NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Co się stało?
Nie bój się, jestem przy tobie.
Wybacz. Znowu krzyczałam?
Nie szkodzi.
Lubię, jak krzyczysz.
Kto to?
Nieważne.
Sprawdź.
No sprawdź.
IRA ZACZEKAĆ CZY NIE?
Co?
Wybacz, skarbie. Praca.
- W niedzielę? - Wczoraj ci mówiłem. Pamiętasz?
Idź spać. Pospieszę się.
Wyżej!
Jeszcze.
Antosza za tobą tęskni, Sierioża.
Wiem.
Gdybym spędził z nim choć weekend...
Ona karze nas wszystkich.
Pomówię z nią, ale sam wiesz.
Oszalałeś? A jak skręci kark?
Złaź mi stąd, już!
Czemu go nie pilnujesz?
Czekam w aucie jak idiotka.
- Jeszcze cały rozpięty. - Iroszka, nie denerwuj się.
Zdążymy. I wspaniale się bawiliśmy.
- Cieszysz się? - Tak.
Kto jest zły? Ja?
Gdzie tam, to lekka irytacja.
Teraz będzie złość.
To nie wina taty. Sam chciałem.
Jak zwykle.
- To dla mnie? - Antosza, zaczekaj.
Tatuś kupił to dla innego synka. Mówiłam ci.
Ma nowy dom i nową rodzinę.
Boże, Ira!
Anton, co ty na to?
Za tydzień przywiozę ci to samo. Lepsze.
Obiecujesz?
- Wsiadajcie. - Tak. Piątka.
Chodźmy do auta.
Nie potrafisz inaczej? Możemy raz pogadać jak ludzie?
Nie, ale możemy przestać gadać. Będziesz miał swoje „jak ludzie”.
Pozwól mi zabrać Antona na weekend.
U mnie jest pięknie. Przyroda i świeże powietrze.
Zrobimy bitwę na śnieżki i bałwana.
Pogadam z Anią, przekonam ją.
Przekonasz?
To może ja też wpadnę?
- Ira... - Lepiej się poznamy.
- Zrobimy bałwanka. - Pomocy! Jest tu jakiś lekarz?
Zabierzcie psa. Jestem lekarką.
Spokojnie. Nie ruszaj się.
Nie zaczynaj.
Spierdalaj do swojej Ani.
Mamo, dokąd polazłaś? Jedziemy.
- Nie tak. - Mamo.
Nie wstawaj.
Połóżcie go na ziemi.
Chodź. Nie patrz na to.
Wezwaliście pogotowie?
KLINIKA ODWYKOWA
- Cześć. Tęskniłaś? - Dzień dobry.
Gdzie mam podpisać?
Proszę.
Zobaczmy.
Aż 52 902 ruble?
Wczoraj przelałem całą kwotę.
To dodatkowy rachunek
za zniszczone talerze, meble i okno.
Okno?
To z samego początku.
Córka nie będzie już pić.
Proszę.
Telefon.
Paszport.
POLINA KUBASOWA
- Nadajnik. - Zabieraj nogę.
Nie szkodzi.
Dziękuję.
Reszty nie trzeba.
Nie rozumiem. Czego ci potrzeba? Narty? Proszę bardzo.
Judo? Najlepszy trener. Malta, Szwajcaria, co tylko chcesz!
W twoim wieku nie miałem co jeść.
Myłem szyby na skrzyżowaniach.
Czego ty ode mnie chcesz?
Telefonu.
Co?
Daj mi mój telefon.
Jesteś jak twoja matka.
No gdzie ty, kurwa, leziesz?
Tępa baba.
Widziałaś?
Ćpunka jakaś czy co?
Kamera ma 16 megapikseli. Bateria z najwyższej półki.
Może latać 40 minut. Jak chciałeś.
Zobacz, jak mknie.
Można strącić samolot.
Maksymalny pułap takich urządzeń to 1000 metrów,
ale dla tego modelu to 600 metrów.
Tyle wynosi zasięg Bluetooth.
Powinien pan wiedzieć, że samoloty latają na wysokości...
Misza, przestań mi panować.
Trzymaj.
Są i nasi lotnicy.
Macie pozwolenie?
Testujemy nową zabawkę.
- Cześć! - Cześć.
- Wyciągnąłeś dzieciaka? - No.
Cześć, Misza.
Jesteś mi potrzebny.
Wpadnij dziś z Anią na kolację.
Nie.
Nie przyjmę odmowy. Pomóż kumplowi.
Zanim moja córka spieprzy do Anglii, pozabijają się z Mariną.
Daj spokój, Siergiej. Zwykła kolacja i rozmowa.
- Zastanowimy się. - Nie.
- Jesteś mi to winien. - Pamiętam.
Czekam na was o 19.
Upolowałem łosia.
Nie ma się co zastanawiać.
Głodny nie wyjdziesz.
Twoja nie gotuje, co?
Misza.
A ty dokąd?
Misza, zaczekaj.
Tata przyjechał.
I przywiózł swoją durną córkę.
Wspaniale.
Przyzwyczaj się do siostruni.
Wiesz, że nie znoszę Leona.
Tego, jak chodzi, mówi i śmieje się z własnych żartów.
Pomóż mi.
Dopiero u niego byliśmy.
Miesiąc temu.
Tylko na godzinkę.
Odpuści nam na kolejny miesiąc.
Chcesz, żeby wszyscy cię lubili. Odmów czasem.
Nie.
- Nie. - Dość.
Nie.
Przestań, Sierioża, oszukujesz.
Sierioża!
- Pognieciesz mi sukienkę. - Nie szkodzi.
Gość ma ohydny śmiech.
Łapiecie? Włącza się światło, ona zapala fajkę...
Mówi: „Tata?”. A on: „Masza? Ty palisz?”.
Nie rozumiem. Czemu nie jecie łosia?
Wcinaj, Siergiej.
- Najadłem się. - Świeżutki.
Wczoraj lizał brzózki.
Dziękuję.
Jedz, Misza. Ma dużo żelaza.
Daje siłę.
Dziękuję, nie jadam mięsa.
Co? Weganin?
To jego wybór.
Wiesz, kto nie jadł mięsa?
Hitler.
Wiesz, jak to się skończyło? Od 1941 do 1945 roku. Powtórzymy to?
- Nalać ci? - Nie, jeszcze mam.
Skarbie, skocz po whisky.
Zaczekaj.
A może wódeczki?
- Mnie wystarczy. - Łoś z wódeczką.
Przynieś flaszeczkę.
Już się robi.
Jeszcze zostało. Wołałaś Polinę?
Pięć razy.
Polina, złaź!
Po kropeleczce.
- I jak łoś? - Dobry.
Wedle przepisu Mariny.
Pieprz, pietruszka, goździki...
Nareszcie.
Kończ koncert.
- O czym mówiliśmy? - O Hitlerze.
Nie.
Mówiliście, jak się poznaliście.
- Tak. - Serio?
Śmiało.
- Nie odpuści. - Nie ma o czym mówić.
Przechodziłem...
ciężki okres w pracy. I nie tylko.
Bezsenne noce i stres.
Znajomi polecili mi psychologa.
Wchodzę, a tam Ania.
Jak romantycznie.
Depresja. Niezbyt romantycznie.
Wziął cię tam na smutno?
W pierwszy dzień?
Wybacz.
Wystarczy.
Nie zaręczyliście się. Czemu?
Nie mamy czasu.
A dziecko? Zróbcie sobie dziecko.
Też nie macie czasu?
Medycyna się rozwinęła.
Zrobią wszystko za ciebie.
Nie musisz tam nawet być.
My działaliśmy po staremu. Tradycyjnie.
Nie.
Przepraszam. Do widzenia.
Wasza kolej. Mówcie, jak się poznaliście.
Nic ciekawego.
Tak samo, ale ze striptizerką, a nie psycholożką.
Prawda, „kotku”?
- Odejdź od stołu. - Co?
Koniec posiłku!
Do pokoju. Do odwołania.
Cholerne dzieciaki.
Twój też jest cwany. Coś z nim nie tak?
Co?
Jak sobie radzi? Dokuczają mu w szkole?
Uczy się w domu.
A co mu jest?
Bo jest chory, prawda?
Nie chory, tylko „wyjątkowy”.
No tak.
Ma zespół...
Aspergera. Zaburzenie ze spektrum autyzmu.
Tak.
Ma problemy z komunikacją.
Nie rozumie emocji, tonu, mimiki.
Nie radzi sobie z tym, co nam przychodzi naturalnie.
Nie rozumie naszych zasad.
Nie wie, co można mówić, a czego nie.
Nie umie reagować na dowcipy
i nie wie, kiedy przestać.
Wygląda na nieczułego, ale to nieprawda.
Czuje. Słyszy i rozumie wszystko.
Tylko sam nie umie wyrażać uczuć.
Ciężko mu żyć wśród nas.
Potrzebuje dystansu i uwagi. Ale dzieci bywają okrutne.
Jest utalentowany.
Fizyka, szachy...
Zna na pamięć książkę, którą czytał jako czterolatek.
Serio? Cztery lata i pamięta?
Biedactwo.
On nie potrzebuje współczucia.
Nie miałem na myśli nic złego.
Tak czy siak, musicie za nim chodzić.
Chodzić? W jakim sensie?
Co to za spoufalanie się?
- Przyjaźnimy się czy coś? - Aniu.
Ania zbyt dużo wypiła.
Czyli nie będę proponował orgii.
Za kogo ty się uważasz?
- Króla życia? - Aniu.
Mam dość takich jak ty.
Dość twojej dziczyzny i whisky!
Przeczytałeś kiedyś jakąś książkę? Poza czekową?
Tępy grubas!
Na co mi były te bachanalia?
Po cholerę siedzimy, słuchamy i szczerzymy zęby?
...na niesprzyjające warunki pogodowe...
W życiu tam nie wrócimy.
Jeszcze się wydarłam. Dupek.
Sierioża, pomóż.
...w kraju przypadki infekcji...
Słyszysz?
- Zobacz. - ...nie krytycznym.
W studiu jest z nami
wirusolog, profesor Pachomow Wsiewołod Michajłowicz.
- Dzień dobry. - Co należy robić?
Czym wyróżnia się ten wirus?
Czym różni się od grypy?
Szybko się rozprzestrzenia. To najważniejsza cecha.
Objawy też są dość niezwykłe. Nagła infekcja płuc,
odbarwienie tęczówki, wykasływanie krwi.
Śmierć następuje najpóźniej po czterech dniach.
Zarejestrowano jedynie kilka ognisk.
Sytuacja jest pod kontrolą.
Wedle najnowszych danych w kraju zachorowało 200 osób.
Proszę wybaczyć, ale wasze dane to bzdury.
Po co ta dezinformacja?
W samej Moskwie jest już 2000...
Przeziębienie albo ból głowy? Weź Grippdol.
Przynosi ulgę już w pięć minut.
Grippdol. Ozdrowiejesz.
Co to było?
Czy oni go wyłączyli?
Chyba tak.
Wszystko gra?
Gotowa, Ira? Spotkanie za kwadrans.
Dokąd idziesz?
Proszę odłożyć telefon!
Dzieciom nic nie jest. Cofnąć się.
Wkrótce będą mogły wyjść.
Uspokój i ustaw dzieci.
Dzieci, do szeregu. Wzdłuż okien.
To wszyscy, którzy mieli kontakt?
Tak.
- Trzy klasy? - Tak.
Jesteśmy w szkole.
Jak sytuacja?
Jeden zakażony, reszta na sali.
To na pewno wszyscy? Są inne klasy?
- W szkole są inni uczniowie? - Tak.
Są.
Odizolować szkołę.
Całą? Nie mamy dość ludzi, majorze.
To rozkaz.
Przyjąłem. Cała szkoła zostanie objęta kwarantanną.
- Cała? - Tak, cała.
- Ja też? - Tak. To rozkaz.
Dlaczego? Dopiero przyjechałam.
- Pan... - Proszę się uspokoić.
Wykonujemy swoją pracę. Zostawmy to lekarzom.
Spokojnie. Cichutko.
Nie bój się. Pomożemy ci.
Spokojnie.
Zamknij oczy i rozluźnij rączki.
Wszystko będzie dobrze.
Nie możecie nam wyjaśnić?
Natasza! Córeczko! Przepuśćcie mnie!
Dokąd zabieracie moją córkę?
Natasza!
Tatusiu!
Antosza, gdzie jesteś?
Na sali? Są tam lekarze?
Nie, schowałem się w szatni.
Sam. Uciekłem.
Idź do stołówki i tam na mnie zaczekaj.
Dobrze.
Obywatele. Obowiązuje zakaz wjazdu do Moskwy do odwołania.
MOSKWA – WJAZD AUTOSTRADA LENINGRADZKA
Prosimy zachować spokój i powrócić do pojazdów.
Ira! Halo?
Słyszysz mnie?
Halo! Słyszysz?
Lepiej?
Bogu dzięki, nareszcie.
Jak się masz?
Gdzie jesteś? Mieliśmy się spotkać w szkole.
Staram się przejechać.
Zamknęli drogi, nikogo nie wpuszczają.
Coś wymyślę.
Nie trzeba. Masz innych na głowie.
- Halo? - Cześć.
Otwieraj, skarbie!
Mocno, obiema rękami!
Mocniej!
- Nie? - Nie mogę.
Szlag.
Mam pomysł. Cofnij się.
Odsunąłeś się?
Dalej!
Do wozów.
Wracajcie do swoich wozów.
Kiedy będzie można przejechać?
- Miasto jest tymczasowo zamknięte. - Możemy porozmawiać?
Powtórzę dla pana.
Moskwa jest zamknięta do odwołania!
Proszę wrócić do wozów!
Bez sensu. Wpuszczają tylko transporty żywności.
Tam są same trupy. Po co im żywność?
Proszę zachować spokój i wrócić do swoich wozów.
Czemu ciężarówki mogą, a my nie?
- Kotku. - No?
Co to jest?
Miałaś wziąć, co najważniejsze. Resztę kupimy tam.
Mam jechać nago?
Nago? To nie wystarczy?
- Masz dziesięć minut. Jedziemy. - Sekundkę.
Pola.
Co ty robisz? Za dwie godziny lecimy. Gotowa?
Mam wyważyć drzwi?
Ubieraj się!
Nigdzie nie jedziemy. Zamknęli lotniska.
POLINA KUBASOWA CZEŚĆ, SĄSIEDZIE!
MISZA CZEŚĆ!
POLINA NO TO CHYBA JUŻ PO NAS.
MISZA ?
Siema. Nie poznajecie mnie?
Niczego nie wiecie.
Wasze oczy będą jak te łyżki.
Mamy przesrane. Chabarowska już prawie nie ma.
Rostowskie kostnice są przepełnione. Dlaczego? Przez zarazę.
Zaraza!
Nie da się zatuszować epidemii w Moskwie.
Rozprzestrzenia się szybko i każdą drogą.
Przez dotyk, kichnięcie. Każdą.
Zakażeni kaszlą krwią,
bieleją im tęczówki.
Po paru dniach agonii
jest po nich.
W Moskwie zidentyfikowano liczne ogniska, które natychmiast odizolowano.
Policja blokuje drogi. Ludzie są wściekli.
Wypuśćcie nas!
Dochodzi do zadym i robi się ciekawie.
Zjawiają się wojskowi lekarze.
Znów jest jak kiedyś, ale teraz goście w kombinezonach
spryskują podejrzanych jakimś białym syfem.
„Lekarstwo”, mówią.
Gówno prawda, to niezmywalna farba.
Moskwa została całkowicie odcięta.
Mamy godzinę policyjną. To stan wojenny.
Poważnie?
Kordony wojska mają nas ocalić?
Miasto jest pełne bandziorów, którzy okradają wasze ciężarówki.
Mamy totalnie przejebane
Udostępniajcie ten film, póki jeszcze się da.
Póki działa Internet.
POLINA KIEPSKO UMRZEĆ JAKO PRAWICZEK, CO?
NIE JESTEM PRAW...
MISZA A MASZ JAKĄŚ PROPOZYCJĘ?
SIEĆ WI-FI WYŁĄCZONA
Cholera.
Dlaczego?
Nie otwieraj!
Jak nas znalazłeś?
Ciebie też miło widzieć.
Wrzucasz do sieci za dużo zdjęć.
Boris.
Ojciec.
Ania.
Co tu robisz?
Chciałem cię zobaczyć.
I zobaczyłeś. Zadowolony?
Sierioża.
Mogę szybko usmażyć omlet.
Później. Usiądź. Nie jestem zadowolony.
Co tu robisz?
Czemu ciągle siedzisz w tym szklanym domu?
Furtka była otwarta. Popchnąłem i wszedłem.
Niepotrzebnie.
Nie rozumiecie, co się dzieje?
Co ty tu jeszcze robisz?
Przestań rozkazywać. Zostajemy, bo chcemy.
Ciszej. Misza śpi.
Jak daleko jest Moskwa? 40 kilometrów stąd?
To dzień drogi pieszo.
Mieszka tam 30 milionów ludzi.
Mają się położyć i czekać na śmierć?
- Otoczyło ich wojsko. - Za tydzień nic z tego nie zostanie!
Z miasta również.
W latach 70. opracowaliśmy 12 scenariuszy.
Dla Instytutu Gamalei.
Rozważaliśmy dżumę, ospę, cholerę i tyfus.
To prawdziwa epidemia.
Tego nie przeczekasz.
Jesteś dorosły. Bądźże odpowiedzialny.
Ty mówisz o odpowiedzialności? Poważnie?
Moment. Nic nie rozumiem.
Nie jestem lekarzem, tylko matematykiem. Ale zapewniam...
że się przedrą.
Kto?
Mieszkańcy miasta.
Przybędą tu wszyscy, zdrowi i chorzy.
Lepiej, żeby nas tu wtedy nie było.
Mamy jeszcze kilka godzin. Idźcie spać.
Wyjeżdżamy rano.
Tutaj. Ania pościeliła łóżko.
Gdzie Ira i Antosza?
Mówiłem, zamknęli miasto.
Przepuszczają tylko żywność.
Rozumiem.
Co?
Sierioża.
Śpisz?
Nie.
Przytul mnie.
Tak się boję.
To dziecinne, ale obiecaj mi jedno.
Co takiego?
Że zawsze ze mną zostaniesz.
Obiecuję.
A teraz śpij.
Jeśli do rana nie wrócę, jedźcie beze mnie.
Mamo, nareszcie. Oszaleję tu bez zasięgu.
- Mamo! - Wpuść mnie.
Nie. Odejdź!
- Nie mogę. - Wpuść mnie.
Muszę się położyć.
- Proszę, odejdź. - Odpocząć.
- Ira. - To babcia?
Do pokoju, już!
Mamo.
Weź.
Czysto. Możesz jechać.
Dobrze. W drogę.
Aniu, muszę ratować syna.
Niedługo wrócę.
Co tam się dzieje, Misza?
Co to, wojsko?
Nie wiem.
Jeśli jest rozsądny, to ich nie wpuści.
To nic. Tylko się rozglądali.
Wszystko gra, jesteśmy zdrowi. I ja, i żona.
Ładny telewizor.
- Jest tu ktoś jeszcze? - Tylko my.
Ile ma cali?
- Co? - Telewizor.
Ile? Ze stówkę. A co?
- Źle nie masz. - Fakt.
Żonka też fajna.
Biedny takiej nie wyrwie.
Coś sobie wyjaśnimy.
Widzicie to zdjęcie?
Oto generał Wojsk Wewnętrznych.
Paweł Pawłowicz Czebotariow. Ten z poważną miną
to Sasza Siemionow, major Komitetu Śledczego.
- Trzeba było tak od razu. - Co? Nie pytaliście.
Myślicie, że wolno wam...
Trzymaj. Macie jakąś broń?
Nie.
Idziemy.
Idź, dogonię cię.
- Wiktor, ona jest w ciąży. - Nie zrobię jej krzywdy.
Sprawdź kolejny dom.
Proszę.
Nic już mi nie zostało.
Boże.
Cicho, bo zrobię ci krzywdę.
Proszę, nie.
Błagam.
Zabłądziłeś, kolego?
Rozumiemy się?
Tak, dziadku.
- Misza! - Stój!
- To wszystko? - Połowa teraz, połowa po powrocie.
- Nie tak się umawialiśmy. - Zaczekaj kwadrans.
Dziesięć minut.
Nie pisałem się na czekanie.
Nie mam wyjścia. Telefony nie mają zasięgu.
Zaraz wrócimy. Zaczekaj.
Dostaniesz napiwek.
To za czekanie.
Masz coś do powiedzenia?
Nie.
Idź. Masz kwadrans.
Zabiorę tylko kolegę.
Misza.
Jesteś cały?
Polina.
Marina.
Twoja Marina żyje.
Musimy iść.
Oni wrócą.
To Boris Michajłowicz, ojciec Siergieja.
Gdzie Sierioża?
To ty, mamo?
To ja, Ira.
Sierioża!
Pokaż oczy.
- Co? - Pokaż oczy.
Bierz Antona, idziemy. Samochód czeka.
Gdzie on jest?
Bierz rzeczy i idziemy. Szybko.
Ira.
Bierz Antona i wsiadajcie.
Dalej.
Nie patrz.
Hej, mądralo!
No co? Chodź.
Chodź, mówię!
Brać go!
Pyszne.
Zajarasz?
Baza, tu Szóstka. Mamy dla was transport z miasta.
Co tak późno?
POZWOLENIE NA OPUSZCZENIE MIASTA
Co to?
Ucieczka!
I co, szmato?
Za co, Jura?
Zostawiłeś kolegę, cipo. Emeryta się boisz?
Do wozu z nim.
Obyś pamiętał drogę.
Znajdźmy ich. Do wozów!
Przeszukamy obszar!
Ciężkie. Odstaw.
Też mi pomoc.
Wsiadajcie.
- Czemu nie do ciężarówki? - No.
Chodź, nie ma czasu.
Ciepła odzież, zboża, makaron, słoiki, wszystko, co potrzebne.
Bez Siergieja się nie ruszam.
Mówił, że jeśli nie wróci...
Jak możesz? To twój syn.
Kazał mi opiekować się jego rodziną.
Nie ruszam się bez niego!
Chodź. Szybko.
Wchodź. Kładź się!
Michalicz!
Sierioża!
To Anton.
Przywitaj się z Anią.
Ania, Ira. Ojca znasz.
- Skarbie... - Cześć.
Dasz jej płaszcz?
Nie było czasu. Spieszyliśmy się.
Ten biały. Nie nosisz go.
Jasne.
Chodź.
Proszę.
Wziąłeś na zapas?
Żartuję.
Cześć, żołnierzu. Mów mi Leon. Bez rękawiczek.
Mamy konserwy mięsne i rybne, makaron i kurczaka.
Anton jest na coś uczulony?
Co by się nie działo,
nie wybaczę ci.
Skarbie.
To oni.
Wracają!
Co tak stoisz? Uciekaj!
Szybko!
- To oni? - Tak.
Ognia! Dalej!
Napisy: Konrad Szabowicz