Musisz się ogrzać.
Pokazałeś mu to miejsce?
Powiedziałem o nim.
Specjalnie tu przyszedł.
Może zapomniał o przeręblu i się poślizgnął.
Nie. Misza wszystko robi rozmyślnie.
I o niczym nie zapomina.
Wszystko przemyślał.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Chciał tego.
Nie powiedziałam ci czegoś.
Kiedyś rozważał samobójstwo.
Wiem o tym z historii przeglądarki.
Przestraszyłam się i zaczęłam mu podawać antydepresanty.
Dodawałam je do jedzenia, nic nie wiedział.
Jak długo?
Trzy lata.
Może dłużej.
Przestałam jakiś miesiąc przed wybuchem epidemii.
Chciałam zrobić przerwę.
Jak długo jesteśmy razem?
Nie pamiętam.
Coś ze mną nie tak. Nic nie pamiętam.
Daj nam wody.
Daj nam wody!
Po co pukasz? W łeb się puknij.
Daj nam wody.
Bo co?
Tato, przepuść mnie. Prosimy!
Przestań walić. Odejdź od drabiny.
- Odszedłeś? - Tak.
- Głośniej. - Tak!
- Gdzie reszta? - Jestem tutaj!
A mamuśka?
Mamuśka! Zaszczekaj!
Przestań!
Przestań, mówię!
Dziękujemy. Gdzie się załatwić?
Dzień dobry. Jest jeszcze kawa?
- Cztery saszetki. - Mogę?
Jak się ma?
W ogóle nie śpi.
A co robi całą noc?
Pisze.
A w dzień?
Tak samo.
Zabrałeś śpiwór Miszy?
Nie. A co?
Nie ma go tutaj.
Może...
Nie wiem. Czy to ważne?
Brakuje jedzenia.
Tylko trochę, nie mogę znaleźć paru rzeczy.
Ania zwykle wszystko spisuje, ale teraz...
O co ci chodzi?
- A może on uciekł? - Kto, Misza? Jak?
Tak po prostu?
Samochód też nagle zniknął.
Nie wymyślaj nie wiadomo czego.
Zastanów się.
Kto by to zrobił?
Upozorował utonięcie, wszystko zaplanował, wziął jedzenie, samochód...
Misza.
Na jej miejscu nie traciłabym nadziei.
Na co?
Dobrze.
Załóżmy, że to prawda.
I co teraz?
Znalazłem.
Jego śpiwór.
Sierioża!
Co takiego?
Znalazłam Miszę! Tam jest. Chodźmy.
Biegiem.
To nie Misza.
Szlag!
Pijemy wodę z tego jeziora. Ania!
Aniu, dokąd idziesz?
Aniu, słyszysz mnie?
Taniu, proszę, odkuj mnie. Nigdzie nie ucieknę.
Pracuj dalej.
Całe życie pilnuję takich jak ty.
Żaden nie uciekł.
Wybacz mi, proszę.
Straciłem rozum.
Bo... żona straciła dziecko.
Urodziło się martwe.
A ja musiałem odebrać poród.
Proszę, wybacz mi.
Puść nas.
Wracaj do pracy.
Wszystko zapominam.
Jak to?
Nie pamiętam nic z dzieciństwa.
Nawet twarzy rodziców.
Wszystko mi się miesza. Co było kiedy.
Gdzie Misza? Widziałaś go?
Ania...
- Zapomniałam. - Spokojnie.
- Zapomniałam! - Spokojnie.
Jak mogłam zapomnieć?
Spleśniałe. Porzygam się.
Zeskrob pleśń.
Ona jest wszędzie.
Proszę. Weź to.
Ja chcę więcej.
Już nie mam.
Proszę.
Co tak mało?
Tatuś już nas nie kocha?
A może na pieska? Przecież tak lubisz.
Przestań!
- No co? - Przestań!
Nie wstydź się. Jesteśmy z rodziną, poza tym ciemno tu.
Przestań!
Wiesz, że umiem wszystko. Co byś chciał?
Przestań, mówię ci!
- Dalej! - Co ty robisz? Uspokój się!
Dalej!
Pola!
Co miałam zrobić?
Kochanie...
Wyłaź!
Kto?
Tylko ty.
Zamknij klapę.
Zamykaj!
Zarygluj.
- Połóż się. - Co jest?
Kładź się!
Co?
Ręce do góry.
Co ty kombinujesz?
Nie ruszaj się, suko.
Oszalałaś?
Zupełnie ci odjebało?
Odstrzelę ci jaja.
Tak lepiej.
Nie stanie mi dla ciebie!
Każdemu stanął, tobie też stanie.
Nie wierzgaj.
Zimno ci?
Spokojnie, zaraz cię rozgrzeję.
Suka!
Nie śpisz?
Chodź tu.
Przesuń się.
Ania.
Aniu, spróbuj pospać. Zamknij oczy.
Nie możesz tak. Połóż się.
Nie. Muszę wszystko spisać.
Póki mam co.
- Przynieść ci wody? - Tak.
Chwileczkę.
- Co się stało? - Nic ci nie jest?
Co to było?
- Antosza! - Mama!
Kochanie! Nic ci nie jest?
Wszystko dobrze? Kochanie, spokojnie.
Sierioża! Co się stało?
- Nic mi nie jest. - Jesteś ranny?
Nie, to nic poważnego. Co to było?
- Co, gdzie? - Co się stało?
- Krwawisz. - To może zaczekać.
- Chociaż oczyszczę ranę. - Daj mi broń.
Pasza!
- Zostaw im karabin. - Dobra.
Uważaj na siebie.
Wygląda na wojskowy.
Zobacz. Coś tu jest napisane. To nie nasze?
Ktoś mógł przeżyć?
Nie sądzę.
No dobra.
Leon.
Wychodźcie.
Leon...
Wybacz mi, proszę!
Ty żyjesz. Wybacz mi, proszę!
Wybacz, że byłam taka głupia.
Już dobrze. Cicho!
- Proszę. - Cicho!
Nie ma na to czasu. Schowajcie się.
Ktoś tam jest.
Odpocznijcie. Nigdzie nie idźcie.
Misza!
Chwileczkę. Idziemy.
Spokojnie.
Wytrzymaj. Dobrze.
Już prawie.
Już.
Już po wszystkim.
Kość jest cała. Poruszaj palcami.
Rusz palcami.
Może zabrakło paliwa.
To przez paliwo taki wybuch.
Ciekawe, czy spadł sam, czy ktoś pomógł.
Jak myślisz? Jest wojna?
Już nic mnie nie zdziwi.
Zaraz wracam. Muszę się odlać.
Co tam jest?
Samolot się rozbił. Nie nasz. Wygląda na wojskowy.
- A gdzie Pasza? - Spokojnie, twojemu Paszy nic nie jest.
Do środka! Szybko!
Nie ruszać się. Odłożyć broń.
Zabiję go.
Miałyście iść!
Nie ruszać się.
Mogę ci pomóc? Jestem lekarzem.
Pomogę ci.
Wyleczę cię. Wiem jak.
Nie wierzę. Umrzemy.
Pasza, puść telefon, zanim mnie przetłumaczy.
Rzuć telefon!
Teraz nie zrozumie.
Liczę do trzech. Odsuń się, a ja strzelam. Raz...
Jak mam się odsunąć z nożem na gardle?
Obróć głowę, nie wiem...
Popchnij go. Wymyśl coś. Dwa...
Nie strzelaj!
Pasza!
- Nie podchodź! - Co?
- Nie! - Co to?
Nie przeciął tętnicy.
Idźcie do środka.
Idźcie!
- Siergiej, zagotuj wodę. - Idźcie!
Jak się czujesz? Pomóc ci?
Nie, dziękuję. Idź spać.
Idź.
Dobrze.
Może chociaż wody?
Nie, dzięki. Wezmę sam.
- Dobrze, dobranoc. - Dobranoc.
A więc da się...
pokonać chorobę.
Dobrze, że uratowaliśmy doktora.
Nie łapię. Puścili cię samego?
Nie pytałem o pozwolenie.
- Uciekłeś? - Piechotą?
Samochodem.
Chwila. Pewnie cię szukają?
Nie.
Myślą...
że samochód skradziono, a ja utonąłem.
Jasne. Wytłumaczysz mi jeszcze raz? Bo nie rozumiem.
Pomyślałem, że jeśli sobie pójdę...
to będą mnie szukać.
Nie chciałem tego. Lepiej, żeby zostali na wyspie.
To było jedyne rozwiązanie.
Ale bystrzak z ciebie.
A gdybyś nas nie znalazł?
Ale znalazłem.
Jak jest na wyspie?
Przyjemnie?
Tosza!
Antosza!
Sierioża!
Dokąd to?
Zostawiam broń.
Znajdziesz ją sobie... później.
Marina, spróbuj zabujać.
Widzisz? Umiesz.
Możesz jechać. Tylko pamiętaj o sprzęgle.
Wujku Paszo! Dlaczego nas zostawiasz?
Żeby leczyć ludzi. Jestem lekarzem.
A wrócisz?
Nie ma kogo leczyć.
Idź do taty.
Wczoraj mnie kochałeś, a dziś odchodzisz.
Nie mogę z tym żyć.
Z czym?
Co zrobiłem wczoraj.
Czyli? Seks ci się nie podobał?
Zabiłem kogoś.
I co z tego?
- Nie rozumiesz? - Wytłumacz głupiej babie.
Jestem lekarzem.
A ja handlowcem, i co?
Teraz muszę jakoś z tym żyć.
Żyj z tym tutaj, ze mną.
Nie odchodź, proszę.
Jeszcze raz.
Wystarczy.
Bo wykończysz akumulator.
Ja spróbuję.
Cholera jasna!
- Ja mogę spróbować. - Spokojnie, kulawy bohaterze.
Gówniany samochód! Czy on w ogóle działa?
Tato...
Spróbuj jeszcze.
Niemożliwe.
Przewód się oderwał.
Zanim przystąpiłem do klasztoru, byłem mechanikiem.
Jednak ręce wszystko pamiętają.
Skąd brat przyszedł?
Stamtąd.
Ale bez habitu?
Wiara jest w środku.
Wygląd jest nieważny.
Długo tu brat żyje?
Już 30 lat, może dłużej. Skąd jedziecie?
Z Moskwy.
O, z Moskwy! Co tam słychać?
Nie wiem, co powiedzieć.
Jak tak można?
Moskwa... stoi dalej, jak stała.
Dziękujemy za pomoc. Jedźmy dalej.
Marina!
Proszę mi powiedzieć. Mogę zapalić świeczkę dla dzidziusia?
A został ochrzczony?
Nie udało się.
To nie można zapalić.
A co mogę zrobić?
Matka może się modlić, ale tylko matka.
Proszę mnie nauczyć.
Nie ma czego uczyć. Modlitwa nie przychodzi z głowy.
Tylko z serca.
Spróbuj, popłynie sama.
Wszystkiego dobrego. Bezpiecznej podróży.
Proszę brata!
Ja...
Chciałem zapytać.
Proszę, pytaj.
- Gdzie Anton? - Śpi na górze.
Nie martw się. Właśnie go położyłem.
Ty go namówiłeś do wyjazdu?
Nie. To była jego decyzja.
Ira... Musimy...
Musimy pogadać.
Ustalić, co dalej.
Musimy zostać przy zdrowych zmysłach.
Żyć w miarę normalnie.
Chociaż dla Antona.
Od razu postanowiłaś mi go zabrać?
Kiedy przyszedł do ciebie na wizytę?
- Nie zaczynaj znowu. - Nie było napisane wyraźnie.
Nikt nikogo nie zabrał. Co ty?
„Synek mamusi z poczuciem winy, żonaty z dominującą kobietą”.
Tak go nazwałaś, prawda? Dobrze pamiętam?
Wszystko jest dokładnie opisane. Szczegółowo.
Co się gapisz? Nie pamiętasz?
Oddaj!
To jedyne, co mam.
Co? Wszystko jest tu napisane.
Że po prostu potrzebowała faceta.
Żeby w razie czego niańczył jej Miszę.
Co z tego, że facet miał syna!
To była moja decyzja!
Twoja? Przeczytaj sobie. Nie miałeś szans.
Włożyła ci do kieszeni folię po kondomie,
żebym znalazła, robiąc pranie.
Nie?
To prawda?
Jeśli tam jest tak napisane, to prawda.
Masz! Przypomnij sobie!
Niezła saga, Tołstoj by pozazdrościł.
Wie wszystko o wszystkich! O mnie, o tobie, o Leonie!
Portrety psychologiczne i motywacje wewnętrzne.
Ale wiesz co? Nie masz pełnej historii.
Brakuje tego, jak główna bohaterka umiera,
a jej ukochany Sierioża dyma Irę na podłodze.
Ira, nie!
A co? To świetna scena, bardzo dramatyczna. Dopiszesz ją?
Dać ci długopis?
Czemu nie zdechłaś, jak miałaś? Wszystkim byłoby lepiej.
Tak się nie powinno. Tak nie można.
Po co formalności? Czy to coś zmienia?
Jesteś ochrzczona?
Tak. Babcia mnie ochrzciła.
Ja chodzę do kościoła.
Wierzysz w Jezusa Chrystusa?
Z reguły tak.
Ja też wierzę.
Ale muszę powiedzieć, że...
jestem grzesznicą, cudzołożnicą.
Marina, daj spokój. To nic takiego.
Ale naprawdę go kocham, całym sercem.
Ja ją też kocham, bardzo mocno.
Niech Bóg wam błogosławi. Zaczekajcie.
- Daj pierścionek. - Nie mam.
Weźcie kurtki.
- Weź to. - Dobrze.
W imię Ojca i Syna, i Świętego Ducha.
Gdzie obrączki?
Zaręcza się sługa boży Leon
ze służebnicą bożą Mariną, w imię Ojca i Syna, i Świętego Ducha.
Zaręcza się służebnica boża Marina ze sługą bożym Leonem,
w imię Ojca i Syna, i Świętego Ducha...
Gdybym była w ciąży, ożeniłbyś się ze mną?
- Tak. - Czy bierzesz Marinę...
za żonę?
- Tak. - „Tak, biorę”.
Tak, biorę.
- Czy obiecałeś komuś małżeństwo? - A gdybym nie była?
Nie obiecałem, ekscelencjo.
Nam też proszę udzielić ślubu.
Błogosławione Królestwo Ojca i Syna, i Świętego Ducha.
Panie Boże nasz, chwałą i godnością ich ukoronuj.
Antosza, chodź tu!
Tosza!
Napisy: Ewa Zielińska