- Zabili go. - Już dobrze.
- Po prostu. - Nie wstawaj.
To przeze mnie.
- Spokojnie. - Puść.
- Muszę wrócić do szpitala. - Leż.
Sierioża, błagam, szybciej.
Za mocno?
Dobrze. Dzięki.
Gdzie Anton?
Jedzie z twoim ojcem.
Anton, skarbie,
mamusia cię kocha.
Jest jej teraz ciężko.
Jest zła na tatę przez ciocię Anię.
Dlatego czasem coś burknie.
Ale nie złość się na nią.
Słyszysz?
Śpisz?
Wyśpij się.
Obywatele! Trwa ewakuacja obszaru.
- Wstawaj! - Puśćcie!
Zachowajcie spokój.
Specjaliści zabiorą was do ośrodków kwarantanny,
gdzie otrzymacie zakwaterowanie, opiekę medyczną
i ciepłe posiłki.
- Puść! - Wykonujcie polecenia.
Puszczajcie!
Wojsko pakuje ludzi do autobusów.
Co robimy?
Zachowajmy spokój.
Miniemy ich.
Obywatele! Trwa ewakuacja obszaru.
Zachowajcie spokój.
Specjaliści zabiorą was do ośrodków kwarantanny,
gdzie otrzymacie zakwaterowanie,
opiekę medyczną i ciepłe posiłki.
Wykonujcie polecenia.
Obywatele...
Centrala, minęły nas trzy cywilne wozy na moskiewskich blachach.
I karetka. Czyścimy?
Centrala, słyszycie mnie?
Co znaczy „czyścimy”?
Tu centrala. Ilu pasażerów?
Cztery wozy, sześć do ośmiu osób.
Wyglądali na cywili.
Zignorować.
Przywieźcie tamtych na poligon.
Straż graniczna zajmie się tamtymi na blokadzie.
Przyjąłem. Bez odbioru.
Antosza, obudź się. Anton.
Anton!
Co się stało?
Co jest?
Myślałem, że śpi pod kocem.
Nie ma go. To moja wina.
Jedźmy, już!
To moja wina.
Ira!
Myślałem, że śpi pod kocem. Nie ma go.
Szlag.
Zejdź z drogi!
Z drogi, jędzo!
Zjeżdżaj, ale już!
Ania, odsuń się!
Tam jest wojsko, nie przepuszczą nas.
Nie ma czasu, z drogi!
Jeśli nas zabiją...
Walnięta suka!
Przestańcie!
Ania, Ira!
- Zabiję cię, suko! - Ira!
Dość!
Przestań!
- Zabierz ją! - Dość.
Jezdnia to liniowy odcinek drogi.
Obecnie autobusy z żołnierzami oddalają się od nas
ze średnią prędkością 45 km/h.
Najbliższy poligon jest 40 kilometrów stąd.
Muszą zostawić ludzi i wrócić.
Mamy jakieś dwie godziny, zanim się zjawią.
No dobra. A jeśli jest ich więcej?
Pospieszmy się.
Jedziemy!
Wskakuj!
Obywatele! Trwa ewakuacja obszaru.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zachowajcie spokój.
Specjaliści zabiorą was do ośrodków kwarantanny,
gdzie otrzymacie zakwaterowanie, opiekę medyczną...
Przepraszam, chcę o coś spytać.
Dokąd nas zabieracie? Traktujecie nas jak bydło.
Ruchy.
Moment!
Obywatele!
Trwa ewakuacja obszaru.
Zachowajcie spokój.
Specjaliści zabiorą was do ośrodków kwarantanny,
gdzie otrzymacie zakwaterowanie,
opiekę medyczną i ciepłe posiłki.
Wykonujcie polecenia.
Obywatele! Trwa ewakuacja obszaru.
Zachowajcie spokój.
Specjaliści zabiorą was do ośrodków kwarantanny,
gdzie otrzymacie zakwaterowanie, opiekę medyczną...
Nie!
Za co? Nie!
Sprawdź tam.
Obywatele! Trwa ewakuacja obszaru.
Zachowajcie spokój. Specjaliści...
ODDZIAŁ PIELĘGNIARSKI
Wyłaź.
Nie wstawaj. Twarzą w dół.
Ruchy.
Anton!
Tosza!
Doktorze, moment! Tutaj!
Ślady stóp, chyba dziecięce.
Dobrze, że nie poszedł do wioski.
Trzeba tam iść.
Macie coś?
Nie, ani śladu.
Bez odbioru.
Byłem tu już wcześniej.
Tam jest szpital.
Na jego miejscu bym tam poszedł.
Jest otwarty i ciepły.
W drogę.
Leon, idziemy do szpitala.
Już wyruszyliśmy.
Przyjąłem. Też pójdę.
Anton!
Chryste, Anton!
- Odpowiedz! - Antosza!
Tosza!
- Gdzie jesteś? - Anton.
Jestem przy wyjściu ewakuacyjnym.
Chodźcie tu.
Wybili wszystkich pacjentów?
Co do jednego?
Na to wygląda.
Ira!
Sierioża.
Ira, nie!
Przestań!
Anton!
Przestań.
- Zostaw mnie! - Przestań.
Nie! Co ty wyprawiasz? Oni są zarażeni!
Ręce precz! Zostaw mnie!
- Dość. - Puszczaj!
Wszyscy mnie zostawcie!
Jedźcie sobie nad to jezioro!
Precz!
Anton!
Posłuchaj. Antona tu nie ma.
To dobrze. Znajdziemy go.
Ale musisz wstać. Chodź.
Co robisz? Zostaw to!
„Uwaga.
Przebywacie na obszarze zainfekowanym, który zostanie ewakuowany.
Zostaniecie przeniesieni do tymczasowych ośrodków.
Otrzymacie opiekę medyczną i wyżywienie.
Udajcie się na najbliższy dworzec autobusowy”.
Podali adresy.
Jeśli Antosza stąd uciekł, mógł pójść na dworzec.
Tam go poszukamy.
Specjaliści zabiorą was do ośrodków kwarantanny,
gdzie otrzymacie zakwaterowanie,
opiekę medyczną i ciepłe posiłki.
Co tam jest?
Nic nie widzę.
Wygląda jak szpital polowy.
Tylko nie widzę lekarzy.
Pokaż.
Trzeba z nimi pogadać.
Co? Słyszałaś ich przez radio. Widziałaś ciała.
„Pogadać”.
Antosza!
Ira, stój!
Sierioża!
Stój!
Tak bez broni?
Moje dziecko! Wpuśćcie mnie!
Muszę wejść! Antosza! Moje dziecko tu jest.
Przepuśćcie mnie, tu jest mój syn.
Antosza! Anton!
Ręce precz!
Chodźmy.
Przepraszam.
Pilnuj swojej baby.
Stać. Wracajcie do autobusu.
- Szukam syna. - Już.
Siedmiolatek, blondyn w czapce.
- Do autobusu. - To Anton, nasz syn.
Ale już.
Nie jesteśmy stąd, nie musimy.
- Nie wolno wysiadać. - Którym mamy jechać?
Którymkolwiek.
- Ani drgnij, synek. - Odłóż to, dziadku.
- Strzelę. - Tato.
Uciekaj, mówię.
Co jest, dziadek? Odłóż broń!
Spokojnie.
Wracać do autobusu.
Żona musi siku.
Do autobusu.
Trzyma już od godziny.
Cofnąć się!
Do tyłu!
Specjaliści zabiorą was do ośrodków kwarantanny,
gdzie otrzymacie zakwaterowanie,
opiekę medyczną i ciepłe posiłki.
Gdzie mój karabin?
- Daj. - Nie!
Daj mi go.
- Nie. Przestań. - Dawaj!
- Nigdzie nie pójdziesz! - Daj mi go.
Nie pójdziesz!
Proszę.
To jakiś absurd. Przepuść mnie.
Cofnąć się.
Nie do wiary!
Ani słowa, synek.
Bo strzelę.
6 GODZIN WCZEŚNIEJ
Wyjdź.
Nie wstawaj.
Twarzą w dół.
Ruchy.
Cichutko. Nie bój się.
Słyszysz mnie? Co się stało?
Piątka, słyszysz?
Masz dzieciaka?
Jak się nazywasz?
Anton.
Jesteś tu sam?
Cholera.
Masz gorączkę i kaszel?
No dobrze.
Uciekniemy stąd razem.
Masz kurtkę?
Nie mam.
Świetnie.
Cudnie.
Wstawaj.
Posłuchaj mnie uważnie.
Uciekniemy do lasu, dobrze?
Będziemy szybko biec, ale musisz...
Oleg!
Gdzie jesteś, do diabła?
Uciekamy.
Szybciej!
Głowa nisko. Cichutko.
Zajrzyj tu. Mogli się tu schować.
Obywatele!
Trwa ewakuacja obszaru.
Zachowajcie spokój.
Szybciej!
Specjaliści zabiorą was...
Co się stało?
Moja noga...
Noga? Możesz na niej stanąć?
Wstań.
Zdejmij kurtkę.
Usiądź na niej.
Trzymaj.
Odwrócę cię.
Odwróć się do mnie.
Niech spojrzę.
Kolano jest całe.
Skąd jesteś?
Z Moskwy.
Z Moskwy?
A gdzie twoi rodzice?
Pojechali.
Mama, tata, Ania...
Kim jest Ania?
To twoja siostra?
Nie, tata z nią mieszka.
A ty mieszkasz z nimi?
Nie, z mamą.
No dobrze. Raz, dwa, trzy.
Już dobrze. Możesz iść.
Gdzie twoja mama?
Z tatą.
Ciekawe.
A ciocia Ania?
Też z nim jest.
Jedziemy razem.
We czwórkę?
Nie, jeszcze Misza.
To syn cioci Ani.
Ale mój tata to nie jego tata.
Jest tylko mój.
Jest jeszcze wujek Leon i ciocia Marina. W ciąży.
No i Polina. Misza ją kocha.
Wszystko jasne.
Prawdziwi moskwianie.
Wstań.
Zimno ci?
Tak.
Nie szkodzi.
On nie żyje?
Jest ranny.
Schlał się.
Facet!
Wstawaj, draniu, bo zamarzniesz.
Skąd to wziąłeś?
Już nie zostało.
Gdzie mój mąż?
Chyba w domu.
Potrzymaj.
Wstawaj. Boże.
Możesz iść?
Tak.
Idź.
Chodźmy.
Ma kierowniczka coś na ząb?
„Na ząb”?
Człowiek jeść musi, szefowo.
Szefowa wybaczy, stało się i już.
Zamkniesz się wreszcie?
Dalej, wstawaj.
Mąż z bożej łaski.
Przynajmniej chałupy nie spaliłeś.
Pewnie nie zdążyłeś.
Dajże spokój, wypilim po jednym.
Zabierz go stąd.
Waśka.
„Po jednym”. Wejdź, boisz się?
- Co? Stój. - Chodź.
Co to się stało?
- Żyjesz? - Usiądź tu.
Dobra, wstajemy.
Kazali wszystkim opuścić budynek.
Wyciągali pacjentów z łóżek.
Mówili, że chcą ich przenieść. Ukryłam się w szafie.
Wtedy usłyszałam strzały.
Pewnie zabili chorych.
Nie, wszystkich. Chorych i zdrowych.
Władze muszą jakoś reagować.
Już lepiej tak. I uniknąć agonii.
Ja myślę tak.
Po co ich leczyć?
Zachorujesz...
i tyle. Nie?
Chorujesz i już.
A ty jesteś zdrowy?
- Bo ja nie wiem. - Ja nic nie zrobiłem.
Daj, wyleczę cię.
Tylko tak gadam.
Siedź cicho.
A jeśli to nie Rosjanie?
Nie wiemy, kim są i skąd przyszli.
To skąd mogą być?
Może z Chin.
Szóstka, tu baza.
Tu szóstka.
Gdzie jesteście? Lunowo czyste?
Tak.
To na co czekacie? Mieliście skończyć o 15.
Mieliśmy strzelaninę w autobusie.
Nie chcieli wyjść.
Całą podłogę zakrwawili.
Sprzątamy.
Przyjąłem. Byle szybko.
Tu też mamy cały tłum.
Czekają nas ze cztery przewozy. Bez odbioru.
Dranie.
Obywatele, opuśćcie domy.
Zbierzcie się na zewnątrz.
Obywatele, opuśćcie domy.
Opuśćcie domy.
Zbierzcie się na zewnątrz.
Opuśćcie domy.
Zbierzcie się na zewnątrz.
Obywatele, opuśćcie domy.
Koleś!
Wstawaj!
Co masz?
Jeszcze jednego.
Zabieramy go?
Nie znudziło ci się targanie ich?
Tu go załatwimy.
Jeszcze jakieś pytania?
Waśka.
Do stodoły.
Położymy go na beczkach.
Kur...
Zostań tu chwilę, Waśka.
Pochowamy cię za trzy dni. Jak trzeba.
Jeśli dożyjemy.
To wszystko.
Mało.
- Z pięściami na czołg. - To oni mają czołgi?
Kto jeszcze może coś mieć?
Sprawdziliśmy wszędzie.
Czego chcecie?
Jestem Olia Siemionowa, ze szpitala.
Kupował pan ode mnie kartofle jesienią.
Jestem zdrowa.
Oni także.
Porozmawiajmy.
Wejdziesz sama.
Oszalałaś? To władze.
Znowu.
Przysięgał pan?
Jestem oficerem w rezerwie.
To tak czy nie?
Przysięgałem studiować nauki wojskowe,
chronić własność wojska i ludu
oraz po ostatni dech walczyć w imieniu narodu,
ojczyzny i sowieckiego rządu.
Z tego wszystkiego został tylko naród.
Czeka na zewnątrz.
Przysięgał pan, proszę ich chronić.
Jaki ze mnie obrońca?
Swoje nawalczyłem. Co zrobię z jedną nogą?
Zwierzęta jakoś pan zabija.
Potrzebna nam choć broń.
Rozbierz się.
Proszę?
Napijemy się herbaty.
Rany.
Wystarczy?
SA-26.
Mosin.
SMG.
SKS.
A coś mniejszego?
Na dnie są pistolety.
Mauser i tetetka. Moja ulubiona.
Wszystko nasmarowane i sprawne. Amunicję też mam.
Po co panu tyle?
Trzymałem dla was.
Cel!
Pal!
Mój nie strzela.
Mój też nie.
Twój dymi.
Nie szkodzi.
Nauczycie się.
Nie mamy czasu.
Co robimy?
Właśnie, co?
Co teraz?
Będziemy strzelać z bliska.
Jeszcze raz.
Cel.
Pal.
Dobrze.
Podzielimy się na dwójki.
Jedna zajdzie z przodu, druga z tyłu.
Na sygnał ruszą ci z tyłu.
Pozostali dokończą.
I się nie pozabijajcie. Schodźcie z linii ognia.
Wyobraźcie sobie linię i celujcie na trzecią.
Co to znaczy?
Wyobraźcie sobie tarczę zegara.
Na trzeciej macie linię odchylenia.
Mój nie ma wskazówek.
Wstać i się rozejść.
Ruszamy za godzinę.
Antosza, wstawaj!
Wychodzę. Zostaniesz z dziećmi.
Dokąd pani idzie?
Spokojnie, zaraz wrócę.
Nikogo nie wpuszczajcie.
Sweta, pilnuj ich.
Nie boję się.
Chcę tylko do mamy.
Każdy by chciał.
Coś ci powiem. Wiesz,
jeśli bardzo czegoś chcesz, to się spełni.
Musisz to sobie tylko wyobrazić.
Zobaczyć to w głowie.
I wyślij ten obrazek Bogu.
Jak SMS-a?
Tak. On go zobaczy i spełni prośbę.
- Spróbuję. - Dobrze.
Pani też tak robi?
Tak. Nawet teraz.
Dobrze.
Ruszam.
Skąd jesteś?
Stój!
Czekaj! Chwileczkę!
Zaczekaj.
Posłuchaj mnie.
Po co tam idziemy?
To nie wróci Waśce życia.
Nie damy się tak traktować.
Dlatego.
Nie damy się.
Maria. Ona oszalała.
Wal się.
Wołodia, chociaż ty...
Te baby.
Zabierz mnie, rzeko
Za twój stromy brzeg
Gdzie pola...
Moje są
Gdzie lasy moje są
Zabierz mnie, rzeko
Do ziemi, która moją jest
Gdzie miłość mieszka ma
O oczach niebieskich
Jak ciemna noc
Jak rwący potok
Jak samotny księżyc
Czeka na mnie na niebie
Szukam syna. Siedmiolatek,
blondyn w czapce. To Anton, nasz syn.
Nie jesteśmy stąd, nie musimy.
Którym mamy jechać?
Którymkolwiek.
Jeszcze jedno.
Co jest?
- Synku. - Odłóż to.
Strzelę. Uciekaj.
Odłóż broń.
Wracać do autobusu.
Żona musi siku.
Do autobusu.
Trzyma już od godziny.
Cofnąć się! Do autobusu.
Ale już.
Sierioża!
Ira!
Ira! Tato!
Tato!
Czekajcie! Szukacie syna?
Tak.
Chodźcie.
Widziała go pani?
Gdzie?
Idź!
Precz!
Nic wam nie zrobiłem.
To wszystko przez ciebie.
Ty sprowadziłeś zarazę.
Trzeba było zdechnąć w Moskwie.
Dokąd mam iść?
Wracaj do Moskwy.
Zamarznę.
Mam to gdzieś.
Wynoś się!
Doktorku, zostaw go. Ja go wyleczę.
Zostaw mnie.
Co?
Chcesz się z nim położyć?
Zabili mi przyjaciela.
Dość tego! Cholerny wojak.
Co się stało? Mamy brać zakładników?
- Gdzie odludek? - W autobusie.
To rodzice chłopca.
Oddam im go i wrócę.
Musimy wiać do lasu.
Zauważą brak oddziału.
Tylko zwrócę im syna.
Gdzie się spotkamy?
U ciebie.
Pamiętaj, że jest zima.
Trzeba będzie wykopać ziemiankę.
Tam dom twój, gdzie serce twoje.
Do zobaczenia.
Bywaj.
Siemionowa, co teraz?
Uciekamy do lasu.
Antosza!
Tosza!
Gdzie on jest?
Gdzie?
Anton!
Gdzie?
Coście mu zrobili? Pytam się!
Syneczku!
Gdzie jesteś, kochanie?
Mamo!
Skarbie!
Mój synek!
Boże, mój maleńki.
Boże, wybacz mi.
Wybacz, synku.
- Mamusiu. - Jestem przy tobie.
Dostał go.
Co?
Mojego SMS-a.
Syneczku.
Mój synek.
AMBULANS
Nareszcie.
Dziękujemy.
Weźcie to. To niewiele,
ale bierzcie, co tylko mamy.
- Nie trzeba. - Nalegam.
Dziękuję.
Zobaczymy, co jadają w Moskwie.
Bezpiecznej podróży.
Graba, Antosza.
Pisz do niego SMS-y.
Właśnie to robię.
Doskonale.
To tyle.
- Dziękuję. - Powodzenia.
Na razie.
Obliczyłem, że zostało 150 kilometrów.
Mamo?
Wszystko w porządku?
Mamo.
Mamo?
Aniu.
Napisy: Konrad Szabowicz