- Gdzie jest chłopiec z sześcianem? - Mówiłem już sto razy, w samochodzie.
Nie kłam, złomiarzu!
Nie kłamię!
Przysięgam!
Mówił, że poczeka na mnie w aucie.
- Nie ma go tam! - Ani tu.
- Nigdzie go nie ma! - To nie wiem.
- Jak to wyjaśnisz? - Nie wiem!
Pytam ostatni raz.
Jeśli nie ma go w samochodzie, to musiał uciec.
- Ale on by tego nie zrobił. - Chyba jednak zrobił.
Bo w twoim zasranym wozie nie ma nikogo.
A jeśli tak…
- nie jesteś już potrzebny. - Nie!
Ja go potrzebuję!
Nie ruszać się!
Widzicie? Jest. Nie zdradził mnie.
Zdradziłem.
Co?
Ale teraz cię stąd wyciągnę.
Rzucić broń! Już!
Radzę robić, co każe.
To jest sześcian.
Puść go! Odsuń się! W tej chwili!
- Chcemy tylko sześcian. - Nie.
Daj nam go, a przeżyjesz.
Nie wierz mu! Strzelaj!
Dobry strzał, młody.
Kazałem wam rzucić broń!
- Szaleństwo! - Chodźmy!
Uwaga. Niski poziom energii.
Wyłączam.
Cholera!
Brać ich!
Szybko! Klucze są w wozie.
Cholera! Po prostu uciekłeś z sześcianem!
Od początku mnie okłamujesz.
Od samego początku.
Chciałem dla nas jak najlepiej, a ty…
Cholera! Nie wierzę!
Mały chłopiec z lasu, taki niewinny.
Ale nie! Kłamie jak z nut!
Jesteś kłamcą i oszustem!
Jak mogłem dać się tak nabrać?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Hej.
Czego chcesz?
W bocznym skrzydle, nad kotłownią, jest właz.
To wasze wyjście. Wykorzystajcie je. Wyprowadźcie go.
Wsiadaj, szeregowa!
Szybko!
O kurwa!
- Co ty tu robisz? - A jak myślisz?
Jedziemy do Brahtoku, a ty uwolnisz moją rodzinę.
To prawda! Ale na tym kończymy, dobra?
Teraz każdy pójdzie w swoją stronę.
Ty w lewo, ja w prawo. Albo na odwrót.
Prosta zasada. W prawo albo w lewo. Ty tu, ja tam.
- Mogę coś powiedzieć? - Nie!
Dobra, możesz.
Tak, okłamałam cię.
I przepraszam!
Ale obiecałem Atlancie, że zabiorę sześcian do Arki.
Muszę to zrobić.
Czarny Grudzień, zagrożenie ze wschodu…
I…
I co?
I to wszystko, co mam.
Nic więcej nie mam.
Nic i nikogo.
To nieprawda.
Chcesz zabrać sześcian do Arki, tak?
Do najniebezpieczniejszego miejsca na kontynencie?
Jedziesz ze mną?
Sprawdź, czy w ogóle działa.
Tryb oszczędzania energii. Tylko interfejs dźwiękowy.
Wyznaczam trasę do Arki.
Cel podróży jest 184 km na południe.
Dobra, jedziemy.
Przed nami przeszkoda.
Musimy wysiąść.
Uważajcie! Zachować czujność!
To terytorium Femen.
Dlatego jesteśmy ostrożni.
Daleko jeszcze do Brahtoku?
Powinniśmy dotrzeć wczesnym wieczorem, jeśli nam się poszczęści.
Kiedyś można było przelecieć nad Niemcami w godzinę.
Autostrady, linie kolejowe, lotniska.
Odbudowa infrastruktury potrwa dekady.
Chciałbym tego dożyć.
Dnia, w którym znów zaczniemy szkolić architektów, inżynierów,
ożywimy naukę i sztukę.
I wreszcie uczynimy Europę taką, jaka była.
Pod flagą Szkarłatnych.
Naprawdę pan myśli, że wam się uda? To zjednoczenie kontynentu?
Idea europejska nigdy nie umrze.
Ojcze.
Możemy jechać.
Sörensen, idź przodem ze zwiadem.
Chyba możemy jechać dalej.
Twój wielki dzień,
Kiano ze Źródlan.
Wyjdziesz stamtąd z nowym imieniem.
Albo wcale.
Na pewno znajdziesz dla mnie odpowiednie imię, Pani Varvaro.
Varvara.
Ja też nie zawsze nosiłam to imię.
Nie urodziłaś się Wroną, pani?
Czekałam sześć lat na mój Bój.
To był mroźny, styczniowy dzień.
Zimny jak sama śmierć.
Walczyłam z dwumetrowym lubownikiem.
Nazywali go Niedźwiedziem.
Byłby z niego świetny boz.
Ale to ty wygrałaś.
Gdy wbił mi sztylet w brzuch,
przewrócił mnie i zaczął dusić swoimi wielkimi dłoniami.
Prosiłam o litość.
Płaszczyłam się i błagałam o życie.
Długo patrzył mi w oczy…
a potem to zrobił.
Puścił mnie.
Okazał litość, pozwolił mi żyć.
A ty, pani?
Podniosłam sztylet z ziemi i poderżnęłam mu gardło.
To, co okazał Niedźwiedź, nie było miłosierdziem.
Było słabością.
My, Wrony, nie znamy słabości.
Zabijamy to, co stanie nam na drodze.
Tego dnia zostałam bozem Varvarą.
Moim panem był wówczas…
Yvar.
Musisz być silny.
Współczucie to słabość.
Empatia to pewna śmierć.
Piękne, prawda?
Pola, lasy…
Przestrzeń i wolność Europy.
Kiedyś wszystkie te ziemie będą nasze. Tylko nasze.
Boisz się, prawda?
A ty nie?
Ja?
Nie masz pojęcia, co cię czeka.
Pierwszy raz schwytano wojownika Wron.
Pierwszy raz ktoś może zapytać,
dlaczego się nie zabiłaś.
Zamiast znosić wstyd.
Bała się? Pękła?
Sparaliżowało ją tchórzostwo czy była za słaba?
Co z tobą zrobią twoi bracia i siostry?
Panowie, bozowie, Kapitan?
Przyjmą cię z otwartymi ramionami?
Na to liczysz?
Boisz się, Grieto. Boisz się tak samo jak ja.
Prawda?
Uznam to milczenie za oznakę zgody.
Wrony nie kłamią, dziewczyno. Powinnaś już to wiedzieć.
Przejście graniczne. Dziewiątka bozów. Uzbrojeni. Czekam na rozkazy.
Podchodzimy powoli, zgodnie z planem.
Tak jest.
Przychodzimy w pokoju.
Nie mamy złych zamiarów.
Czego tu szukacie, Szkarłatni?
Mamy ze sobą pojmaną Wronę.
Nie ma pojmanych Wron.
Ojciec puści ją po spotkaniu z Kapitanem.
Wasz Kapitan na pewno nie chce, by coś się stało z naszym więźniem.
Więc mnie nie wkurzaj.
Gdzie ona jest?
Ojciec chce negocjować z waszym Kapitanem.
Co negocjować?
Nie twój zasrany interes.
Albo natychmiast ją nam oddacie, albo źle się to dla was skończy.
Przychodzimy w pokoju!
Opuścić broń!
Powiedz Kapitanowi, że generał Cameron,
Ojciec Szkarłatnej Republiki, przybył,
by z nim pomówić.
O rozejmie.
Ruszaj!
Francis Cameron, to zaszczyt i przyjemność.
Jak masz na imię, bozie?
- Na imię? - Tak.
Za chwilę zapiszesz się na kartach historii. Tu i teraz.
Ty i ja.
Chciałbym wiedzieć, z kim mam do czynienia.
Nazywam się…
Kieł.
Snajperzy! Odwrót!
Odwrót!
Chodź.
Szybko!
Ruszaj się!
Zostaw mnie.
Jesteś moją ostatnią nadzieją. Trzymaj się.
Jestem pod wrażeniem, dziewczyno. Jesteś zajebiście uparta.
Musisz to przetrwać.
Słyszysz mnie? Przeżyjesz.
Wszystkich, którzy staną na drodze, co?
Przepraszam, Liv.
Nie przepraszaj za przestrzeganie swych zasad.
Zrobiłabym to samo.
Wiem.
Proszę, nie!
Wybiła pół twego plemienia, a ty ją chronisz?
- Potrzebuję jej. - Jest stracona, ale ty nie.
Chodź ze mną.
Nic ci nie grozi, obiecuję.
Zabiłeś go.
Ja?
Wrony go zabiły.
Zasadzka na granicy, jak przewidywałem.
Historycy stwierdzą, że tak zaczęła się Wielka Wojna.
Koniec rządów Wron i początek Szkarłatnej Ery.
Pod moją wodzą, jako Ojca.
Zdrajca.
Jedź ze mną do stolicy.
Uwolnimy twoich ludzi.
Puść mnie, David.
Nie mogę, Liv.
No to mnie zastrzel.
Uciekaj, Liv ze Źródlan.
Niedługo zaroi się tu od Wron.
Zagrożenie zneutralizowane.
Wynośmy się, zanim przyjdzie więcej Wron. Ruchy!
Już czas.
Do zobaczenia po walce.
Jak brzmiało?
Twe wcześniejsze imię.
Nie wolno go podawać.
Bój!
Nie!
Nie zrobię tego!
Nie ma mowy!
Nigdy tego nie zrobię! Wolę umrzeć!
Jeśli odmówisz walki,
ty i twój drogi ojciec zawiśniecie na drucie.
Nie możesz tego zrobić!
- Tak nie wolno! - Kiano!
Tak nie można!
Nie możesz!
- Kiano! - Nie możesz!
Musimy walczyć.
- Nie wolno im. - Nie mamy wyboru.
Zrób to!
Zabij mnie!
Co?
- Jeśli tego nie zrobisz, obaj zginiemy! - Więc niech tak będzie.
Nie pozwolę na to.
Nie bądź głupi. Zrób to!
Walcz!
Walcz ze mną!
Wstawaj!
Wstań i walcz!
Przestań!
Dość!
To szaleństwo!
Nie!
Znajdź rodzeństwo, zbudujcie coś nowego.
Życie…
to jedność.
Wrona!
Dewiat cię zdradził.
Bądź wdzięczny.
Innym niewolnikiem nakarmiłabym świnie.
A tobie dałam szansę oderwania się od przeszłości,
uwolnienia od słabości.
Naprawdę myślałeś, że zajdziesz tak daleko
bez poczucia winy?
Nie znając nienawiści?
Użyj jej.
Uratuje cię.
Będzie twoją motywacją.
Niech wniknie w twoje serce…
pochłonie cię…
otuli.
Osłoni cię przed smutkiem.
Sprawi, że staniesz się silny. Jak wojownik.
Wrona.
Przygotować inicjację.
Sophia.
Miałam na imię Sophia.
Uciekaj.
Nic ci nie jest?
Zaraz tu będą.
Możesz pójść z nami.
Co ty na to, siostro?
Zabiją cię, jeśli tu zostaniesz.
Hej!
Chcesz tu zostać i umrzeć? Czy chcesz iść z nami i żyć?
Nazywam się Alia.
Jesteśmy Femenami.
Lubowniku Kiano ze Źródlan, którym byłeś…
teraz jesteś bozem…
i służysz mnie, swej pani.
To służba do śmierci.
Twoje nowe imię brzmi Tarok.
Do śmierci!
Uwaga. Energia na wyczerpaniu.
Szybko, zaraz padnie.
Idź 500 metrów na południe.
Uwaga! Energia wyczerpana.
Wyłączam.
Cholera.
Świetnie!
Arka musi być w pobliżu.
Chodź!
Wspaniale, nic tu nie ma.
Proszę, nie mów, że jest kompletnie zjebany.
Rewelacja.
I co teraz?
Halo?
Jest tam kto?
Atlanci, jesteście tu?
Cholera!
Może zaczekajmy.
Świetny pomysł! Może akurat srają i nie mogą otworzyć drzwi.
Pewnie, sprawdź ten kamień piąty raz.
Może tym razem pojawi się złote miasto.
Oswój się z myślą,
że ten Atlanta wcisnął ci kit.
Nieprawda.
Sprzedajmy go w takim stanie.
Nie!
To nie mogło być na nic. Moje plemię, moja rodzina…
Posłuchaj.
Przykro mi.
Ale możemy odejść teraz albo za tydzień.
Nic się tu nie zmieni, poza pogodą i moim nastrojem.
Chodźmy. Jestem głodny.
Jesteś głodny?
- Tak. - Mam to gdzieś!
Odpuść, dobra?
Próbowaliśmy.
Kupimy sobie na pocieszenie dom w Północnym Przymierzu.
Chodź, idziemy.
No chodź!
Nie, nie rób tego!
Nawet o tym nie myśl!
Nie!
Nie rób tego!
Nie! Cholera jasna!
Co do…
Maryjo jebana!
Chodź.
Gotowy?
Ja też nie.
Napisy: Paweł Awdejuk