Jestem Loki z Asgardu.
Wziąłem na swe barki zaszczytne brzemię.
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Wiesz, że jesteś wariantem, ale tamto życie cię nie obchodzi?
- Chcesz zostać władcą? - To moje przeznaczenie.
To wiemy. Czeka nas wojna. I to niedługo.
- To właśnie jest on? - Ten, Który Trwa.
To jego królestwo.
Oto cały gambit.
Przejmujecie pałeczkę albo moje wersje zaczną kolejną multiwersalną wojnę.
A ja i tak tu wrócę.
Reinkarnacja, kochani.
Sylvie, stój.
Chcesz tronu?
Do zobaczenia wkrótce.
Na dobre i na złe, linie czasu zostały uwolnione.
Naszym zadaniem jest je chronić i to lepiej niż Ten, Który Trwa.
- Bawimy się w Boga. - Jaki masz plan?
Ładujesz Kalibrator, odpalasz i wracasz do nas.
Nie wolno się bać.
Gałęzie obumierają. Wszystko się rozpada.
Muszę wrócić w przeszłość do momentu sprzed awarii Wrzeciona.
Naucz się kontrolować te czasopoślizgi.
Naciśnij zielony guzik. Odpal i wróć.
- Jasne? - Jasne.
Nie wolno się bać.
Powodzenia.
Nie wolno się bać.
Wróciłem.
- Wszystko gra? - Tak.
Musimy wysłać Timely'a.
Gotowy.
- Ile ma czasu? - Niewiele.
A promieniowanie jest silniejsze, niż kiedy ja tam byłem.
Da radę.
Nie wolno się bać.
No to ruszamy...
- Dalej! Jazda! - Do roboty.
ZA WSZYSTKIE CZASY. ZAWSZE
Co się stało?
Zniknął.
To koniec.
Co robimy?
Promieniowanie jest po prostu za silne.
Co zrobiliśmy źle?
Nie wiem. To nie ja.
- Ubi. - Zginął?
Co mogliśmy zrobić inaczej?
Dobre pytanie.
Za długo to trwało.
Jeszcze raz. Szybciej.
Nie ma czasu na kłótnie.
- Za mną. - Powodzenia.
Idź, przebierz się. Kiedy...
Gdy drzwi się otworzą, przejdź jak najszybciej po rampie.
Ładujesz Kalibrator, naciskasz zielony guzik i wracasz. Jasne?
- Dobra. - Dokładnie.
Ruszajmy się. Tym razem szybciej.
- Nie wolno się bać. - Gotowy?
„Tym razem”?
- Nie ma czasu na kłótnie. - Powodzenia.
Słuchaj...
Idź. Przebierz się. Przejdź szybko po rampie.
Ładujesz Kalibrator, naciskasz zielony guzik i wracasz.
Idź. Tym razem trochę szybciej.
„Tym razem”?
- Co się stało? - Zniknął.
- Jeszcze raz. Nie szybciej, wcześniej. - To koniec.
Panno Ravonno, po tym, co zdarzyło się w pracowni...
Posłuchaj, Minutka! Wiem, że jesteś urażona i rozgniewana,
ale musisz nam pomóc ukończyć Kalibrator wcześniej.
Nie ma czasu do stracenia.
Nie szanowałem czasu i teraz on nie szanuje mnie.
Kalibrator w dłoń.
Jeszcze raz.
Pospiesz się!
Jeszcze raz. Jeszcze raz.
Jeszcze raz.
Dawaj.
Jeszcze raz.
Przedstawiam. Uroboros, to jest Victor Timely.
Victor Timely, to jest Uroboros. Wiecie co?
Instrukcja AOC, napisaliście ją obaj. Niesamowite, nie?
- Loki, coś ty taki dziwny? - Ubi...
Victor Timely?
Uroboros.
- Miło mi! - Hej.
Oto makieta Wrzeciona, który Ubi był uprzejmy sporządzić.
Słuchajcie, nie jest skończona, jasne?
Zdążyłem pomalować tylko raz.
Jest absolutnie bez zarzutu.
Teraz uwaga. Victor wskakuje w skafander i jazda po rampie.
Zaraz... Dlaczego ja?
Sam się zgłosiłeś. Zgłosisz.
Jak się coś zepsuje, będziesz umiał naprawić.
Jeszcze zrozumiesz.
Założysz skafander.
Mobius, masz szczęście.
Wygląda jak Mobius, ale tak naprawdę to Victor Timely.
- Tak? - To ja?
Victor, gdy drzwi się otworzą,
przejdziesz jak najszybciej po rampie.
Nie będzie łatwo.
- Łatwo nie będzie. - Łatwo nie będzie.
Silne promieniowanie.
- Nadążacie? Dobrze. - Tak.
Ładujesz Kalibrator do wyrzutni, obracasz,
naciskasz zielony guzik, następuje podłączenie do Wrzeciona, zwiększenie
jego przepustowości i przetworzenie nadmiaru gałęzi.
- Kalibrator nie jest gotowy. - Jest.
- Ponieważ Timely ma to. - Co to jest?
- Prototyp. - Tak.
Który zwiększy przyrost przepustowości i zmieni krzywą rozpadu.
To urządzenie sparowane z Kalibratorem
sprawi, że pierścienie się powiększą.
- Loki, daj... - Oddaj to profesorowi.
Bardzo dziękuję. Zaufaj mi.
Dopasowanie Kalibratora potrwa, bo...
Jak długo?
Zależy. Nawet nie wiem, co to jest.
Co to jest?
Ile mi zajmie nauczenie się wszystkiego, co wiesz
o mechanice, fizyce i inżynierii?
A ile już wiesz?
Niewiele, ale szybko się uczę i jestem bogiem.
- Zacznijmy od początku. - Od początku.
Nie mamy czasu. Lepiej zostaw to nam.
Ubi, rozumiem.
Ale gdybym musiał,
naprawdę musiał wiedzieć tyle, co ty,
jak długo to zajmie?
- Dziesiątki lat. - Całe wieki.
CAŁE WIEKI PÓŹNIEJ
Nie kwestionuję twojej zaskakująco zaawansowanej wiedzy inżynieryjnej,
ale niech Ubi najpierw to przetestuje.
Eksperyment to klucz od postępu w nauce.
Działa jak złoto. Timely, tutaj.
Szybki skan profilu temporalnego w tej mądrej maszynie.
- Wiem, wygląda złowieszczo... - Czy nie jest...
Ale jest niegroźna. Spójrz.
Brak dostępu.
Twoja kolej. Potrzymam.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- To jak, gotów? - Gotów.
To już.
Witaj, Ten, Który Trwa.
- Mogę wyjąć? - Nadal żyjesz.
Przydadzą ci się.
Jest gorzej, niż myślałem.
Musimy działać szybko. Kto idzie?
On. Ty. Na ochotnika.
Oto plan: schodzisz, przebierasz się.
Drzwi się otwierają, idziesz szybko po rampie.
Ładujesz Kalibrator, naciskasz guzik,
- odpalasz, wracasz. - Jasne.
I pamiętaj, zaklej taśmą
prawy kciuk, lewe kolano i szybkę.
Inaczej promieniowanie obedrze cię ze skóry.
- Nie potknij się na schodach. - Kciuk, kolano, szybka.
- Jeszcze jedno. - Tak.
Pod żadnym pozorem nie odkładaj Kalibratora,
bo stoczy się z rampy. Nie zapomnij.
Bądź dzielny.
Nie wolno się bać.
Casey, poszerz napięcie wejściowe i odwróć zanik czasowy.
- A rozdzielacz jonów? - Da radę.
- Połącz na obwód pierwotny. - Nie przegrzeje się?
Nie. Połącz go z adaptacyjnym systemem obliczeń wykładniczych Timely'a.
Zwiększona podaż mocy usprawni proces
przetwarzania zalegających odgałęzień.
Pierścienie. Są za małe.
Powiększymy je. Do roboty.
Uważaj, Ubi.
- Chce cię wygryźć. - Chce cię wygryźć.
Tak. Nadchodzę, Ubi. Strzeż się.
Casey, zanieś Kalibrator Timely'owi.
- Jak najszybciej. - Okej.
- Co ty do cholery robisz? - Zaufaj mi.
- Nie. - Wiem, co robię.
- Nie! - Patrz.
Casey, zapnij mu hełm.
- Powtarzam, zapnij hełm. - Dziękuję.
- Pan Timely jest gotowy. - Wiem.
Brak dostępu. Wymagane hasło. Dostęp przyznany.
- Gotowe. - Tak!
Wydaje mi się, że dzieje się to za szybko.
Nie. Wierz mi. Jeśli się zatrzymasz, zginiesz.
W porządku.
No to ruszamy.
Dojdź jak najszybciej na koniec rampy.
Załaduj Kalibrator do wyrzutni.
Tak jest, krok po kroku.
Bądź dzielny. Jesteś taki odważny.
Świetnie ci idzie. Bomba.
Idź dalej.
Krok po kroku.
Zaraz dojdziesz do końca rampy.
Brawo.
Udało się. Doszedł.
Jeszcze nie.
Victor, co ci mówiłem?
Nie odkładaj Kalibratora, bo stoczy się z rampy.
Matko, no tak!
Dobrze. Świetnie. Załaduj go do wyrzutni.
Dawaj.
- Udało się. - Słuchaj.
Naciśnij zielony przycisk.
Nie.
Naciśnij przycisk.
Trochę się zacina.
Naciśnij zielony przycisk!
Tak!
A teraz wracaj, szybko.
Wracaj, wracaj.
- Wracać? - Tak, wracaj.
Zrobione. Tym razem się uda.
Chodź, Victor. Tak, wracaj!
Pospiesz się.
Idź! Chodź!
Chodź!
Tak!
Normalnie nie wierzę.
- Dał radę! - Tak!
Jak on to zrobił?
W paszczę jeża.
Działa.
Idę sprawdzić systemy.
Wreszcie.
Integruje się.
Wrzeciono splata gałęzie. Stabilizuje się.
- Udało się, Czarodzieju? - Dzięki tobie!
- Rany. Nareszcie. - Udało się?
Tak. Udało się. Działa.
- Naprawdę? - Działa. Spójrz.
Udało się.
Dokonałeś tego!
- Uda nam się. - Zadziałało.
- Zrobiłeś to. - Chwila.
Co?
Z parametrami jest coś nie tak.
Jak to „nie tak”?
Są nie takie, jak trzeba.
Niemożliwe.
Jak mogą być nie takie?
Wrzeciono znów się przeciąża.
Jak może się przeciążać?
Nie.
Niemożliwe.
To nie jest możliwe.
Zwiększyliśmy przepustowość.
Kalibrator działał świetnie.
Zwiększył przepustowość, ale gałęzi jest po prostu za dużo.
Musimy uciekać.
Czekajcie.
Przyrost odgałęzień chronologii
jest wartością nieskończoną.
Nie rozumiem.
To kwestia skali.
Wzięliśmy na nią poprawkę.
Wrzeciono nigdy nie będzie w stanie przetworzyć wciąż rosnącego multiwersum.
Nie bierze się poprawki na nieskończoność.
To jak dzielenie przez zero.
Nie da się tego zrobić.
Nie ma znaczenia, jak bardzo zwiększymy przepustowość.
Zawsze będzie za mała.
Zawsze. Za mała.
- A Wrzeciono zawsze zawiedzie. - Zawiedzie.
A nowe linie czasu zawsze będą...
Odkąd linia czasu zaczęła się rozgałęziać,
było to nieuniknione.
Przykro mi.
Sylvie, przestań.
Stop.
Przechodziłem przez to.
Czułem to, co ty.
Nie chcesz tego.
Co się dzieje?
Masz rację. Jak mogłaś mi zaufać?
Nie można mi wierzyć.
Musisz mi uwierzyć.
Nie wolno ci go zabić.
Nie możesz spełnić obietnicy. To oznacza koniec wszystkiego.
Wiem, że to brzmi dziwnie. Widziałem to. Wiem to.
- Zejdź mi z drogi. - Nie zrobię tego.
Pragniesz tronu.
Niczego nie pragnę mniej.
Sylvie, przestań.
By mnie powstrzymać, musisz mnie zabić.
Blisko.
Do zobaczenia wkrótce.
Sylvie, przestań!
By mnie powstrzymać, musisz mnie zabić.
Do zobaczenia wkrótce.
Nie tego się spodziewaliście?
Jesteś po prostu... człowiekiem.
Z krwi i kości. Sprawiłem wam zawód.
Wysłuchaj mnie.
Nie.
By mnie powstrzymać, musisz mnie zabić.
Do zobaczenia wkrótce.
By mnie powstrzymać, musisz mnie zabić.
- By mnie powstrzymać... - Muszę cię zabić, wiem.
Czemu nie próbujesz jej powstrzymać? Walczyć? Zrób coś.
Ile razy już to przerobiłeś?
- Co zrobiłeś? - Daj spokój.
Nie mów, że nie umiesz jeszcze
pauzować... czasu.
Myślałem, że ten etap już przeszedłeś.
Nie martw się, kochasiu. Nic jej nie jest.
Ale rzuca się w oczy. Więc może...
A więc
nie pierwszy raz odbywamy tę rozmowę?
- Skąd wiesz? - Wiem o poślizgu.
Jak myślisz, kto wytyczył tę drogę?
Zgadniesz? Z ankiet wynika...
Ten, Który Trwa.
Bingo!
Ślizgałeś się w czasie.
Myśląc, że rozwalasz system.
Że pokonasz wielkiego szefa. A on...
Wciąż tu jest.
Serio myślałeś, że będę siedział i czekał, aż mnie zabije?
I po wszystkim? Koniec?
Ten, Który Trwa, przestał trwać?
Nie, mówiłem ci.
Reinkarnacja, kochany.
Umieramy wśród umierających.
Rodzimy się z umarłymi.
Musisz to przetrawić.
Rozumiem. Może przeżyjesz to jeszcze parę tysięcy razy?
Żeby się oswoić.
A potem po prostu daj mi znać.
Kiedy będziesz gotów porozmawiać.
Okej?
A skąd wiesz,
że nie odbyliśmy już kiedyś tej rozmowy?
Brawo. Jesteś moim ulubieńcem.
Kiedy było was dwóch, też wolałem ciebie.
Widzę, że rozgryzłeś całą sprawę.
Jak się ma Victor Timely?
- Oczywiście wiesz o... - Czekaj. Nie mów mi.
Macie mały problem z Wrzecionem.
- Ze skalą - Ze skalą? Tak wam powiedział.
Victor powiedział, że to problem ze skalą?
Nie ma żadnego problemu.
Agencja przestała istnieć.
Wrzeciono to bezpiecznik.
Kiedy jest przeciążone gałęziami,
kasuje niepożądane gałęzie.
Wszystko oprócz Świętej Chronologii.
Agencja to przypadkowa ofiara.
Nic takiego. Łatwo odbudować.
- Co za strata czasu. - Nie wiem, czy wiesz,
ale moje Warianty już działają.
Znajdziemy je.
- Za dużo ich. - Nie zrezygnuję.
- Bez różnicy. - Nigdy nie rezygnuję.
Wiem, mistrzu.
Ale wynik tego równania
pozostaje bez zmian.
Przegrasz.
Wiem.
Przełknij to.
Zmienię równanie.
Zniszczę Wrzeciono.
Ale ona zapobiega brutalnej wojnie,
której nic nie przetrwa, Loki. Nawet Święta Chronologia.
To może inaczej.
Wszystkie chwile pokoju,
jakich doświadczyłeś w życiu,
to moja zasługa.
Trwam sam,
na końcu czasów
i sprawuję pieczę.
Rozumiem.
A ty chcesz zepsuć Wrzeciono.
Jak myślisz, co by się stało z twoimi przyjaciółmi?
Dokonałem trudnych wyborów. Dlatego siedzę na tronie.
Bronię nas.
Nie rozumiesz, że okazuję w ten sposób
miłosierdzie?
Mnie czy sobie?
Nie.
Znajdę inny sposób.
Dobra.
W kółko i w kółko to samo.
Do dzieła.
Czas na trudną decyzję.
Zniszcz Wrzeciono i wywołaj wojnę, która nas zabije. Koniec gry.
Albo zabij ją
i ratujmy, co się da.
Co zrobisz?
- Dokończę dzieła. - Czyli?
- Obejmę tron. - Chcesz być władcą?
To moje przeznaczenie.
Ale władcą czego konkretnie?
To ciekawe. Człowiek, który chce być królem.
- Mobius, przestań. - Dopiero zaczęliśmy.
- Musimy iść dalej. - Nie.
Wiem, o co tu chodzi.
O co?
O to, czemu Loki jest, jaki jest.
Tak.
Dlaczego robię to, co robię?
Czemu jestem taki wszechstronny?
Tak.
Będziesz robić notatki,
potem naciśniesz guzik tej maszyny
i puścisz mi sceny z mojego życia.
Takiego, jakie miało być. Przeszłe, teraźniejsze, przyszłe.
Obciążone zaszczytnym brzemieniem.
Moje życie było stratą czasu.
Zdaje się, że pytania egzaminacyjne wyciekły.
- Jak to robisz? - Potrzebuję twojej pomocy.
Słucham.
Jak decydujesz, kogo oszczędzić, a kogo zabijesz?
Przytnę. Tak się to tu nazywa. Nie ja decyduję, ale Strażnicy Czasu.
- To ich obowiązek. - Strażnicy czasu.
Pilnują właściwej chronologii.
Mają wyłonić epilog spośród niezliczonych gałęzi.
- Właśnie. - Znam oficjalną doktrynę.
Ale tak naprawdę to ty to robisz.
Bo taka jest właściwa chronologia.
- Co to za pociecha? - Pociecha? Nie ma pociechy.
W Agencji nie znajdziesz pocieszenia.
Opowiem ci ciekawą historię. Posłuchaj.
Dwoje Łowców wyruszyło na misję gdzieś nad Morze Czarne.
By znaleźć Warianta, który byłby odpowiedzialny za 5000 zgonów.
5000 ofiar, których nie było we właściwej chronologii.
Docierają tam i pojawia się mały problem.
Wariant to ośmioletni chłopiec.
Nikomu nie wadził.
Kąpał się z bratem, skakał z mola do wody.
Łowcy, który nigdy dotąd nie miał problemów z przycinaniem,
tamtego dnia zadrżała ręka.
Zawahał się.
Pojawiły się rozgałęzienia chronologii, kolejne warianty.
Jego partnerka musiała wkroczyć i przyciąć dzieciaka.
Ale było już za późno.
Kilku Łowców zginęło.
Dlatego, że on
stracił z oczu szerszą perspektywę.
Trzeba pamiętać o perspektywie.
Brzemię, nawet zaszczytne, to ciężar.
Ale nie warto unikać zaszczytów z obawy przez ciężarem,
jaki ze sobą niosą.
Nie dręczy cię sumienie?
Czas leczy rany.
Co się stało z twoją partnerką?
Tą, która przycięła tego chłopca, kiedy się zawahałeś?
Wszystko jej się ułożyło.
Została sędzią.
Jej zawdzięczasz, że teraz tu siedzisz, a nie wyciąga cię jakiś wentylator.
Renslayer.
Wiedziała, że najtrudniejsze decyzje to z reguły te słuszne.
Mówię o sytuacjach bez dobrego wyjścia.
Nie licz na pociechę.
Możesz tylko wybrać brzemię.
Dziękuję, Mobius.
To koniec?
Nie ma dokąd uciec.
Co się dzieje?
Jesteśmy poza czasem.
Jak to?
Nauczyłem się kontrolować czasopoślizgi.
Cofnąłem się w czasie.
Żeby naprawić Wrzeciono.
To bezpiecznik.
Chroni wyłącznie Świętą Chronologię.
No tak, oczywiście.
Skończyły się opcje, Sylvie.
Próbowałem wszystkiego.
Świat ocaleje wyłącznie...
Jeśli nie zabiję Tego, Który Trwa.
Więc ty musisz zabić mnie.
Nie licz na moje błogosławieństwo.
Co mam zrobić?
Święta Chronologia albo nic.
Obrona Świętej Chronologii to za mało, Loki.
W jej ramach życie także jest pełne śmierci, zniszczenia
i niesprawiedliwości.
Chcesz być bogiem, który odebrał ludzkości wolną wolę,
a w zamian dał jej to?
Po co komu wolna wola, skoro wszyscy mają zginąć?
Kim jesteś, że chcesz nam odebrać tę śmierć?
Że chcesz nam odebrać prawo do walki?
Chcesz zastąpić jeden koszmar innym.
Dorastałam w apokalipsach, Loki.
Widziałam ich dość, by zrozumieć,
że czasami destrukcja to najlepsze wyjście.
Jeśli...
Jeśli jest nadzieja, że w to miejsce da się stworzyć
coś nieco lepszego.
Witaj, Ten, Który Trwa.
Loki.
Loki, co robisz?
- Otwórz drzwi. - Loki.
Wiem, czego chcę.
Wiem, jakim bogiem muszę się stać.
Dla was.
Dla nas wszystkich.
- Nie! - Loki!
Muszę tam iść.
Gałęzie obumierają.
Chce dać nam szansę.
POTEM.
WZRASTAJMY RAZEM PIELĘGNUJMY PRZYRODĘ
DLA ZRÓWNOWAŻONEJ PRZYSZŁOŚCI
Twój zespół odwala świetną robotę.
Daj znać, czy czegoś wam trzeba.
Jak wam idzie?
Witaj. Jestem panna Minutka.
A skąd wiesz, że znów nie spróbuje...
- Zabić nas wszystkich? - Tak.
Nie uspokoiłeś mnie, Ubi.
- Idziesz do pokoju narad? - Tak.
Powiedz, że zaraz przyjdę.
Zrobię coś więcej. Zajmę ci miejsce.
Cześć. W porządku?
Skończyłem ten raport o wariantach Tego, Który Trwa.
- Wiedzą o naszym istnieniu? - Nie.
Jeden trochę rozrabiał w obszarze 616,
ale opanowali sytuację. Na razie wszystko gra.
Na więcej nie możemy liczyć.
- Idziesz na górę? - Tak, zaraz przyjdę.
AKTA SPRAWY WARIANTA TECZKA, O KTÓRĄ PROSIŁEŚ
Casey mówi, że każe je zdemontować.
Powinny zostać jako przestroga.
Że ci, co zapominają o przeszłości, są...
A jak już wejdziemy...
No właśnie, à propos...
Odchodzisz.
Agencja nawet nie zauważy braku jednego zmęczonego, starego analityka
o złotym sercu.
Jedna czy dwie osoby zauważą.
Chcę wreszcie zobaczyć, czego właściwie
przez cały ten czas strzegliśmy.
Jeśli zechcesz kiedyś wrócić,
drzwi są otwarte.
Dzięki.
Czekają na ciebie.
Boisz się?
Jeszcze jak.
ZA WSZYSTKIE CZASY. ZAWSZE
AOC. OFICJALNA INSTRUKCJA WYDANIE DRUGIE
Wkracza, nikt go nie zatrzyma!
Jestem po twojej stronie. Pomocy!
Wariaci opanowali szpital.
Okej, rozejm.
Obiad.
Chodźcie. Też oszalałem.
Podwórko trochę zapuszczone.
Nie, jest świetne.
Najładniejszy dom w okolicy.
Chciałem wiedzieć, to wiem.
Dziwnie tak, bez Lokiego, nie?
Tak.
To do zobaczenia.
Dokąd się wybierasz?
A ty?
Zostanę tu trochę.
Niech upłynie trochę czasu.
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW MARVEL
Napisy: Kuba Wecsile