Potężna Kathleen CO TY PŁOĆ-IESZ?
A TO BĄK, KRÓLOWO! NOTARIUSZ – GRA!
To widelec miał być po lewej czy łyżka?
Muszę to rozgryźć, bo co zrobię, jeśli spotkam europejskiego księcia?
Skróć o głowę kilka osób, a będą mieć gdzieś sztućce.
Na szczęście mamy eksperta od zastawy.
Dodasz coś, królu kubków Lone Moose, Hamie Tobinie?
Czy ułożyłem źle?
Wybacz, Wolf. Przeżywam poważny kryzys.
Stresuję się głupim zadaniem z publicznego przemawiania.
Wnosi 50% do oceny, a mówią na to...
Pożeracz Dusz.
Jesteś już mój, Ham.
Jak się domyślacie po demonicznym zachowaniu Moona,
przemowę mam zrobić przed jego klasą.
O nie, sala 15.
Złej sławy przedrzeźniacze.
Jeremy Nickelbottom ponoć zmienił szkołę po prezentacji przed tą klasą.
Kto ci to mówił?
A kto mi tego nie mówił?
Tak gnębią, że mało kto dociera do końca.
Pan Golovkin uczy moją klasę i kocha za to oblewać.
Czerpie z tego radość.
Temat prezentacji nie pomaga.
„Alaska: Łał!”
Proste. Alaska to łał na łale.
Na którym z licznych cudów się skupisz?
Przeczytam, co mam.
„Alaska ma najdłuższą linię brzegową w kraju, łącznie 106 tysięcy kilometrów.
- Łał”. - Oj, Ham.
Moja klasa pożre cię żywcem.
Osobiście wyssę z twoich kości resztę szpiku.
To twój brat.
W sali 15 rodzinne więzy się nie liczą.
Co, jeśli spadnie mi stopień do piątki z minusem?
Dla mnie to jak pała. Wyląduję w Seattle, a żaden ze mnie Frasier.
Ani nawet Niles.
Wyluzuj, chłopie.
Potrzebujesz bardziej „Alaska łałowego” tematu.
Gdyby była tobą, a nie jestem, bo wybrałam projektowanie biżuterii,
wybrałabym coś z ikrą.
Ja też mogę snuć liczne barwne opowieści z Alaski.
Też mam taką opowieść z Alaski, że gały by wam się zesrały.
Głupcy! Założę się, że żadna wasza opowiastka mnie nie ruszy.
To może zawody?
Każdy opowie historię „Alaska: Łał”, a Moon wybierze najlepszą.
I użyję jej do prezentacji.
To nie plagiat, gdy ratujesz swe życie.
Piszę się! Jesteście skończeni jak welurowe dresy i szale kominy.
Jeśli zaspałeś, to przegrałeś.
Wybacz. Takie przyjazne zaczepki. Nic osobistego.
Każde moje słowo będzie osobiste.
Kto zaczyna?
Głośna nastka, mamrot w pledzie czy babka ubrana jak siostra Barneya?
Szyderstw czas start.
Lepiej zawsze być w gotowości.
Zacznę.
Oto prawdziwa opowieść o Bobie Rossie,
ukochanym amerykańskim malarzu, i tym, jak znalazł inspirację na Alasce.
Idealny wybór, Judy.
Dziesięciolatkowie szaleją za malarzami.
To było dużo bardziej ekscytujące, bo...
Prawdziwy fakt: Stacjonował tu w siłach powietrznych.
Lubisz samoloty?
Był częścią jakichś tam szkoleń pilotów myśliwców.
Było to ekscytujące i ktoś mógłby powiedzieć, że kinowe.
No i Bob-Judy „Maverick” Ross leci bardzo fajowym myśliwcem.
Łał. Ham Hock, zobacz te śliczne chmury.
Wiem, że jesteśmy w trakcie ryzykownych szkoleń,
ale muszę je namalować.
Bob-Judy „Maverick” Ross, leć może jednak samolotem.
Wybacz. Mówią mi Maverick, bo mam nieszablonowy styl latania.
Bob-Judy „Maverick” Ross, proszę, skończ malować! Wlecimy w górę!
Ham Hock mógł przeżyć.
Ham Hock nie żyje.
Zabiłeś ósmego nawigatora w tydzień przez malowanie.
Cóż, ksywa zobowiązuje.
Powinienem cię usadzić,
ale pozostali nie żyją i nosisz fajną skórzaną kurtkę,
więc wyślę cię do elitarnej akademii latania, Snow Gun.
Bob-Judy poleciał więc na Alaskę.
Wraz z dowódcą Beefersonem dla potrzeb fabuły.
Bob-Judy wyruszył na północ.
Gdy lądował, wiedział już, że pokocha Snow Gun, Alaskę, bo...
Bo mieli siatkówkę z ciachami.
Grupa kolesi szalejących bez koszulek,
klepiących się po pupie, krzyczących „tak” w zwolnionym tempie.
Jakie są zasady? Nikt nie wie i wszystkim to wisi.
- Wolf. - Co?
Każdy czekał na tę scenę.
Nie psuj mi historii.
Właśnie, chce ją zepsuć sama.
Judy, proszę. To musi być dobre.
I będzie,
bo najlepsza w Snow Gunie jest śliczna sceneria Alaski.
Dla Boba-Judy’ego było jasne, że musi wszystko namalować
podczas latania i zabijania pilotów.
Muszę wszystko namalować, gdy latam i zabijam pilotów.
Wtedy Maverick poznał nowych nemezis: Icewolfa i Honeyble.
Znamy twoją reputację, Maverick.
- Jest zbyt groźny za sterami myśliwca. - Jak twój ojciec.
Setki ludzi umarło w Dzień D,
bo twój tata rzeźbił w samolocie nad Normandią.
W wojnie 1812 roku twój prapradziadek spadł z konia
przez cholerny decoupage.
- Dużo wiecie o mojej rodzinie. - Wiemy, że lepiej pędzlujesz, niż latasz.
Teraz się nie cierpimy,
a potem obdarzymy się wzajemnym szacunkiem.
Nie mogę się doczekać.
Maverick, w końcu znalazłem chętnego do latania z tobą.
Ksywa: Goose.
Bob-Judy, dość malowania na górze.
Nie chcę pogrzebu kolejnego człowieka, nawet jeśli jest gęsią.
Do licha, co za majestatyczna sceneria. Może namaluję jedno radosne drzewko.
Katapultuj się, Goose!
Bob-Judy wymknął się, ale Goose nie umiał obsłużyć drążka, bo...
Bo był gęsią.
Nie!
Ale przypomniał sobie, że umie latać.
Po czym wessał go silnik.
Mój obraz!
No i Goose!
Moon, liczę, że podoba ci się opowieść, bo zamierzam jeszcze wyżej się wznieść.
Z tego narracyjnego dołka się nie wzniesiesz, mała.
Nazwałeś siostrę „mała”?
Tato, nie kwestionuj mojej energii.
Judy, potrzebuję czegoś dobrego.
Jutro banda szkrabów rozerwie mnie na strzępy.
A twoje ręce posłużą nam za miecze przy wrzasku twojej półżywej głowy.
Kupa zabawy. Bob-Judy przeżywa załamanie
po utracie/zabiciu najlepszego i jedynego przyjaciela.
Żona i dziecko Goose’a też się smucili, ale to nie jest opowieść o nich.
Tylko o fajnym bohaterze, który wyraża smutek jazdą na motorze.
I nagły zwrot akcji!
Kurka, intruzi.
Uruchomić odrzutowce!
Co do licha?
Ja pierniczę, Mav. Musimy wysłać te samoloty.
Serio? Może damy im najpierw wyschnąć?
HONEYBLE
Icewolf i Honeyble walczą z wrogiem,
sadzą fajne teksty pilotów typu...
- Uzbroić. - Przyjąłem.
Lotniskowiec.
MiG na szóstej nie angażuje się. Jakby nas nie widział.
Wtedy dotarło do nich, że przez malunki samoloty stały się...
Niewidzialne. Kurka, Mav. Udało ci się.
Wtedy dowódca Beeferson zauważył...
Słońce zachodzi.
Kolory nieba zapierają teraz dech w piersiach.
Beeferson miał pomysł.
Icewolf, Honeyble, polećcie na bombę wprost na budynek.
Brzmi super. Robi się.
W górę!
Przez to, jak często na Alasce z ust Boba-Judy’ego padało: „Łał”...
ci dobrzy z Ameryki wygrali z mgliście zarysowanymi złymi.
Cóż, teraz chyba cię szanuję.
Za Mavericka.
Wtedy Bob-Judy otworzył szampana i korek trafił w mamę gęś, która też umarła.
- Rety, Judy. - Co? Miały być emocje.
To jak, Moon? Zachwycony?
- Podobała mi się, gdy się skończyła. - Bez obaw.
W temacie mojej prezentacji każdy mówi „łał”.
Flagi.
Rozumiem wasze jęki podniecenia.
Opowiem wam prawdziwą historię,
jak flagę stanu Alaski zaprojektował
czternastolatek Benny Benson,
prawdziwy alaskański bohater w waszym wieku.
Opowiem go inspirowany niedawno widzianym filmem akcji,
który pierwotnie był o matematyce i woźnych.
Młody Benny Quinnson...
Na litość boską.
Zamieniłeś chłopca, który zaprojektował flagę Alaski, w sympatię Moona, Quinn,
w ramach żałosnej próby wygrania?
Quinn to nie moja sympatia.
Co za szkalowanie! Ale słucham.
Benny Quinnson pracował jako woźny
na Alaskańskim Uniwersytecie Flagi, przodującej uczelni w projektowaniu flag.
Czy to nie Mary Moppins?
Weź to mopem, frajerze.
Jesteś 14-letnim gnojkiem z zerowym pojęciem o flagach.
Tak już zostanie.
Benny skrywała sekret przed studentami projektowania flag.
Była geniuszem projektowania flag.
Widziała ich niezwykłą głębię, której inni nie dostrzegali.
Ale nie mówiła o tym nikomu,
bo jej przyjaciele byli mili, ale supergłupi.
I grali wciąż w siatkówkę dla ciach.
Grupa mieszczuchów bez koszulek włamujących się na kampus.
Nie ma klimatyzacji, więc są cali spoceni.
Jakie są zasady?
Nikt nie wie i wszystkim to wisi.
- Wolf! - No dobrze.
Benny i jej kumple przesiadywali wciąż w lokalnej knajpie w alaskańskim mieście.
Hej, moja szujo kumpelo, HoneyBen.
Też jestem szują, ale też geniuszem, który nie zapomina o korzeniach szui.
Napijesz się jako najlepsza kumpela rówieśniczka?
Jasne, bo próbuję stłumić smutne wspomnienie związane z flagą.
Nie do wiary, że tworzysz flagi lepiej
od każdego na uczelni, a jesteś tylko woźną.
Innego życia nie znam.
Mój tata był woźnym, jego tata też,
a jego tata był mopem.
Co rano wpadam do ciebie i liczę, że cię nie zastanę.
To było niemiłe.
Nie, to od serca, bo jesteś zbyt mądra.
Szukają kogoś, by wykonał flagę dla cudownego stanu Alaska.
Zamiatam i sprzątam, reszta mnie nie obchodzi.
Zostawiłam to za sobą przez smutne wspomnienia związane z flagą.
- Rety. Ty to umiesz zmoczyć podłogę. - Dziękuję.
A wiesz, co umiesz jeszcze lepiej? Robić flagi.
To ty rozwiązałaś moje nierozwiązywalne równanie z tablicy.
Mogłabyś być drugą Flannery McBaner, a nazwali po niej banery.
Flagi to nie tylko szmaty powiewające durnie na wietrze.
Dają nam tożsamość.
Mogłabyś stworzyć taką dla naszego stanu.
Nie mogę.
Bo masz smutne wspomnienie związane z flagą?
Tak, właśnie.
To wyślę cię do terapeuty mówiącego jak jest,
który cię nie porzuci.
DR NIETWAWINA TERAPEUTA MÓWIĄCY JAK JEST
Jestem dr Nietwawina i pomogę ci ze smutnym wspomnieniem związanym z flagą.
Będę też mówił, jak jest.
Niech zgadnę. Flaga zabiła twojego ukochanego kucyka, Miętę.
Tak, właśnie.
Chciałam pokazać kochanemu kucykowi, Mięcie, największą flagę na świecie.
Też kochał flagi. Jak każdy.
Cofnęłam się, aby zrobić zdjęcie kucyka koło flagi.
Ale była za ciężka i śmiertelnie go przygniotła.
Mogłam pochować tylko jego ogon.
Przyrzekłam, że już nigdy nie zajmę się flagami.
Więc kupiłam zoo i leczyłam się z amnezji,
gdy międzynarodowi zabójcy czyhali na moje życie.
Oto akt własności dla zoo!
Nie. To całkiem inne filmy z Mattem Damonem.
- Naprawdę? - Tak.
No więc...
Benny Quinnson, smutno ci, bo flaga zgniotła Miętę,
ale mówię wprost, jak jest.
Jesteś flagowym geniuszem. Nie możesz wciąż uciekać.
Mogę.
Nigdy cię nie porzucę,
ale obciążę cię za sesję, choć zostały ci 44 minuty.
Benny uciekła.
Uciekała, choć wiedziała, że powinna przestać.
Tak jak ty powinieneś przerwać ten słowotok.
Moon!
Jeśli ci za gorąco, nie właź do pieca, mała.
No, tato. Liczę na cud.
Trzymaj się, Ham.
Więc dr Nietwawina nie porzuca Benny, bo się uparł na całego.
Hej, dr. Nietwawina.
Myślisz o flagach, młoda?
- Zawsze. - Benny.
Los Mięty to nie jest twoja wina.
- Ale jest. - Nie jest.
- Jest. - No nie.
Nigdy tak o tym nie pomyślałem.
- To nie jest moja wina. - Jesteś wyleczona.
Opowiedzieć ci o tym, jak zmarła moja żona?
- Nie, dzięki. - Ja cię wysłuchałem, ale spoko.
Flaga może wiele wyrazić, choć zawiera tak mało.
Flaga naszego wielkiego stanu Alaska pozostanie pusta i niczego nie wyrazi,
aż ktoś nie wymyśli, jaką treść w nią wlać.
Wyszłam w sprawie FLAGI
Najlepsza kumpela odeszła bez pożegnania,
co akurat boli.
Choć Benny miała tylko 14 lat,
stworzyła flagę taką jak Alaska.
Piękną w swojej prostocie.
A to sukinkot.
Ta flaga to jej sprawka i jest cudowna.
Majestat flag.
Ojcze, we flagach interesuje mnie tylko przesunięcie naszej do połowy masztu,
bo twój pogrzeb jest tuż za rogiem, staruszku.
Widzisz, jak gadam do ojca, Ham? Do rodzica, którego szanuję?
Wyobraź sobie, że jest nas 20, spragnionych lunchowego puddingu.
Jezusie, jestem zgubiony.
Może spytam Jeffa Bezosa, czy wziąłby mnie w kosmos.
Jak tego małego Duńczyka.
Ham, ogarnij się, bo zaraz zgnoję ci ojca i siostrę.
- Mnie zostaw groźby. - Wybacz.
Zanim wystartuję z opowieścią i wjadę ci nią prosto w mózg,
jedno pytanie:
Nie znosisz warzyw?
A owszem, nie cierpię warzyw!
To wyobraź sobie świat, tu na Alasce,
gdzie jedynym pokarmem są zwykłe warzywa.
Teraz wyobraź sobie człowieka,
zwykłego hydraulika o nazwisku Steve Henson,
który miał dokonać czegoś niezwykłego.
Jego wynalazek odbije się echem przez wieki
i sprawi radość milionom.
Tak, ten człowiek wynalazł sos ranczerski.
Opowiem tę historię w sposób fajny i pełen akcji.
Przy tym jest nieco bezsensowna.
Jak Matrix. Ale wciąż jest oryginalna. Daj jej szansę.
Mamy taką dystopijną przyszłość.
A tam na Alasce mieszka zwykły hydraulik
o nazwisku Honeybee-o Henson.
Skarbie, a kiedy spuścisz tę opowieść w klozecie?
Dopiero zaczęłam.
A „Bee-o” brzmi jak Neo.
Nie, żebym inspirowała się Matrixem.
Honeybee, moja ostatnia nadziejo, błagam, podejdź do tego serio.
A ja błagam, żebyś odpuściła, póki jesteś daleko w tyle.
Gęby na kłódki, nie tłumcie mi gadki.
W tym świecie były tylko warzywa. Ludzie nie jedli nic innego.
Dzień w dzień.
Aż pewnego strasznego ranka Honeybee-o podeszła do lodówki i...
Podubka, Honeybee-o.
Ale już nie śpię.
Nieważne, wyłażę.
Otworzyła się lodówka i wylazł fajny, tajemniczy kozak.
Guy Morfieri.
Witaj, Honeybee-o.
Świat, w którym żyjesz, to kłamstwo.
I kończy ci się rzodkiewka.
Jak wszedłeś tam i teraz tutaj?
Nie ma czasu na wyjaśnienia i nie miałoby to sensu, ale słuchaj.
Ten świat wokół ciebie jest zmyślony.
Wszystko? Toaleta też?
Zwłaszcza toaleta. Ale prawdziwy świat istnieje.
- Z prawdziwymi toaletami? - Dość tematu toalet!
Skup się. Prawdziwy świat to ludzie w brejokapsułach.
Ohyda, ale przynajmniej prawdziwa.
Tam są toalety?
- Na Boga, przysięgam... - Sorki.
Musimy wszystkich wybudzić i wyzwolić ich z brejosnu.
Wybrałem ciebie, abyś pomogła. Ma to sens?
- Nie. - Idealnie.
A teraz ważna sprawa: warzywa nie muszą źle smakować.
Okłamywano nas.
Dlatego musisz wybrać.
Zjedz brukselkę i zostań w znanym ci świecie.
Lub zjedz ząbek czosnku, a wszystko się zmieni.
I będzie strasznie.
Brukselkę, proszę!
Nie, wybór numer dwa.
Z reguły nie jadam czosnku od facetów z mojej lodówki,
ale jesteś superuroczy, a twoje włosy mnie radują. Dawaj go.
- I jak, Moon? - Fajny motyw, że warzywa są do bani.
Ale do bani ten, że dalej gadałaś.
O nie! Mówienie to podstawa prezentacji.
- Wciąż mogę wygrać. - Moja opowieść o fladze była miła.
Mało co nie dostałeś pomidorem za tę zbrodnię wojenną.
W kwestii pomidorów...
Honeybee-o zjada czosnek
i razem z Guyem Morfierim trafiają do białej, pustej przestrzeni.
Aby uratować świat przed warzywami bez smaku trenuje tam...
Siatkówkę dla ciach!
Kolesie w skórzanych szortach obracają na palcu piłkę kalafiorową!
- Wolf! - Wybacz, moja ty matriksowa mamono. Mów.
Honeybee-o i Guy Morfieri trenują karate i lekką gimnastykę.
Nie wiadomo, jak to pomoże uwolnić ludzi z brejokapsuł, ale mega wygląda.
Kurde. Nieważne, jakie to mega, nie sprawdza się.
- Co zrobimy? - Wiem.
Odwiedźmy dziwaczkę, która mówi zagadkami i niczego nie wyjaśnia.
Idealnie.
Jako Jude-rocznia wyjawiam ci, że możesz być Wybrańcem, Honeybee-o.
Ale musisz najpierw w to uwierzyć.
- To jestem Wybrańcem czy... - Jestem prawie pewna. Często się mylę.
Myślałam, że ten Robert Durst z Przeklętego był niewinny.
Wtedy coś się wydarzyło. Momencik.
Nie pamiętasz filmu, co?
- Jakiego filmu? - Matrixa.
To nie ten film. To fajna opowieść, którą ukułam...
Chwila, pamiętam już.
Przypomniałem sobie, że muszę wgrać ci instrukcje do mózgu.
Wskoczę chybcikiem do Brejoświata.
Fajna sztuczka z łyżkami.
Dobra, wybacz.
Wgrałem ci coś do mózgu w Brejoświecie.
MAJONEZ – SZCZYPIOR – CZOSNEK
Przepis do jakiegoś sosu.
Wgrałem też playlistę: „No i to jest muzyka według Guya”.
Przenosi mnie do emocjonalnego nieba, kiedy mi źle. Dużo Spin Doctorsów.
No to chyżo wracaj do Brejoświata, zrób sos, który wgrałeś mi do mózgu,
i włóż do brejokapsuły, abym wygrał konkurs opowieści.
Chwila. Jaki znów konkurs?
Nie ma czasu. Chodźmy.
Wtedy pojawił się agent Beef Smith,
aby utrzymać ludzi w brejokapsułach na zawsze.
Warzywa nie powinny być pyszne.
Jeśli nie smakuje ci suchy brokuł, zmocz go.
- W wodzie? - Tak!
Co ty gadasz, stary? Nikt nie chce wod-rzywa.
Honeybee-o, skop gościowi tyłek.
I walczyli.
Honeybee-o użył mocy umysłu, aby pojawiły się składniki.
Zaczęły latać i mieszały się w powietrzu. Jeden duży glut lewitującego sosu.
Wtedy agent Beef Smith strzelił marchewkowymi pociskami.
Honeybee-o zatrzymał je w powietrzu mocą posmaku.
Alaska. Łał!
Idealne połączenie maślanki, majonezu,
jajek i autorskiej mieszanki ziół i przypraw.
Wymyśliłem niezwykły sos w tymże cudownym stanie.
Nazwę to sosem oślim.
Pozwę cię do szczętu.
Zatem sos ranczerski.
Posłał marchewkę z sosem do ust agenta Beefa Smitha
i smak był zbyt pyszny.
Nie! To zbyt pyszne!
Honeybee-o, udało ci się!
I wszystko trzyma się kupy, prawda?
Oczywiście. Polejmy kapsuły sosem.
SOS RANCZERSKI
Wszyscy uwolnili się z brejokapsuł, a w sequelu była wielka impreza rave.
Oto prawda o wynalezieniu w Alasce najdoskonalszego sosu wszech czasów.
Wynalazca naprawdę zwał się Steven Henson, czczę jego i jego piękny umysł.
Koniec! Wygrałam!
Wygrała, Moon? Czy może Judy albo tata?
Dzięki której opowieści uniknę zsikania się w majty przed klasą?
Przykro mi, ale nie umiem wybrać.
Zmuszony jestem uznać to za potrójny remis na najgorszą opowieść.
- Moja była o nienawidzeniu warzyw! - Nie, o sałatce!
Nie zjadłbym jej, choćby polano ją lukrem.
O nie.
Co ja zrobię?
Przykro mi, ale już czas poukładać swoje sprawy,
bo jutro zginiesz.
Dobra, wszyscy.
Właśnie dotarło do mnie, że lazania piekła się 90 minut
i teraz się pali.
Zatem zgaśmy ją i chodźmy na pizzę.
Spragnionych lunchowego puddingu-ingu.
No i to jest muzyka według Guya...
Nie zjadłbym jej, choćby polano ją lukrem.
Wiem, co muszę zrobić.
Dzisiaj opowiem wam o linii brzegowej Alaski.
Bu!
Żegnaj, bracie.
Ukazałem to na tych babeczkach.
Każdy dostanie sześć!
Sześć całych babeczek, które zjecie podczas przemowy.
I o to chodzi!
Ty sukinkocie.
Rozgryzłeś to.
Naprawdę dajesz każdemu mojemu uczniowi sześć babeczek?
Tak. Za dziesięć minut to będzie pani problem.
A teraz usta mają zbyt pełne, by mówić.
Więc: „Alaska: Łał!”.
Nasz wspaniały stan ma najdłuższą linię brzegową w kraju.
W kwestii nakrywania stołów
- Jeden gość zna się na temacie - Ham
Prawidłowe ułożenie noża do sałaty
- Ogier obiadów, król kubków - Kubków
Niezrównane użycie podstawek
- Wie, które szkło do wina jest - To tutaj
Zadzwońcie do kolesia
- Nakryje do stołu fest - Fest
- To Ham - Ham
Król Kubków z Lone Moose
- To Ham - Ham
Siadać do stołu I patrzcie, jak dumnie kroczy
- To Ham - Ham
Młody wie, co leży w jego gestii
Lepiej nakrywa do stołu Niż ta świeczka z Pięknej i Bestii
Napisy: Przemysław Stępień