Ciociu, już nie kaszlesz?
Nie. Chyba wyzdrowiałam.
A oczy?
Nigdy czegoś takiego nie widziałem, ale nie jestem okulistą.
Mama jest zdrowa. Jak to wyjaśnić?
Muszę mieć w krwi jakieś przeciwciała albo osłabione patogeny.
No i nie zaraziłem się w szpitalu.
W końcu żaden wirus nie wybił całej populacji.
Nie mam innego wyjaśnienia.
Już nie zaraża?
Przestała kaszleć.
Ale nadal powinniśmy uważać.
Gardło cię nie boli?
Wszystko minęło.
Sama w to nie wierzę.
Tak.
I jestem straszliwie głodna.
Zaraz coś ci przyniosę.
Trzeba jej powiedzieć.
Co?
Przecież jej powiemy.
- Ira. - Co?
Powiesz jej czy nie?
Gdzie tata?
Ojcze!
Boris!
Borisie Michajłowiczu!
Gdzie jesteś?
Boris!
Tato!
Światło!
Skarżył się na coś?
Nie mieliśmy kontaktu.
Coś by powiedział. Udar?
Nie, to serce.
Przynieś ręcznik i pomarańczową skrzynkę.
Proszę.
Spróbuję masażu na otwartym sercu.
Trzeba go otworzyć. Podłóż mu to pod głowę.
Aniu, żyjesz. Bóg cię ocalił.
Pomóż.
Gotowe.
Będzie dobrze.
Paweł, jedziesz z nami?
Nie było czasu o tym porozmawiać.
Najbliższe laboratorium jest koło Pietrozawodska.
Nie wiem, gdzie jesteśmy,
ale muszę tam dotrzeć.
Pójdę pieszo. Weźcie auto, nie umiem prowadzić.
Pieszo do Pietrozawodska?
Może złapię stopa.
I skończysz w pierwszym lepszym rowie.
Muszę spróbować.
Czego?
Uratuję ludzi przed zarazą.
Jego krew to szczepionka.
Nie do końca. Szczepionka zapobiega.
To raczej lek.
Nie wiemy wiele. Dlatego muszę iść.
Facet chce ratować świat.
Nie jak reszta.
Nie dba o własną skórę. Nie jak ty. Wyobrażasz to sobie?
Zawiozę cię.
Nie zawieziesz. Nie jedziemy tam.
My?
Rób, co chcesz. Ja też będę żyć po swojemu.
Dobrze, jedź. Ale Anton zostaje ze mną.
Mowy nie ma. Wsiadamy.
Ira, poważnie? Chcesz o tym dyskutować?
Schowaj się za truchłem ojca.
Będzie dumny.
Dobra.
Jedźmy do waszego celu.
Pomogę wam się ogarnąć i zajmę się Anią.
A ty nauczysz mnie jeździć. Umowa stoi?
Stoi.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Co jeszcze mamy? Z tego można...
Patrz, kosmita!
Nie dotykaj tego.
Kontynuujmy. Wiesz, co to jest?
Spójrzmy. Włóż to do uszu.
Słyszysz?
Z prawej jest prawa strona serca.
Jak oddychasz, słychać, jak napływa krew.
Chcę posłuchać serca mamusi.
No nie wiem.
Przez ubranie... Spróbujmy.
Przepraszam.
Przepraszam. I jak?
Nic nie słyszę.
Mówiłem, przez ubrania nie słychać.
Cholera.
Tam jest strumień. Ślady się urywają.
Musieli wpaść w poślizg.
A oni?
Czemu nie jechali drogą? Co robili w lesie?
Może nie mogli wyjść.
Droga jest niebezpieczna,
też bym jej unikał.
Sami widzieliście.
Jedźmy, nim się ściemni.
Misza.
Dokąd teraz?
Też pytanie. Poszukamy ich.
Potrzebują pomocy. Mama, Irina i Anton tu zostaną.
Paweł z nimi zostanie. Weźmie karabin.
Mamy krótkofalówki.
Będziemy do zmroku iść po ich śladach.
Misza.
Co?
Poszukamy ich.
- Idziemy. - Misza.
Sami chcieli odejść.
Ich wola.
Musimy zadbać o siebie.
Widziałaś tę krew?
Dlaczego się spieszyli? Ktoś ich gonił?
Dość zgadywanek. W drogę.
Misza, posłuchaj.
A jeśli już dotarli do jeziora?
Ile minęło czasu? Teoretycznie.
Albo nadal tam idą.
Wiedzą, gdzie nas szukać.
Minęła doba.
Są daleko stąd. Nie pomożemy im.
Puszczaj!
To nie nasza rodzina. Pomyśl o mamie.
Nie są naszą rodziną.
Co się z nim dzieje?
Spokojnie. Wszystko w porządku.
Ma epilepsję?
Ostatni atak miał jako ośmiolatek.
Spokojnie.
To przeze mnie?
Nie, postąpiłeś słusznie.
- Już dobrze. - Uważaj na język.
Już dobrze.
Spokojnie.
Pola!
Idziemy.
Daj karabin.
Marina!
Jesteśmy.
Wstań. Ogrzejemy się.
Chodźmy.
Odłóż broń.
Ktoś jeszcze tu jest?
Nie do wiary, udało się.
Lód może być miejscami cienki.
Nie bierzcie dużo.
Lepiej pójść kilka razy. Ruszajmy.
Misza, jesteśmy. Dasz radę iść?
Przepraszam, nie wiedziałem, że chorujesz.
Zgoda?
Jasne. Nie spiesz się.
Anton, daj rękę.
Wstajemy. Spójrz tylko.
Można tym pływać?
Nie, Antosza.
To tylko kadłub. Wnętrze przerobiono.
- Są tam wędki? - Jasne.
Nauczysz mnie łowić?
Tak. Nałapiemy tyle, żeby na kolację zrobić zupę rybną.
Stój!
Biegnij do matki.
Chodź.
Chyba nikogo tu nie ma.
Sierioża! Spójrz!
Węgiel jest ciepły.
Kapitalnie.
Do środka. Zostań. Zamknij drzwi.
Zaraz się ogrzejemy, skarbie.
Musimy zagotować wodę.
Teraz się rozgrzejesz.
Nie.
Wytrzymaj. Zagotuję wodę.
Gdzie właściciel?
- Bez obaw. - Gdzie jest?
Zaczekaj.
Właścicielem jest ten, kto ma broń.
Sądząc po ranach, cios zadano od tyłu.
Raczej siekierą.
A nogi?
Zjedzone.
Patrzcie.
Twardziel.
Nagotowałem kartofli. Zjedz.
Ta pani pewnie nie ma co jeść i pić.
Zabrałeś jej dom.
Fakt.
A co, mieliśmy umrzeć z głodu?
Czy zamarznąć?
Tak przetrwamy.
To jest tego warte?
Nakarm ją.
Ty i twoje wielkie serce.
Dobro do nas wraca.
„Dobro do nas wraca”.
- Siekiera. - Dzień dobry.
Siekiera!
Mogę z wami spędzić noc?
Zaraz zapadnie zmrok. Rano odejdę.
Nie.
Co z ciebie za człowiek?
- Wezmę kurtkę. - Bierz.
Zostaw nóż.
Jak przeżyję? Zostaw mi choć nóż.
Idź.
Witam piękne panie.
Ania, miałaś nie wychodzić.
Ostry chłop.
Won!
Sierioża!
Nie idź sam. Zabierz Paszę.
Zostanie z wami. Kto wie, kto jeszcze się zjawi.
Nie jedliśmy dwa tygodnie.
Ludziom zaczęło odbijać.
W celi było nas 20, może więcej.
Wtedy się zaczęło.
Ciągnęliśmy losy. Bo co mieliśmy robić?
Ty byś tak nie zrobił?
Wszyscy jedli. Też byś pałaszował.
Normalny ze mnie gość.
Skończyłem inżynierkę i zarządzanie.
Budowałem drogi i boiska.
Wrobili mnie.
Za miesiąc mieli mnie wypuścić.
Ale wszystko się zesrało.
Czemu milczysz?
Idź.
Mam dość.
Wstawaj! Idź.
Dokąd?
Przed siebie.
Nie puścisz, nie zabijesz. Tchórz.
Boisz się o swoje panienki.
Będziemy tak chodzić, aż zamarzniemy.
- Wstawaj! - Mam dość tego dreptania.
Chcesz strzelić? To wal!
Nie w plecy. Strzelaj w twarz.
To jak?
Śmiało.
Ania i Sasza. Moje dzieci.
Mają 12 i 8 lat.
Nie wiem, czy żyją. Chcę je zobaczyć.
Codziennie mam to przed oczami.
Widuję go w snach.
Ja...
zrobiłem to. Zabiłem go.
Zabiłem i zjadłem.
Widzisz, do czego doszło?
Na chuj mi takie życie?
Kazałem ci się cofnąć.
- Śmiało. Dłużej tego nie zniosę. - Cofnij się.
- Mam dość! - Do tyłu!
- Zabij mnie! - Cofnij się!
Wynoś się!
I nie wracaj.
Stój.
Zaczekaj. Pomóż mi.
Proszę cię jak brat brata.
Zrób to.
Dobij mnie.
Chodź, usiądź z nami.
Śpiewam jej.
Może nie do końca.
Śpiewem tego nie nazwę.
Mama dużo mi śpiewała.
Ale nie pamiętam słów.
Twoja mama ci śpiewała?
Bo ja chciałam
mówić do niego po angielsku jak tylko się urodzi.
Żeby przywykł.
W Miami jest pewnie inaczej.
Od razu trzeba było tam pojechać.
Po co nam tam chałupa, skoro tam nie byliśmy?
Nie płacz, koteczku
Koteczku?
Mama mi to śpiewała.
Naprawdę?
Koteczek.
Gdzie nasz koteczek?
Powiesz coś?
Co mogę powiedzieć?
Nie było go 30 lat.
Zjawił się i zabrał nas tutaj.
Nam się udało,
ale jemu nie.
Mówi się, że jego dusza pozostanie na ziemi przez 40 dni.
Ucieszy się, widząc nas tutaj.
To on nas tu przyprowadził.
Dziadek nas ocalił.
Dziękuję, tato.
Co tak stoicie? Do szpadli.
Dalej.
No dobrze.
Nie lepiej UAZ-em?
Tym łatwiej się nauczysz.
Przestawisz się, biegi chodzą tak samo. To tak.
Lewa stopa na sprzęgło.
Prawa obsługuje hamulec i gaz.
Tylko prawa, lewą ich nie dotykaj.
Ręce pośrodku, ostrożnie.
Wszystko jasne z kierownicą?
Dziękuję, Irino.
Za co? Nic jeszcze nie zrobiłam.
Najpierw się naucz.
I nie Irina, a Ira.
Ira.
Nie wiem, jak się tu znalazłem,
ale naprawdę się cieszę,
że los nas ze sobą złączył.
Jesteś niesamowitą kobietą.
Ty też jesteś w porządku.
Nigdy takiej nie poznałem.
I pewnie już nie poznam.
W Moskwie znajdziesz takich wiele.
Jak widzisz, ciężko wybrać jedną.
Uśmiechaj się częściej.
Pasuje ci to.
Siedzisz wygodnie?
Tak.
Wygodnie.
A teraz?
Może wystarczy jak na pierwszy raz?
Jazdy.
Misza, uważaj!
Lód jest cienki przez źródło.
Nie krzycz, ryby spłoszysz.
Zaciąłeś?
Musisz łagodniej. O tak.
Jak idzie?
Sama zobacz.
Świetnie.
My uczyliśmy się jeździć.
Ja się uczyłem, Ira nauczała.
Zmarzłeś? Idziemy do domku?
Najpierw złowię rybę.
Jakiś ty poważny. Nie przeszkadzam.
Pilnuj, żeby nie zmarzł.
Na co patrzysz? Miałem ją.
- Tak? - Już za późno.
Pokaż. Wyjmuj.
Mamy to. Do góry.
Ryba! Złapałem!
- Brawo. - Ryba!
Udało ci się.
ALBUM NA ZNACZKI
Misza!
Czego szukasz?
Niczego.
Możemy pogadać?
Widzę, że coś jest nie tak.
To przez Polinę?
Powiedz, co czujesz.
W tej chwili rozdrażnienie.
Pierwsza miłość jest bardzo ważna.
Każdy przez to przechodzi.
Nie ma się czego wstydzić.
Pierwsza miłość jest piękna,
zapamiętasz ją na zawsze.
Co w tym, kurwa, pięknego?
Nie jesteśmy na terapii w Moskwie.
Jesteśmy na bezludnej wyspie,
pośród chaosu, szaleństwa i bezkresnego pierdolca.
Przestań mi pieprzyć te bzdury, kretynko!
Kretynka!
Dzwonił raz w miesiącu.
Jak w zegarku.
Wpadał na urodziny.
Chciał wiedzieć, co u ciebie.
Martwił się.
Z jakiegoś powodu wiedział, że wrócisz.
Tak powiedział.
„Przejdzie mu i przybiegnie”.
Co cię łączy z doktorkiem?
Zazdrosny?
Nie mieszaj go w to.
Jeśli chcesz mi tak zrobić na złość, to ci się nie uda.
To dorosły facet. Sam zdecyduje, czy chce się mieszać.
A jak to coś poważnego?
To bardzo się cieszę.
Sądzę, że cię kocha.
Już dobrze.
Koło wejścia masz alkohol.
Gdybyś potrzebował.
Misza, jak tam? Lepiej?
Dobrze.
Chcesz pogadać?
Muszę pomóc Siergiejowi. Wołał mnie.
Muszę mu pomóc.
Idź, jasne.
Leon, nie chrap, bo ją obudzisz!
Odwróć się.
Piłeś?
Tatuś znowu to robi, kotku.
Koteczku!
Gdzie jesteś, kiciu?
Jesteś tu?
Twoje maleństwo tu jest.
Twój skarb.
Twój koteczek.
Jest urocza.
Musisz ją nakarmić. Jest głodna.
Tu jest.
- Dalej. - Dokąd idziemy?
Szlag.
Teraz rozumiesz? Masz kluczyki?
Myślałem, że ty je masz.
Gdzie auto?
Cholera.
- Co się stało? - Buchnęli nam wóz.
Co?
Poszliśmy na lekcję. Furgonetka stoi,
ale volva nie ma.
- Bez kluczyków? - Teoretycznie
mogłem je tam zostawić.
W aucie?
Czemu poszliście bez broni? Odbiło wam?
Ira, idź do domu. Schowaj się z Anią.
- Pasza. - Tak?
Pomóż mi z siatką.
Co z furgonetką?
Co robimy?
Zakopiemy ją pod śniegiem? Jak ją ukryć?
Pasza?
Nie mam nic przeciwko, jeśli to dla ciebie ważne.
Nie rozumiem.
Czego tu nie rozumieć?
Myślę, że wam wyjdzie.
Dlatego mówię.
Weź skrzynkę.
Dzięki.
Nie ma za co.
Słyszeliście wieści?
Tak.
Od teraz wychodzimy tylko parami. Nawet do kibla.
Gdzie Misza?
Poszedł do ciebie.
Chłopcze.
Z twoją mamą jest kiepsko.
Wstawaj!
Misza!
Złaź.
Koteczku!
Idź do mamy. Właśnie tak.
Koteczku?
Jest z tobą? Masz ją?
Kogo?
Gdzie moja córka?
Gdzie? Co jej zrobiłeś?
Obiecałeś, że będzie dobrze!
Gdzie jest? Nie może być sama!
- Oddałaś ją. Czemu? - Uspokój się. Nie krzycz.
Zrobiłem, co musiałem. To też moja córka.
Jestem jej ojcem.
Ojcem? Nie wiem, kto jest ojcem!
Chciałam zrobić aborcję,
ale dziewczyny mówiły, że ojciec jest nieistotny.
Ważne, żeby poszukać sponsora.
Zostałeś sponsorem. Jarzysz?
Milcz!
Napisy: Konrad Szabowicz