WYZNANIA STATKOHOLICZKI
Znów to zrobiłem! NOTARIUSZ – GRA!
Dość tego. Nie mogę cieszyć się śniadaniem,
gdy orzeł gapi się wrednymi, paciorkowatymi oczami.
No to...
To nie wina Toby’ego. Ma orle zapalenie spojówek.
- Tym bardziej niech się nie zbliża. - Bez obaw. Opiekuję się nim z Moonem.
Na mojej warcie nikomu nie grożą ptasie zakażenia.
Żebyś wiedział. Kopnę go w dziób.
Tato, Roy poprosił tylko mnie, abym pilnował jego orła.
Należało spytać się mnie, zanim się zgodziłeś.
Więc będę niańczyć ciebie niańczącego szponiastego drapieżnika.
Ojej, tatulkowe kłopoty w raju.
Wiem, że kochasz dzikie zwierzęta,
ale niedawne incydenty każą mi włączyć kontrolę rodzicielską.
Wspieram wasze zainteresowania, dopóty nie są śmiertelnie groźne.
O czymże ojciec mówi?
- Moon. - Gratuluję, tato. Zostałeś dziadkiem.
Moon, na pobocze i to już!
Uważaj. Są dosyć pikantne.
Moon!
Tato, wrzuć na luz.
Dzikie zwierzęta to moje powołanie.
Zaiste. Często powtarzam, że gdyby dr Hammond cię wezwał,
Park Jurajski wciąż byłby fajowym celem turystycznym dla rodzin.
A jak się niańczy orła? Uszykujesz mu makaron z serem?
Sprawdzisz potwory pod jego orlim łożem?
Je tylko surowe mięso i śpi na stojąco.
Tak jak mama, gdy odpłynęła w budce koło pubu Danky’s.
Jeśli orzeł tu zostaje,
spędzę sobotę w domu gościnnym.
Z ptasiego świata cenię tylko Michała Sokołowskiego. Jego mogę niańczyć.
Przyłączę się, zanim wydziobie mi moje piękne lico.
Aczkolwiek blizna mogłaby dodać mi aury tajemniczości.
Ale nie. Nie, nie, nie. Idę z wami.
Pieski, beagle spoko, ale Toby niech gnije w piekle.
Też pójdę, bo popuściłam właśnie gazy.
Zapalenie spojówek pewne. Hajda!
Dirt.
Ten demon już nas nie zadziobie, więc co robimy?
Popracujmy nad naśladowaniem Michaela Caine’a.
„Jestem Michael Caine. Ku!”
Czeka mnie sporo pracy.
Możemy zagrać w pokera. Chwila. Co to za komusze karty?
To as Kremlina?
Karty tarota, upominek ślubny od nawiedzonego kuzyna Larsa.
Mogłabym zrobić odczyty.
Zobaczmy. Według instrukcji wystarczy przewrócić trzy karty...
Jakie upiorne.
Zanim to zrobimy, trzeba zadać konkretne pytanie.
Takie może być: Jaki będę miał dzień?
- Tak do 16.00. - Do 16.00?
Wtedy Crispin kończy pracę w galerii.
Podzielimy się frytkami z serem, więc będzie zajebiście.
Karty, tu Judy z głównego domu.
Cześć. Jak potoczy się dzień Hama?
- Tak do 16.00. - Jasne. Tak do 16.00.
Super. Obejrzę Kości?
Nie, to Śmierć.
Dobra, nie brzmi to fajnie.
Nie, potrzebujesz trzech kart, aby wiedzieć, co cię czeka.
- O nie. Para Śmierci. - Dobre karty. Podniosłabym stawkę.
Ostatnia karta. Na pewno będzie dobra.
Rany boskie.
- O nie. Judy, to się znów dzieje. - Co takiego?
Mam straszny dar przewidywania śmierci.
W wieku sześciu lat według ciastka z wróżbą miałam przeżyć wielką stratę.
Tamtej nocy zmarł mój ślimak, Pan Fettuccine.
- Przyczyny naturalne, 26 lat, ale i tak. - Jej moc tylko rosła.
Parę lat później tabliczka Ouija napisała „płynie”.
Wkrótce potem zmarła nasza rybka Bubble Gump.
Pływała brzuchem do góry.
Dobra, Judy to wiedźma. Chwycę zapałki, spalmy ją.
Najdziwniejszy przypadek miał miejsce dwa lata temu.
Śniłam, że umrę z pragnienia na letnim pikniku.
Gdzie te cholerne zapałki?
Następnego ranka ogłoszono,
że zmarł facet, który reklamował napój Kool-Aid.
Przebił się przez ścianę między tym światem a tamtym.
Czyli moje życie się skończy do 16.00.
Nie pozwolę na to.
Nie pozwolę. Hamathan, masz szczęście.
Mam rekord w oglądaniu serii Oszukać przeznaczenie.
Każdą część obejrzałam 105 razy.
Słyszysz, Śmierć? Honeybee Shaw-Tobin ci dziś pokaże!
O Boże!
Śmierć przyjęło wyzwanie.
To się często zdarza.
Męczę Wolfa, aby to naprawił.
W pełni wierzę, że uchronisz mnie przed kościstymi łapami Śmierci.
Na wszelki wypadek chcę być z Crispinem.
Pragnę pocałunku przed śmiercią, a jeśli oszukam śmierć, oczekuję frytek.
Podróż ze Śmiercią na ogonie to ryzyko, ale podołamy. Trzeba schować Hama w bańce.
Pójdę po poduszki i taśmę.
Super. Trzeba unikać samolotów, jazdy za tirem z drewnem.
I nawet nie myśl o laserowej korekcji oczu, młody.
O nie, pomyślałem o tym!
Dobra, czas go nakarmić. Skoczę po mięso.
Fajnie, co? Super jest ten klimat Trzech mężczyzn i dziecko.
Skoczę po pieluszki.
Próba przebrania zrzędliwego dzikiego orła
zapewne dostarczy sporego ubawu.
Toby nie jest bobasem.
W orlich latach jest starszy od ciebie.
Szefu! Podpiąłby mnie pod swoje ubezpieczenie zdrowotne?
Moon, może zrobimy to razem z bezpieczniejszej odległości?
- Widzisz? Proszę. - Tato, to nie jest rzut do dziury.
Prawda, ale buzia Toby’ego to śmiertelna broń.
Selleck i Guttenberg jak się patrzy.
Chcecie być dobrymi ojcami,
ale wasz styl rodzicielstwa różni się tak jak wasze włosy na klacie.
Otwieram klatkę. Proszę stać spokojnie.
To wykluczone.
Muszę go wyciągnać, aby podać krople do oczu. Wiem jak.
Może zedrzeć ci twarz.
Pójdę po kij z pętlą i ustawię jego głowę w klatce.
Wychodź, kolego. Proszę.
Czyli zrobisz to, czego tata ci zakazał?
Tak wolno?
Wiem, co robię.
Moon, co ty wyprawiasz?
Tato, odłóż kij. Zaniepokoiłeś go.
Ja jego?
Idealna maszyna natury do rozdzierania usytuowała się na moim 10-letnim synu.
Mam pierwszeństwo do nerwów!
Hejka, chwycę kilka poduszek...
- O nie, łapcie go! - Drzwi są otwarte!
No to klops.
Kurka. Zbój zwędził mi wędzonkę.
Toby!
Nie zareaguje na swoje imię.
Może zareaguje na czaderską ksywę.
Toblerone.
„Toby-Wan-Kenobi”.
„Czarek Pazur” szukający komisarza Rybę. Jeszcze pomyślę.
Nie odleciałby, gdybyś go nie zdenerwował tym durnym kijem!
- Panowałem nad sytuacją. - Sprzeciw.
Popsułeś mi pierwszą fuchę z niańczenia orła.
Nie zostanę zawodowcem od dzikich zwierząt
chodzącym do TV i dorabiającym jako zwierzęcy detektyw
Sethem Wężowym Wizjonerem.
Wielkie dzięki.
Nie jest za późno zrobić z tego dnia
udany wypad w dzicz ojca z synem.
Jak za twojej młodości.
Jest za późno, bo zrezygnowałem z posady twojego syna.
- Rezygnacja odrzucona. - Ponownie składam rezygnację.
Ojej, znów odmowa.
Robi się gorąco.
Jak wtedy gdy Selleck dał pluszaka małej Mary
swojej randce walentynkowej, a Dansonowi odbiło.
Do wieczora zrozumiemy, że razem jesteśmy ojcami Toby’ego
i po równo go kochamy. Nakręćmy sequel.
Wapienko, czyli orla kupka. Toby może latać, ale się nie ukryje.
Siema, Tobs.
Twój stary nie jest takim złym tropicielem orłów, co, chłopie?
- Włączam tryb zabaw synowsko-ojcowskich. - Jest jeden mały problem.
To nie jest Toby.
Jak to nie? Ma skrzydła, głowę. Niczym T.
Ma większą rozpiętość skrzydeł.
No i ma maluchy.
Nie znaleźliśmy Toby’ego, tylko jego rodzinkę.
Orla mama karmi maluchów wędzonką Wolfa.
Ptasie fuksiary. Najlepszy smak. Wacky Taco Teriyaki Twister.
Toby pewnie zbudował gniazdo na sezon lęgowy.
Pewnie jest bezpieczniejsze niż to koło poczty.
Dwa gniazda? Żyjesz na bogato, stary.
Skoro mama jest w tym gnieździe, Toby pewnie haruje i poluje.
- Szukajmy dalej. - Rozdzielmy się.
Poszukam Toby’ego, zamiast tracić czas na wyjaśnianie prostych orlich faktów.
Nie. Bezpieczniej będzie w kupie.
Jak w filmie. Zgubili bobasa, po czym go znaleźli,
bo wytropili handlarzy koką.
Lata 80. to był szalony czas dla trzech ojców.
Radzisz sobie, Ham?
Ciężko się mówi. Przed buzią mam poduszkę.
Już lepiej.
Potrzebowałem dziurki dla buźki.
Odwołamy randkę ze Śmiercią i zachowamy tę z Crispinem.
Chodźmy powoli, abyś dotrwał do 16.00.
Na wszelki wypadek wykonam parę telefonów. Może ktoś da mi hajs za twoje nerki.
Otoczmy Hama i chodźmy podjazdem do auta.
Cholerne drzwi.
- O nie! - Boże!
- Co? - Zabójczy sopel prawie cię dopadł.
O Boże.
O nie, szadź.
O nie. Mój brat! Odszedł! Chwila, nic mu nie jest.
- Niezła próba, Śmierć. - Życie przemknęło mi przed oczami.
Dużo czasu w klopie.
Wiem, że masz mnie za sztywniaka.
Raczej „pierdorzyga”, ale jasne.
Wiesz, że sam kiedyś byłem odważniejszy przy dzikich zwierzętach.
Boże. Znów opowiesz historię z łosiem?
Epizod petarda, tato.
Miałem zaledwie 15 lat, gdy udałem się na solo wycieczkę
do Parku Narodowego Tongass.
Robiłem zdjęcia na zawody młodzieżowe podczas jarmarku.
Wtedy go dostrzegłem. Majestatyczny byk wapiti.
Świadom, że są groźne, trzymałem dystans.
Powoli i ostrożnie wyjąłem aparat.
Wapiti potrząsnął mną.
Od stóp do kupra.
Zerwał mi spodnie.
Przerażony tkwiłem na drzewie do świtu bez spodni.
Bałem się powrotu oprawcy.
Nawet zachowując wzmożoną ostrożność przy bestii,
samotny traper może stracić portki, a nawet życie.
Taty problem to nie był brak wsparcia.
Tylko brak wiedzy.
Właśnie, tato.
Wybacz, dałem się ponieść.
Skoro zdjęcie było na jarmark,
byłeś w lesie na początku sierpnia. Zgadza się?
- Tak. - Sezon godowy.
Żadna przezorność nie pomoże przy byku wapiti
podczas sierpnia czy września, bo jest niebywale agresywny.
Ciesz się, że żyjesz.
- Nie byłem tego świadomy. - Kurde.
Ejże, Tobinowie.
Dobrze was widzieć. Orzeł nieźle mnie załatwił.
- Toby? - Tak. Chciał chwycić lodówkę
z tyłu furgonetki.
Z przejęcia zjechałem z drogi.
- Wiesz, dokąd poleciał? - Tam, gdzie twój dzieciak.
- Jaki dzieciak? - Tego wzrostu, strój misia, był z wami.
Kurka. Działa na własną rękę.
Prawdziwy Guttenberg. Tłumaczenie: „Kochany urwis”.
Ślady Moona kończą się tutaj.
- Myślisz to, co ja? - O tak.
Że potrafi latać?
Bo jest półsową?
Bo mama miała romans z sową?
- No i... - Nie. Co?
Żartowałem.
Mógł wspiąć się na to drzewo, aby lepiej widzieć.
Ze szczytu miał bezpośredni widok na...
Na sowę, która miała romans z mamą?
Nie, na pocztę.
Drugie gniazdo Toby’ego.
- Sprawdźmy tam. - Jasne.
Dobra, jakby śmierć mimo woli dziś wygrała,
dostanę kilka dublonów za te śliczne rude loki
od fabryki peruk.
Mogę cię pochować łysego?
Przestań, ciociu Dirt. Ham nie umrze.
Nie, jeśli tuziny ofiar śmiertelnych Oszukać przeznaczenie
mają coś do powiedzenia w temacie!
Odpukać.
Ham, nie! Niepotrzebny ruch. Nie możesz ryzykować.
Galeria Lone Moose
Podjadę blisko wejścia. Gdy się drepcze, Śmierć dybie.
Honeybee! Nie wolno tu parkować.
Sorki, ochroniarzu Pam, szwagier dostał trzy Śmierci w tarocie.
Żniwiarz czyha à la Oszukać przeznaczenie.
Musi dać chłopakowi pożegnalnego buziaka lub zjeść z nim frytki.
W takim razie zapewnię eskortę.
Z drogi! Trzeba oszukać przeznaczenie!
Nie ma ani orła, ani Moona.
Hej, Zoya. Fajna stylówa. Super punk rockowa.
Nie punk. Ptak chcieć ukraść czapkę.
Ptak silny, ale Zoya silniejsza.
Czy to przypadkiem nie był Toby?
Żaden ze mnie kapuś, ale tak.
Chwila, a dokąd poleciał?
Tam jest Moon. Chodźmy.
Nie, mięso na gulasz. Tyle zaoszczędzonych kuponów!
Nie moje paluszki rybne.
To paluszkowe piątki. Harry będzie załamany!
Niech pan nie opuszcza wozu.
Moon, mieliśmy trzymać się razem.
Wybacz, pilnowanie Toby’ego było moją robotą i ją wykonuję.
Naszą robotą.
Skąd wiedziałeś, że tu będzie?
Zobaczyłem zmasakrowaną lodówkę OJJ-a po ataku Toby’ego.
Czyli on nie polował, tylko robił zakupy.
Jak to orły, co nie?
Zadanie numer jeden Toby’ego to nakarmić swoje małe.
- A orły to kleptopasożyty. - Na zdrowie.
Dziękuję. Czyli kradną żywność zebraną przez inne ptaki.
Ale Toby jest na wpół udomowiony.
Uznałem, że przyjdzie tam, gdzie łatwo jest okraść ludzi z żywności.
Ale opanowanie Toby’ego jest ponad twoje siły.
No to patrz. Stańcie tam, gdzie jest bezpiecznie.
Wykluczone. Zajmę się tym.
Pozwól mi włożyć Toby’ego do klatki.
Wolf, zabierz brata do wozu pani Tuntley.
Tato, daj spokój!
Choćbyś musiał użyć zamków z blokadą dziecięcą.
Rozgryzłem je, gdy miałem trzy lata!
To pomóż mi, wciąż mnie przerastają.
Zachowajcie spokój.
Wezwałem strażnika Burta i zostawiłem...
- Boże! - Pete, do środka.
Muszę wejść po materiały, aby zrobić pułapkę Bal-Chatri.
Jasne. Mamy też promocję na płatki Rice Krispie.
- Nie teraz. - No tak.
Dalej was nie podprowadzę. Wózek nie wjedzie po schodach.
Ale możesz wysiąść i wejść z nami.
Chciałabym. Chore kolana.
No i mam ochotę ma precla.
Pa!
A jeśli spadnę?
Dlaczego winda jest w budowie?
Całe wieki nad nią pracują!
I tak odpada. Zapytaj Norę Carpenter, Oszukać przeznaczenie 2.
Podchwytliwe pytanie. Nie możesz, bo nie ma głowy!
Wystrzeliła jak guzik w za ciasnych dżinsach.
Co teraz? Ham ma kłopoty ze schodami i bez oddechu Śmierci na karku.
Trzeba będzie wpaść do sklepu sportowego.
No i może po precla, bo brzmiało to smacznie.
Zanim wejdziesz,
zapodaj mi numer konta bankowego i pin do karty.
- Jakby nie wypaliło. - Nie.
Wspinaj się, Ham. Trzymaj nisko środek ciężkości.
Rozglądaj się za zagrożeniami.
Blisko końca filmów śmierci są szalone i mogą przyjść zewsząd.
„UWIERZ LUB NIE” JEFFA
Zżarło mi monetę.
- Ham! Uważaj! - Nie!
Nie!
Ham! Umierasz?
Nie, ale to naprawdę stara guma.
Nic mi nie jest.
Poniosę cię resztę drogi.
Albo przejdźmy się.
Dobra, pułapka zastawiona.
Wolf, wypuść mnie.
Toby znów zanurkuje. Widzę po postawie.
Nie mogę. Rozkazy taty.
Muszę ochronić tatę. Stanie mu się krzywda.
Tato!
Nie!
Na ości mości kości! Toby majtkuje tatę!
Nie!
Ktoś musi coś zrobić. Ojcowski kuper nie zniesie już wiele.
Błagam, wiem, co zrobić.
Musisz mi zaufać i mnie wypuścić.
Powiem ci to, co Danson rzekł Selleckowi,
gdy poprosił go o popilnowanie Mary podczas randki.
Okej.
Nie, cofnij się!
Przyszedłem ci pomóc.
Zachowaj spokój.
Reszta niech się cofnie.
Kucnijcie sobie za samochodami. Bądźcie cicho.
- Ja też? - Tak.
- Dziękuję za uwzględnienie mnie. - Moon, nie, cofnij się!
Nie krzycz, jeśli chcesz po wszystkim zachować rowek w rzyci.
Zwiotczej. Połóż się.
- Okej. - Serio, przestań gadać.
Tak, wybacz.
- To martwa mysz? - Tak.
I trzymałeś ją w kieszeni?
Tak, zawsze mam jedną na takie okazje.
- A ty nie? - Nie.
Przywiążę go, gdy będzie połykać mysz.
Brawo, Moon. Uratowałeś mojego ulubionego tatę.
No i jest na uwięzi.
Zaprowadzę go do domu.
A nie chcesz jego klatki?
- Nie. - Ale...
Tato, w Trzech mężczyznach i dziecku Selleck i Guttenberg przyznają,
że Danson to prawdziwy tato Mary.
On tu dowodzi i musi się nią zaopiekować.
Jasne. Moon, pójdziemy za tobą.
Idealnie. Tylko nie za blisko.
Brawo, Moon!
Oto i on, Ham. Pożegnaj się.
- Crispin. - Ham?
Tak, to ja.
Chciałem pożegnać się na zawsze. Albo zjeść frytki, jeśli przeżyję.
- Co? - Co się dzieje z kioskiem?
Suseł spadł z oświetlenia
i niechcący zblendowałem go na śmierć. Jesteśmy zamknięci. Może na zawsze.
Czekam na decyzję góry. I przeżyłem głęboką traumę.
Chwila, zmarł suseł? Judy! W twoich czarach nie chodziło o Hama!
Zabiłam susła, nie mojego brata.
Jest 16.00. Udało się. Pokonaliśmy Śmierć. A masz!
Czas zdjąć poduszki i zjeść frytunie.
Dobra, co ty... Co się dzieje?
O kurka.
Zdjąłem spodnie, aby poduszki lepiej leżały.
- Będzie ci wstyd zjeść razem frytki? - Nie żartuj. To byłby zaszczyt.
Sam też mogę zdjąć portki.
Udało się. Uratowaliśmy Hama.
Chyba nic mu nigdy nie groziło, ale...
Myślisz, że został jeszcze smoothie z martwego susła?
Suszy mnie trochę.
Cóż, skończył się spirytus,
więc polałem sobie okolice rzyci tequilą i przykleiłem plaster.
- Jesteś gotowy przeprosić Toby’ego? - Niech gnije w piekle.
- Ale mogę przeprosić ciebie. - Dobrze.
Przepraszam, że nie zaufałem ci, jeśli chodzi o opiekę nad orłem.
W porządku, tato.
Wybacz, że wiem więcej o dzikich zwierzętach.
To mi nie przeszkadza. Świetnie mi z tym. Napawa mnie to dumą.
Ale serce mi staje ze strachu, gdy jesteś z dzikimi zwierzętami.
- To tatusiowy problem. - Tatusie tatkują.
Jesteś uzdolniony. Nie mogę i nie powinienem cię hamować.
To pewnie norma u rodziców z dziećmi o przerażających zdolnościach.
Gość, który wspina się po skałach bez liny?
Rodzice pewnie nie śpią po nocach.
- Uwielbiam go. - Ja też.
Mam go na wygaszaczu.
Chodzi mi o to, że nie odciągniesz zwierzęcia od jego natury.
I nie odciągnę ciebie od twojej natury.
Kurka, jakie to było piękne.
Liczę, że oboje wiecie, co robić na widok wilka.
Stać prosto, wycofać się, patrzeć mu w oczy.
A skąd! Tego wilka, Wolfa, trzeba przytulić!
Mój zad! O Boże!
Dobrej nocy, skarbie Czas już na ciebie
Dobrej nocy, skarbie
Czas już na ciebie
To straszne, że muszę odejść Ale powiem tyle
Dobrej nocy, skarbie, dobrej nocy
Cóż, jest już trzecia rano
Skarbie, nie umiem spełniać twoich potrzeb
To straszne, że muszę odejść, skarbie Teraz to już każdy wie
Jak mocno kocham cię
Napisy: Przemysław Stępień