‪เพิ่งเที่ยงคืนห้านาที ‪มีอาก็กำลังเจอวันที่แสนแย่แล้ว
‪ซึ่งแปลว่ามีสองทางให้เธอเลือกเดิน
‪หนึ่ง ปล่อยทุกอย่างพังโดยมีทุกคนเฝ้ามอง
‪หรือ สอง...
‪ทวงอำนาจคืนมา
‪- อ้าว สวัสดี ‪- ข้ามวันแล้ว
‪อรุณสวัสดิ์
‪มีอา เกิดอะไรขึ้น
‪หนูไม่มีสัญญาณ ขอยืมโทรศัพท์หน่อย
‪เดี๋ยวๆ หยุดก่อน
‪หนูต้อง...
‪เธอต้องกลับไปคิดเรื่องการวางตัว
‪เธอจะมาปลุกทุกคน ‪แค่เพราะอยากคุยโทรศัพท์ไม่ได้
‪- โทรศัพท์นั่นมีไว้เฉพาะเรื่องฉุกเฉิน ‪- นี่เป็นเรื่องฉุกเฉิน
‪หนูต้องโทรหาแม่ หนูต้องไปจากที่นี่
‪- นี่มันกลางดึก ‪- ที่โตเกียวยังไม่ดึก
‪ได้โปรด
‪สองนาที
‪แม่ๆ หนูเองนะ หนูอยากให้แม่มารับ
‪มีอา นั่นลูกเหรอ
‪- ค่ะ แม่ หนูต้อง... ‪- สัญญาณไม่ดีเลย
‪- ฟังนะ แม่เพิ่งจอดรถที่ทำงาน ‪- ไม่ เดี๋ยว แค่ฟังก่อน
‪ไว้แม่โทรหาทีหลัง แค่นี้ก่อนนะ
‪ค่ะ ได้เลย
‪ขอบคุณค่ะ แม่ หนูรู้ว่าแม่จะเข้าใจ
‪รักแม่ค่ะ บาย
‪เรียบร้อยแล้ว
‪ป้าหนูจะมารับที่ท่าเรือตอนเช้า
‪- มีอา ทำไม... ‪- ขอบคุณที่ให้ใช้โทรศัพท์ค่ะ
‪หนูแค่มาดูมีอา
‪เราคิดว่าเธออาจเป็นลมแดด
‪เธอท่าทาง...
‪- แปลกๆ ‪- ฉันท่าทางแปลกๆ เหรอ
‪ไม่ต้องมาห่วงฉัน
‪หลังจากคืนนี้ ฉันจะไม่ต้องเจอพวกคุณอีก
‪(เรือเที่ยวแรก แปดโมงเช้า ‪เสาร์-อาทิตย์ เที่ยวแรก สิบโมงเช้า)
‪สวยดีนะ
‪โทษทีๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำเธอตกใจ
‪ฉันไม่ตกใจหรอก
‪มีธุระอะไร
‪ไม่มีอะไร ฉันแค่ชอบสร้อยคอเธอ
‪มันคือจี้
‪พ่อให้ฉันไว้
‪ฉันก็ไม่อยากมาค่ายนี่เหมือนกัน
‪แม่คิดว่ามันน่าจะดีสำหรับฉัน
‪ทำให้ฉันแกร่งขึ้น
‪ฉันไม่เคยอยู่ห่างบ้านมาก่อน
‪ตั้งแต่ฉันร้องไห้ ‪ตอนไปทัศนศึกษาที่พิพิธภัณฑ์หมวก
‪ฉันเกลียดมัน
‪ดังนั้นฉัน...
‪รู้ว่าเธอรู้สึกยังไง
‪คิดถึงบ้าน
‪ฉันไม่ได้คิดถึงบ้าน ฉันไม่ได้อายุห้าขวบ
‪พ่อฉันก็ไม่อยู่บ้านด้วยซ้ำ
‪- ฉันคิดว่า... ‪- นายคิดผิด
‪ถ้าคนจะเลิกแอบตามฉันไปทุกที่ ก็คงดีมาก
‪ฉันนึกว่าเธอจะออกจากค่ายแบบดราม่า
‪ฉันก็นึกว่าเธอจะไม่มีชุดที่เห่ยกว่าเมื่อวาน
‪ฉันเดาว่าเราผิดกันทั้งคู่
‪วันนี้มีคนหัวร้อนเป็นพิเศษ
‪ขอเพลงหน่อย แอมเบอร์
‪โอเค ฉันไม่เคยเล่นมาก่อน
‪ช่วยฉันเล่นเพลงหน่อย
‪ได้สิ แน่นอน
‪เธอเล่นคอร์ดไหน
‪โอเค ทุกคน
‪ไม่
‪มีอา
‪ฉันคิดไว้ว่าเธออาจจะแวะมา
‪จริงเหรอ
‪แต่หนูคิดว่าหนูจะได้ออกไป
‪ใช่ ฟังนะ คือว่า...
‪ตารางเวลานั่นไม่อัปเดต
‪วันนี้ไม่มีเรือ
‪หนูไปรอเรือนั่นตลอดทั้งเช้า
‪ฉันคิดว่าการเว้นระยะห่างอาจช่วยเธอได้
‪ช่วยให้เธอใจเย็นลง เราจะได้เปิดใจคุยกัน
‪หนูควรจะได้พบกับป้า
‪มีอา
‪ได้โปรด
‪ฉันช่วยเธอไม่ได้ ถ้าเธอไม่พูดความจริงกับฉัน
‪เอาน่า
‪ผู้หญิงถึงผู้หญิง เกิดอะไรขึ้น
‪มีอา
‪เพราะแอมเบอร์
‪เธอเล่นตลกกับหนูต่อหน้าทุกคน
‪หนูทนอยู่ใกล้เธอไม่ได้
‪ที่รัก ทำไมเธอไม่พูดอะไรเลย
‪หนูไม่รู้
‪คุณส่งเธอกลับบ้านได้ไหม
‪ฉันทำได้ดีกว่านั้นอีก
‪นี่มันดีกว่ายังไง
‪นี่...
‪คือกิ่งไม้บำบัด
‪มันดูเหมือนกิ่งไม้ธรรมดา
‪และนี่คือวงบำบัด ไม่ใช่พื้นที่สำหรับการถากถาง
‪มีอาบอกให้ฉันได้รู้ว่ามี...
‪ความขัดแย้งในหมู่สาวๆ
‪- เราไม่มีความขัดแย้งอะไรทั้งนั้น ‪- หยุด
‪คนที่ถือกิ่งไม้เท่านั้นที่ได้พูด
‪พูดตรงๆ มันทำฉันใจสลาย ‪ที่ได้เห็นหญิงสาวผู้ทรงพลัง
‪หันมาสู้กันเอง
‪ดังนั้น เราจะส่งต่อ ‪พลังงานด้านบวกให้กัน โอเคนะ
‪เราจะวนรอบกัน แล้วให้บอกคำชมจากใจ
‪ให้คนที่อยู่ด้านซ้ายของเธอ
‪เคลีห์
‪ผมทรงใหม่เธอเลิศมาก
‪อาจจะอีกแค่...
‪ห้านาที
‪อเล็กซ์
‪เสื้อเธอ...
‪มัน...
‪สวย
‪โอเค ฉันเลิก
‪- อะไร ฉันบอกว่ามันสวย ‪- ฉันไม่สนใจ
‪ฉันชอบเพศเดียวกัน
‪ฉันจึงไม่มีคุณสมบัติจะเข้าวงบำบัดนี้
‪- ขอให้โชคดีกับการบำบัด ‪- อเล็กซ์
‪เดี๋ยว อเล็กซ์ รอก่อน
‪หนูขอตัวด้วยได้ไหม
‪ไม่ได้ว่านะ แต่หนูว่าวันนี้ ‪หนูไม่ควรมานั่งเล่นกิ่งไม้อีโม
‪เพราะสองคนนี้ปิ๊งหนุ่มคนเดียวกัน
‪ไม่เกี่ยวกับผู้ชาย
‪แล้วแต่เลย
‪แฟนหนู สเตฟานกำลังจะจบจากวิทยาลัย
‪หนูเป็นผู้ใหญ่เกินจะมาเจอเรื่องแบบนี้
‪หนูยินดีเป็นเพื่อนกับมีอา ‪แต่เธอแสดงออกชัดเจนว่าไม่ต้องการ
‪นางโกหก
‪นางทำพวกเธอหลงเชื่อหมดแล้ว
‪เรื่องแย่ๆ น่ะพอแล้ว
‪เธอสองคนคิดเรื่องดีๆ ‪พูดให้กันสักเรื่องไม่ได้เลยเหรอ
‪ใช้กิ่งไม้ด้วย
‪มีอา
‪ฉันคิดว่าเธอเป็นคนที่เข้มแข็ง
‪ฉันชื่นชมเธอในเรื่องนั้น
‪ถ้าฉันเลือกได้
‪เราคงจะสนิทกันมาก
‪รู้อะไรไหม
‪เธอพูดถูก
‪เราควรจะลืมเรื่องทั้งหมดไปซะ
‪เพื่อนกันนะ
‪เพื่อนกัน
‪เพื่อนกัน ทำดีมาก สาวๆ ดีมาก มีอา
‪ไม่เห็นรู้เลยว่าเธอชอบเดินป่าขนาดนี้
‪รอแป๊บนึงนะ เราต้องรอให้ทุกคนมาครบ
‪- เฮ้ย ‪- ครบแล้ว
‪แม็กส์
‪จะเป็นอะไรไหม ถ้าหนูจะไม่ไปเดินป่า
‪หนูคิดว่าแอมเบอร์พูดถูก ‪หนูเป็นลมแดดนิดหน่อยเมื่อวานนี้
‪ได้สิ แน่นอน งั้นไป...
‪ไปนอนพักสักหน่อย
‪เอาล่ะ ทุกคน เส้นทางธรรมชาติเปิดแล้ว
‪นั่นน่าจะ...
‪น่าจะเป็นแบบนี้
‪อ้อ นี่ไง
‪ฉันมีเหตุผลที่เลือกนายจริงๆ ด้วย
‪ที่จริง...
‪ยังมีเหตุผลอีกข้อ
‪ฉันอยากคุยเรื่องใครบางคนกับนาย
‪จริงเหรอ
‪ฉันคิดว่าเขาน่าจะเป็นประเภทมาคุยเองมากกว่า
‪จริงๆ ฉันก็ว่าจะถามเธอว่าเขามีแฟนรึยัง
‪มีอาให้เธอมาคุยกับฉันจริงเหรอ
‪มีอาเหรอ
‪- ใช่ พวกเธอสนิทกันใช่ไหม ‪- ไม่ใช่แล้ว
‪ผู้หญิงคนนั้นไม่สนใจใคร นอกจากตัวนางเอง
‪ไม่เหมือนแอมเบอร์
‪นางคือคนที่ฉันสนิทตอนนี้ นางให้นี่มา
‪นางเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่ฉันเคยมีแล้ว
‪ได้ยินว่าเธอไม่ไป
‪ฉันเลยว่าจะอยู่เป็นเพื่อน
‪ตอนนี้เราเป็น...
‪เพื่อนกันแล้ว
‪เยี่ยม
‪ฟังดูดีมาก
‪ขอบใจที่เลือกฉัน...
‪มาเป็นคู่ของเธอ
‪แล้วเรากำลังมองหาอะไร
‪เราไม่ได้กำลังมองหาอะไร ฉันหาเอง
‪แอปเข็มทิศนี่ค้างอยู่เรื่อย
‪ฉันมีเข็มทิศของจริง
‪เธอจะยืมก็ได้
‪แต่แน่นอน ฉันต้องได้รู้ว่าเธอใช้เพื่ออะไร
‪คืนก่อน ตอนที่ทุกคนอยู่ที่งานปาร์ตี้
‪มีปาร์ตี้เหรอ
‪ฉันเห็นไอ้ตัวนี้ผ่านกล้องดูดาว
‪เป็นแสงสีเขียวที่ไหวไปมาผ่านดงไม้
‪มันต้องมาจากตรงไหนสักที่แถวๆ นี้
‪ฟังดูประหลาด และ...
‪- น่าขนลุก ‪- ใช่ไหมล่ะ ไปหากันเถอะ
‪รู้สึกโอเคไหม
‪ก็ดี
‪ฉันแค่จะไปเอาฟืนสักหน่อย
‪มีอาชอบสั่งฉัน แต่แอมเบอร์เข้าใจฉันจริงๆ
‪ฉันไม่มีวันตัดผม ถ้านางไม่สนับสนุนฉัน
‪การที่แอมเบอร์ยกโทษให้มีอาก็...
‪ฉันเข้าใจ
‪เธอคิดว่าแอมเบอร์เจ๋ง ‪มีอา ไม่เท่าไหร่
‪เธอทำอะไร
‪อ้าว ไง แอมเบอร์
‪ฉันแค่...
‪มาเอาผ้าพันคอ
‪ต้องระวังเรื่องลมแดด ‪มันทำอุณหภูมิร่างกายปั่นป่วน
‪นี่คงใช้ได้ อเล็กซ์ไม่ว่าหรอก
‪ไม่ใช่สไตล์ปกติของเธอนี่
‪แล้วก็ไม่เข้ากับจี้นั่นเลย
‪บางทีเธอน่าจะเอามาให้ฉัน
‪เธอพูดเล่นแน่
‪มันพิสูจน์ได้ว่าเราเป็นเพื่อนกันจริงๆ แล้ว
‪ฉันไม่คิดแบบนั้น
‪- ฉันจะไปจุดกองไฟ ‪- กองไฟรอก่อนได้
‪กว่าจะมีใครกลับมา
‪ก็คง...
‪อีกนาน
‪อาจเป็นตัวแบดเจอร์
‪แบดเจอร์คำรามด้วยเหรอ
‪แน่นอน ทำไมล่ะ
‪ฉันรู้ว่าเธอยังมีปัญหากับฉัน
‪เธอแค่บอกแม็กส์ในสิ่งที่เขาอยากได้ยิน
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร
‪ฉันพูดจากใจจริง
‪โธ่ มีอาๆ...
‪มีอาที่รัก
‪เราจะทำยังไงกับเธอดี
‪เราแค่...
‪จริงใจกันได้ไหม
‪ฉันไม่รู้ แอมเบอร์
‪ได้ไหมล่ะ
‪อย่ามาแตะฉัน
‪เธอโกรธมากเลย
‪- อิจฉามากด้วย ‪- รู้ไหมว่าเธอกำลังพูดถึงตัวเอง
‪เธอไม่รู้จักฉัน
‪รู้จักสิ
‪สาวน้อยขี้เหงา...
‪น่าสงสาร
‪ที่ต้องมีคนติดตามคอยบอก
‪ว่านางสวยเลิศแค่ไหน
‪อะไรก็ได้ที่เติมเต็ม...
‪ช่องว่างในหัวใจของเธอ ‪ที่ควรได้ความรักจากพ่อแม่
‪เห็นรอยแยกตามพื้น ก้อนหิน และต้นไม้นี่ไหม
‪อาจเป็นรอยฟ้าผ่า
‪มันไม่มีรอยไหม้เลย ‪และมันเหมือนพื้นดินระเบิดจากด้านล่าง
‪มันไม่จริง
‪ใครบอกเธอแบบนั้น
‪เธอไง มีอา
‪เธอไม่เห็นเหรอ
‪เธอ...
‪บอกฉัน...
‪ทุกอย่าง
‪นั่นไม่ใช่แบดเจอร์
‪หยุดพูด เธอไม่รู้หรอก
‪พ่อจากไปแล้ว
‪แม่ก็ไม่อยากให้เธออยู่ด้วย
‪ฉันพูดผิดไหม
‪ทุกหน้าร้อน...
‪แม่จะส่งเธอไป
‪ค่ายบัลเลต์
‪ค่ายขี่ม้า
‪ค่ายผจญภัย
‪อะไรก็ได้เพื่อไม่ต้องมีเธออยู่ใกล้ๆ
‪แม่อยากจะเดินหนีไปเหมือนพ่อ
‪เพราะว่า...
‪แม่ไม่ได้...
‪ชอบเธอเท่าไหร่เลย
‪เธอก็ไม่ชอบตัวเองเหมือนกัน
‪ไม่มีใครชอบ
‪แอมเบอร์ ได้โปรด หยุดที
‪มันวนรอบเรา
‪หรือมันมีหลายตัว
‪นายจะทำอะไร เล่นขว้างไม้กับมันเหรอ
‪ฉันช่วยได้
‪ฉันลบล้างความเจ็บให้หมดไปได้
‪เธอจะไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป
‪เลิก...
‪ทะเลาะกับฉันได้แล้ว
‪เธอจะเจอที่ของเธอ
‪เราจะสนิทกันมากๆ
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ไม่เป็นไรแล้ว
‪เฮ้ย
‪- เดฟ ‪- โทษที ไม่ได้ตั้งใจทำนายสะดุ้ง
‪ขอคุยด้วยได้ไหม
‪- เราทำได้ดีแล้ว ‪- ใช่
‪คุณแน่ใจนะว่าไม่มีหมีหรือหมาป่าบนเกาะนี้
‪แฮร์รี่ย์ ฉันรับรอง ไม่มีอะไรแบบนั้นที่นี่
‪นายอาจจะแค่...
‪เดินไปใกล้รังแบดเจอร์มากเกินไป
‪พวกมันหวงลูกมากๆ
‪มีอา
‪แอมเบอร์
‪แหวนของยายฉันหายไปจากห้องนั่งเล่น
‪ฉันรู้ดีว่าฉันวางไว้ตรงนั้นก่อนไปเดินป่า ‪เพราะฉันซ่อมอ่างอยู่
‪มีแค่เธอสองคนที่อยู่ที่ค่าย
‪ฉันต้องขอให้เธอล้วงกระเป๋าให้ดู
‪แอมเบอร์
‪แอมเบอร์ เธอทำได้ยังไง ‪นี่เป็นเรื่องร้ายแรงมาก เธอ...
‪คุณให้หนูยืม แม็กส์
‪จำได้ไหม
‪เนียนเนอะ
‪คุณบอกว่าหนูใส่แล้วสวย
‪ใช่ ฉัน...
‪ให้เธอยืม
‪อะไรนะ
‪ฉันลืมไป
‪โทษที แอมเบอร์
‪นั่นผ้าพันคอฉัน
‪อย่าย้อนเจ็บๆ นะ
‪เธออาจเป็นลมแดดจริงๆ
‪แอมเบอร์โกหก
‪เรื่องแหวนนั่น
‪แม็กส์ไม่ได้ให้นางยืม
‪เธอรู้ได้ไง
‪เพราะฉันเอาแหวนนั่นมาเอง
‪แล้วจับยัดใส่แอมเบอร์
‪เจ้าเล่ห์
‪มาบอกฉันทำไม
‪เพราะมันไม่มีอะไรสมเหตุสมผลเลย
‪ทำไมแม็กส์ต้องปกป้องแอมเบอร์
‪ฉันไม่รู้
‪ทำไมเดฟถึงปกปิดเรื่องสัตว์ร้ายร้องคำรามล่ะ
‪อะไรนะ
‪ที่นี่มีบางอย่างแปลกๆ
‪ที่นี่เป็นเกาะ
‪มีแมลงกับสัตว์ ไม่มีปริศนาอะไรหรอก
‪สิ่งเดียวที่แปลกคือแอมเบอร์
‪ฉันไม่รู้ว่านางเป็นอะไรนักหนา แต่...
‪ระวังให้ดี ฉันรู้ทันนางเมื่อไหร่ ฉันจะโค่นนางซะ
‪โอเค ดีใจที่ได้คุย ‪ขอให้สนุกกับ"มีนเกิร์ล" ภาคใหม่ของเธอนะ
‪มีเรื่องเล่าเก่าแก่เกี่ยวกับต้นไม้ใหญ่และต้นกก
‪ที่โต้เถียงกันว่าใครแข็งแกร่งที่สุด
‪ต้นไม้ใหญ่พยายามพิสูจน์ความแข็งแกร่ง ‪โดยการยืนหยัดท่ามกลางพายุ
‪แต่ยิ่งสู้มากเท่าไหร่ ‪ก็ยิ่งล้มแรงเมื่อสายลมพัดมันล้มลง
‪ดังนั้น...
‪ใครจะเอนลู่ลม ใครจะโค่นลง
‪เพราะต่อให้เราคิดว่าตัวเองแกร่งแค่ไหน
‪เราก็ไม่อาจควบคุมพายุที่กำลังเข้ามาได้
‪เพราะไม่มีใคร...
‪จำครั้งสุดท้ายที่ตัวเองอยู่ในลมพายุได้
‪คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา