JESTEŚ TAM, MORZE? TO JA, MAKRELA.
Stumilowe pierdy NOTARIUSZ – GRA
Nowy smak oreo. Czekoladowo-serowa wódka z rumem.
Zgarniaj, psiapsióło.
W temacie drinków: mój kuzyn Dane choć raz jest spoko
i obiecał butelkę wina na dziewczęcy weekend.
Bardzo spoko.
Czego jeszcze trzeba, aby to był epicki weekend?
Wiem, że odpowiedź to nie mrożone dania.
Więc dajemy w prawo.
Amelio, miałaś okazję zapytać mamę, czy nas podwiezie?
Miałam. Nie skorzystałam z niej. Nie chcę mamy na dziewczęcym wypadzie.
Rozwali nam fazę.
Obiecałaś, że załatwisz prawo jazdy, abyśmy mogły pojechać karawaną.
Jasne, mogę pojechać z jedną z was.
Durne prawo Alaski nie pozwala nastolatkom wozić innych nastolatek.
Każda pojedzie sama i będziemy stale na głośnomówiącym.
Będzie niczym jazda jednym dużym wozem
z kupą pedałów, 18 oknami i trzema kozackimi babkami.
Ostro, ale z serca: Judy, załatw prawo jazdy
albo brutalnie odzaprosimy cię z wypadu do Kenai.
Wiecie, że wierzę w to, że stać mnie na wszystko.
Multum podkładek do myszek mi to mówi.
Ale kijowo prowadzę auto.
Możesz uzyskać prawo jazdy. Ja zdałam za drugim podejściem.
Działaj lub spadaj, Judy Tyciej Pupy.
- Potrzebujemy 48 mufinek z czekoladą? - O tak. Totalnie.
Za parę dni mamy pojechać karawanem na pierwszy dziewczęcy wypad.
Pozostaję epicko złą kierowczynią bez prawa jazdy.
Dziewczęcy weekend w Kenai to ten weekend? Ależ emocje.
Nie nocuj w motelu Jima Marzyciela.
Byłam tam podczas pierwszej trasy i judasze w drzwiach są na odwrót.
Jaki hotel? Jedziemy pod namioty.
Tak, na podwórku ciotki Kimy,
ale obiecała nie wyglądać przez okno.
Przywieziemy tajne wino,
posłuchamy muzyki z wulgarnymi tekstami i może zamienimy się ciałami.
Na taki weekend rodzice nie mogą cię podrzucać.
Amelia i Kima wykluczą mnie, jeśli sama nie poprowadzę auta.
Ale to niewykonalne, bo nie potrafię się nauczyć.
Jestem przegrywem, fajtłapą, porażką, frajerką, bobasem. Głupcem.
A może na stopa?
Na stopa? To takie ryzykowne.
Złe wybory to podstawa dobrych opowieści. A u mnie dobrych utworów.
Jak piosenka: „Kobra buziaki w zoo”.
Alanis, to nie pomaga mi z dziewczęcym wyjazdem z JAK Paką.
Chwila, zwiecie się JAK Paką?
W życiu. Stanowczo odpada. Zakazuję wam.
Co? J-A-K. Judy, Amelia, Kima.
JAK. JAK Paka.
- Jak tytuł porno. - Sama brzmisz jak porno.
Kurka, ale jesteś cięta.
Tak, bo jazda mnie strasznie peszy.
Kończyłam naukę jazdy tyle razy. Zabiłam cztery osoby.
- Co? - W symulatorze jazdy.
Firma od oprogramowania twierdziła, że się nie da.
W realu czyniłam niezgorsze rzeczy.
Skręcaj kierownicą!
- Co to znaczy? - Boże, Judy!
Zrobiłam coś pamiętnego w śródmieściu.
I w domu Delmera.
Siema, Delmer.
Moja nieumiejętność jazdy to moje główne źródło rozterek.
Co z publicznym pierdzeniem?
Tę walkę odpuściłam dawno temu. Pamiętam nawet kiedy.
Zjadłam dwa pikantne burrito z wołowiną
i kilka obecnych twierdziło, że pierd miał twarz.
Wierzę, że potrafisz zrobić prawo jazdy.
Wielkie dzięki, ale mało to pomocne, bo nie potrafię.
Nie mogę, nie mogę! Zejdź już ze mnie, Alanis! Ja chromolę.
Chcę znaleźć grę, w którą dawno nie graliśmy.
Pierwszy raz widzę tę.
Czyżby pudło z setką minigier w środku?
- Ale strzał! Puzzle. - O kurka.
I chyba będzie superjazda. Tyle części jednego koloru.
Nie ma obrazka na pudełku, który wskaże, w co celujemy.
Ostatnio tak się jarałem, gdy graliśmy w warcaby samymi czarnymi.
- Powiedz „wyzwanie”. - Wyzwanie!
Rety, w punkt.
Nie zgadniecie, co znaleźliśmy.
Moją zbłąkaną pomadkę dla małolatów?
Moją zbłąkaną pomadkę dla dużolatów?
- Nie. - Nierozpoznane przez nas puzzle.
- Wypas! - Wixa gaz!
Nie, znów puzzle.
Tak, znów puzzle.
To już obsesja. Nie że ich nie lubię.
Lubię je o tyle mniej od was, że mam wrażenie, że nie cierpię.
Wiesz, że kiedyś ukończyliśmy pejzaż z 7000 częściami
zwany Zimowa zamieć z zawiązanymi oczami?
- Gazeta o tym napisała. - Tak, pokazywałeś mi nieraz.
Tak. Wszyscy się o nas martwili.
Zawsze kończymy puzzle.
Dobrze, ale skoro się upieracie,
mogę się uchlać, aby coś poczuć?
Tak, zalecam. Proszę mi też polać.
Durna Alanis. Ma się za cudną, bo jest multiplatynową artystką
i żywą legendą.
„Naucz się prowadzić, Judy”. Ble, bla, blu, bla, bla.
Jest tam kto?
Halo?
Fajna zabawa. Lubię krzyczeć.
Co tu robisz na dole? Nie wiedziałam, że tak umiesz.
Jestem w twojej głowie. Nie tworzę zasad.
- Możesz się jeszcze skurczyć? - Ty mi powiedz.
Osobiście uważam, że ta alternatywna wersja mnie oznacza
twoje pragnienie, abym cię nękała w sprawie nauki jazdy
i zrobienia prawka, bo marzysz o tym wyjeździe.
Bo marzę o nim.
Kiedy czegoś chcę, mówię o tym głośno, aby każdy słyszał.
Zwykle w piosence. Typu...
Wolę miejsce przy przejściu. Dziękuję.
- Twoja kolej. - Nie.
Wyraź to.
Nauczę się prowadzić. Zdobędę prawo jazdy.
- Głośniej. - Zdobędę prawo jazdy.
Powiedz rodzinie. Potrzebni są świadkowie.
Ale najpierw doświadcz tego.
Hej, czym ty mi świecisz?
Niebieski, niebieski, beżowy.
Myślę. Co jest beżowe, niebieskie i żółte?
Koszulka IKEA ze spodenkami IKEA.
Stawiam na minionka jedzącego chleb.
- Po co takie puzzle? - Po co jakiekolwiek puzzle?
Trafna uwaga.
Hej, mam ogłoszenie!
Że straciłaś kontrolę nad wolumenem głosu?
Nie! Chcę rzec, że na serio nauczę się prowadzić!
Zrobię prawo jazdy i pojadę do Kenai z kumpelkami!
Oddzielnymi autami, bo tak stanowi prawo! Słowo krzykiem się rzekło!
Moja ostatnia próba nauczania cię spaliła na panewce,
przez co trudno nam o AC.
Pozwolisz mi jednak znów cię pouczyć?
- Tak! - Cudownie. Zaczynamy o świcie.
Dobrze! Wybaczcie, nie mogę przestać krzyczeć!
Dobra, ruszajmy.
A co z dziesięciopunktową listą Tobinów?
Tak jest.
Lustra jeden do trzy, tak. Paliwo, tak. Radio ściszone, tak.
Pas zapięty. Siedzenie dopasowane. Ręczny zaciągnięty.
Słone przekąski, słodkie przekąski, kawa i woda.
Nie będzie nas kusić na stacji paliw, bo ceny mają skandaliczne.
Gotowi do drogi. To startuj.
Tato, myślałam o twojej liście.
Nie chcę cię urazić,
ale nie jest chyba dostatecznie skrupulatna.
Rety. Ostro zabolało, ale jestem otwarty na informacje zwrotne.
Nie sprawdziliśmy ciśnienia w oponach,
poziomu oleju czy grubości zderzaka.
Może wysiądziemy i to zrobimy?
GODZINA PÓŹNIEJ
Wygląda nieźle. Wskakujemy już?
W sumie to na YouTubie są świetne, klasyczne filmiki nauki jazdy.
Warto obejrzeć,
bo a nuż spotkamy klasyki aut na drodze.
Tak. Lub klasycznego kierowcę.
Tak, dla kobiety kierowcy,
nieważne, czy jedzie się do spożywczego po pieczeń,
czy podrzuca Tomeczka na rekolekcje,
ręczny kierunkowskaz może być dobrą przyjaciółką.
O nie. Co z nauką jazdy Judy?
Wniosła poprawki do mojej listy kontrolnej...
Gra na zwłokę, aby nie siadać za kółkiem.
A skąd. To kłamczucha. Kłamie!
Przejmuję dowodzenie. Szkoła jazdy Honeybee startuje za godzinę.
Dobra. Jasne. Spoko.
Tak, brzmi super. Tak, ideal...
Uciekinier! Powalić ją!
- Za nią, Beef. - Lecę.
Judy, jazda powinna być frajdą.
Uniezależnia i daje swobodę dotarcia tam, gdzie chcesz.
Po frytki. Stąd drive-through z ulubionym fast foodem do ćwiczeń.
Zatem jazda. Powoli i spokojnie.
Tak jak rozmawiam z Wolfem, gdy zobaczy pająka.
U UPAĆKANEJ JÓZEFINY ZAMÓW
- No i proszę. Udało się. - To prawda.
Witamy u Upaćkanej Józefiny.
Jaką dać państwu paćkę?
Poproszę paćkę z serem i srogimi frytkami.
Proszę podjechać do następnego okienka po zamówienie.
Dobra, powoli i spokojnie.
Co do licha? Zwolnij. Judy, nie świruj!
ODBIÓR
- Moja wina. - To było... Co się stało?
Tak kieruję pojazdem.
Lepiej już wejdę i pomogę wam z puzzlami.
Tak jest. Niska szansa zabicia kogoś.
Ten beż wygląda trochę jak statua.
Wyczuwałem nutkę neoklasycyzmu.
Może to kobieta?
Swoja poznaje swoją. Zabrzmiało oschle, ale mówiłem dosłownie.
To jest kobieta. Do tego chyba naga.
Ano, ewidentnie.
Poziom frajdowatości nieco podskoczył.
Przerywamy? Moon nie widział nawet filmu dla dorosłych.
Widziałem setki takich filmów.
Ostatnio oglądaliśmy razem Rozczłonkowywacz 2: Tylko dla członków.
I nie możemy przerwać.
Muszę wam mówić, że puzzle zawsze układamy do końca?
W którymś momencie każdy z was zobaczy nagą panią.
Niekoniecznie osobiście, ale bez wątpienia w sieci. Nic wielkiego.
Ważne, aby z niej nie szydzić.
RSL. Rób swoje, laska.
- Alanis? - Hej, Jude.
- Wybacz, jeśli przeszkadzam. - Cóż, organizowałam breloki.
Mam tyle Garfieldów, że porządkuję ich według min.
Mam już „Kocham lasagnę” i „Pojechane poniedziałki”.
Ale zawsze mam czas dla ciebie. Jak leci, berbeci?
Honeybee zbudowała mi atrapę drive-through
w ramach nauki jazdy i prawie zabiłam dwóch braci.
Zostałby ci jeden, obeszłabyś się.
To była masakra.
Może rodzinna nauka jazdy ci nie służy?
Za duża presja.
Mama uczyła mnie robić na drutach i ze stresu zżarłam całą włóczkę.
Ożeż.
Może ktoś spoza rodziny mógłby ci pomóc?
To nawet niezły pomysł. Dobra.
Jutro wyruszę na miasto i puszczę się w obieg.
Może nie rób tego tymi słowami.
Dobra, siadaj za kółkiem.
Ukradnę z powrotem faks. Szykuj się, by dać gaz do dechy.
- Nie! - Bez obaw.
Przywykniesz do Toby’ego.
Teraz wciśnij hamulec i uruchom pojazd.
Pomachałaś, aby go przepuścić. Dobra, teraz...
Jej też. Mogłabyś już...
Twoja kolej, Judy!
Wybacz. Może rusz?
Dobra, jazda.
Dokąd to? Judy!
Toby!
Judy!
Dobrze. Puzzle stały się bardziej obrazowe,
więc ta poręczna przesłona oddzieli strefę czystą od nagości.
Tu w strefie BO mamy chyba twarz.
A do tego mnóstwo nieba i dziwnie kolorowe chmury.
A może fajerwerki?
Późno już. Walniemy w kimę i wznowimy to z rana?
Kontrpropozycja. Zarwiemy i porwiemy tę noc.
Ukończymy poszatkowaną Sarę do rana.
Wiedziałam, że to powiesz. Poleję sobie Puzzle-politana.
Czyli nauka jazdy poza rodziną to też niewypał?
Kurka, o co biega?
Serio, nie wiem.
Z frustracji mam ochotę krzyczeć.
No i proszę.
Jazda jest przerażająca.
Nikt w tym zafajdanym mieście mi nie pomoże.
- Próbowałam wszystkich. - Nie wszystkich.
Przy „ekhm” chodziło o mnie.
- O ciebie? - Tak.
Kto myślisz, że kieruje moim busem od 30 lat?
Bez urazy, jesteś wytworem moich myśli. To byłoby nielegalne.
Daj spokój. Nikogo już nie obchodzi prawo.
Jest noc. Pojedziemy bocznymi drogami.
No dobrze.
Przy niektórych trzeba użyć siły.
Skarbie, nie pasuje.
Cześć.
Jump scare gwiazdy rocka.
- Kabriolet. Złożymy dach? - Jasne.
Uwielbiam, gdy wiatr zdmuchuje czapkę i mogę sobie sprawić nową.
No to w drogę!
Kurde, dziwne.
- Czuję błogi spokój z tobą obok. - Miło, że pomogłam.
Pomyśl o tym, co umożliwi ci prawo jazdy.
Wyjazd na wernisaż w odległym mieście.
Jazda za jam bandem, sprzedając falafel z bagażnika.
Pomyśl, ile listów mogę wysłać na poczcie drive-through.
Się wie! Kozaczka siłaczka.
Moon, nieźle nagłowiłeś się z tą głową.
Dziękuję. No i proszę.
Teraz powiecie mi „spoko loko”, bo ukończyłem oko...
Nie!
Moon, rety. O co chodzi?
Moje oczy!
Nie!
O, dobry Boże!
Co, do licha, się tu dzieje?
Ta golaska to nasza mama!
Ale odlot. Cieszę się, że zostałam.
Chciałem lepiej poznać mamę, ale nie tak.
Wyprowadzam się na jakiś czas.
Tylko na kilka lat.
Ta poza jest zbyt lubieżna dla oczu syna.
- Musicie przestać krzyczeć. - Nie, nie musimy.
Krzyk będzie wieczny!
Przykryte. Możecie tu wrócić.
Jakim cudem nasza mama wydała własne puzzle?
Raczej nie sprzedają się ich w sklepie, skarbie.
Pewnie zrobiła je ze zdjęcia i miały być prezentem.
Strzelam, że Kathleen chciała dać go kochankowi, Marcusowi.
Po czym postanowiła dać mu coś innego.
Typu seks.
Wybacz, tato.
Odłóżmy to i już nigdy o tym nie mówmy.
Mamy nie ukończyć puzzli?
Stoimy tu na rozdrożu.
Pierwsza ścieżka: chowamy części do pudełka.
Druga: przemy naprzód
i kończymy pornograficzne puzzle z matroną tej rodziny.
Tato, nie ucieszyło nas, ile widzieliśmy naszej mamy.
Ale bardziej nas martwi, że to zdjęcie mamy
i nie chcemy cię zdenerwować.
Wiem, synu.
W przeszłości źle znosiłem tęsknotę za waszą matką.
Zjadanie jej włosów ze szczotki to było sięgnięcie bruku.
- Jestem o krok od wezwania policji. - Ale wyleczyłem się z tej miłości.
Ukończenie zadania jest ważniejsze
niż spustoszenie autorstwa miłości mego życia,
gdy porzuciła mnie i czwórkę dzieci.
Dobrze, ojcze.
- Z puzzlami do boju. - Bez obaw.
Gdy skończymy, narysujemy gruby sweter na jej ciele.
Już się uspokoiłem
i miło jest ujrzeć wrota, które przyniosły mnie na świat.
Moje wrota to ta blizna na brzuchu.
Dzieci, popracujcie nad głową mamy, ja zajmę się ciałem.
Całkiem nieźle je znam.
Jako pierwszy powiem: „Proszę, dość”.
No jasne.
Judy, czytałam wyimaginowany artykuł, że z nastolatkami najlepiej gadać w aucie,
bo to świry i nie patrzą w oczy.
Często patrzę ludziom w oczy. Nawet gdy ktoś ma leniwe oko.
Patrzę prosto na nie i szepczę: „Akceptuję cię”.
Dobrze wiedzieć, ale może rozwikłajmy, czemu tak kijowo prowadziłaś.
Co cię tak w tym przeraża?
To nie tyle strach, co nadmierna ekscytacja.
Przez te emocje nakręcam się i popełniam głupie błędy.
- Typu? - To jest...
To jest
Czyli śpiewamy.
To jest tak Że gdybym mogła, pojechałabym do galerii
Do doków lub do zoo Do zadymionego kasyna i rewii
Ostatni punkt mnie korci. Nie ma to jak kości.
A jeśli będę dalej jechać? Wiem, że tak to jest dorastać
A w głębi może jestem jak mama
Odeszła bez słowa, wolała być sama
Chodzi o to, że za kierownicą czuję,
że mogłabym wciąż jechać. Bywa, że czuję taką chęć.
OPUSZCZASZ LONE MOOSE
A co, jeśli nigdy nie wyjedziesz? Wiem, że klątwy matki się lękasz
RESTAURACJA PARYSKA PUB LONDYŃSKI
A co, jeśli przez nią utkniesz I tu już pozostaniesz?
Wtedy przegrasz
KIJOWY NOWOJORSKI BAR Z FAJNYM CIACHEM,
TRAKTUJE CIĘ ŹLE, ALE NA CHWILĘ WARTO
Szczerze wierzę Że szalone z ciebie zwierzę
Musisz zobaczyć Tokio
Oraz Land Cleve’a
Hej, Cleveland.
Tak, a co, jeśli nigdy nie wyjadę?
I swoje marzenia rozjadę
Ta wersja z powiek sen spędza
Skończę jako wredna, samotna jędza
Wrzeszcząca na dzieci Kradnące jabłka z mojego drzewa
Pojedziesz do Kenai z JAK Paką
Wciąż okropna nazwa.
W końcu wyjedziesz na studia i zaczniesz sama żyć.
Ale raz na jakiś czas tutaj wrócisz
Masz tresowanego węża. Odlot.
Pewnego dnia może w świat wyruszę
Ale rodziny nigdy nie porzucę Nie opuszczę
Ale muszę poczuć świat na własnej skórze
Nawet jeśli mój tata...
Judy.
Mój tata
- Oczy na drodze. - Mój tata!
No i proszę, ostatnia część.
Górna szyja mojej nagiej matki.
Dalibyście mi chwilę, abym mógł to obejrzeć bez przesłony?
O rajuśku.
Tato, o co chodzi? Znowu brakuje części.
Pamiętasz, jak trzyletni Moon zjadł ostatnią część znamienia Gorbaczowa?
Mamy wszystkie części,
ale to mógł być prezent dla mnie.
Zrobiłem to zdjęcie.
Nigdy nie miałam cię za freaka. Szacun.
Wiele lat temu byliśmy nocą koło akwarium w Klifie Śmierci.
RYBA-TORIUM
Waszą mamę kręciły meduzy.
Namówiła mnie na włamanie się i zrobienie zdjęcia przed akwarium meduz.
Nie wiedziałem, że chce się rozebrać, ale wiecie, jak mama stawia na swoim.
Jak porzucenie nas.
Była zdeterminowana, by to zrobić.
Faktycznie powiedziałem mamie, że chciałbym mieć to zdjęcie jako puzzle.
Pewnie to zrobiła, po czym zapomniała,
bo wciąż była pijana i sypiała z kimś na boku.
To zrozumiałe.
Noc skończyła się tym, że wlazła do meduz,
a te ją całą poparzyły.
Ale wyszło na to, że choć raz chciała zrobić coś miłego.
Sama była wielkim puzzlem.
Hej, Jude. Dzwonisz z góry?
Znów śnił ci się sonet? Przynieść ci pergaminy?
Chwila, co? Nic ci nie jest?
Dobra.
Prześlij lokalizację. Już jadę.
Judy jest cała, ale sama prowadziła i się rozbiła.
Pojadę po nią.
- Cieszę się, że Judy jest cała. - Ja też.
To zrobimy inne puzzle?
- Wiadomo. - Skoczę po alkohol.
A ja po puzzle z 500 częściami szczeniąt golden retrieverów w polu.
- Judy, na pewno nic ci nie jest? - Tak, serio.
Rozlałam kombuchę na kolana i znów rozbiłam samochód Honeybee.
Ale już przywykła, więc...
Zdziwiło mnie, że pojechałaś sama.
Nie dałaś sobie pomóc z nauką, mówiłaś, że nie cierpisz jeździć.
A teraz jeździsz sama?
Cieszę się, że jesteś cała, ale nic nie rozumiem.
W końcu sama prowadziłam. Tak właściwie.
Rozmyślałam konstruktywnie
i ustaliłam, że jazda mnie nawet mocno kręci.
Może za bardzo, bo to pierwszy krok do wyjazdu.
Do zwiedzania świata.
Chyba podświadomie się martwię,
że mam w sobie uśpioną cząstkę mamy.
Może też jestem łajzą, która wyjedzie i już nie wróci.
- Nie zrobiłabyś tak. - Jasne, że nie.
Ale czy będziesz zły na mnie, jeśli wyjadę
na studia do Chicago czy coś?
Teraz już Chicago?
Przynajmniej bliżej to niż Praga.
Postawię dwie sprawy jasno.
Raz, nie chcę, byś kiedykolwiek opuściła Lone Moose.
Dwa, będę wściekły, jeśli tego nie zrobisz.
Dobra, tato.
Zaciągnijmy auto Honeybee do domu.
Trochę się wstawiła, więc nie będzie lepszego momentu.
Departament Pojazdów
Mam się uśmiechnąć? Czy zrobić poważną minę?
Typu: „To jest auto”. Albo spojrzeć tajemniczo...
ALASKA: PRAWO JAZDY
Cel i Pstryk
Twoje puzzle. Można wieszać.
Dziękuję.
Nie wiedziałam, że jara cię erotyka z akwarium.
Nie jara. Czy też jara.
Próbuję powiedzieć, że to był prezent.
Dołączyłam inny prezent.
To zdjęcie mej osoby w prześwitującym trykocie
obok stojaka Swarliwej Swojskiej Wydry Sammy’ego.
Dziękuję zarówno tobie, jak i twojemu przyjacielowi, Samuelowi.
Tu dam golaskę, która mi umknęła, a tu tę, której czas jeszcze może nadejść.
JAK Paka nie wyjechała jeszcze z Lone Moose,
a już przeżywam coś wielkiego.
Hej, myślicie, żeby zmienić nazwę naszej ekipy?
- Co? - Nie, JAK Paka to idealna nazwa.
Brzmi jak pornol.
- JAK Paka! - JAK Paka!
Jesteśmy JAK Paką JAK Paką
Frajdę mamy wieloraką
Najbardziej pociągające Najlepsze z psiapsiół
Z ekscytującymi hobby Jak zbieranie wiecznych piór
Piór
Nasz wyskok na wyprawie szkolnej To był głośny psikus
- Obłęd jak obrzygałyśmy autobus - Obrzygałyśmy autobus
Gdy jest późno Jasna sprawa, skarbie
Oglądamy brytyjską Dumę i uprzedzenie Serial w adaptacji Andrew Daviesa
Jesteśmy JAK Paką JAK Paką
Frajdę mamy wieloraką
Napisy: Przemysław Stępień