Potężna Kathleen GŁODNE ŁÓDKI
Pierd może wiecznie trwać NOTARIUSZ – GRA!
SORKI, TYDZIEŃ ZUP
Uwaga. Tak, to wciąż zajęcia z literatury angielskiej.
Dziś: Pa, pa, Gnatku
Nie, to nie są kości F. Scotta Fitzgeralda.
Znacie szkielet z biologii,
uroczo przezwany Gnatkiem.
W poniedziałek przechodzi na emeryturę, bo ponoć nie jest już akceptowalne,
aby prawdziwy szkielet przebywał w klasie.
Pożegnajcie się z Gnatkiem. To jego pożegnalne tournée.
Tulcie swoich bliskich.
Nigdy nie wiadomo, kiedy ta podróż zwana życiem się skończy.
Cieszy jednak, że pożegnamy też gnatkowego psikusa.
Nie!
Tak. Krzyż na drogę irytującemu psikusowi, gdy jeden uczeń kradnie Gnatka z komórki
i porzuca go na ganku innego.
Ten z kolei musi go zwrócić szkole i nie dać się złapać nauczycielowi.
Pytanie.
Pan jest taki na nie, bo jako jedyny nauczyciel
nie doznał chwały złapania ucznia zwracającego Gnatka
i wysłania go na tydzień do kozy?
Mam to gdzieś.
- Jak każdy. - Poważnie?
To czemu tablica w pokoju nauczycielskim na bieżąco śledzi właśnie te wyniki?
Wcale nie. Pała, jeśli znów o tym wspomnisz.
- Tak nie wolno. - Mogę wszystko.
- Poza złapaniem ucznia z Gnatkiem. - Cisza!
Gill, możesz przewieźć go do sąsiedniej sali?
Nie do wiary. Za 48 godzin nikt już nie zostanie nigdy zgnatkowany.
Spoczywaj w pokoju klasyczny psikusie z Lone Moose.
Trafiłem do kozy po byciu zgnatkowanym,
ale to było niezrównane przeżycie.
A widziałem Penna i Tellera na żywo w Vegas.
Jest fajniej, gdy cię nie przyłapią.
Tobinowie to gnatkowe legendy.
Dzielimy rekord zwrotów z trojaczkami Weakmarie.
Jimothym, Tawny i Brandlinem.
Śliczni i świetni w zwracaniu szkieletów? Niesprawiedliwe.
Ale dzieci Tobinów jest czwórka. Nie czyni was to mistrzami?
Hama nigdy nie zgnatkowano.
Co? Ham. Do kitu.
Nie mieć szansy na chwałę. Nie poczuć dreszczyku nieśmiertelności.
Jakie to smutne.
Tak, zgoda. Co za szkoda.
Marzyłoby mi się to,
bo jestem odważnym, miłującym zabawę chojrakiem,
któremu wisi opinia nauczycieli.
Ale...
O nie. Rozlałem zupę na kolana. Muszę iść do pielęgniarki.
Och, twój biedny ptaszek. Pójść z tobą?
Nie, muszę pójść sam.
Rachunek, wyciąg bankowy...
List od taty!
Abraham Noga-coln znów w akcji.
Niezłe giczały, Louis. Ktoś tu nie omija ćwiczeń nóg.
Nie wiedziałem, że twój tata to model historycznych nóg.
Chciałby. Zrobił tę fotkę na parkingu Dorwać Szorty,
największego outletu szortów w Fresno. Nocowałam z nim pod namiotem
przed wyprzedażą w Dniu Prezydentów.
Żyj, śmiej się, kochaj!
Graliśmy w gry, piliśmy wino musujące.
A z rana tratowaliśmy ludzi, aby kupić mocno przecenione szorty.
Taki nasz zwyczaj. Ojej.
Brakuje mi teraz ojca.
- I tratowania. - Nie smuć się, moja zadeptująca Zuzio.
Znam fajowego tatę, który mieszka obok.
A mi papa es su papa.
Kocham twojego ojca, ale nie mamy swojego zwyczaju.
To zarzuć z nim wędkę i złówcie nowy zwyczaj.
Tak, mogłabym tratować z Beefem ludzi, aby kupić koszulki czy paski.
Tak trzymać!
Kup tacie krótki top. Przyda się na wspólny clubbing.
- Skarbie, nie chodzisz na clubbing. - Jeszcze nie chodzimy.
Tato, znów pyszny zwykły makaron z masłem.
Czy kiedyś nie włazisz mu w D?
„D-finitywnie” nie.
Beef, tak się zastanawiałam, czy chciałbyś jakoś razem spędzić czas.
Brzmi bosko. Po kolacji będę organizować kłody według rozmiaru.
Fajnie byłoby z kimś pogadać.
Nie. Dla jasności, chodzi o jakąś rozrywkę.
Jutro mam doroczny wypad, aby łowić ryby w przeręblach.
- Honeybee, może... - Jeśli chcesz dołączyć, gorąco zapraszam.
- Nie. - Jasne. Może zrobi się z tego zwyczaj.
- O rany. - Szykuj się na dzień
pełen wrażeń i adrenaliny.
Raz łowiłam w przeręblu...
kuzyna mojej kumpeli Elsie. Wpadł pod wodę.
Wyłowiliśmy go, ale rowek mu zamarzł.
Odtąd musiał robić kupę od przodu.
- Nie wierzę ci. - Nie obchodzi mnie to.
Touché.
Dobra, wyruszamy jutro o świcie.
Muszę dokończyć składankę na drogę.
Liczę, że docenisz pamiętne melodie Shawn Colvin tak jak ja.
Bosko. Uwielbiam, jak biali przy stole się na mnie gapią.
Wybacz, ale nie wierzę, że zgłosiłaś się na połowy w przeręblach.
Z tego nie będzie wspólnego zwyczaju. Taka nuda, że aż przerażająca.
Co w tym tak złego?
Jest ziąb, a tato nie lubi rozmawiać.
Siedzi się.
Uwielbiam być wśród natury,
ale wśród ciszy i mrozu prawie ugrzązłem na zawsze w mrocznym królestwie umysłu.
Trudno być przytomnym, ale jest zbyt zimno, aby zasnąć,
więc wpadasz w stan limbo na pograniczu snu.
Te wizje.
Tak, w jednej z nich zielony Teletubiś zjadał Michelle z Pełnej chaty.
O tak. Pokazują ci się najgorsze koszmary.
Mój najgorszy to potwór, którego ciało jest całe pokryte oczami.
Całe? Nawet kuper?
Zwłaszcza kuper.
Nie martwi mnie nuda.
Mój lekarz we Fresno zdiagnozował mnie jako fajną.
- Dobra, jak chcesz. - Tak jest.
Dobra, przygotuję kalambury i wino musujące na jutro.
Babka nie przeżyje.
- O tak. - Niech spoczywa w pokoju.
Dobra, panie Tobin. Lód czeka, więc w drogę.
Wciskam play.
Zostałem zgnatkowany?
Nie!
Jasna guantanamera. W końcu ktoś wsadził ci Gnatka.
Wielka sprawa.
Jeśli tego dokonasz, Tobinowie staną się mistrzami gnatkowania.
Przykro mi, ale nie chcę zwracać Gnatka.
Nie cierpię mieć kłopotów i robić szemranych rzeczy.
Prawie mi się udało uniknąć przygód z Gnatkiem.
Nerwy są zrozumiałe.
Mnie za pierwszym Gnatkiem dopadło rozwolnienie. Pamiętacie?
Tak. Było wszędzie. W tym na schodach.
Nie zrozumiesz mocy wrażeń z epickiego gnatkowania,
dopóki tego nie zrobisz.
Nie zapomnę mojego ostatniego zwrotu Gnatka.
Noc balu maturalnego. Dopiero co założyłem frak,
gdy Cheesecake zjawił się na progu.
Mają mnie, Wolf.
Zgnatkowano mnie w bal maturalny. Pomocy.
Wskoczyliśmy do auta, pojechaliśmy po moją partnerkę. W szkole panował chaos.
Jak mamy przemycić Gnatka?
Wtem mnie olśniło. Uknułem szaloną intrygę.
Całe szczęście Lara zgodziła się pomóc, a miała fazę na duże peruki.
Ja, Cheesecake i Gnatka weszliśmy na bal. Ale tłum.
Przetańczyłem z Gnatką trzy utwory.
Wyglądała olśniewająco.
Już mieliśmy zrobić coś, czego oboje byśmy pożałowali,
gdy Cheesecake przypomniał mi, że trzeba zwrócić Gnatkę do komórki.
Prawie natychmiast wpadliśmy na dyrektora Gibbonsa.
Cześć, chłopaki i... Laro? Nic ci nie jest?
Rozkrok rzyci dzielił nas od bycia złapanym,
ale Cheesecake umie rzygać na zawołanie i dał popis swoich możliwości.
Opiekun pomknął, by sprzątnąć wymiociny, zostawiając niepilnowane drzwi.
Daliśmy nura do holu.
I tyle. Gnatek wrócił.
I to pod samym nosem dyrekcji.
To było epickie.
Dlaczego tańczyłeś ze szkieletem przez trzy piosenki?
Zrozumiałbyś, gdybyś ją zobaczył.
Uwierz mi, Ham. Sprostasz temu, jesteś Tobinem.
- To tradycja rodzinna. Pomożemy. - Tak jest. Przyda się wsparcie.
- Nauczyciele są zapewne niebywale czujni. - Dobrze, chyba muszę spróbować.
Jest jednak sobota. Jak się tam dostaniemy?
Może Russell pomoże?
To szef Woźnych Juniorów. Będzie mieć klucz.
Doskonale. Gnaczyska czas zacząć.
Dobra. Zarzuciliśmy linki i czekamy.
Dobra, ale z tatą zawsze zaczynałam noc wyprzedaży szortów
od gry w kalambury.
Podaj rzeczownik.
Co chcesz? Kupa? Dupa? Ubikacja? Nie wstydź się klasyki.
Tylko że
łowienie w przerębli najlepiej praktykować w całkowitej ciszy.
Czyli to prawda? Ta całkowita cisza?
Moglibyśmy trochę to zmienić.
Przywiozłam karty, kości, deskę serów, no i moją uroczą osobowość.
- Nic z tego się nie przyda. - Mamy tylko siedzieć?
Tak, choć jest w tym coś więcej.
Siedzimy. Oddychamy.
Myślimy?
O nie. Im mniej myślisz, tym lepiej. Spróbuj całkowicie opróżnić umysł.
Ogranicz myśli do białej tafli lodu pod nami.
Mogę przy tym napić się wina musującego?
Chyba tak.
Też chcesz?
Mam też parę wycofanych z produkcji piw z browcowego dark webu.
Nie, dziękuję.
Dobra. Żadnego gadania. Same myśli o lodzie.
Dobra, obiecuję, że potem zamilknę,
ale wiem już, z którym Batmanem bym się zaprzyjaźniła.
Honeybee.
Z LEGO Batmanem.
Hej, Moon.
Przyszedłeś z całą rodziną na Cynamonową Sobotę?
Niefajnie. Mama robi tylko 12 bułeczek.
Nie, Russell. Potrzebujemy kluczy Woźnego Juniora do szkoły.
To nagły wypadek. Hama zgnatkowano.
Klucze do szkoły? Najedliście się szaleju? Nie powierzyliby mi ich.
Tydzień temu zgubiłem koszulkę podczas matmy.
Byłem półnagi na naukach społecznych i wuefie.
Cóż, czas się poddać i wyprowadzić.
Wiem o oknie z zepsutym zatrzaskiem.
Jest na drugim piętrze, więc to nieco ryzykowne.
Nieco ryzykowne? Pestka.
Mój plan zwrotu Gnatka był bardzo ryzykowny.
Zaczęło się od telefonu do matematyczki, pani Grandsper.
Wmówiłem jej, że za wspieranie wojsk podczas II wojny światowej ma dzień wolny.
Odparła: „Dziękuję, panie prezydencie. Niech Bóg błogosławi Amerykę”.
Zastąpiłem ją i wykładałem geometrię przez czworo zajęć
z Gnatkiem schowanym w torebce, oceniłem testy,
a nawet zjadłem lunch z dyrektorem Gibbonsem.
Kiedy droga była wolna,
publicznie przetoczyłem Gnatka między salami.
Jesteś legendą, bracie.
Russell, musisz nam pokazać to okno oraz przynieść każdemu z nas bułeczkę.
Przyniosą jedną bułeczkę cynamonową. Podzielicie ją na pięć części.
Dajcie mi chwilę na ubranie się.
Chłopak mojej mamy, Jamie, kupił mi ogrodniczki
i chwilę zajmie wciśnięcie się w nie.
Oto i ona.
Dzięki za pomoc, Russell. Sami zajmiemy się resztą.
To misja tylko dla Tobinów.
Jeśli chcemy przebić rodzinę Weakmarie, musimy pójść sami.
Więc czas na mnie.
Ale najpierw przytulę każdego na szczęście. Judy.
- Kazaliśmy ci spadać! - Jasne.
Chyba dam radę dostać się do otwartego okna z drzewa.
Wskoczę, zbiegnę na dół i was wpuszczę.
Pójdę z tobą. Jako wsparcie.
Odwrócenie uwagi to klucz do oddania Gnatka.
Na tym polegał mój plan, gdy ja go zwracałam.
Musiałam go przynieść w trakcie lekcji.
Co gorsza, jakiś kret powiedział nauczycielom, kto go ma.
Chciałem podbić stawkę.
- Pozwij mnie. - Misie mnie szukały.
Więc zadbałam, aby mnie znaleźli.
Mnóstwo „mnie”.
Judy
Sporo tych Judy
Judy, Judy, Judy
Judy
Dyrektor Gibbons myślał już, że zaliczy wygraną,
ale wybrał złą Judy.
Zanim nauczyciele pojęli, co się dzieje,
Gnatek wrócił, Gibbons został poniżony, a legenda Tobinów żyła dalej.
Judy
Judy i Moon, czas się włamać.
Ham, czekaj tu.
Jak myślisz, kto podrzucił ci kości?
Jest piekarz z Wisconsin na YouTubie, Christopher Ciastkarz.
Nie jest moim fanem.
Ale to przesadna reakcja na wrzucenie konstruktywnego komentarza pod filmikiem.
Jasna sprawa.
Mam znaleźć i zabić tę osobę.
Nie powiedziałem tego.
Wszystko jasne.
Proszę, nie zabijaj Christophera Ciastkarza.
Alexa, pomóż mi znaleźć Christophera.
Mówiłem ci już, że nie wystarczy krzyczeć w powietrze.
Alexa tak nie działa.
Moon i Judy weszli przez okno. Gramy dalej, Donkey Kongu.
Alexa, znajdź sposób, abym nie musiał zwracać Gnatka.
No, no, no...
Cholercia. To miało wyglądać czadowo.
Wyczaiłem swoim oczkiem
dwójkę rodzeństwa Tobinów niosącą dużą torbę
w weekend zniknięcia Gnatka.
O kurka.
W końcu mi się udało. Powstrzymałem ostatni zwrot Gnatka!
Zostanę legendą.
Legendą!
Otwórzcie torbę.
Panie Golovkin. O nie. Myśli pan, że tu jest Gnatek?
Jabłka?
Mieliśmy je położyć na ławkach nauczycieli,
bo tak ich kochamy.
Worek zmyłka, czyli...
Opowiem kawał. Beef się roześmieje.
Nie, on nie chce ze mną rozmawiać.
To był błąd. Łowienie nie będzie naszym zwyczajem.
To jest nudne. Rzeczywiście robię się senna.
Co? Co to za muzyka?
O nie. Trafiłam do limbo?
Tak, Honeybee.
Tak, tak, tak.
Jedź ze mną, Honeybee.
Gałkowy facet ze snów! Nie zbliżaj się!
Nie mogę.
Jesteś teraz moją żoną.
Dobra, to na pewno sen. Obudź się, Honeybee.
Łowisz ryby. W szałasie. Pobudka!
- A to kto? - Nasze piękne dzieci.
Chet i Roxanne.
- Mamusiu. - Mamusiu.
Honeybee, co się...
Boże, już wiem, o czym mówili.
Byłam w limbo z gałkowymi potworami.
Nic dziwnego, że dzieci tego nie cierpią. Okropieństwo.
- Też tego nie cierpię. - Ja...
Przejrzałem was, Tobinowie.
Przyłapię was z Gnatkiem!
Dobra, Ham Solo, dalej idziesz sam.
Co? Mieliście mi pomóc.
I pomogliśmy. Ale ostatni etap musisz pokonać sam.
Ham, to my cię zgnatkowaliśmy.
Co? Dlaczego?
Abyśmy mogli pokonać rodzinę Weakmarie?
Stary, nie. Chcieliśmy, abyś był częścią rodzinnej legendy.
To twoja ostatnia okazja. Wiedzieliśmy, że podołasz nie gorzej od nas.
A teraz idź.
Czyli nie cierpisz tego?
Wybacz, ale na to wychodzi!
Chciałam spędzić z tobą czas i wzmocnić relację z tatą.
Ale siedzimy tu w śmiertelnej ciszy.
Mam wrażenie, że w ogóle mnie tutaj nie chcesz.
Że co?
Przywiozłam tyle fajnych rzeczy, no i moją uroczą osobowość.
Myślałam, że łowienie w przerębli może być naszym zwyczajem.
Ale nie chciałeś spędzać ze mną miło czasu i tęsknię za tatą.
Chcę kupować szorty i tratować ludzi.
Przykro mi, że tęsknisz za ojcem,
ale naprawdę liczyłem, że to będzie nasz zwyczaj.
Jesteś moją ostatnią nadzieją.
Brzmisz jak O-Beef-Wan Kenobi.
O czym ty mówisz?
Dzieci nie lubią tego stanu limbo, w którym widzi się rzeczy.
Mówiły ci o Teletubisiu pożerającym Michelle z Pełnej chaty?
Nie raz.
Kiedy ja wchodzę w ten stan limbo, widzę ryby pod lodem
i wzywam je do siebie.
- Fajnie. - To mi sprawia radość.
Ten bezruch, wiatr i cisza.
Liczyłem, że któreś dziecko polubi to tak jak ja.
Ale wybitnie im to nie podpadło.
Tobie też nie.
W przyszłości pewnie będę musiał to robić sam.
Wiesz co, Beef?
Chciałabym znów spróbować.
- Naprawdę? - Tak.
Jeśli widzę potwora zrobionego z oczu, ujrzę i rybę.
Szczera prawda.
Ale muszę szybko napić się winka.
W porządku.
I wiesz co? Wezmę browca.
Dajesz, Beef.
Stój, Ham.
Twoja okazja z Gnatkiem przeminęła z wiatrem.
Beef!
Widzę rybę!
Też ją widzisz?
Tak!
Przywołajmy ją umysłami.
Złap tę rybę, Honeybee.
Zobacz!
Boże. Zachowaj spokój.
Zachowaj spokój!
Nawiń, przerwa. Nawiń i przerwa.
- Zaraz będzie! - Tak.
Niczym wyrywanie szortów od kogoś na wyprzedaży.
Złap te szorty, Honeybee.
Niech inni zakupowicze pomyślą, że się zmęczyłam.
Właśnie. Jest twoja.
- Bierz te szorty! - Dobry Boże.
To potwór.
Szybko! Ta ryba jest silna!
Mam ją. Udało nam się!
Nie czułam tyle energii, odkąd wyrwałam 10 skortów w cenie jednego.
Mam cię.
- Udało się! Złapałem cię! - Z czym?
Dalej zgrywasz głupka?
Nie urodziłem się wczoraj.
To też tytuł świetnej czarno-białej komedii.
- Judy Holliday wygrała Oscara. - Fajowo.
Zapiszę się w dziejach Lone Moose
jako nauczyciel, który przerwał ostatni gnatkowy psikus.
Panie Golovkin, jest jeden problem.
To nie jest Gnatek.
Co za bzdury. Wiem, że zabrałeś Gnatka. Pokażę ci.
Widzisz? Nie ma go.
Doprawdy?
A co jest tam w rogu?
Niech to szlag. To co masz w tej torbie?
W tej?
To szkielet rady uczniowskiej
ze strasznej studniówki.
Naciska się guzik i świecą mu się oczy.
Nie!
- Mógłby pan być tak kochany i go zwrócić? - Ale...
Dobra, to na razie, panie Golovkin. Przykro mi, że nauczyciele są do kitu.
Gnatek cały czas był w komórce?
- Jak to? - Gnatek przechodził na emeryturę.
Wiedziałem, że mi nie odpuścicie, więc...
Pamiętacie, jak rozlałem gorącą zupę podczas lunchu?
To nie była gorąca zupa.
Tylko letnia woda. O czym nie wiedzieliście.
A Crispin na to...
„Och, twój biedny ptaszek.
Pójść z tobą?” Odparłem: „Nie, muszę pójść sam”.
Ale nie poszedłem do pielęgniarki. Potrzebowałem zmyłkowego szkieletu...
RADA UCZNIOWSKA
...a na szczęście byłem w komitecie ds. studniówki.
Dzięki Bogu, rada uwielbia motywy.
Zabrałem szkielet, pelerynę i pierścienie pająki...
STRASZNA STUDNIÓWKA
...bo taka z nich frajda.
Na piątej lekcji było okienko.
Zakryłem prawdziwego Gnatka i dałem tam zmyłkę.
Rychło w czas,
bo Judy i Moon deptali mi po piętach
gotowi do zwędzenia Gnatka
i przekazania go nieświadomemu bratu.
Czyli to nie był Gnatek.
To było najlepsze zgnatkowanie w dziejach, a Gnatek nawet nie opuścił komórki.
Stanąłem na wysokości zadania, zanim je zadano.
Genialnie.
Rodzina Weakmarie może nam lizać zadki.
Tobinowie to królowie szkieletów.
Nasze dzieci będą o tym opowiadać.
Chwila, skoro szkielet już tam był, po co to całe przedstawienie?
Bo to było ostatnie tango Gnatka. Chciałem wszystkich w nie włączyć.
Kto to może być?
Hej...
To chyba dla was.
Golovkin chce chyba ostatniej okazji, aby nas złapać.
Chodźmy na cmentarz po kolejną zmyłkę. Kto się pisze?
Pomógłbym.
- Ja! - O tak!
Czas po raz ostatni wsadzić Gnatka z rodzinką.
Fuj!
Zrezygnowałem już z miłości Byłem tym, któremu samotność się śniła
Wtem ona przygruchotała Całego mnie już miała
Prosto w serce kości mi wsadziła
To była kobieta z mych snów
Nic to krzyki, bo jestem z nią znów
Nie chcę być sam mimochodem Bycie z tymi kośćmi kończy się...
Pięknym uczuciem
Kościana panno
Nigdy mnie nie zostawiaj
Moje serce z kamienia roztopiłaś
Gdy tylko swe kości do mnie zbliżyłaś
Napisy: Przemysław Stępień