อ้างอิงจากเรื่องจริง
กรุงนิวยอร์ก ปี 1971
เรียบร้อย
นิตยสารไลฟ์
ฉันจะส่งรูปจากไฟท์ อาลีกับเฟรเซียร์ภายใน 6 โมง
ขอเป็น 4 โมง ทุกคนออกไปก่อน
นักฆ่าต่อเนื่อง ท่องเที่ยว เรื่องโกหก เรื่องพระเจ้า
ต้องเรื่องพวกนั้นถึงขายนิตยสารได้นะ บ็อบ
นายเอารูปสมัยสงครามล้าสมัยพวกนั้นออกดีกว่า
มีอะไร? ฉันไม่มีเวลามานั่งคุยไร้สาระ
ฉันอยากให้นายมาพูด ที่งานนิทรรศการของฉัน
แค่อยากให้นายพูดว่าฉันเคยเก่งแค่ไหน
"เคย" เหรอ?
ใช่ ว่าฉันเคยเก่งแค่ไหน คือ... แน่นอน ว่าฉันยังเก่งแค่ไหนด้วย
แต่...ฉันหมายถึงสมัยก่อน ที่เรายังเก่งได้อยู่
สมัยที่ความจริงยังมีความหมายบ้าง
ใช่ นายแค่ต้องพูดว่า...
ฉันเป็นช่างภาพที่เก่งที่สุด ที่นิตยสารไลฟ์เคยมีมา
แต่นายไม่ใช่ไง
นายเป็นช่างภาพที่เหลือทนที่สุด ที่นิตสารไลฟ์เคยจ้างมา
งั้นก็ช่างแม่ง! นายจะพูดแบบนั้นก็ได้
ไม่ได้หรอก จีน ฉันบอกตั้งแต่ตอนนายโทรมาแล้ว
สัปดาห์นั้นฉันไม่อยู่ มีประชุมบอร์ดด้วย
ฟังนะ บ็อบ ฉันพอแล้ว
ฉันเหนื่อย ร่างกายฉันแก่กว่าอายุมาก
เจ็บๆปวดๆมาตลอด
เชื่อใจจู๋ตัวเองยังไม่ได้เลย
อารมณ์ก็หงุดหงิดตลอด
ขนาดยาแม่งยังเบื่อ ลูกๆก็ไม่พูดกับฉัน
ฉันไม่รู้จะโหม่ง
จานค็อกเทลกุ้งตรงหน้าเมื่อไหร่
แถมฉันถังแตกด้วย
เสียใจด้วยนะ จีน
ฉันไม่ได้อยากให้นายสงสาร แค่พูดความจริงให้ฟัง
อีกอย่าง ถ้ามีใคร ควรเรียกร้องความเมตตา บ็อบ...
มันน่าจะเป็นนาย
ดูสิ ว่านิตยสารนี่มันเละแค่ไหน
สุดยอดเลย!
ไม่ต้องไต่เต้า
นายปีนขึ้นมานั่งบนวอเฉยๆแบบนั้น
เราแทบจะแจกนิตยสารให้คนอ่านฟรีอยู่แล้ว
เราจับประเด็นปัญหาหลักๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตคนอ่าน
ปัญหาจากทั่วทั้งประเทศและทั่วโลก
เราทำแบบนั้นทุกอาทิตย์
ยิ่งไปกว่านั้น เราต้องสู้กับทีวี เพื่อแย่งคนอ่าน
ที่นายชอบคิดว่ายังไงก็จะไม่ไปไหน
มันแย่ลงเรื่อยๆแล้ว
สิ่งที่เราทำ ที่ฉันทำอยู่ทุกวัน
คือหาทางมาจ่ายทุกอย่าง ให้มันยังไปต่อได้
ภาพที่เราเอาขึ้นปก ภาพที่สอดกลางเรื่องที่เราลง
นั่นแหละที่ทำให้เรายังอยู่!
ว้าว! งั้น...
ท่าทางวอของนายจะสูงกว่าของฉันเยอะนะ
ถือว่านี่เป็นคำขอบคุณย้อนหลังละกัน
เช็คค่าลิขสิทธิ์ที่นายเจอ ในกางเกงตัวเก่าๆ
เอาไปขึ้นเงินที่สาขา ถนนสาย 17 ตัดกับสาย 6
จะได้ไม่ต้องวุ่นวายกับบัญชี
รู้ใช่ไหม ว่านายยังมีโต๊ะนั่ง ก็เพราะพวกหมาแบบฉัน
รู้นะ?
โชคดีนะ จีน
อย่าเสียเวลาที่นายยังเหลือเลย
นายมันงี่เง่า บ็อบ
วันอาทิตย์ที่ 28 กุมภาพันธ์ 1971
ฉันเอง... ฉันทำได้แล้ว
พอแล้วกับการย้อนอดีต
ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องทำอะไรอีกแล้ว
ใช่
ฉันขายของไปหมดแล้ว
อุปกรณ์ถ่ายภาพ อะไรพวกนั้น
ฉันจะจัดการให้พวกแกได้เงินแน่นอน...
ฉันรู้ ฉันไม่อยากฟังดูเหมือนพวกสมัยนิยม แต่...
ฉันว่าถึงเวลาแล้วที่ฉันต้อง...
แม่งเอ๊ย!
มาแล้ว!
- คุณสมิธ... - ตอนนี้ไม่สะดวกคุยนะ
ไฮ ฉันไอลีน นี่เกจิ ช่างภาพของเราค่ะ...
ขอบใจ ขอบใจนะ
หมอนี่เอาคุ๊กกี้มาให้ฉันทำไม?
จากฟูจิฟิล์มค่ะ เรามาถ่ายโฆษณา
อ๋อ! ใช่ๆๆ พระเจ้า!
ฟังนะ ต้องบอกพวกเธอตรงๆ
ฉันดื่มแอลกอฮอล์ไปพอสมควรเลย...
เขาว่าไงเหรอ?
เกจิบอกว่าคุณเป็นช่างภาพคนโปรดของเขา
และเป็นเหตุผลให้เขา ออกมาทำงานภาคสนาม
โอ้ ดีมาก ดีมากเลย
แล้วเธอล่ะ? ไม่เคยได้ยินชื่อฉันเหรอ?
เพิ่งเคยได้ยินเช้าวันนี้ค่ะ
แสดงว่าเธอไม่ใช่แฟนผลงาน?
ยังเร็วไปที่จะพูดนะคะ
โอเค
แล้วอยากให้ฉันทำอะไร?
พวกเขาอยากให้คุณพูดว่าฟิล์มสีของฟูจิ
มีชีวิตชีวามากกว่าฟิล์มสียี่ห้ออื่นในตลาด
มันเป็นฟิล์มสียี่ห้อเดียวที่คุณไว้ใจ
ปิดเลย ปิดให้หมด
พวกนั้นอยากให้ฉันพูดแบบนั้นจริงเหรอ?
ค่ะ มันเป็นส่วนหนึ่งในข้อตกลง
ตายห่าแล้ว!
รู้ไหม ฉันไม่เคยถ่ายภาพสีเลย
ไม่เคยซักครั้ง ไม่เคยเลย
ทุกคนที่รู้จักผลงานของฉัน จะต้องรู้
ถือเป็นปัญหาใหญ่มากๆ
ขอโทษค่ะ แต่เงื่อนไขนี้อยู่ในสัญญา
ฉันเซ็นสัญญาไปด้วยเหรอ?
คืนนี้วิล นอร์ตั้น จะเล่นที่ฟรานเชสโก้
ไปกับฉันสิคะ
ก็ได้
มาเล่นเกมส์หุ่นเชิดกัน
แล้ว... คุณจะสอนฉันถ่ายรูปหรือเปล่า?
โอ้ ฟังนะ ฉันก็อยากสอน แต่ฉันขายอุปกรณ์ไปเกือบหมดแล้ว
ฉันต้องส่งเงินไปให้ลูกๆ ค่าเช่าก็ค้างมานานแล้ว และ...
บัญชีธนาคารก็ติดดินยิ่งกว่าเป็ดอีก
- ก็เลย... - เป็ดอะไรคะ?
ไม่ใช่เป็ดจริงๆหรอก ช่างเถอะ
บางทีเราก็เบื่อกับ...
นั่นแหละ บางที...
ฉันเคยเป็นคนสนุกกว่านี้
สาบานได้ ฉันเคยเป็นคนสนุกกว่านี้เยอะ
ฉันว่าคุณต้องเป็นพ่อที่สนุกมากแน่ มีลูกตั้ง 5 คน
ไม่ ไม่เลย
ไม่ซักกะนิด
ฉันไม่เคยอยู่กับลูกๆ ฉันหายหัวตลอด
ไม่เคยอยู่ ไม่เคยไปดูบอล...
ไม่เคยเล่นตุ๊กตา ไม่เคยเล่นทำอาหาร
ฉันพลาดมันไปหมด
คืนนี้ฉันสนุกมากนะ ไอลีน
ฉัน...
ฉันไม่ได้บังเอิญได้งานนี้กับคุณหรอก
มีบริษัทนึงในญี่ปุ่น
ที่ทิ้งของเสียเป็นพิษลงทะเลมาหลายปีแล้ว
บริษัทชิซโซะ
ผู้คนเริ่มเจ็บป่วยและตาย
พวกเขาต้องการความช่วยเหลือ
ที่นั่นมีการต่อต้านบ้างเหมือนกัน
แต่เราต้องการให้ทั้งโลกสนใจ
เราต้องการคุณ
ที่การประชุมผู้ถือหุ้นสัปดาห์หน้า
เกรงว่าฉันไปญี่ปุ่นครั้งสุดท้าย เรียบร้อยแล้วน่ะสิ สาวน้อย
นั้นมัน 25 ปีมาแล้ว
ฟังนะ...
ถ้าเธอมาที่นี่เรื่องนั้น ฉันต้องใส่ชื่อเธอลงในลิสต์
คนที่ฉันทำให้ผิดหวังแล้วล่ะ
ขอโทษจริงๆนะ แต่ฉันมีอะไรต้องทำ
เช่นโยนคนออกนอกหน้าต่าง ประมาณนั้น
ขอโทษที่ฉันพูดไป ทำให้คุณโกรธ
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ..
ไม่ๆ คืนนี้สนุกมาก
จริงเหรอ?
จริงสิ
นี่คือข้อมูลบางส่วน
คุณช่วยดูมันหน่อย
เบอร์ฉันอยู่บนซอง
โชคดีนะ ไอลีน
ผมชอบหน้ากลางมาก มันดู... ดูดีมากในสายตาผม
- หน้ากลางดีมากค่ะ - ใช่
- โรเบิร์ต? - ดี...
โรเบิร์ต มีวิกฤติครั้งใหญ่ที่ญี่ปุ่น
สารปรอทเป็นพิษ ระดับรางวัลพูลิตเซอร์แน่นอน
- จีน อะไรวะเนี่ย? - ผู้คนกำลังตายนะ โรเบิร์ต
เออ ตายทั้งวันนั่นแหละ
ไม่ได้หมายความว่านายจะ มาทำเลย์เอาท์ฉันเละได้นะ
ปัดโธ่! นี่ฉันมารบกวน เลย์เอาท์นายเหรอ?
พวกนายเอาแต่หาที่ว่าง ใส่โฆษณาโลชั่น
ขณะที่คนบริสุทธิ์ล้มตายเป็นเบือ ใช่ไหม บ็อบ?
คุณพูดถึงมินามาตะเหรอ?
ใช่! เห็นไหม? เธอฉลาดมาก
ที่นี่มีใครฉลาดเหมือนเธออีกไหม?
โรงงานที่นั่นทิ้งสารพิษลงอ่าว หมู่บ้านชาวประมง
ตอนแรกคนที่นั่นเรียกมันว่า "โรคประหลาด" แล้วก็ "โรคแมวเต้น"
ตอนนี้ถูกเรียกว่าโรคมินามาตะ
โคตรเลวร้ายเลย
ฉันตามอ่านจากเดอะฮารัลด์และเดอะไทมส์
ข่าวเล็กๆ ลงทุก 2-3 เดือน
แต่ไม่ค่อยมีทำข่าวนี้เท่าไหร่
สารพิษเข้าไปอยู่ในตัวปลา
และคนพวกนั้นกินแต่ปลาด้วย
เดอะไทมส์มีโต๊ะข่าวที่โตเกียว
และเราก็มีเส้นตาย ในอีก 1 ชั่วโมง
บ็อบ ฉันว่าฟังดูเหมือน...
เราต้องรีบแล้วนะ
นายก็รู้ว่าเรื่องการปิดข่าวนี้
เป็นเรื่องใหญ่ไม่แพ้เรื่องโรคเลย
ฉันต้องไปทำ เร็วเข้าเถอะ
จะให้ฉันส่งนายไปงั้นเหรอ?
- ถ้าไม่ส่งฉันไปก็โง่น่าดู - จีน พอเถอะ
ขอเวลาแปปนึงนะ
ต้องเรื่องนี้แหละ บ็อบ
- นายก็รู้อยู่แก่ใจ - ฉันจะไม่ส่งนายไป
อะไรนะ? ทำไมล่ะ?
จีน ฉันจะโยนนาย ออกนอกหน้าต่างอยู่แล้ว
นายน่าจะโยนฉันออกไป ตั้งแต่คราวที่แล้วนะ
จีน ฟังให้ดีนะ
ถ้าไม่มีใครรู้ว่าฉันส่งนายไป...
นายก็ทำฉันเดือดร้อนไม่ได้ เข้าใจใช่ไหม?
- ไม่ - โทรไปหาฉันที่บ้าน
อย่าโทรมาที่นี่
และอย่าหายตัวไปอีก
บ็อบ...
ฉันไม่มีวันทำให้นายผิดหวังซ้ำสอง
นายอย่าทำให้ตัวเองผิดหวังก็พอ
คุมาโมโตะ - ญี่ปุ่น
จีน ไปกันเถอะ
ฉันมาแล้ว
สวัสดี
ถอดรองเท้าก่อน ถอดรองเท้า
- โทษนะคะ - ขอบคุณมาก
ฟังนะ! เด็กๆหลับหมดแล้ว เราต้องเงียบกันหน่อยนะ
คุณต้องพูดเบาๆหน่อยนะ เด็กๆหลับกันอยู่
โอเค
ขอบคุณมากค่ะ
ขอบคุณมาก
มีไม่มากเท่าไหร่นะ
ขอบคุณมากค่ะ
- กินข้าวซักหน่อยนะ - ขอบคุณมากค่ะ
เอาจริงๆ ตอนนี้ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไหร่
แต่นึกถึงสมัยก่อนเลย อาหารพวกนี้...
ฉันอยาก ฉันสนใจ... อะไรนี่...ฉันสนใจนี่
ลองกินนี่สิ
อร่อยไหม?
อร่อยใช่ไหมล่ะ?
อร่อยไหมคะ?
- อร่อยครับ - อร่อย
อร่อยมาก
ก็...
เอาจริงๆ...
มันยากที่จะพูดถึงเรื่องนั้น
เพราะว่าไม่ใช่แค่พวกเรา
มันไม่ง่ายที่จะพูดบางเรื่อง
อากิโกะเป็นลูกสาวคนโตของเรา
พวกนั้นพยายามบอกเราว่า...
เธอเป็นโรคสมองพิการ
แต่เรารู้ดีกว่านั้น
พวกนั้นพยายามบอกเราว่า เธอสมองพิการ แต่เรารู้ดีกว่านั้น
เธอป่วยตั้งแต่เกิด และไม่เคยหาย
เธอป่วยหนักมากและไม่เคยหาย
เธอจะไม่มีวันหาย
และเธอจะไม่มีวันหาย
แต่...
แต่ครอบครัวเราผูกพันกันมาก
เราเป็นครอบครัวที่แข็งแกร่ง
อากิโกะเป็น... สมบัติมีค่าของเรา
เธอเป็นสมบัติล้ำค่าของเรา
เรามีลูกทั้งหมด 6 คน
และเราทำงานหนักมาก เพื่อดูแลอากิโกะ
เราใช้เวลา 5 ชั่วโมง เพื่อป้อนข้าวเธอ
แต่เธอยิ่งทำให้เราใกล้ชิดและรักกันมากขึ้น
ถ้าเจอเธอ แล้วคุณจะได้เห็น
เธอเป็นคนที่สวยงาม
เราไม่อยากทำให้ครอบครัวเราเป็นที่สนใจ...
แต่เราไม่มีทางเลือกแล้ว
ผมขับรถให้บริษัทชิซโซะ
ให้บริษัทชิซโซะ!
แต่รายได้ก็ไม่พอ จะเอามาดูแลครอบครัวที่เป็นแบบนี้
เดี๋ยวฉันค่อยแปลให้คุณฟังนะ
เธอช่วย...
เธอช่วยขอบคุณพวกเขาให้หน่อยได้ไหม?
ที่กรุณาเอื้อเฟื้อและดูแลเราอย่างดี
และถ้าเป็นไปได้...
ขอถ่ายรูปอากิโกะ อาจจะพรุ่งนี้เลย
- เราขอขอบคุณที่กรุณานะคะ - ไม่หรอกครับ
ถ้าคุณไม่ว่าอะไร...
พรุ่งนี้เราขอถ่ายรูปอากิโกะได้ไหม?
เรื่องนั้น...
...พวกเราต้องขอจริงๆ
ขอโทษนะคะ ไม่ค่ะ
ผมขอโทษ
- ฉันจะไปทำเตียงให้นะคะ - ขอบคุณค่ะ
- เธอจะไปจัดเตียงให้เรา - โอเค
- เชิญนะครับ เหลือไม่มากก็จริงแต่... - ขอบคุณค่ะ
ไอลีน?
เธอช่วยถามได้ไหม ว่าเขามี...
- เหล้า...รึเปล่า - ได้สิ
โทษนะคะ! โทษนะคะ!
ดูเหมือนเขาจะนอนไม่หลับ
คุณพอจะมีอะไรดื่มไหมคะ?
ดื่มเหรอ? แปปนึงนะครับ
เขามีไหม?
- ท่าทางเขาชอบวิสกี้แน่ - น่าจะนะคะ
- วิสกี้ - วิสกี้
- ดีเลย - ดี
- ฝันดีครับ - ฝันดี
มีเยอะ ที่เบื่อจะสู้แล้ว
หรือไม่อยากให้ตัวเองเป็นที่สนใจ
แล้วก็มีพวกเรา กลุ่มเจรจาโดยตรง
ปิดปากเราไม่ได้ง่ายๆหรอก
ผมพอนึกออก
คิโยชิเป็นหนึ่งในนักกิจกรรมตัวหลัก ของกลุ่มเจรจาโดยตรง
นี่ ผมมีไฟ ผมมี
ลูกชายเขาเกิดมาพร้อมกับโรค
คิโยชิเองก็เป็น แต่ยังไม่ได้รับ การยอมรับอย่างเป็นทางการ
- ขอบคุณมาก - แน่นอน
โรคมันอยู่ที่มือ และสายตาผม
แต่ลูกชายผม กับคนที่เป็นเหมือนกัน ทำให้ผมมีแรงเดินหน้าต่อ
- ทำให้ผมสู้ต่อน่ะ - แน่นอน
แล้วมีผลกระทบตอนถ่ายรูปรึเปล่า?
ผมอาจจะใช้ฟิล์มเปลืองหน่อย
แต่ไม่รู้ทำไม ตอนถือกล้อง อาการไม่เลวร้ายเท่าไหร่
แล้ว... แล้วคุณอยากให้จบยังไง?
บริษัทชิซโซะไม่เชื่อคนป่วยอย่างเรา
พวกนั้นไม่เชื่อ ว่าเรากำลังเดือดร้อน
เราอยากจ้องตาประธานบริษัท
เราอยากให้เขาได้เห็นพวกเรา แล้วพูดว่าเราไม่ได้เดือดร้อน
ทำไมคุณถึงคิดว่าเขาจะฟังคุณล่ะ?
ไม่รู้สิ
บางทีถ้าเสียงเราดังพอ
พวกนั้นอาจจะไม่มีทางเลือก
มีคุณด้วย เราจะมีโอกาสมากขึ้น
โรงงานผลิตบริษัทชิซโซะ
เมื่อคืน ผมขี่จักรยานขึ้นไปถึงซึนางิ...
...เพราะได้ยินเรื่องครอบครัวนึงมา
ตอนแรก พวกเขาไม่อยากให้ผมเข้าบ้าน
ผมถามเหตุผลพวกเขา...
ว่าทำไมช่วงหลัง ไม่ค่อยมีคนเห็นพวกเขาแถวนั้นเลย
ผมเห็นความอับอายบนใบหน้าพวกเขา
ปรากฏว่าลูกชายพวกเขา ป่วยหนักจากโรคมินามาตะ
ผมขอให้พวกเขาร่วมมือกับเรา บอกว่าเราอยากให้ช่วย
พวกเขาคิดดู แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธ เพราะทนความอับอายไม่ไหว
พวกเขารักลูกชายอย่างที่ควรจะเป็น
เหมือนผู้ป่วยจากโรคนินามาตะทุกคน ต้องมีคนรับผิดชอบ
ความเดือดร้อนเกิดมาจากความชั่วร้าย...
...ที่เรารู้ว่าเป็นความจริง!
พวกเราถึงมาที่นี่
พวกเรามีทางเลือก
เราบอกให้ทั้งโลกรู้ได้
พวกเขาจะฟัง ถ้าเสียงเราดังพอ
หัดรับผิดชอบบ้าง!
เร็วเข้า!
หัดรับผิดชอบบ้าง!
มาคนเดียวใช่ไหม?
คิดว่าใช่นะครับ
ฉันโคตรเกลียดเลย
ฉันเคยเกลียดวิชาพละมาก
พวกครูเคยให้เรานั่งเรียงกัน
ไขว่ห้่างน่ะ รู้ใช่ไหม?
และฉันทำไม่ได้
ขาฉันมันทำไม่ได้
ยังไงก็ทำไม่ได้
แล้วก็...
ฉันรู้ว่านายไม่เข้าใจ ว่าฉันพูดอะไร
แต่ยังไงฉันก็ไม่หยุดพูดหรอก ฉะนั้น...
นายกินเถอะ เจ้าหนู
นายชอบเพลงแจ๊สไหม?
นายชอบเพลงแจ๊สดีกว่า... เพราะมันคือสิ่งที่เรามี
แค่เพลงแจ๊สเท่านั้น
ด้นสด ทุกอย่างเลย
เห็นนี่ไหม?
ใครๆก็ทำได้ ทุกคนเลย ไม่ต้องใช้ความสามารถอะไร
แค่เล็ง โฟกัส แล้วก็กดถ่าย
และที่สำคัญที่สุด ต้องพลาด
พลาดซะ เพราะมัน เป็นทางเดียวที่จะเรียนรู้
งั้น...
นายเอาไปเถอะ ไอ้หนู ฉันเบื่อมันแล้ว
ฉันน่าจะฉลาดกว่านี้... จะมาที่นี่
เอาเถอะ เล่นเพลงของนาย
ฉัน...
ฉันไม่แน่ใจแล้ว ว่ายังได้ยินมันหรือเปล่า
ฉันไม่เชื่อคุณหรอก
ช่างภาพแบบไหนกัน ที่เอากล้องให้คนอื่นไปแบบนั้น?
ไม่น่าเชื่อจริงๆ
ส่งคบไฟต่อไง ไอลีน
คนเราจะได้ตายอย่างสง่า
- มีคนเคยพูดเอาไว้ - คุณโอเครึเปล่า?
อะไรนะ? โอเคสิ คิโยชิ
นายรู้ไว้ก่อนก็ดี ฉันชอบทำให้คนอื่นผิดหวัง
ฉันทำให้คนอื่นผิดหวังมาตลอด
เราอยู่ที่ไหนเนี่ย?
ไอลีนเจอบ้านที่คุณ 2 คนจะอยู่ได้น่ะ
อะไรนะ? จริงเหรอ?
- ใช่ - ฉันกับเธอเนี่ยนะ?
ใช่
ว้าว! ดีจัง
มากับผมมา
เราจัดห้องมืดล้างรูปให้คุณด้วย
ผมจัดให้เหมือนที่คุณมีที่บ้านเลย
ขอบใจนะ
ยินดีครับ
จีน ข่าวดี เราจะเร่ง ลงเรื่องที่นายทำ
ฉันว่าเราอาจจะมีเล่มที่ มีรูปภาพมากกว่าโฆษณารถ
เป็นครั้งแรกในรอบ 3 ปีเลย
เดี๋ยวจะมีงานสัมมนาเรื่องสิ่งแวดล้มของยูเอ็น
ในสต็อกโฮล์มเดือนหน้า จัดเป็นครั้งแรกด้วย
เราต้องเชื่อม 2 เรื่องนี้ให้ได้
โอ้โห บ็อบ!
ฉันไม่เคยได้ยินนายตื่นเต้นขนาดนี้ ตั้งแต่ตอนจัดฉากเหยียบดวงจันทร์แล้ว
มิลลี่กำลังคุยกับทุกฝ่าย ทั้งพวกต่อต้านนิวเคลียร์
และองค์กรอนามัยโลกที่นี่กับในญี่ปุ่น
เรามีข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ ไว้ประกอบกับรูปภาพคุณด้วย
- เขาเก็บใบเสร็จครบรึเปล่า? - แล้วที่นั่นเป็นไงบ้าง?
สนุกมาก สนุกจริงๆ ฉันกำลังสนุกมากเลย
นายน่าจะอยู่ที่นี่ จะได้เลี้ยงเหล้าฉันหน่อย
งานนี้พลาดไม่ได้นะ จีน
ถ้าอาทิตย์หน้าเรายังไม่ได้ภาพ
พวกเราไปไม่รอดแน่
อะไรนะ? อะไรนะ?
- จีน... - สัญญาณไม่ดีเลย บ็อบ
- สัญญาณไม่ดีเลย - จีน...
สงสัยตอนนั้นฉันคงดื่ม...
เลยไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรไป
ผมขอให้ทุกคนเอากล้องกับฟิล์มที่มีมาให้
ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณมากค่ะ
คุณน่าจะมาขอบคุณทุกคนกับฉันนะ
ใช่ ขอบใจนะ ขอบใจ
ก้มหัวด้วยสิ!
ก็ได้
ขอบคุณครับ
ขอบคุณ
นั่นไงกล้องของฉัน
- นี่ของคุณหรือเปล่า? - ใช่ ฉันเอง ของฉัน
เยี่ยม เจอแล้ว โอเค
ใช่เลย
แล้วเราจะทำเป็นรูปยังไง?
- อะไรนะ? - คุณทำฟิล์มเป็นรูปยังไง?
หมุนแบบนี้ แล้วก็แบบนี้
มานี่ มาลองทำสิ ส่งมือมาให้ฉัน
ถือไว้ โอเคนะ?
เอามือมาวางนี่ โอเค ทีนี้ ฉันจับมือนายอยู่
พลิกมันแบบนี้ โอเคไหม?
- แบบนั้นแหละ - คุณไม่กลัวเหรอ...
ที่ต้องจับตัวผม?
จับตัวผม คุณไม่กลัวเหรอ?
จะกลัวทำไมล่ะ?
มือคุณสั่น เพราะเป็น โรคนินามาตะเหมือนกันเหรอ?
ไม่ๆๆ
ฉันแค่ดื่มเยอะน่ะ
เด็กคนนี้ชื่ออะไรเหรอ?
ชิเกรุ
ฉันชื่อจีน
เริ่มดึกแล้ว เขาน่าจะไปนอน ว่าไหม?
ขอบใจนะ ไอ้หนู
เขาอยากเรียนว่าทำฟิล์ม ให้กลายเป็นรูปยังไง
คือฉันไม่ได้มาที่นี่...
เพื่อสอนถ่ายภาพ
โดยเฉพาะกับเด็กๆ
โอเค สอนก็ได้ ฉันสอนนายเอง
นายเอากล้องไป
นี่ ถืออยู่นะ?
แล้วนายไปถ่ายรูปมา
เดี๋ยวเราค่อยล้างรูปทีหลัง
โอเคไหม?
ขอบคุณครับ
ขอบใจ
โอเค เพื่อน
เด็กนั่นเก่งนะ
- เธอชอบใช่ไหม? - ฉันขอได้ไหม?
ไม่ ขอดื้อๆแบบนี้ไม่ได้หรอก ไม่ได้
แต่ฉันอาจจะช่วยได้นะ?
รู้ไหม...
พวกคนอเมริกันพื้นเมืองเชื่อว่า ภาพถ่ายจะยึดส่วนนึง
ของจิตวิญญาณคนที่ถูกถ่าย
แต่ที่ไม่มีคนพูดถึงก็คือ...
ภาพถ่ายมันยึดจิตวิญญาณช่างภาพเหมือนกัน
เข้าใจที่ฉันพูดไหม? มัน...
มันจะทำเธอใจสลาย
ฉะนั้นถ้าจะเอากล้องไป...
ต้องจริงจังกับมัน
เห็นด้วยไหม?
โรงพยาบาลโรงงานชิซโซะ
- ทางนี้ - วางของไว้นี่นะ
วางของได้เลยครับ
เอามาเยี่ยมป้าฉันน่ะ
โอ้โห!
ดีที่ได้ผล
- ถ่ายได้ไหม? - ได้
โอเค ผมจะลองหาดู
ว่ามีอะไร ที่เราจะเอาไปใช้ ในการประชุมผู้ถือหุ้นได้บ้าง
ถ่ายรูปได้ไม่เป็นไร
แต่อย่าให้เห็นหน้าเขา
โอเค ฟังนะ ผู้คนต้องได้เห็น ว่าในสายตาเป็นยังไง
เพราะความจริงมันอยู่ในดวงตา
มันคืออารมณ์ร่วม
- คือ...ฉันต้องการเห็นหน้า - เราอยากให้คุณเข้าใจเรา
โอเค
ขอบคุณนะครับ
ขอบคุณมากค่ะ
โอเค ไปหาห้องเด็กอ่อนกัน
หันหลังแล้วไปทางนี้ดีกว่า
อย่าหยุดนะ อย่าหยุด
แอบเข้ามาในนี้ เร็วๆๆ!
จีน ไอลีน ผมเจอแล็บแล้ว
ดร.ยามาชิตะเป็นหัวหน้าแพทย์ ของพวกชิซโซ่
ตั้งแต่ตอนมีเหยื่อคนแรก
พวกนั้นต้องเคยตรวจอะไรบ้างแล้ว
ต้องเจออะไรบ้างแหละ
เฮ้ เจอแล้ว
มันบอกว่าแมวที่กินน้ำจากท่อของชิซโซ่
มีอาการเหมือนผู้ป่วยเลย
กล้ามเนื้อกระตุก
เป็นอัมพาต
สั่นอย่างรุนแรง
ซึ่งเป็นอาการของคนที่ถูกพิษจากสารปรอท
มันทำลายเนื้อเยื่อในสมอง
และพวกนั้นรู้มา 15 ปีแล้ว
พวกนั้นรู้นะ จีน
แต่ก็ยังปล่อยสารพิษให้ผู้คนอยู่
เอามานี่
หันไป หยิบกล้องขึ้นมา แล้วดูการตั้งค่า
เธอจะให้อารมณ์ครอบงำเรื่องนี้ไม่ได้
ไม่งั้นเธอจะแพ้ ไม่ก็ตาย
เน้นไปที่ภาพที่เธออยากจะถ่าย
เน้นไปที่สิ่งที่เธออยากพูด
เดี๋ยวนี้เลย
จำตอนที่มันมีผลกับอารมณ์เธอได้ ใช่ไหม?
มันทำให้เธอรู้สึกยังไง?
รู้สึกไม่พอใจ? หรืออันตรายไหม?
เหมือนมีสิ่งชั่วร้าย...
เธอกำลังเปลี่ยน...
หลายอย่าง โอเคไหม?
ทีนี้...
เอามันออกมา
โยนลงไปในน้ำ
นี่เคล็ดลับของฉัน
ใช้มือเยอะเข้าไว้
สัมผัสภาพ
ทำให้ภาพอุ่นด้วย....ด้วยมือของเธอ
นั่นคือวิธีที่เธอใช้เล่าเรื่อง
นั่นแหละ
นี่ เช็ดมือซะ
ขอบคุณนะ
เรื่องอะไร?
เดี๋ยว!
อย่าขยับ อย่าขยับนะ
คลิก
คุณต้องขออนุญาตก่อนไม่ใช่เหรอ?
ขออนุญาตก็เหมือนขอจูบ
ไม่ มันทำลายช่วงเวลาไป เธอต้องคว้า...
แบบนี้ใช่ไหม?
แบบนั้นแหละ ใช่ ใช่
แค่...
พยายามอย่าลืมเรื่องรูปนะ สาวน้อย
หากมนุษย์ยังเป็นสุดยอดผู้สร้าง...
เราต้องล้มล้างโลกที่เต็มไปด้วยสารพิษนี่
นี่คือความศิวิไลซ์หรือ?
นี่คือช่วงเวลาของความเจริญเติบโต อย่างรวดเร็วใช่ไหม?
แต่ต้องแลกมันกับชีวิตคนนับไม่ถ้วนงั้นหรือ?
ทะเลสีฟ้าอันสวยงามของเรา ถูกเปลี่ยนเป็นทะเลที่แสนอันตรายเพราะคนพวกนี้
ฉะนั้นถ้าคุณยังเป็นมนุษย์ ช่วยยืนขึ้น...
และสู้!
อย่าลืมว่า เราไม่เคยต้องการสงคราม
แต่เราจำเป็นต้องสู้
ให้นี่เป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้าย เพื่อมนุษยชาติเถอะ
ช่วยลุกขึ้นมา!
ไป! ไป! ไป! ไป!
- ทำอะไรน่ะ? - ไม่ ไม่
จีน!
ไม่เป็นไร
เดี๋ยวฉันกลับมา
คุณสมิธ เข้ามาสิ
- ขอบคุณมาก - นั่งสิครับ
ดื่มอะไรดีครับ? น้ำไหม?
ผมว่าผมรอ...
จนออกไปข้างนอกแล้วค่อยตายดีกว่า
งั้น... ขอน้ำอัดลมละกัน...
เอาแบบยังไม่เปิดฝานะ แบบขวด
โอเค
ขอบคุณมาก
คุณสมิธ คุณเข้าใจคำว่า "หนึ่งส่วนในล้านส่วน" ไหม?
อธิบายแบบไม่อิงวิทยาศาสตร์ให้คุณต้องงง
มันเป็นจำนวนที่น้อยมากๆ
จำนวนน้อยๆแบบที่ยอมรับกันได้
แม้จะเป็นในขวดนี้
ขวดโคล่าที่ยังไม่เปิด
อาจจะมีวัตถุบางอย่างในปริมาณนิดเดียว
แต่เป็นวัตถุที่คุณไม่คาดหวังหรือไม่ชอบ
แต่มันเล็กมาก แทบไม่มีเลยก็ว่าได้
ผมให้คุณดูอะไรได้ไหม?
ดูนั่นสิ
ระบบไซเคลท
เราลงทุนเยอะมากเพื่อสร้างระบบ ที่ทำให้น้ำสะอาด ปลอดภัย
ผมดื่มน้ำจากมันด้วยซ้ำ เพื่อพิสูจน์ว่าปลอดภัยจริง
ภาพสวยมากเลย สวยจริงๆ
- ขอบคุณมาก - ไม่เป็นไร
งั้น...
ไปเดินเล่นกันดีกว่า
รู้ไหมว่าโรงงานเราทำอะไร?
เคมีที่เป็นพิษ
เคมีดีๆ
เคมีที่ทำให้ดินอุดมสมบูรณ์
ช่วยเลี้ยงคนหลายล้าน
เคมีที่ต้องใช้ในการผลิตพลาสติก
กระทั่งยารักษาโรค
รวมถึงเคมีที่ใช้ล้างรูปด้วย
และเคมีที่ใช้ทำฟิล์ม 35 มม.
แบบที่คุณใช้นั่นแหละ คุณสมิธ
เราจ้างงานคนในพื้นที่มากกว่า 60%
ถ้าพวกคนที่มาประท้วงทำสำเร็จ แล้วทำให้ชิซโซ่ต้องเจ๊ง
จะเกิดอะไรขึ้นล่ะ?
ผมจะไปรู้ได้ไง?
ผมรู้ว่าคุณไม่มีเงิน คุณสมิธ
คุณเป็นหนี้
และคุณกำลังจะถูกไล่ที่แล้ว
คุณพูดถูก
พูดถูกมากเลย
แต่ผมยังมีพลังหนุ่ม
และผมยังมีเสน่ห์
มันน่าจะช่วยให้ผมไปรอดได้
คนเป็นพ่อควรต้องหาเลี้ยง และปกป้องลูกๆ
แต่ดูเหมือนคุณจะสนใจตัวเอง...
มากกว่าเลือดเนื้อเชื้อไขคุณ
คุณอาจเลือกที่จะเชื่อว่า...
ชาวประมงท้องถิ่นจำนวนน้อยคน
ที่อ้างว่าได้รับอันตราย
เป็นเพราะธุรกิจของเรา
แต่ผมเสียใจที่ต้องบอกคุณ
คนพวกนั้นคือหนึ่งในล้านส่วน
ถ้าเทียบกับภาพรวม กับสิ่งดีๆที่เราทำ
ตอนแรก ผมคิดว่าคุณกับผม จะเป็นเพื่อนกันได้ซะอีก
แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว
ว่าผมคิดผิดหนักเลย เพราะคุณ.... คุณมันตอแหลเป็นอย่างเดียว
- เชิญตามผมมาเลย - ได้สิ
ทำไมจะไม่ล่ะ?
สแปงค์กี้กับอัลฟ่า-อัลฟ่า จะยิงผมจากข้างหลังรึเปล่า?
ผมเป็นนักธุรกิจ
ผมทำข้อตกลง
เหมือนที่เราทำกับคนที่นี่
ที่รับเงินจากเรามาตั้งแต่ยุค 1920s
เป็นรายจ่ายในงบประมาณเราด้วยซ้ำ
50,000 เหรียญ
นี่เป็นโอกาสล้างบาปของคุณ
และ...
โอกาสเลี้ยงดูผู้คนที่หวังพึ่งคุณ
เรื่องการงานคุณสุดยอดแล้ว คุณสมิธ
คุณยังต้องพิสูจน์อะไรอีก?
ชิซโซ่กำลังได้แรงสนับสนุนจากผู้คนคืน...
เพราะพวกเราจูงใจพวกนักศึกษา ที่เป็นนักกิจกรรม...
และพวกนั้นทำรุนแรงกับคนของชิซโซ่
นี่ไม่ใช่ตัวตนของเราเลย
ชิซโซ่ต่างหากที่ทำตัวรุนแรง
เราต้องสามัคคีกัน ไม่งั้นเราแพ้แน่
รู้อยู่ว่าเราแพ้แน่!
เราได้ข้อเสนอที่ดีมากนะ
ชิซโซ่สัญญาด้วย ว่าจะรีบจ่ายชดเชยให้
เราไม่อยากให้มีการต่อสู้ในเมือง...
หรือทำให้มินามาตะต้องอับอายอีกแล้ว
ชิซโซ่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้
พวกคุณมองไม่เห็นเอง
ไม่จริงหรอก!
คุณต้องการให้ชิซโซ่ย้ายไปที่อื่นสินะ?
ถ้าพวกมันไปจริง เมืองเราจะเป็นไงล่ะ?
มันไม่เกี่ยวกับเมืองนี้เมืองเดียว
มันเกี่ยวกับบริษัทยักษ์ใหญ่ทั่วโลก
ที่บุกเข้ามาในเมืองของคนหาเช้ากินค่ำ
แล้วสร้างมลพิษให้พวกเขา
มันเคยเกิดมาแล้ว...
และมันจะเกิดอีก!
อย่าหงุดหงิดนักสิ!
ใจเย็นหน่อย!
อย่าสร้างปัญหา
เราเข้าใจความรู้สึกคุณ
พวกเราก็เจ็บปวดเหมือนกัน
แต่เราอยากให้เรื่องมันจบ
ลายเซ็นนี่มันบอกอยู่
ผู้คนพูดออกมาแล้ว!
นี่เป็นวิธีไกล่เกลี่ยที่ถูกต้องที่สุด...
สำหรับทุกฝ่าย
ไม่มีการต่อสู้กันอีก!
ขอดูสมุดหน่อยได้ไหม?
ไม่จำเป็นหรอก
คุณเซ็นเอกสารไปรึเปล่า?
เปล่า
คุณล่ะ?
แล้วคุณล่ะ?
พวกมันมีลายเซ็นมากมายในสมุดนั่น...
แต่กลับไม่ยอมให้เราดู
คิดว่ามันยุติธรรมไหมล่ะ?
เอาสมุดให้เราดู!
เอาให้เราดู! เอาให้เราดู!
นั่นลายเซ็นฉัน ฉันไม่เคยเซ็นให้นะ!
หมอนั่นตายไปแล้ว จะเซ็นได้ไง?​
คุณพูดถูก เขาตายแล้วจริงๆ!
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
บอกเรามานะ!
พวกแกมันโกหก!
สวัสดีค่ะ
- ยินดีต้อนรับนะ - ขอโทษที่โผล่มานะคะ
- รองเท้า - โธ่เว๊ย!
โทษนะคะ
สวัสดี
ขอบใจนะ
มากินด้วยกันเถอะ
อร่อยใช่ไหม?
เธอมองเห็นไหมครับ?
- ไม่เห็น - ไม่
อากิโกะมองไม่เห็นและพูดไม่ได้
เธอเป็นมาตั้งแต่เกิด
ตัวอ่อนในครรภ์ดูดซึมสารปรอท
ช่วยให้แม่ปลอดภัย
คุณยูจีน คุณแต่งงานรึยังคะ?
เขามีลูก 2 คนแล้วค่ะ
มีรูปลูกๆไหมคะ?
อะไรนะ?
เธอถามว่าคุณมีรูปลูกๆคุณไหม?
ลูกๆฉันเหรอ?
เอ่อ ไม่มีหรอก
อายมากเลย ที่ต้องรับว่าไม่มี
มันแย่มาก
น่าเสียดาย เขาไม่มีรูปลูกๆค่ะ
ฉันต้องไปช่วยคุณนายมัตซูมาระที่ตลาด
โอเค
คุณช่วยดูแลเธอได้ไหม?
- อะไรนะ? - อากิโกะน่ะ
ไม่
ไม่ ฉันทำไม่ได้หรอก
คุณไม่เป็นไรหรอก ชั่วโมงเดียวเราก็มาแล้ว
ฉันไม่ใช่คนมีความรับผิดชอบ...
- หยุดเลย - ไม่
ไปกันเถอะค่ะ
แม่จะไปข้างนอกแปปนึง ไม่ต้องเป็นห่วงนะ
เดี๋ยวแม่จะกลับมาอาบน้ำให้นะ อากิโกะ
ฉันไม่ค่อยเก่งเรื่องพวกนี้เท่าไหร่
ขอโทษด้วยนะ
อยากจับเคราฉันไหมล่ะ?
คนที่นี่ไม่ค่อยไว้เครา ถูกไหม?
เป็นฝอยไหม? นุ่มไหมล่ะ?
เด็กดีจริงๆ
แบบนี้เราจะได้ยุ่งไม่ได้ไง
มีคนมาน่ะ
- ยามาซากิ มิตซูโอะใช่ไหม? - เราจะค้นที่นี่
อะไรนะ?
- เอาเด็กๆเข้าไปข้างใน - อย่ามาขวางทางเรา
ไป ไป
ห้ามถ่ายรูปนะ!
อย่าขัดขืน!
พวกแกน่าจะอายบ้างนะ
พ่อ!
พวกมันไปแล้ว
พ่อคะ!
ทุกอย่างโอเคแล้ว
แม่!
พ่อ!
แม่!
ผมขอแค่ฟิล์ม
รูปทุกใบที่คุณถ่ายตั้งแต่มาที่นี่
และขอให้คุณกลับบ้านทันที
ปล่อยให้เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ เป็นเรื่องของคนญี่ปุ่น
ในมินามาตะไปซะ
ในชุมชนและในศาล ที่มันควรจะเป็น
ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ
ถ้าให้เลือกตั้งแต่ 1 ถึง 10
ไปตายซะไป!
จีนทำงานอยู่
- ไง - จะกินข้าวรึเปล่า?
อ่านป้ายซะ ไอลีน
ความหิวของฉันดูแลฉันอยู่
และอาจจะกับเหล้าอีกนิดหน่อย
และอาจจะกับแอมเฟตามีนอีกนิดหน่อย
ความลับของเรานะ
หยุด
พระเจ้า!
- มาเร็ว - เอาน้ำมา
ไม่นะ จีน ไม่ อย่า!
จีน! อย่า! จีน!
ไม่เอาแล้ว! ไม่! ไม่!
พอแล้ว ไม่ ฉันพอแล้ว ไม่แล้ว
อย่าตามฉันมานะ
ไม่งั้นฉันทำชีวิตเธอป่นปี้แน่
ไม่เอาแล้ว ฉันพอแล้ว
- ครับ - คุณมีสายเรียกเก็บปลายทางจากญี่ปุ่น
จากยูจีน สมิธ คุณจะยอมรับ ค่าใช้จ่ายไหมครับ?
บอกว่าอีก 2-3 ชั่วโมง โทรหาผมใหม่ได้ไหม?
เขาค่อนข้างตื๊อว่า...
ได้ โอเค ผมจะรับสาย
หวัดดี บ็อบ บ็อบ? ที่นี่โคตรแย่เลย
เอ่อ ฟังนะ เราหมดโอกาสแล้ว
- จีน เล่าให้ฉันฟังสิ - โอเค ฉันจะกลับบ้านแล้ว
พวกเราจะไม่ได้ภาพด้วย
ฉันทนทำต่อไม่ไหวแล้ว...
อีกอย่าง ตอนนี้ชัดเจนแล้วนะ
ว่าที่นี่ไม่ต้อนรับฉันอย่างรุนแรง
บ็อบ? บ็อบ? เป็นอะไร?
ฉันไปคุยกับพวกผู้ใหญ่ให้นาย นายยังมาถามฉันอีกเหรอ ว่าเป็นอะไร?​
รู้แล้ว ฉันขอโทษไง
ฉันไม่สนหรอกว่านายจะพูดยังไง
ฟังนะ ฉันต้องการภาพ จีน ฉันต้องทำเรื่องนี้ต่อ
และฉันต้องการให้นายทำต่อด้วย
- เหมือนไม่มีใครทำได้อีก - ไม่ นายไม่อยากหรอก
คนใหญ่คนโตแกล้งลูกน้อง
ลูกน้องเจ็บปวดเพราะโดนคนใหญ่คนโตแกล้ง ก็เหมือนกันทุกที่แหละ
รูปนี้ รูปนั้น แม่งไหม้ไฟไปหมดแล้ว
มันจะมีความหมายอะไรอีก?
และความทรงจำแม่งโคตรเลวร้ายเลย
แต่คนที่นั่นมีความหมาย ถูกไหม? ฉันรู้ เพราะนายบอกฉันเอง
ไม่ รู้ไหมว่าอะไรที่สำคัญ?
- เงินไง เงินสำหรับลูกๆฉัน - นี่นายดื่มอีกแล้วเหรอ?
เปล่าเลย บ็อบ ฉันเป็นมืออาชีพนะ พระเจ้า!
จีน วางสายแล้วกลับไปนอนซะ ตื่นมานายจะรู้สึกเปลี่ยนไปเอง
ฟังให้ดีนะ เพื่อน
ไม่นานมานี้ ฉันเพิ่งโดน พวกนักเลงมาลากตัว
ไปเจอกับระดับเจ้านายที่โรงงานชิซโซ่
นายพูดบ้าอะไร?
มันเสนอเงินให้ฉันเพียบเลย บ็อบ
เงินเพียบเลย ฉันบอกเลยว่า...
เงินมันเยอะมากจริงๆ
- แล้วนายบอกให้มันไปตายสินะ? - ใช่เลย
ใช่เลย โง่โคตรๆ
ฉันควรจะรับเงินไว้
แต่ฉันมันงี่เง่า ฉันมันงี่เง่า บ็อบ
เหมือนนายนั่นแหละ
แล้วรู้ไหม? ฉันจะทำไงต่อ
ฉันจะกลับไปที่นั่น แล้วเอาเงิน
- ฉันจะรับเงินไว้ - อย่าเชียวนะ!
รับสิ ฟังนะ...
ฉันจะโอนเงินไปให้นาย นายหักที่ฉันติดนาย 6,000 ไปเลย
แล้วที่เหลือส่งให้ลูกๆฉัน โอเคไหม?
ไม่โอเคเลย ยูจีน ไม่โอเคโว้ย!
จำได้ไหม ที่นายบอกฉัน ว่าลูกๆนายเกลียดนายขนาดไหน?
คิดว่าเงินไม่กี่พัน จะสร้างความแตกต่างได้เหรอ?
คิดว่าลูกๆนายโง่นักหรือไง?
โธ่ ไปตายไป! ฉันไม่อยากฟังเรื่องนั้นหรอก
นายเรียกฉันว่าไม่มีน้ำยา ตลกดีว่ะ
จริง ฉันหมดน้ำยากับพวกบอร์ด กับพวกนักบัญชีในชั้นใต้ถุน
- ตอนนี้ฉันเอาชื่อเสียงเป็นเดิมพัน... - บ็อบ นายจะสั่งสอนฉันเหรอ?
เพราะฉันอาจจะต้องอ้วกก่อนฟังว่ะ
...โฆษณา 67% แถมฉันยังขาดทุนอีก
แก่ไปชื่อเสียงก็ไม่เหลืออะไรแล้ว
แต่นายเละแน่!
โธ่เว๊ย จีน! ฉันเล่นงานนายแน่
เอางี้ ถ้าฉันยังเหลือชื่อเสียงอีก
ฉันจะแพ็คมันใส่กล่อง ส่งกลับไปให้นายละกัน
ฉันไม่รู้ว่าจะยังวางแผงได้อีกกี่เล่ม แต่เล่มนึง...
ต้องมีภาพเล่าเรื่องที่สำคัญที่สุด ในรอบ 30 ปี
ไม่งั้นฉันจะบินไปเตะตูด น่าสมเพชของนายเอง
เด็กๆในออฟฟิศ พวกที่เก่งๆ
- พวกมันไม่นับถือฉัน - เฮ้ บ็อบ...
พวกมันนับถือนาย เพราะนายมันสำคัญ
ที่นายพูดประโยคล่าสุดน่ะ
บลา บลา บลา...
เอาภาพกลับมา โอเคไหม?
เอาภาพกลับบ้านให้ได้
ยังอยู่ไหม บ็อบ?
- อะไรวะ? อะไรเนี่ย? - ชิเกรุ
นายรู้ใช่ไหม ว่ามันซูมได้น่ะ?
ซูม
มีปืนหรือแอสไพรินไหม?
หรือยาอะไรก็ได้? ไม่มีเหรอ?
อยากถ่ายรูปเหรอ? มานี่มา
คนบางคนอาจจะมาหาเรา ด้วยเจตนาที่ดี...
แต่เราพึ่งพวกเขาไม่ได้หรอก
นี่เป็นการต่อสู้ของเรา
คุณว่าทำไมชิซโซ่เล่นงานเรา...
หนักขึ้นเรื่อยๆล่ะ?
ทำไมพวกมันถึงกล้าขึ้นเรื่อยๆแบบนั้น?
พวกคุณรู้ว่าทำไม
พวกมันขู่เราได้...
แต่เราจะไปที่การประชุมผู้ถือหุ้น...
โทษนะ
โทษนะ ผมแค่อยาก...
คุณช่วย...
คุณช่วยแปลให้ผมหน่อยได้ไหม?
หวัดดี
ผมพูดในที่สาธารณะไม่ค่อยเก่ง
ผมคงเป็นพวก "ภาพหนึ่งภาพยิ่งกว่าพันคำ" อะไรประมาณนั้น
ผมเชื่อว่า ภาพหนึ่งภาพ มีค่ายิ่งกว่าพันคำ
ไงก็ ช่างมันเถอะ
ผมมาที่นี่เพื่อช่วย
ถ้าผมทำได้...
แต่ผมอยากให้พวกคุณช่วยผม
ผมอยากช่วยพวกคุณ แต่ก็ต้องให้คุณช่วยผมเหมือนกัน
ด้วยการให้ผม...
ใช้เวลาอันมีค่ากับคุณ และครอบครัวพวกคุณ
ผมอยากใช้เวลาอันมีค่ากับคุณ และครอบครัวพวกคุณ
ผมจะได้ช่วยพวกคุณสู้
ถ้าผมได้ทำ
ผมจะสามารถช่วยพวกคุณ
สู้จนชนะได้
งั้น... คำถามคือ...
ใครที่ยินยอม และไม่ขัดขวงใจ
ที่จะแบ่งปัน...
ช่วงเวลาอันมีค่า
ให้ผมถ่ายรูป ด้วยความระมัดระวัง และให้เกียรติอย่างที่สุดบ้าง?
มีใครยินดีให้ถ่ายรูปบ้าง?
ขอบคุณมาก
ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ
อะไร?
คุณเมาหรือเปล่า?
อะไรล่ะ? ตกลงมันดีหรือไม่ดีล่ะ?
คุณเมาหรือเปล่า?
ไม่มีใครเมาหรอก...
ถ้ายังนอนบนพื้นโดยที่ไม่ต้องเกาะได้
เราจะช่วยกันนะ
7 มีนาคม 1971
วันประชุมผู้ถือหุ้น
พวกแกมันฆาตกร!
มีคนอยู่ข้างนอกเยอะไหม?
มากกว่า 500 คนครับ
500 คนเหรอ?
ครับ
ออกไปซะ
ฉันจะอยู่กับคุณ
มันอันตรายเกินไป ไปซะ
จีน!
ท่านประธาน
เรารู้ว่าอีกไม่นาน เราจะได้คำตัดสิน
เราหวังว่าชิซโซ่จะรับผิดชอบ ที่เคยปล่อยปะละเลย
พวกเราไม่ได้มาขอความร่ำรวย
เราแค่อยากรู้ ว่าจะได้รับการดูแล
และจะได้ตายอย่างสงบ
หากคุณยังเป็นมนุษย์ ช่วยฟังพวกเราด้วย
ฉันซาดาเอะ โอกาตะ
ฉันเข้าใจ ว่าคุณไม่รู้จักฉัน
แต่คุณควรจะรู้จัก
ลูกสาวฉันป่วยทั้งคู่
ลูกฉันทั้งคู่ต้องทรมาน เกินกว่าที่ใครจะรับได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าทั้งคู่ยังเด็ก
ลูกสาวคนโตของฉัน ทรมานจากอาการ สั่นรุนแรงหลายเดือน
เธอเจ็บปวดมากจนร้องไห้ไม่ออก
ตอนนี้เธอตายไปแล้ว
ส่วนลูกสาวฉันอีกคน ชื่อมิยูกิ...
จะใช้ชีวิตโดยที่ไม่มีคนดูแลไม่ได้
สามีฉันกับฉันร้องไห้กันเป็นประจำ
เราร้องไห้ด้วยกัน เพราะเรากลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น...
เมื่อถึงวันที่เราไม่สามารถ...
ดูแลลูกได้อีก
ท่านประธาน...
ท่านไม่มีอะไรจะพูดหรือ?
ท่านเป็นมนุษย์เช่นกัน ถูกไหม?
พวกเราเป็นมนุษย์เหมือนกัน แต่ว่า...
เราต่างกันขนาดนี้ได้ยังไง?
ได้ยังไง?
ผมขอโทษ ผมเสียใจจริงๆ
อะไร? อย่านะ
สิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ...
ที่คุณต้องเจอ...
ทำให้พวกเราเสียใจมาก
โปรดอภัยให้เราด้วย
เธอบอกว่า คุณดูแลเธอ ด้วยการให้เกียรติและเคารพเธอ
ขอบคุณมาก
เธอบอกว่าคุณทำให้เธอหัวเราะ
นี่มันอะไรน่ะ?
ลูกผมก็เป็นโรคมินามาตะเหมือนกัน
เขาอายุ 9 ขวบ
ผมจะยังทำงานบนเรือ..
ถ้าพวกชาวประมงอนุญาตให้ผมทำ...
แต่เพราะอาการของผม...
พวกเขาไม่ต้องการให้ผมอยู่บนเรือแล้ว
เมียผมได้ต้องเป็นคนทำงานแทน
เธอมีไปทำงานบนเรือบ้าง...
หลายคืน เธอถูกบังคับให้ต้องดูแลเราทั้งคู่
เธอทำแบบนั้นตลอดไปไม่ได้หรอก
ใช่ไหม?
ท่านประธาน
เรารู้ว่าท่านจะจ่ายเงินชดเชย ให้เหยื่อรายเก่า...
แต่ท่านต้องจ่ายให้เหยื่อรายใหม่เหมือนกัน
มันเป็นหน้าที่ของท่าน!
ผมพูดผิดหรือเปล่า?
คุณอูยิชิ ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม?
จีน! คุณโอเครึเปล่า?
ฉันโอเค ไม่เป็นไร นี่อะไรเนี่ย?
ใครไม่รู้เพิ่งเอามาให้ มันคืออะไรเหรอ?
อะไรเหรอ?
มันมาตอนที่เธอ...
ฟิล์มจากห้องมืดของเรา
ฉันไม่เข้าใจเลย
มันมาจากไหนเนี่ย?
ขอบคุณทุกคน ที่มาพูดคุยกับผม
เรื่องราวของพวกคุณ ทำให้ผมเศร้าใจมาก
ผมได้คำนวณ ข้อเรียกร้องของพวกคุณแล้ว...
- อย่างไรก็ตาม... - เราจ่ายไม่ได้หรอก
โชคร้ายที่... นั่นเป็น คำตอบสุดท้ายของเรา
ฉันทนไม่ไหวอีกแล้ว!
คิโยชิ! คิโยชิ!
พวกมันไม่เชื่อหรอก ว่าเรากำลังเดือดร้อน
เลือดนี่จะเปื้อนมือพวกแก!
คิโยชิ!
นายโอเคไหม?
เราพร้อมแล้ว
ฉันขอขยับขาอากิโกะได้ไหมคะ?
โทษนะคะ
ฉันขอขยับมือซ้ายอากิโกะได้ไหมคะ?
ได้สิ
อากิโกะ ฉันจะขยับมือเธอนะ
ดี
ดีมากเลย
สวยมาก
- ฉันทำไม่ได้ - เดี๋ยว
ช่างแม่ง!
ช่วยหน่อยสิ ช่วยเอา... ชัตเตอร์ฉันให้หน่อย
ขอบใจมาก
โอเค
ไอ้ลูกหมา
มันทำได้จริงๆ
มันทำได้จริงด้วย
เราต้องจ่าย
เราต้องหาทางจ่ายให้ได้
เราต้องทำ
เราชนะแล้ว!
วันนี้ เราชนะการต่อสู้ครั้งนี้
แต่สงครามยังดำเนินไป
พวกเราต้องสู้ต่อไป
ต่อสู้เพื่อลูกหลานเรา...
เพื่อลูกหลานรุ่นหลังจะได้มีอะไร...
ให้ต่อสู้กันต่อ
แต่พวกคุณทุกคนที่นี่...
และทุกคนที่ยืนหยัดข้างเรา...
ได้สอนผมว่านี่เป็นการต่อสู้
ที่เราชนะได้!
คืนนี้ขอให้ทุกคนกลับบ้าน
และมีความสุขกับครอบครัว
เพราะพรุ่งนี้ เรายังมีสิ่งที่ต้องทำ
เพื่อสู้แทนคนที่ไม่มีทางสู้
ในฤดูใบไม้ผลิปี 1971 บริษัทชิซโซ่ยินยอม จ่ายค่าชดเชยเต็มจำนวน ทั้งค่ารักษาและค่าอยู่อาศัย ให้เหยื่อโรคมินามาตะ ซึ่งถือเป็นค่าชดเชยที่สูงที่สุด ที่ศาลญี่ปุ่นเคยสั่งจ่าย
แม้จะบรรเทาทุกข์ได้บ้าง แต่ทั้งบริษัทชิซโซ่ และรัฐบาลญี่ปุ่น กลับไม่ทำตามหลักจริยธรรม และไม่ทำตามข้อตกลงด้านการจ่ายค่าชดเชยนี้
ในปี 2013 นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นประกาศว่า ญี่ปุ่นได้ฟื้นฟูจากมลพิษสารปรอทอย่างสมบูรณ์ และปฏิเสธว่ายังมีเหยื่อที่เดือดร้อนจากเรื่องนี้อีกหลายหมื่นราย
นิตยสารไลฟ์ วางแผงรายสัปดาห์เล่มสุดท้าย เมื่อวันที่ 19 ธันวาคม 1972
"โทโมโกะกำลังอาบน้ำ" ถือเป็นหนึ่งในภาพที่สำคัญที่สุด ในประวัติศาสตร์การถ่ายภาพข่าว
จีนกับไอลีนแต่งงานกันเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 1971 ในญี่ปุ่น
จีนเสียชีวิตเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 1978 ซึ่งเป็นผลทางอ้อมจากอาการบาดเจ็บ ที่เขาได้รับที่โรงงานชิซโซ่ ภาพถ่ายในมินามาตะ เป็นภาพชุดสุดท้ายที่เขาถ่าย
ไอลีนยังคงร่วมมือกับชุมชนในมินามาตะ และมุ่งมั่นกับการต่อสู้ด้านมลพิษสิ่งแวดล้อมจนถึงทุกวันนี้
MINAMATA (2020) มินามาตะ - ภาพถ่ายโลกตะลึง บรรยายไทย - อนันต์ โพธิสูง
พิษจากสารปรอท - อินโดนีเซีย
ภัยพิบัติเชอร์โนบิล - ยูเครน
โศกนาฏกรรมจากยาทาลิโดไมด์ - ทั่วโลก
เหตุอะลูมีน่ารั่วที่โรงงาน - ฮังการี
น้ำมันรั่วจากเรือเอ็กซอน วัลเดซ - สหรัฐอเมริกา
ภัยพิบัตินิวเคลียร์ฟุกุชิมะไดอิชิ - ญี่ปุ่น
ภัยพิบัติเขื่อนบรูมาจิญญู - บราซิล
มลพิษจากการขุดทอง - สาธารณรัฐบูร์กินาฟาโซ
พิษจากสารตะกั่ว - สาธารณรัฐโดมินิกัน
พิบัติภัยโภปาล - อินเดีย
การรั่วไหลของน้ำมันดิบจากแท่นขุดเจาะ ดีพวอเทอร์ฮอไรซัน - สหรัฐอเมริกา
การทิ้งของเสียที่เป็นพิษ - ไอเวอรี่ โคสต์
เหตุสารปรอทเป็นพิษในกราสซี่ แนร์โรวส์ - แคนาดา
โศกนาฏกรรมสารไดอ็อกซินที่ซีวีโซ่ - อิตาลี
ขยะอิเล็คโทรนิคส์ที่กุ้ยหยู - จีน
กากกัมมันตรังสีที่เวสท์เลค - สหรัฐอเมริกา
วิกฤติน้ำที่ฟลินท์ - สหรัฐอเมริกา
น้ำบาดาลปนเปื้อนที่บรีโอ้ - สหรัฐอเมริกา
มลพิษจากเคมีที่คลองเลิฟ - สหรัฐอเมริกา
สารตะกั่วปนเปื้อนที่นวร์ค - สหรัฐอเมริกา
ขยะเคมีเป็นพิษ - เวียดนาม
พิษจากสารหนู - บังกลาเทศ
อุทิศแด่ผู้คนแห่งมินามาตะ และผู้เคราะห์ร้าย จากมลพิษอุตสาหกรรมทั่วโลก รวมถึงทุกคนที่ยืนหยัดข้างพวกเขา