Bzdury gadasz.
W całym kraju ludzie padają jak muchy.
On nie mógł wyzdrowieć.
Nie ma cudów.
Wyzdrowiał.
Czyżby?
Na pewno złapał tego wirusa? Miał białe oczy, kaszel?
Miał wszystkie znane objawy.
Więc myślisz, że w Czerepowcu mają lekarstwo?
Tak obiecał mi ordynator. Kiedyś razem pracowaliśmy.
Jedziemy do szpitala.
AMBULANS
Zabawny jesteś. Kiedy ci to obiecał?
Może się rozmyślił.
Widzisz, co tu się dzieje. Każdego dnia coraz gorzej.
Nikołaju Pietrowiczu.
Dlaczego tak do mnie mówisz? Umawialiśmy się na coś.
Przepraszam, Kolia. Daj mi pomyśleć.
Nie myśl tyle, bo cię głowa rozboli.
Wpadnijmy do Iry Martynowej, tylko na godzinkę.
Ma znamię na tyłku, to jak gwiazda przewodnia.
Świeci nocą.
Gdzie mamy skręcić, w lewo czy prawo?
Przestań gadać.
Już pamiętam! Na prawo.
CZEREPOWIEC
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Szlag.
Zajrzę do środka. Idziesz ze mną czy czekasz?
Nie składałem Przysięgi Hipokratesa.
Cholernie tu ślisko.
GABINET ZABIEGOWY
Niby obiecał ci pomóc?
- Co to? - „Zapowiadana ewakuacja regionu”.
Po co tu idziemy?
Szukamy magazynu.
Może tam pojedziemy?
- Gdzie? - Do tych miejsc...
Stać! Stać, mówię!
Sukinsyny! Zaraz was dorwę!
Cholera.
Pal Lerych!
Wszystko dobrze?
Kto to był?
Nie wiem, pewnie jakieś ćpuny.
Ibuprofen.
Brać ibuprofen?
Nie. Szukaj Evazine.
Evazine.
Bogu dzięki, że się stamtąd wydostaliśmy.
Nikołaju Pietrowiczu. Kolia.
Co?
Dziękuję, że mnie tam zawiozłeś.
Nikt inny by się nie zgodził. Naprawdę to doceniam.
Nie ma sprawy. Ale coś ci powiem.
Myślałem, że po drodze wpadnę się zabawić do Iry Martynowej.
Ale przypomniałem sobie, że mieli wypuścić jej męża.
Więc zmieniłem zdanie.
Ile miałeś kobiet?
Licząc wszystkie, od szkoły.
Dwie.
Niemożliwe! Naprawdę tylko dwie?
Śmieszne. Rozumiem, gdybyś miał jedną.
Ale dwie to ani tu, ani tam.
Nie jestem zbytnio zainteresowany kobietami.
Kobiety są zbyt skomplikowane.
Nie mogą mnie znieść.
Wiesz, ile ja miałem? Zgadnij.
No?
Dziesięć.
Jesteś niemożliwy.
Tyle to miałem w szkole.
Razem aż 99.
Jestem o krok od setki.
Jak tylko dojdę do stu, mogę umrzeć w spokoju.
Coś ty taki wybredny? A może masz jakiś problem?
Problem jest taki,
że nie chciałbym być z kobietą, która chciałaby być ze mną.
Jak to? A wiesz, co ja myślę?
Że nie powinieneś się przejmować.
I podchodzić do życia z humorem.
One to lubią.
Postaram się pamiętać.
I dobrze.
Szlag!
Anton!
Jezu! Anton!
Kazałam ci nigdzie nie chodzić! Przecież po drodze może coś jechać.
A ty ślepy? Prawie potrąciłeś mi dziecko.
Przecież żyje.
Spokojnie. Nic się nie stało.
Nie trzeba by wzywać karetki.
Gdybyśmy go potrącili, bo jedziemy karetką.
Kiepski żart, przepraszam. Czy są tu zarażeni?
Nie.
Dobrze, niech tak zostanie.
Chwila...
Może cukierki?
- Co się mówi? - Dziękuję.
Proszę bardzo.
O Boże.
Paweł.
Irina.
Jesteś lekarzem?
Chodź z nami.
Szybko!
A ty trzymaj się blisko mnie.
O cholera.
Boli?
Niespecjalnie.
Co to za puder?
Mówiła, że antyseptyczny.
Kto mówił?
Weterynarz.
Ona zaszyła ranę?
Nie, to ja.
Świetna robota. Ktoś cię nauczył?
Improwizowałam.
Masz do tego rękę.
Co z nim?
Ropień jest mały.
Lepiej go nie drenować, bo pogorszyłoby się zakażenie.
Wystarczy odkażać ranę, aż zupełnie wyschnie.
I poluzować bandaż, żeby było sucho.
Mówiłem, że nic mi nie jest.
Czuję, że nie mam gorączki.
Nie mam żadnych leków, żeby pomóc.
Ale ten antybiotyk miejscowo wystarczy.
Myślę, że nic mu nie będzie.
Ale musisz dalej leżeć.
Dziękuję.
Dziękujemy.
Jaką masz wadę?
Mam ich wiele.
Pytam o wadę wzroku.
Minus cztery.
Spokojnie.
Przepraszam, staram się.
Same się zamykają. Nigdy nie nosiłem soczewek.
Spróbujmy jeszcze raz.
- Zmarnuje się. - Mam zapas. Nie zamykaj oczu.
Dobrze. Nie mrugaj! Już prawie.
- Przepraszam, nie dam rady. - Właśnie że dasz.
I jak?
Ale jesteś piękna.
To nie minus cztery...
ale lepsze to niż nic.
Mogę zrobić ci zdjęcie na pamiątkę?
Co oni tam robią?
Leon.
Wszystko gra?
Tak.
Tato.
Co tam się stało?
Gdzie?
W tamtym domu. Dlaczego uciekliście?
Już ci mówiłem.
Że byli tam zarażeni.
Właśnie.
I zabrali nasze zapasy.
Leon, strzelaj!
Strzelaj!
Że od razu wybiegliście.
Ale zastrzeliłeś kogoś?
Polina, dasz mi spokój?
Proszę.
Już jedziesz?
Tak, musimy jechać.
Przepraszam was. Jedziemy?
Niedługo się ściemni. A oni sobie siedzą.
Dokąd jedziecie?
Do domu, do Wytiegry. A wy?
Do Karelii.
To w tę samą stronę?
Nie. My jedziemy w prawo.
A my w lewo. No to powodzenia.
Dzięki.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Do widzenia.
Powiedz mi...
Ta epidemia niedługo się skończy, prawda?
Niestety ona dopiero się zaczyna.
„Do widzenia”! Poważnie?
Mogłeś się ukłonić.
A co miałem powiedzieć?
Nic.
Chociaż byłbyś tajemniczy. Tak na ciebie patrzyła...
Naprawdę?
Jak?
Jak Malwina na Buratina.
Jednego nie rozumiem... Kim jest dla niej ten Siergiej?
Ten pozszywany? To jej były mąż.
A ruda to jego dziewczyna.
Chłopiec, co nam wszedł pod koła, jest jego synem.
Ten zapóźniony to pasierb.
Skąd to wszystko wiesz?
Skąd? Z życia.
Poza tym staruszek jest gadatliwy.
Ruszajmy w drogę.
Chcesz?
Dziękuję.
Mamo, a ja?
Ty nie zasłużyłeś.
Dlaczego?
Bo wszedłeś prosto pod samochód,
a miałeś nie wychodzić na drogę.
To niesprawiedliwe.
Przyzwyczaj się. Życie jest niesprawiedliwe.
Dlaczego mu nie dasz? Widzisz, że...
Nie wchodź mi tu!
Ale one są dla mnie.
I co z tego?
Przepraszam. Pokaż, boli cię?
Suka!
Anton, to bardzo brzydkie słowo.
Nie możesz nikogo tak nazywać.
Zwłaszcza mamy.
Skąd je znasz?
Suka!
Ira, hamuj!
Stoimy.
Nie wychodźcie.
Co?
Cholera, koniec drogi.
Szlag.
Co teraz?
Uważajcie.
- Sierioża, co tu robisz? - Nic mi nie jest.
Dobrze, że nie jechaliśmy nocą.
Ktoś wysadził drogę?
Którędy teraz?
Jedziemy w drugą stronę. Jedyna droga idzie przez Wytiegrę.
Nic nie widzę.
To zwolnij trochę.
Nie, już i tak się wleczemy.
Co tam jest? Widzisz?
Tak. Co to?
Zobaczmy.
BAR KARAOKE EDEN
Chodź ze mną.
Napijemy się, to nas rozgrzeje. Nie wiadomo, co nas czeka.
WITAMY
Ty przodem.
Dobry wieczór!
Możemy tu trochę zostać?
Macie rezerwację?
Nikołaj.
Natalie.
Naprawdę?
Mam pokazać dowód?
Może później.
Cholera. Co jest?
Wystarczy, bo spalisz sprzęgło. Przeholuję cię.
Mamo.
Mamo!
Proszę, wybacz mi.
Obiecuję, że będę grzeczny.
Musisz ponieść konsekwencje.
Tylko nie płacz.
To nic nie da.
Nie chcę, żebyś wyrósł na beksę jak twój tata.
Dobra.
Powoli napniemy linkę i cię pociągniemy.
Zejdź jej z drogi.
- Leon, może my wysiądziemy? - Spokojnie.
Wszyscy żyją?
Nic nam nie jest.
Wszystko dobrze?
Tak.
Pomóżcie Marinie.
Coś cieknie.
Co cieknie?
- To ze zbiornika! - Paliwo wycieka.
Przynieście wszystkie pojemniki, jakie macie.
Jasna cholera!
Przebiło zbiornik. Weź latarkę.
Koniec paliwa.
Musimy jakoś przepchnąć samochód.
Nie potrzebujemy wielu słów
Wypijmy za miłość, kochanie
Wypijmy za miłość
Patrz na słowa!
Nawet bez dodatkowych słów
Bez słów...
Jeśli mnie kochasz
Wypijmy za miłość!
Miło utknąć w takim miejscu.
Przecież prowadzisz.
Ona jest tu kucharką. Wszyscy wyjechali.
Nie ma dokąd pójść, więc została. Jest tu całkiem sama.
Puste kieliszki?
Ja naleję.
Jak wam się podoba nasza uczta w czasach zarazy?
To zły pomysł.
Jemy twoje zapasy.
Dziecko, przestań narzekać. Raz się żyje. Prawda?
Właśnie!
Wypijmy bruderszaft.
Dobrze.
Za nowe znajomości!
Prawie tu oszalałam. Nikogo nie widziałam od tygodnia.
Pomyślałam, że wszyscy zmarli i jestem sama na świecie.
A tu proszę!
- Kto się pojawił? - Wy.
Otóż to!
Wy przyjechaliście. Nie możesz tak.
- Dlaczego? - Bo się rozpłynę.
Kolia, na nas już pora.
Spróbujmy ruszyć.
Już próbowaliśmy. Wyjrzyj przez okno.
Droga jest zasypana śniegiem.
Odpręż się. Jesteś taki spięty.
Dojedziemy.
A dokąd jedziecie? Zostańcie, tutaj będzie wam dobrze.
Jemu to powiedz.
Obiecał komuś.
A komu?
Pokaż jej. Nie siedź tak.
To Petia, ma dziesięć lat. Obiecałem mu, że przywiozę lekarstwo.
A kiedy to było?
Dwa dni temu.
Pewnie już...
Ale obiecałem.
Jesteś dobrym człowiekiem, słoneczko.
Słoneczko świeci aż za mocno. Takie światło szybko się kończy.
Sierioża, siadaj za kierownicą. Nie chcę znowu cię zszywać.
Jasne.
W porządku.
Tato.
Po co przyszedłeś? Do samochodu!
Ja też mogę pchać.
Nie możesz.
Niech sobie postoi.
Nie. Kazałam ci siedzieć w samochodzie. Masz szlaban.
Za co?
Za cukierka.
- Za cukierka? - Mogę jechać z tobą?
Żeby w ogóle jechać, musimy najpierw przepchnąć furgonetkę.
Zostań tam, pilnuj cioci Mariny. Misza, pchaj z całej siły.
Do roboty.
Każdy, kto nie jest w ciąży, musi pchać.
Pola, co tak stoisz? Siergiej, zaczynamy!
Raz, dwa...
Trzy!
Mocno!
Ostatnia epidemia dżumy wybuchła w Moskwie
w drugiej połowie XVIII wieku.
W trzy lata zmarła jedna trzecia ludności, między 50 000 a 100 000 osób.
Nikt nie wiedział, jaka to choroba i skąd się wzięła.
Możemy uruchomić silnik i trochę się nagrzać?
Nie czuję stóp.
Kochanie, musisz wytrzymać, paliwo się kończy.
Może rano się ociepli i wydostaniemy Sieriożę.
Nie wytrzymamy do rana.
Misza, opowiadałeś coś.
W 1771 roku z powodu epidemii wybuchły zamieszki.
Obecnie nazywa się je powstaniem dżumowym. Bezpośrednią przyczyną zamieszek
było zakazanie przez arcybiskupa Ambrożego modlitw
przed Bogolubską Ikoną Matki Bożej.
Zakaz zgromadzeń w świątyni miał na celu ograniczyć zakażenia.
W końcu tłum zdobył Monaster Czudowski, zabił arcybiskupa
i zaczął niszczyć strefy kwarantanny i domy szlachty.
Ciekawe, jak tam jest teraz.
Dokładnie tak samo.
Ktoś musi go nauczyć.
- Ale nie w ten sposób. - A jak?
Tak jak ty go uczysz?
Na wszystko mu pozwalasz. Niedzielny tatuś.
Idę na papierosa.
Papierosy się skończyły.
- Ira, przestań być jak... - Jak kto?
Nie potrzebuję twoich rad.
To czego?
Porządnego faceta.
Znowu to samo.
Zrozum wreszcie, że już nigdy nie będzie tak jak kiedyś.
Myślisz, że mówiłam o tobie?
Nazwała cię beksą.
Ale z ciebie skarżypyta!
To obrzydliwe.
- Ira, co ty robisz? - Co ja robię?
Antosza, chodź tu.
Przestań się znęcać nad moim synem. Wyładowujesz na nim emocje.
Jeśli chcesz, to mścij się na mnie.
Nie na dziecku.
Myślisz, że przyjechałem po ciebie? Mam cię w nosie.
Tato, to boli.
Przepraszam.
Michajłowicz, chodź.
Wstawaj. Idź po karabin.
Anton, Ira, schowajcie się za land roverem.
Ania, chowaj się!
Stać!
Niemy?
Na to wygląda.
Chyba zaprasza nas do siebie.
Tak, ale to dziwne, przecież go nie znamy.
Co z tego? Was też kiedyś nie znałem.
- Chodźmy, czemu nie? - Chodź.
Wiem, że nie umawialiśmy się na nic, ale nie mamy czym się odwdzięczyć.
Tylko konserwy.
Jak to? Mamy pieniądze.
Mamy pieniądze, jeśli pan potrzebuje.
Przytulnie tu. Mieszka pan sam?
Niemi dobrze słyszą.
To na wszelki wypadek.
Gdzie mamy iść?
Bardzo dziękujemy za gościnę. Bez tego...
Codziennie odśnieża pan drogę?
Tędy?
Dziękujemy.
Rozbierz się.
Do naga?
Tak.
Mogę nie zdejmować skarpet?
Doszedłeś?
A ty?
We mnie?
Zajebiście!
Ubieraj się.
Podobało ci się?
Było magicznie.
Dziękuję.
To był sarkazm.
I tak dziękuję.
Proszę bardzo.
Kolia!
Wstawaj, jedziemy.
Nikołaju Pietrowiczu!
Co?
Pora jechać.
Nie do wiary, ktoś odśnieżył drogę.
Może jednak nie jest tak tragicznie.
Kolia!
Musimy jechać.
Pojedziemy. Daj mi się pożegnać!
Natalie, wrócę do ciebie, muszę tylko odwieźć go do szpitala.
Nawet nie zatęsknisz.
Chciałeś tylko wskoczyć mi do łóżka?
Natalie, posłuchaj mnie.
Przez 30 lat co tydzień kupowałem los na loterii.
Nic nie wygrałem.
Nie wiedziałem, że na starość czeka mnie wygrana życia.
Czyli ja?
Przecież nie ja.
To czemu wyjeżdżasz?
Uwierz mi. Tylko go odwiozę i od razu wrócę.
Chciałem porysować.
Nie, dziecko. Na tym nie możesz, dam ci coś innego.
Gdzie wszyscy?
Na dworze.
Chwileczkę.
Trzymaj.
Dobrze.
Wystarczy.
Daj mi to.
Spuszczaj dalej.
Wystarczy, trzymam.
Dobrze.
Już pełne.
Co wy robicie?
Bez tego nie pojedziemy. Zabraliśmy tylko trochę.
A gdzie gospodarz?
Wyszedł rano.
Mieliście zamiar zapytać go o zgodę?
Aniu, proszę cię. Już zdecydowane.
Nie dziwię się, że on to robi, ale ty?
Wszystko ci wytłumaczę. To nie twój samochód.
Przecież to kradzież.
Zabierz ją stąd.
Spokojnie!
Co ty wyprawiasz? Oszalałaś?
Tak, kradzież! Czy to gorsze niż morderstwo?
Co tak patrzysz?
- Jakie morderstwo? - Niewiniątko!
Oni nas zaatakowali. To było w obronie własnej.
Co ty gadasz?
- Leon! - No co?
Bez karabinu nie rozerwałaby jej gardła.
- Zamknij się! - Co?
- Zostaw ją. - Gdyby nie ta rana,
to bym cię załatwił.
Pożyczyliśmy trochę paliwa.
Musieliśmy...
żeby pojechać dalej.
WYTIEGRA
W końcu dobiłem do setki.
Gratuluję.
Ja już mam, co chciałem. A co będzie z tobą?
Co to za ludzie?
Nieciekawie to wygląda.
Gdzie idziesz?
Zaczekaj.
Paweł, gdzie idziesz?
Dzień dobry. Co się dzieje?
Dzień dobry!
Puścicie karetkę?
Dokąd ich zabraliście?
Gadaj!
Gdzie są wszyscy?
Nie wiem. Dopiero wracamy. Jedziemy do szpitala.
Nie wiesz, gdzie wywozicie ludzi?
Byli tu wczoraj.
Wracamy z Czerepowca.
Przepuśćcie nas, mamy leki.
Leki? Chodźcie!
Czekajcie! Nie wiecie, jak je zażywać.
Nie znacie dawkowania.
Otwierać!
Łapy precz!
Czekajcie!
Odejść od karetki! Zamknąć drzwi!
Bierzcie leki!
Puśćcie nas, wydam wam leki w szpitalu.
Idziemy.
Czekajcie!
Odejdźcie!
Zostawić te kartony! Słyszycie?
Jakaś przepychanka na drodze. Jest tam nasz doktorek.
Nie znacie dawkowania.
Zwariowaliście?
Co wy...
Chodź no tu.
Przeginacie.
Tak nie można.
Odwal się.
Dokończ go.
A masz!
W nogi!
Zostawcie ich!
Szybko!
Świruska! Ruchy!
Kolia!
Zostawcie ich!
Ruchy!
Kolia, wstawaj.
No już!
Chodź. Już mu nie pomożesz.
Kolia, wstawaj!
Weź go.
Kolia!
Idziemy!
Kolia, wstawaj!
Zabierz go.
No chodź.
Do karetki.
Wstawaj!
Wsiadaj.
Wynoście się!
Już dobrze.
Co ci się stało?
Jedziemy.
Jedziemy dalej!
Kolia...
Wszystko będzie dobrze.
Kolia...
Już dobrze.
Mama!
Napisy: Ewa Zielińska