masz ochotę?
Spróbować wszystkiego.
I co?
ROK 1977, ŚWIĘTA CHRONOLOGIA, LONDYN, ANGLIA
- Sylvie tu nie ma. - Już to wiesz?
- Od razu czuję. - Ale czemu?
- Za bezpiecznie. - Okej.
Żadnej wojny. Zero apokalipsy. Nie w jej stylu.
Kobieta zmienną jest. Bo na TemPadzie
Łowcy X-5 coś piknęło, zanim padł.
Skoro padł, to znalazła go pierwsza.
- Na stówę. - Coś w tym jest.
Ale chcesz znaleźć Sylvie, tak?
Skoro Dox i X-5 gdzieś zniknęli,
to nasz jedyny trop.
NA EKRANACH
BRAD WOLFE ŚWIRUS
Tak!
X-5 został aktorem?
Może to przykrywka.
Bardzo dopracowana.
Jak dzieciaki? Jak się masz?
Jakie uczucia budzi w tobie ta nagła sława?
Uczucia to nie wiem, ale jestem ciacho.
Popatrz tylko.
Nieźle, co?
Z Brigitte Bardot to prawda?
Ron, nie pytaj mnie o to teraz.
Co ty? Jestem z dziewczyną.
Ten temat jest w sejfie. W sejfie.
- Och, ty. - Będzie Świrus Dwa?
Coś dla zagorzałych fanów?
Mobius!
Miło, że nie zapominasz o maluczkich.
Kiedyś z nim pracowałem.
- Świetnie wyglądasz. - Dziękuję bardzo.
Ty też nieźle. Musimy pogadać.
- Może potem, co? - Lepiej teraz.
- Co ty tu robisz? - Cześć.
- Hej. Hej! - W porządku?
Świetnie.
Cieszę się, że was widzę.
Muszę wam wytłumaczyć, co tu jest grane.
- Jasne. - Ale najpierw
proponuję drinka. Czego się napijecie?
- Zaskocz mnie. - Dobrze, a ty?
- Ja dziękuję. - Dobrze. Czyli whisky.
Możemy się napić, bo jesteśmy na służbie.
- Ucieka? - Ucieka.
O matko, to Brad Wolfe. Mogę autograf?
Dla fanki wszystko... Hej!
Jesteś cała?
Brad. Stój!
Stój! Chodź tu.
Przestań, Mobius. Zniszczysz mi życie tutaj.
Życie tutaj?
Wciąż się cieszysz?
No nie!
X-5, daj spokój. Serio wierzysz, że mi uciekniesz?
Tak.
A ten w garniaku dokąd?
Gdzie się wybierasz, elegant?
Zgubiłeś bilety do opery? Tak? O mamuniu!
- No już. Rany! - Ty dokąd?
- Okej. - A tak.
Źle trafiłeś.
Poczekajcie chwilę. Okej? Spokojnie.
Do tyłu. Wynocha.
Hej! Won.
Znalazł się jeden twardziel.
- Mało to subtelne. - No, jasne.
Wezwać kaskadera?
Fajny trik. Bardzo fajny.
Zostaw tę magię i walcz fair.
W mordę!
Życie nie jest fair.
Nie zrobiłem nic złego.
To czemu uciekasz?
Przesoliłeś trochę na mój gust. Cały ten teatr cieni.
Dla mnie w punkt.
Analitycy do działu chronomonitoringu.
- Do twarzy ci. - Ale masz zabawę.
Ciaśniejszy niż się najpierw zdaje, nie?
Tak. Załatwię ci luźniejszy.
- Co to? - TemPad.
- Co z nim zrobiłeś? - Dodałem kolorowych guziczków.
Powiesz, czy znalazłeś Sylvie, jak sobie trochę posiedzisz.
Bo jestem przestępcą, co?
Właź do środka.
Jazda!
Idziemy.
Nie poszedł grzecznie?
Grzecznie nie umie.
Ale będzie mówił, jak się tu pokisi.
- Co z tym? - Niech Ubi obejrzy.
Ubi? Jesteś?
Uroboros?
Dobry w tym jestem.
Te druciki trzeba zapleść i...
Tylko porządnie, żeby dobrze trzymały.
- Ubi? - Cześć.
- Jak tam? - Z Wrzecionem kiepsko.
Ale pracuję nad ulepszeniem, które pozwoli mu
przerobić te nowe gałęzie.
On to załatwi.
A mógłbyś zerknąć na tego TemPada?
Pokaż.
Ciekawe.
Jasne, mogę się tym zająć.
Czy jest to ważniejsze niż zapobieganie implozji temporalnej?
- Nie. - Nie. Koncentruj się
- na implozji. - Tak.
Rozsądnie. Okej.
Wszystko, co musicie o tym wiedzieć, napisałem tutaj.
Namierzyłeś już TemPada Renslayer?
- Sprawa Renslayer? - Czemu szepczesz?
To tajna misja, nie?
Renslayer zabiła C-20,
próbowała zabić Mobiusa, uwięziła mnie w pętli
i chciała opanować Agencję.
Czemu namierzanie jej TemPada ma być tajne?
- No tak. - Tak.
Jak na razie nic.
Odkąd Minutka padła, analitycy robią wszystko na piechotę.
A jeszcze przybyło gałęzi.
Igła w stogu siana.
Ale mam coś innego.
Renslayer wyczyściła swojego TemPada,
ale ustaliłem, od kogo dostała ostatnią wiadomość.
Od kogo?
Czyli to przykręcić z powrotem?
Tak było na stronie siódmej.
Nie. Sekcja 42 łączy się z menadżerem systemu.
To ten z lampką?
- Już próbowaliśmy. - Spróbuj znów.
Tylko to musi być wciśnięte, nie?
Za skomplikowane.
Jestem na złej stronie czy...
To jest do góry nogami?
- Nic nie kojarzę. To bełkot. - Mobius.
Pomogę ci skojarzyć. Jak tego nie rozgryziemy,
to wszystko przestanie istnieć. Implozja czasowa.
- Okej, już. - Casey, powiedz im to, co mnie.
Panna Minutka pomaga Renslayer.
- Co? - To wyjaśnia ciszę w eterze.
Chwila.
Gdy byłem w przeszłości,
to słyszałem
starą rozmowę między Renslayer a Tym, Który Trwa.
Rozmawiali jak wspólnicy.
Co za... zaskakująca osoba.
Święte słowa.
Gdzie są Renslayer i Minutka?
Nie wiem, będę szukał.
Jeśli TemPad coś pokaże, dam znać.
Ale to może potrwać, więc...
- A jak wam idzie? - Tak sobie.
W porządku. Damy radę.
- Kiedy chciałeś powiedzieć... - Co to?
Podrasowany TemPad.
- Do czego służy? - Właśnie usiłujemy to ustalić.
X-5 twierdzi, że blokuje namierzanie AOC.
Nie wydaje mi się.
Proszę.
Nie czytaliście Instrukcji?
Nie znam jej na pamięć, ale...
Chwilę potrwa, nim ustalę, co zmodyfikowano,
ale na pewno nie służy do blokowania namierzania.
Od tego zaczniemy przesłuchanie.
Weźmy się za Brada Wolfe'a.
- Tak, i to porządnie. - Dziękuję.
Tylko proste pytania. Gdzie jest Dox?
Gdzie Sylvie? I co zrobił z TemPadem?
Tylko to nas interesuje, okej?
Ale Brad oczywiście zna nas i nasze metody.
Zanosi się na niezłe szachy.
Warto pamiętać, że Brad to siusiak.
Nie dajcie się sprowokować. Okej? Loki?
Co?
Chodźcie.
Witam ponownie! Może zdejmiesz mi obrożę
i zacznij traktować jak przełożonego?
- Ja tu nie pracuję. - Faktycznie.
To nie odzywaj się.
Co robiłeś w tym punkcie chronologii?
- Karierę w filmie. - Nie zawracaj głowy, X-5.
- Jestem Brad. Bradley. - Dobra, Brad.
Przejdźmy do rzeczy, dobrze?
Co zrobiłeś z tym TemPadem?
- Odpowiedz. - Blokuje namierzanie.
- To nieprawda. - Co ty powiesz!
- Do czego służy, X-5? - Brad.
Na czyj rozkaz zostałem uwięziony?
Bo tutaj nie widzę nikogo z odpowiednią szarżą.
Nie potrzebuję zgody, by aresztować łowcę, który zszedł z posterunku.
Świetne. Doskonałe.
A to nie ty bredziłaś o tym,
że wszyscy mamy życie na linii czasu?
No, to żyłem swoim życiem. Co macie przeciwko temu?
Chodzi o ludzkie życie.
O ludzkie życie?
Masz tupet.
„Chodzi o ludzkie życie”.
Wszyscy wiedzą, co tu wyczyniasz, wiesz?
I że chcesz odpokutować za wszystkie potworne,
koszmarne rzeczy, jakie odwaliłeś w życiu, ty umysłowy kurduplu.
- Dość tego. - Nie, Mobius.
To wciągające.
- Dawaj dalej. Podoba mi się. - Dobrze.
Wszystko, co ty i Sylvie zrobiliście dla naszego dobra,
- tylko pogorszyło sytuację. - Naprawdę?
Czytałem twoje akta.
To przez ciebie. Ty jesteś problemem.
Wszystkie twoje warianty go mają.
Myślisz, że jesteś wyjątkowy, a to nieprawda.
Nieważne, za kogo się przebierzesz,
kogo małpujesz, co nakłamiesz ludziom
i samemu sobie.
Jak byś nie kombinował, zawsze wszystko spaprzesz.
Mobiusowi, B-15,
własnej matce.
To twoja specjalność.
Przegrywasz. Jesteś przegryw.
Loki.
Nie strugaj bohatera, stary.
Jesteś ten zły.
To ci wychodzi. Rób to.
Dzięki, Brad.
Bardzo dziękuję.
Jestem wzruszony.
Masz rację.
Robiłem różne koszmarne, potworne rzeczy.
Chyba faktycznie jestem, jaki mówisz. On zaświadczy.
Oto cały ja. Przegryw.
Zawsze tak było. Zawsze tak będzie.
I chyba już za długo
- tłumiłem swoją naturę. - Loki.
Może po prostu czekałem.
Świadomie odwlekałem ten moment, gdy znów zacznę
robić koszmarne,
potworne rzeczy - tobie.
Ale zapytam jeszcze raz.
Gdzie jest Sylvie?
Masz na jej punkcie obsesję.
- Na terapię go. Polecę wam kogoś. - Dobrze. Chodź.
Pomoże mu to przepracować.
Weź go na smycz, Mobius.
Zrobiło się trochę nerwowo.
Znasz taki kawał? Puk, puk.
- Kto tam? - Brad.
- Jaki Brad? - Taki już jest szołbiznes.
Nie chcę, by cię to spotkało.
Pójdź nam na rękę i odpowiedz na pytania,
a ja cię odstawię z powrotem, zanim o tobie zapomną.
Co ty na to?
- Zrobisz to? - Tak.
- Obiecujesz? - Tak.
Widzicie go? Urodzony z ciebie aktor.
Żaden aktor. Analityk. Ale dziękuję.
Nie jesteś analitykiem. Ani ja łowcą.
To wszystko fikcja.
Kim jesteś na linii czasu? Wiesz?
Nieważne.
Ważne, bo to tutaj to fikcja.
- Okej. - Agencja to nie twój dom.
Mobius to nie twoje nazwisko.
Kwestia przyzwyczajenia.
Nie zastanawiasz się, jak wyglądało tamto życie?
Kto w nim na ciebie czeka? Nie obchodzą cię?
Wiesz, że nas porwali.
Że ukradli nam życiorysy. I wciąż tu jesteś?
To trochę dziwne. Powinieneś się obudzić.
- Nie śpię. - Tak. Śpisz.
- Pobudka, Mobius. - Nie śpię.
- Śpisz. A póki śpisz, jesteś nikim. - Nie.
Ona nie istnieje. O nim nawet nie wspomnę. Ale ciebie nie ma.
Póki się nie obudzisz, będziesz własnym cieniem.
Sam jesteś cieniem! Cieniem i cieniasem.
Cieniaskiem.
Mobius! Tak!
- Co to było? - Nic.
- Wszystko gra? - Tak.
- Co się tam stało? - Nic.
- Wyglądało, że coś. - To taktyka.
- Zalazł ci za skórę. - Nie.
Nie zalazł mi za skórę. Raczej tobie.
Mobius, coś ci jest? Nie widziałem cię jeszcze takiego.
- Jakiego? - Ja cię nie oceniam.
Chyba jednak tak. Jestem specem od takich gierek.
- Gdzie jesteśmy? - Szedłem za tobą.
Nie, ja za tobą.
Mobius. Idziesz przede mną.
Może kawałek placka?
- Z limonką. - Jasne. Chodź.
Dobry.
Tak.
Słuchaj. To nie była taktyka.
Odbiło mi.
Nie szkodzi.
Zdarza się.
Czasem się nazbiera tyle złości, że w końcu człowiek wybucha.
Pamiętasz, jak kiedyś
tak się wkurzyłem na ojca i brata,
że przybyłem na Ziemię
i najechałem na Nowy Jork z armią kosmitów?
Kamieniem Umysłu chciałem załatwić Starka.
Nie wyszło, więc zrzuciłem go z budynku.
Coś ci powiem.
- To nie była taktyka. - Tak.
Odbiło mi.
Po prostu uczucia czasem biorą górę.
Święta prawda.
Muszę o coś spytać.
Łowca X-5 najwyraźniej
trafił w czuły punkt.
Nie korci cię, że odwiedzić tamto życie?
To jest ostatnia rzecz, jaką teraz warto się zajmować.
Nie jesteś ciekawy?
Nie chciałbyś zobaczyć życia, jakie prowadziłeś,
zanim porwali cię do Agencji?
- Nie. - Czemu?
- To nie jest moje życie. - Kiedyś było.
Ale nie jest. To jest.
Chciałbym podziękować tym, co mnie tu sprowadzili.
I fundnęli ciacho.
Nie wiesz, co straciłeś.
Życie w agencji to jedyne, jakie znam. Jest świetnie.
Rozumiem cię. Bo tamto życie mogłoby
okazać się złe i...
Albo dobre. Złe to pół biedy.
Ale jeśli było dobre?
Chciałbyś, żeby ci to chodziło po głowie?
- Raczej nie. - Jasne.
X-5 nic nie powie.
Powie wszystko. Trzeba tylko go rozpracować.
To o co nie pytamy tym razem?
X-5 to doskonały łowca.
Zna się na swojej robocie.
Czy to prawdopodobne, że spędził tam taki kawał czasu
i nie znalazł Sylvie?
Ona całe życie się ukrywa. Nie znalazł jej.
Chyba że pomógł mu ten chytry TemPad.
Czyli znalazł ją i nic nie zrobił,
a ona nie wie, że ją znalazł. To ma sens.
Pomyśl. Znalazł ją, ale na razie nie aresztował,
bo chce się nacieszyć swoim super życiem na linii czasu.
- Życiem Brada Wolfe'a. - Kto by nie chciał?
Właśnie.
Teraz musi już tylko nam się do tego przyznać.
I tylko on wie, gdzie jest Sylvie.
Musi to wyśpiewać.
Kombinuj, w końcu jesteś bogiem Psot.
Tak czy nie?
Status Wrzeciona niestabilny.
Wymagana szybka naprawa.
Status Wrzeciona niestabilny.
Wymagana szybka naprawa.
UWAGA BRAK DOSTĘPU NIEWŁAŚCIWY PROFIL TEMPORALNY
O nie.
Cześć.
Hej, Loki. Gotów na rundę drugą?
Potrzebuję jeszcze jednej sesji.
Chcę zrzucić coś z serca.
Chcesz dokręcić śrubę tym razem?
- Coś w tym stylu. - Okej.
Gdzie B-15?
Tym razem nie będzie jej z nami.
Czaję. Przychodzicie bez B-15,
a ja mam uwierzyć, że będziecie mnie torturować?
Ujmę to jak najprościej.
Masz informacje, na których nam zależy.
Ale nie chcesz ich ujawnić.
Jak się dogadać?
- Jesteście zdesperowani. - Coś w tym jest. Ma rację.
Jesteśmy zdesperowani.
Będę szczery, to nasza ostatnia opcja.
- A twoja ostatnia szansa. - Sprytne.
Który z was napisał scenariusz?
Twardy z ciebie orzech do zgryzienia,
więc musimy wytoczyć najcięższe...
Mobius, konsola.
A, tak.
Bez niej to żadna zabawa. Czekajcie.
Otwórz.
- Hej. Loki? - Tak naprawdę
istnieje jeszcze jedna opcja.
Nie! Hej!
Rozgryzłeś nas, Brad.
Wiedziałem, że tak się to skończy, bo bystrzak z ciebie.
Dlatego napisałem własny scenariusz.
Loki, to nie fair. Otwieraj!
Ale to nie działa bez konsoli, więc...
Co chcesz zrobić?
Bez tej?
Dobra. Czas na mały quiz.
Zalazłeś Sylvie? A jeśli tak, to gdzie?
Niby proste pytanie, ale zdziwisz się, ile dostarczy nam rozrywki.
To już podłączone.
Prawie się nabrałem.
Nie umiesz się tym posługiwać.
Nie strugam bohatera, Brad.
Jestem ten zły. Pamiętasz?
Nie. Loki.
Nie o takie psoty mi chodziło!
Hej! Loki, nie jesteś zły.
Popatrz tylko.
Powiedziałem ci parę przykrych rzeczy,
wspominałem o twojej matce. Przepraszam cię za to.
- Mobius! Chodź tutaj! - Zamknięte, Brad!
Lepiej to odłóż.
Nie masz pojęcia, co robisz.
A to do czego jest?
Wybacz. Można zrobić krzywdę.
Nie naciskaj guzików na oślep.
Mobius, chodź.
To wymaga sporej wprawy.
Tak. Bardzo dużej wprawy.
Możesz mnie tym zabić.
Mogę?
Interesujące.
Wyłącz to.
Loki, wyłącz.
Spróbuję tak.
Okej. Dobra.
Przepraszam. Zmniejszyłem.
Słuchaj, nie wiem, gdzie są Dox i inni. Jasne? Nie wiem.
Nie wiem, czy słyszałeś,
ale mam na sumieniu koszmarne rzeczy.
Właśnie. I popełniasz kolejny.
Zastanów się może nad sobą. Okej!
Metodą prób i błędów.
Przysięgam, nie wiem, gdzie są.
Brad. Jesteś taki przekonujący.
Aż chcę ci uwierzyć, ale... Świetny z ciebie aktor.
Naprawdę nie wiem. Słowo.
Co za talent.
- Nie znam ich planów. - Powiedz prawdę.
- Wiem, że kłamiesz. - Okej.
Skłamałem. Okej?
Wysłali mnie, żebym szukał Sylvie, ale zwiałem.
Czyli kazali ci odszukać Sylvie, a ty zwiałeś?
Tak.
Jakiego wyroku może oczekiwać zasłużony oficer za odmowę wykonania rozkazu?
Ty i Dox? Jakoś nie wierzę.
Okej. Słuchaj, przysięgam.
Chciałem tylko odzyskać dawne życie.
Bo... to wszystko jest fikcją.
Skoro to wszystko fikcja, to ty też.
Czekaj!
Po prostu powiedz mi, gdzie jest Sylvie.
Dobrze.
Powiem ci, gdzie jest.
Ma nowe życie.
No i proszę.
Nareszcie.
Czemu tak utrudniasz sobie życie, Brad?
Jeszcze jedno, mówisz, że olałeś misję.
Ale najpierw ją znalazłem. Jest na gałęzi.
- Wie, gdzie jest Sylvie. - No?
- Wystarczyło parę psot. - Plus świetny plan.
Dziękuję. Chodź, Świrus.
- Chcecie powiedzieć, że to był... - Świetny występ.
Jak powiem, gdzie jest, wypuścicie mnie?
Nie. Pokażesz nam.
Hej, Ubi. To jest Casey. Pomoże ci.
- Wszyscy zginiemy! - Ubi?
Wszyscy zginiemy!
Miło mi.
- Wszyscy zginiemy. - O co ci chodzi?
Nie mogę otworzyć grodzi.
Próbowałeś kod obejścia C-12?
To nic nie da.
- Skąd wiesz? - Sam go napisałem.
Chwila.
Ty jesteś Uroboros?
- Tak. - Autor Instrukcji AOC.
- Czytałeś? - Znam ją prawie na pamięć.
Podpiszesz mój egzemplarz?
- Jasne. Z przyjemnością. - Tu, koło zdjęcia.
Chwila.
Mówiłeś, że zginiemy.
A, tak. Grodzie są zamknięte.
Otworzyć je może tylko twórca kodu
przy pomocy skanu profilu czasowego.
Ten, Który Trwa.
Który nie żyje.
I nie ma Minutki, która mogłaby obejść logowanie. To koniec.
Musimy skłonić
zbuntowaną sztuczną inteligencję, by wróciła do pracy?
Coś musimy zrobić. I to szybko.
Gałęzie się rozrastają.
Tkalnia jest coraz bardziej przeciążona.
Zbuduję aparaturę,
ale jeśli nie wejdziemy do systemu, wszystko na nic.
ROK 1982 ODGAŁĘZIENIE CHRONOLOGII
BROXTON, STAN OKLAHOMA
- Idź. - Brad, z góry uprzedzam,
jeśli nas nabierasz, wracasz prosto do pudełka.
Chcesz, żeby znów cię pozgniatało?
Hej! Okej. Spokojnie. Ona tu jest.
Jest tutaj. Więc po prostu idźcie
do środka i pamiętajcie, że to ja was tu przyprowadziłem
i że mamy umowę. Okej?
Wy idźcie, a ja będę wracał.
Chwila. Coś ty taki nerwowy?
- Przez ciebie się stresuję. - Nie jestem nerwowy.
- Jasne? - Ale chcesz uciekać.
Nie tęsknię do warianta, który skasował mi czterystu kolegów.
Więc chcę... Po prostu otwórz portal i...
Jak myślisz?
Jeśli ona tam jest, muszę się dowiedzieć, co wie.
Ja będę gadał. Bądź gotów.
Dorzuć słomek do dyspensera, okej?
Już to zrobiłam.
Bill, zamówienie gotowe.
Dzięki, Sylvie.
Ale napięcie.
Może zostawimy ich samych? A my wrócimy sobie do agencji.
Co ty bredzisz? Nie.
Bez gorącego ciastka się stąd nie ruszam.
Nie.
Cześć.
Słuchaj, jestem zajęta. Zamówisz coś czy jak?
Możemy pogadać?
Za pięć minut mam przerwę.
Przerwa jest krótka, mów szybko.
Wiem, że nie cieszy cię mój widok.
To prawda.
Ja...
Nie chcę ci robić żadnych kłopotów.
To po co tu jesteś?
Zabrzmi to dziwnie.
Ale mam pewien problem.
Skomplikowany.
Miota mną między czasami.
Przeszłym i przyszłym. To znaczy, byłem w przeszłości...
Do brzegu, Loki.
Byłem w przyszłości i widziałem cię.
Coś było nie tak z agencją i ty tam byłaś. Chcę wiedzieć czemu.
Czyli znasz przyszłość? Fajnie.
Wolałbym nie znać.
Chciałabym, żeby agencję szlag trafił,
ale nie mam zamiaru tam wracać.
Mam tu życie, nie uciekam. Jestem szczęśliwa.
To wyjaśnij, co widziałem.
- Nie wiem. Mam to gdzieś. - To przyszłość. Zdarzy się.
Jesteś pewien?
Czyli uważasz, że przyszłość, to gotowy scenariusz?
A oboje wiemy, że tak nie jest. Już nie.
Dzięki mnie.
Omotaj mnie. Zobaczysz to, co widziałem.
Nie chcę zobaczyć. Ani mieć z tym nic do czynienia.
Nic nie wiem.
Jeśli się jakoś nie dogadamy, to ta gałąź czasu może zniknąć.
- Masz tupet się tu zjawiać. - Tupet?
Tu już nie chodzi o agencję. Tu chodzi o rzeczywistość.
Podoba ci się tu?
Dobrze ci tutaj? Zadomowiłaś się?
Jeśli Ten, Który Trwa mówił prawdę,
Agencja stanowi jedyną linię obrony.
A z tego, co wiem o tobie,
to nic nie uratuje tego świata przed totalną zagładą.
Gdy zabraknie agencji, to wszystko
zniknie.
Myślałem, że szykujesz nam jakąś pułapkę.
A ty nam szykowałeś pyszny posiłek. Dziękuję.
Co się tam dzieje?
Analizują każdą chwilę swojego związku, którego zresztą nie było?
Zrozum, to bardzo zawiła relacja.
Jest co omawiać, jak człowiek
- zwiąże się z samym sobą. - Fakt.
Przeciwieństwa się przyciągają? Nie.
A co to jest?
Strasznie to dziwne.
- Dałem wam Sylvie. - Tak.
Dotrzymałem umowy.
- Więc ty też dotrzymaj. - Dotrzymam.
Odstaw mnie do Świętej Chronologii.
Porozmawiaj ze mną chwilę. O naszym szalonym życiu.
Nie tak dawno
krzyczałeś, że nie istnieję.
Więc uniosłem się i torturowałem cię troszkę.
A teraz, proszę,
kulturalnie spożywamy posiłek.
Dałeś mi w twarz. Nie zapomnę...
Postawiłem ci shake'a. Okej?
Cieszmy się chwilą. Opowiedz o Świrusie.
- Ale że co? - Cokolwiek.
- Przestań. - Proszę.
- Nie obchodzi cię mój film. - Widziałem plakat.
- Wyglądał strasznie. - Ale nie jest.
To nie horror. Tylko dramat gotycki, jasne?
- Tak? - Poważne kino, rozumiesz?
Nie licz na wejściówki. Kup bilet. Nic ci nie załatwię.
Dobra. Kupię.
Może weźmy to na wynos?
Co powiesz? Zapakują ci.
Bierzmy na wynos i zabierajmy się stąd.
- Co ty na to? - Jakby się płyta zacięła.
„Wracajmy do Świętej Chronologii”.
A teraz w kółko „chodźmy stąd”.
To jednak zasadzka?
Co się dzieje?
Nic.
Muszę wracać do pracy.
Dałaś wszystkim wolną wolę i spadasz?
Tak to działa. Nie ma za co.
A jeżeli wróci? Jego warianty? Co zrobisz wtedy?
Pozabijam.
Przepraszam na chwilę. Zdaje się, że Brad
ma dla nas jakąś rewelację.
Będzie Świrus 2. Obaj w nim zagracie.
- Możemy czekać cały dzień. - Nie możecie.
Pogadamy o tym w Agencji.
- Nie. Tu i teraz. - Już.
Dobra. Jeśli zostaniemy, wszyscy zginiemy.
Oni zginą. Ta w pomarańczowym też.
Ale przede wszystkim zginiemy my.
To wszystko zniknie. Chyba...
- To wszystko dla Sylvie? - Nie wierzę.
- Chcą zniszczyć wszystkie gałęzie. - Włącznie z tą.
- Dokąd idziemy? - Pokażę wam.
- B-15 wzywa. Chodź. - Ekstra.
Jednak przycinamy gałęzie?
Na gałęziach wyskakują kolejne cele.
Kto nas atakuje?
- Co się dzieje? - Mobius. O co chodzi?
Dox nie szukała Sylvie.
Chce przyciąć wszystkie nowe gałęzie.
Już zaczęła. Mobius, ona ich wszystkich zabije.
Żadnego porządku.
Namierzajcie ładunki.
- Jak wyposażenie? - Kończą się ładunki.
O co chodzi z tymi portalami?
Są zdaje się sterowane TemPadami.
Więc to była ta modyfikacja Brada.
Przycięli 30 procent gałęzi.
Czy Mobius jest już na miejscu?
Mobius, oni mordują miliardy.
Musisz powstrzymać Dox.
Wszyscy mają ładunki resetujące.
Tak niszczą tyle gałęzi jednocześnie.
Łączą się przez ten panel.
To nasz cel.
- Odciągnę ich. - Dobra.
Misja zagrożona.
Wysadzać co się da!
Trzeba to zatrzymać. Da się rozbroić ładunki?
Jeśli je namierzymy. Za dużo ich jest. Wezwę Ubiego.
Tutaj!
Spóźniliśmy się. Kończ!
Nie przekombinuj.
To wszyscy ludzie Dox?
Poza tymi, co uciekli.
Mobius, wracajcie.
Loki, chodź.
PRZYCIĘTE LINIE CZASU
To ludzie.
Ludzkie życie.
Namierzyłem TemPada Renslayer.
- Sylvie... - Na więcej was nie stać?
Nie mogliśmy nic zrobić.
Ładna mi obrona.
To Agencja jest problemem. Jest przegniła. Zepsuta.
Wracam do domu. Jeżeli istnieje.
Proszę, nie odchodź. O wiele trudniej
jest zostać.
Hej, Sylvie. Wszystko gra?
- Tak tylko pytam. - Tak. Spoko. Dzięki.
Nie ma sprawy.
A będziesz jutro w robocie?
Tak.
- Fajnie. - Jack?
Mama po ciebie przyjedzie?
Tak. Niedługo będzie. Dobrze jest.
Dobranoc.
Pa.
Napisy: Kuba Wecsile