Pódenlle pasar unha mensaxe ó inspector Fagbenle?
Teño unha pista sobre Paige.
Unha mensaxe do axente Burrows. Está no Marinduque.
Rocco contoulle a Simon Greene que avistaron a súa filla hai unha semana.
Colleu un autobús de Winport a Brackmere.
O Refuxio Fulxente fica moi preto dunha das paradas.
O recinto ten por nome o Refuxio Fulxente.
Practican unha relixión chamada o Luceiro da Verdade Fulxente
ou a Verdade Fulxente.
Policía! Arriba as mans! Todos para o chan xa!
Lembren, os seus membros escolleron vivir á marxe da sociedade.
Son imprevisibles e poderían dispoñer de armas que descoñezamos.
De xeonllos coas mans na caluga! Arriba as mans!
Esta moza, Paige Greene, é unha desaparecida en estado vulnerable.
Cremos que dispón de información vital respecto do asasinato de Aaron Corval.
Estean moi atentos.
Podería ter un aspecto distinto
e seguramente teña outro nome, un posto pola seita.
O principal implicado é Casper Vartage.
Botádea abaixo!
Está acusado de cargos por abuso continuado no Refuxio Fulxente,
da desaparición de varios individuos
e dos asasinatos de Kevin Gano, Damien Gorsch e Aaron Corval.
Viñemos axudar.
Non teñades medo.
A VERDADE FULXENTE
Non hai sinais de fuga. Sen actividade nas posibles saídas.
Policía!
- Abaixo! - Tiren as armas!
Deixen as armas e quédense no chan!
Despexado.
Despexado!
Non hai rastro do sospeitoso.
Vartage non aparece. Rexistramos todos os cuartos.
Debeu fuxir antes da nosa chegada.
Recibido.
BASEADA NA NOVELA DE HARLAN COBEN
Casper Vartage, queda arrestado por asasinar presuntamente a Kevin Gano,
Damien Gorsch e Aaron Corval.
- Ten dereito ó silencio... - Aforre o discurso.
E eu afórrolle o traballo de me levar detido.
Non quere o fastío que supón procesarme ante a lei.
E eu non quero pasar nin un segundo nunha das vosas horrendas cárceres.
Estou fodido, de todas formas.
Sufro cancro de ósos.
- Dígalles que non me atopou. - Sabe que non podo.
Arrestarme vai ser en balde. Despois de todo isto?
Levo máis de trinta anos sendo un deus para esta xente.
Os grandes homes saben cando lles chegou a hora.
Non se mova.
- Como se chama? - Inspector...
Como se chama, hostia?
Inspector Fagbenle.
Tiven unha vida magnífica.
Vivín coma un rei.
Acougue.
Os reis non perecen coma mendigos, inspector Fagbenle.
Non morren entre reixas.
Vou baixar a arma.
Reforzos!
Aquí abaixo!
Ten dereito ó silencio, mais, de non mencionar datos
nos que se apoie no xuízo, podería prexudicar a súa defensa.
Todo o que diga poderase usar como testemuña.
- Non veñen axudar. - A onde nos levan?
Que queren? Que queredes de nós?
Teño dereito a estar aquí.
- Xa están todos. Nin rastro de Paige. - Recibido.
Alguén viu esta moza?
Podería estar aquí, nalgures?
Calquera cousa que saibades podería salvar vidas.
A semana pasada chegou unha rapaza.
Está no contedor.
No contedor?
Semella un almacén.
É para o confinamento en solitario.
Ola? Policía!
Hai alguén aí?
Paige?
Viñemos axudarte.
Vou entrar.
Tranquila. Acouga.
Non pasa nada. Tranquila.
- Como te chamas? - Eve.
Moi ben.
E o teu nome real? O de nacemento?
Zara.
Tranquila, Zara. Estás a salvo.
Sinto non atoparmos a Paige.
Xa.
Aaron naceu na seita.
Adoptárono ilegalmente, coma a moitos outros rapaces.
Todos veñen do mesmo pai:
Casper Vartage.
Hai pouco, varios fillos descubriron o parentesco.
Xuraron mantelo en segredo ata que lograsen atopar o pai.
Daquela, a seita...
sabía...
que os fillos se atoparan uns ós outros?
Vartage contratou un sicario
para matar os fillos non divinos e que a cousa non saíse á luz.
Eran Ashley Davis e a súa cómplice, Dee Dee Lahoy.
O dúo que os tentou matar.
- Están mortos. - Entendo.
Arrestamos a Vartage e os seus primoxénitos.
Cremos que o organizaron eles.
Declaráronse inocentes de todos os cargos.
Teñen moi bos avogados, pero tranquilo. Non se van librar desta.
En canto á muller da pasarela,
- viuna dende entón? - Non.
Aínda non a atopamos. Se vén velo, pódemo contar?
Por suposto.
Que foi de Elena?
Ravenscroft? Saben algo dela?
Non, mais atopamos imaxes dos asasinos conducindo o seu coche.
A nosa hipótese é que se lles enfrontou polo tema das adopcións e eles matárona.
Ai, Deus santo.
Elena.
Entón,
tamén asasinaron a Aaron?
As probas apuntan a iso.
Perdoe por acusalo a vostede. Equivoqueime.
Non pasa nada.
Atopen a Paige.
É o único que quero, dende o comezo.
- Faremos todo o posible. - Grazas.
Eu creo na Verdade Fulxente, señor Greene.
Entregueille a meirande parte da miña vida adulta.
Din a luz un fillo e dixéronme que ía ser o próximo líder.
Mais, cando tiven o segundo,
Casper dixo que debía deixalo ir, mesmo se non o volvía ver.
O ano pasado acudín a unha páxina de ADN para saber que fora del.
- Nathan? - Como sabe o meu nome?
O meu fillo chámase Nathan Braddrick.
Medrou en Aldport, criado por dous mestres.
Graduouse con honores, casou, ten tres fillos
e, ata onde sei, é un bo home.
Bastábame con iso.
Tivera uns bos pais e levaba unha vida ditosa.
Pero entón oín o do plan.
Pagaron para matar a todos os irmáns máis novos.
Non quería facerlle mal a ninguén, pero non tiven outra opción.
Non podía deixar que matasen o meu fillo.
Grazas por...
salvarme a vida.
Grazas a ti
por dicirlles que ela caera.
Agora debo volver.
A onde?
A policía desmantelou o Refuxio. Acabou a historia.
Non.
Imos reconstruír e comezar de novo. Esta vez vai ser distinto.
A miña filla, Paige...
moceaba cun dos fillos.
Desapareceu.
Seino.
Está no Refuxio Fulxente?
Non o sei.
Hai moitas rapazas.
Dálle unha volta.
Luther non che apuntaba a ti, senón á túa muller.
Ingrid?
Ingrid!
Veña, ti podes. Estou aquí.
Estou aquí.
- Desculpe, viu a esta moza? - Non.
Perdoe, viu esta moza por algures?
Desculpe, lembra ver esta moza, sexa onde for?
Non, síntoo.
Ola, desculpen. Algunha das dúas viu a esta moza?
Non.
É ela.
Elena Ravenscroft.
Diga?
Grazas por me informar.
Ola.
- Ola, Simon. - Ola.
Paige?
Papá!
- Síntoo moito. - Non.
Onde te metiches? Ven comigo.
Non, papá.
Non podo quedar.
Que dis?
Levo case un mes.
Un mes?
- Limpa. - Ai, Paige!
- Aínda me falta. - Está ben.
Quizais nunca o estea.
Pero prométoche que estou mellor.
Daquela, todo este tempo...
Non sabía nada disto.
A orientadora do centro no que estou leu un artigo sobre mamá.
- Vin decontado. - Claro.
Non podo quedar aquí.
Teño que volver, papá.
- E rematar as seis semanas. - Xa.
Só con estar aquí xa sinto o pulo, e cada vez máis forte.
Mira, vas volver. Lévote eu mesmo.
- É todo culpa miña. - Non.
Paige, non podes pensar así.
Non cargues con iso, non tes a culpa.
- Teño! - Dígoche que non.
Quéresme contar que pasou?
Cando atopei morto a Aaron, non souben que facer.
A policía ía sospeitar de min.
Foi espantoso ver o que lle fixeran.
Pero non ía volver.
Por fin marchara. Unha parte de min sentiuse libre.
Entón fuxín e agocheime.
Logo fun ó centro de desintoxicación.
É unha gran noticia, mais como o coñecías?
Xa estivera nel.
Cando?
- Foi...? - Lembras cando nos vimos no parque?
- Sóltame! - Paige, son papá!
- Estivera pouco antes. - Si? E cando? Porque...
non parecías sobria.
Deixara as drogas, quería estar limpa.
O que pasa
é que Aaron me atopou, non sei como.
Coouse no centro.
E pinchoume cando eu durmía.
Volvín con el o día seguinte.
Sigo sen entendelo.
Como sabías ti dese centro?
Levoume mamá.
Faloume dun centro no que estivera ela de nova e levoume alí.
A túa nai estivo nun centro?
Axudárona moito.
Pero...
por que non me contou que te estaba a axudar?
Pedinllo eu.
Por que non querías que o soubese?
Sempre que te decepcionaba no pasado, víache o desengano escrito na cara.
Non quería...
Non quería volver decepcionarte.
Pensei que, se che vía iso na cara, podería chegar a facer algunha parvada.
Miña rula.
- Síntoo moito. - Non.
Síntoo por facerte sentir así.
Papá...
- Queres volver? - Por favor.
Está ben.
Podes parar un anaco?
Xaora.
Estás ben?
Oíches? Estás a facer o correcto.
Xa o sei.
Saímos un minutiño?
Pódoche facer unha pregunta?
Aaron mallaba en ti adoito?
Só foi esa vez.
Cando descubriu o dos medios irmáns.
Falamos con Henry e quedaramos en vernos, mais...
a Aaron comezaron a entrarlle celos e mudou de idea.
Rematamos nunha pelexa gorda e marchei con Sam.
- Estás ben? - Claro!
Logo ti fuxiches.
E despois, segundo a policía, matárono o sicario e a moza deste.
Supoño.
O problema é que...
cando nos dispararon a Cornelius e a min, non viñan tras de nós.
Eles xa estaban no Marinduque.
Xa.
A policía pensa que volveron ó escenario do crime.
Xa.
Mais eu coido que nunca estiveran alí.
Paige,
que pasou despois de que Aaron che pegase?
Fuxín, xa cho dixen.
Que pasou?
Papá, déixao estar, por favor.
Non ata non sabermos a verdade.
E, Paige, a verdade non vai saír de aquí.
Eu xa non podía máis.
Sabía que se deixaba de consumir sería libre, mais Aaron debía...
Morrer.
Cornelius viute a noite do asasinato.
Atopou o coitelo.
Eu matei a Aaron.
E fuxín.
Es a miña filliña.
Voute protexer sempre, pase o que pase.
Pero non o mataches ti.
Volvícheslle pedir axuda á túa nai?
- Trala malladura? - Déixao estar, por favor.
Acudiches a mamá?
Paige?
Acudín.
Díxome que volvese ó centro, e iso pensaba facer.
O día seguinte volvín ó piso e...
atopeino alí.
Morto.
E fuxín.
A onde fuches?
Disque tes que tocar fondo antes de remontar.
Fun á caravana de Aaron.
Drogueime.
Durmín durante días.
Cando espertei,
decateime da verdade.
E cal é?
Mamá matou a Aaron.
Papá, non lle podes dicir que o sabemos.
Fíxoo para protexerme.
E teño que vivir con iso.
Vai quedar entre nós.
Tranquila.
Vamos.
"Coma ondas que avanzan cara a pedrenta ribeira,
os nosos minutos apresuran o seu fin."
"O torto eclipse á súa gloria oponse,
e o tempo,
antes magnánimo,
inverte o seu galano."
A última vez que pasaches por aquí convertícheste nunha estrela de Internet.
Tentarei non zoscarlle a ninguén.
- Estás ben? - Estou.
Cánsome moito ás veces.
Pois sentamos.
Que ruína o de ser pai.
Que vulnerables nos fan.
Mataríamos por eles.
Sábelo, non si?
Planeáchelo ás miñas costas.
Isto non se fai nunha arroutada, Ingrid.
Hai que matinalo ben.
- Dende cando o tiñas planeado? - Dende que souben que lle batera.
Paige estaba a afogar.
Cada vez que chegaba á superficie,
ese merdeiro estaba aí para arrastrala ó fondo.
Por que foi tan violento?
Lin unha nova no xornal, dun asasinato entre bandas.
Copieilles o de cortar tres dedos.
Falamos de asasinato, Ingrid.
Non o entendes? Todo apuntaba a un só final.
Non ía ficar quieta e deixar que a matase.
Ela estaba desesperada.
E que sentiches?
- Despois de facelo? - Alivio.
- Por que non me dixeches o do centro? - Suplicoumo ela.
Non ía aceptar doutro xeito. Eu quería contarcho.
Botei todos estes meses buscándoa na rúa e en antros de drogas,
e ela estaba nun centro.
Debiches contarme a verdade.
Eu non cho ocultaría.
Non se trataba de ti nin de min, senón dela.
Da nosa filla.
De seguir vivo, el sempre ía conseguir dar con ela.
Era un condenado parasito.
Cóntame que pasou.
Díxenlle que volvese ó centro.
E que non se achegase ó piso.
E entón
ideei unha coartada con Jay no traballo.
Sabes que era só unha coartada, non si?
Seino.
Dixo que me ía cubrir se alguén tiña preguntas.
Entón fun ó restaurante mexicano e pedín o de sempre.
Jay andaba preocupado e seguiume.
Escapei pola porta de atrás, despisteino e fun ó piso de Aaron.
Iso quería contarme Luther.
Viute marchar do edificio,
e, cando te viu no soto de Rocco,
asumiu que vías matar a máis persoas.
Tiña medo de ti.
- Que queren estes? - Agarda.
- Que facedes aquí? - Non.
Non sexas tolo!
Por iso repetía que fora en defensa propia.
- Por que non me pediches axuda? - Para que non mo quitases da cabeza.
Porque te quero.
E quería protexerte.
E, se me cachaban, quedarías ti para coidar os nenos.
Sempre tan práctica.
Case te perdín.
Pensei que tamén perdera a Paige.
Non podo volver pasar por iso.
Quero a nosa familia.
A miña única intención foi protexela.
O mesmo digo.
Non máis segredos.
Yvonne, lembras unhas fotos que nos ensinaras unha vez en Nadal?
- De ti e Ingrid de nenas. - Que teñen?
Había unhas dela facendo de modelo no estranxeiro, non?
Deulle un ataque cando as viu.
- Están no soto. - Teño que velas.
Sabes que son ravos, non tomates, non si?
Ravos.
Ravos, ra...
- Ha saber mellor que a pasta, non? - Estábache ben boa.
- Contoumo papá. - Se queres máis queixo ca pasta.
- Corta os tomates para facer a salsa. - Vale.
Ola, meu amor.
Sabes?
Xamais entendín que lle viches a Aaron.
Como podías sentirte atraída por un tipo tan ruín?
E o que me pareceu máis raro?
No voso piso do Marinduque
había dous colchóns individuais, un a cada lado.
Unha parella nova que non comparte cama?
- Papá... - Agarda.
Déixame seguir.
Hoxe fun ver a Doug Mulzer.
Ruliña, sinto moitísimo o que che fixo.
Se non queres falar diso, enténdoo,
pero vou estar aquí se algunha vez queres facelo.
Síntoo.
Contoume que o agrediran
con moita saña.
Dixo que fora un home cun pasamontañas.
Foi Aaron, non si?
Mulzer contoume que,
cando Aaron andaba a mallar nel,
berraba a mesma frase todo o tempo.
"Non volvas tocar a miña irmá."
Estabas nunha páxina de ADN.
Viches que Aaron era o teu medio irmán...
e que tiñades a mesma nai.
Mamá.
Mira o que ten detrás.
Un símbolo da Verdade Fulxente.
Mamá contoume que nunca fora modelo no estranxeiro,
senón que entrou neste sitio, non sei como chamalo.
Seita.
Quedou embarazada,
tivo un bebé e pensou que lle nacera morto.
Rematou fuxindo e foi ó centro de desintoxicación.
O mesmo centro ó que te levou.
Oe, papá.
Aaron estaba moi ferido.
O pai abusaba del dende que era pequeno,
e tes que recordar como estaba eu.
Pasárame iso con Doug,
logo fixen a proba de ADN e sentín que a miña vida era toda mentira.
E de súpeto tiña un irmán máis vello...
falamos durante horas.
Conteille o de Doug.
E el
botou man no asunto e a cousa púxose fea.
Pero eu sentinme...
non sei, protexida, talvez?
E, despois,
ofreceume droga.
Axudoume a escapar de todo.
Coido que sabía o que facía.
A que te refires?
Encantáballe a idea de ter unha irmá e non me quería perder.
Tiña que engancharme para que non o abandonase e,
se cadra,
talvez quería vingarse da súa nai biolóxica.
Como el pensaba que ela o rexeitara,
talvez quixese destruír a filla que si decidira criar.
Non lle dixeches á túa nai que tiña outro fillo?
Vin á casa e pregunteille se tivera un fillo antes ca min,
mais dixo que non.
A seita contáralle que nacera morto.
Daquela eu non a escoitaba.
Estaba...
Estaba enganchada e só pensaba no seguinte xute.
Roubeille as xoias e volvín con Aaron.
É coma o que dixeches cando te volvín levar ó centro.
Tocaches fondo.
Fixen que a miña nai matase a alguén.
Mais non matou a calquera, non é?
Matou o seu propio fillo.
Non llo podemos contar.
- Non o pode saber. - Non máis segredos.
- Papá. - Mesmo me confesou que o matara.
Este segredo é distinto.
Este vaina destruír.
Non llo podemos contar.
Xamais.
Xa case está a cea.
Papá.
- Está bo? - Moito.
- Un pouquiño cru, pero está ben. - Dinlle pouco tempo.
Subtítulos: Aurora Grandal Vázquez