NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dobra, Robin Hoodzie, dwa pytania. Kim jesteś i co tu robisz?
- Nikim i nie twoja sprawa. - Ale...
Jesteś z kimś? Ktoś płakał.
Postrzeliłeś kogoś?
Co? Nie.
Nikogo nie ma.
- Mnie też nie ma. Nara. - Chwila, jesteś ranny!
- Nic mi nie jest. - Ciebie mam gdzieś.
Kradłeś z naszej apteczki.
To ty kradniesz z obozu.
Musiałaś to mówić?
Teraz mamy problem.
Nikt nie może o mnie wiedzieć, a ty chyba za dużo gadasz.
Dotknij mnie, a zacznę krzyczeć.
Pewnie tak.
Spokojnie. Nie skrzywdzę cię.
- Wiem. - Musisz tylko siedzieć cicho.
Skoro już tu jesteś, możesz mi pomóc.
Jasne.
Zawsze pomagam dziwakom, którzy grożą mi w lesie.
To nie groźba. To wymiana.
Wypadło ci to.
Tym chcesz handlować?
Weź go. W domu kupię sobie nowy.
Tutaj to i tak cegła. Nie ma zasięgu.
Jest. Ale tylko w jednym miejscu.
A ty chyba chcesz do kogoś zadzwonić.
Więc jeśli mi pomożesz...
pokażę ci, gdzie jest zasięg.
W miastach łatwo zapomnieć naszą prawdziwą naturę.
Ale tu, na wyspie, wszyscy jesteśmy albo drapieżnikami...
albo ofiarami.
I nawet na myśliwi mogą stać się zwierzyną.
- Masz jakieś imię? - Tak.
Nie zgrywaj cichego twardziela.
Nie mam nastroju na zgadywanie twojego durnego imienia.
Moje durne imię brzmi Luka.
Dzięki.
Jestem Mia. Widzisz? To łatwe.
Nie opłaca mi się zapamiętywać.
Skąd tu się wziąłeś? Kiedy następny prom?
Nie odpuścisz mi pytań, co?
Pytam tylko o rozkład promów. Musisz z tego robić mroczny sekret?
Nie znam rozkładu.
Myślałem, że wyspa i obóz są opuszczone.
Myliłem się. To ci wystarczy?
Nie do końca.
A jakże.
Długo tu jesteś?
- Tyle, że nie już mam jedzenia. - Czemu nie wrócisz?
Uwielbiam dzicz.
Zbiórka, obozowicze!
Idę sprawdzić szlak na jutrzejszą wycieczkę,
więc dziś po południu...
razem z Mags zamienicie obóz w dom.
Pomalujemy...
salę wspólną.
Będziemy darmową siłą roboczą?
Nie, Alex. Nie o to chodzi.
Chodzi o wspólnotę.
O stworzenie przestrzeni twórczej współpracy.
Chcemy, żebyście poczuli, że ten obóz...
należy do was.
Będzie fajnie.
Obiecuję.
Chodźmy.
Gdzie mieszkasz?
Koniec pytań. Zamknij się i słuchaj.
Potrzebuję jedzenia i leków. Nie znalazłem nic do odkażania.
Przynieś to jak najszybciej.
Trochę to potrwa.
Kiedy coś wezmę, pojawią się pytania. A wiem, jak je lubisz.
Dobra.
Wróć przed piątą.
Oddam ci telefon, pomogę znaleźć zasięg i więcej się nie zobaczymy. Zgoda?
Dobra.
Ale liczyłam na zaproszenie do znajomych.
Mia.
Wszędzie cię szukałem.
- Gdzie byłaś? - Ja...
brałam zapasy na noc dla dziewczyn.
To ty podbierasz jedzenie.
Tajemnica rozwiązana.
Ale mniejsza, co ja robię.
- Gdzie ty byłeś? Wystawiłeś mnie. - Nie, ja... zgubiłem się.
Ta wyspa to labirynt.
Gdy dotarłem, już cię nie było.
Ale i tak przyszedłem, bo jeśli to koniec, mogłabyś chcieć mi to powiedzieć.
To prawda. Mogłabym.
Widzimy się później.
Jeśli ci się poszczęści, może pozwolę ci to wynagrodzić.
Mamy czas. Możemy pójść teraz. Pokażę ci coś.
To nie może poczekać? Muszę się przebrać...
To zajmie tylko chwilę. I musisz to zobaczyć.
Dobra robota, dziewczyny.
- Dzięki. - Dzięki, wiem.
- Kojarzysz takie... - Fantastycznie!
Przepięknie!
Świetna robota.
Alex, możemy chwilę porozmawiać...
Mags, pójdę do mesy umyć pędzel.
Tutaj jest zlew, jeśli...
Dowiedz się, gdzie jest Dev.
Gdzie trzeci muszkieter?
- Gdzie Dev? - Poszedł szukać Mii.
Ale ja jestem tu.
- Miało zająć tylko chwilę. - I tak będzie.
Tym razem się nie zgubię.
Jak mogłeś się zgubić? Byłam tam, gdzie chciałeś.
Nie wiem, zamotałem się. Pewnie z ekscytacji spotkaniem.
Lepszej wymówki nie mogłeś wymyślić. Brawo.
Ale ty tu byłaś. Wyryłaś to wczoraj?
Ja?
Co ja jestem, w przedszkolu?
Nie wyryłaś tu naszych inicjałów?
Miło, że słuchałeś.
To kto to zrobił?
Może chodzi o Mags i Dave’a?
To pewnie ty.
Wyryłeś inicjał każdej dziewczyny, na wszelki wypadek.
Gdzie drzewo „Amber kocha Deva”?
Przestań.
Już to przerabialiśmy.
Chodzi ci o mnie czy o gierki z Amber?
- Bo ja nie gram... - Ja też nie.
Przyszłam tu dla ciebie.
Dalej będziesz gadał...
czy mnie pocałujesz?
- Petal! Co robisz? - Musimy pogadać.
Nie pogadamy, jeśli przyprawisz mnie o zawał.
- Wiem, że nagadałam ci głupich rzeczy. - Jaka samoświadoma. Brawo.
- Teraz mnie zostaw. - Nie!
Bo ty też byłaś dla mnie niemiła.
Jeśli to są przeprosiny, to marne.
Na wszystkich patrzyłaś z góry. A ja dałam się ponieść chwili.
Przyznaję, popełniłam błąd.
Ale to była tylko kłótnia.
Przyjaciółki mogą się kłócić, ale potem rozmawiają i wybaczają.
A ja naprawdę... bardzo cię lubię, Alex.
Co to?
Dziwne.
Kiedy byłem tu ostatnio, miałem jakby déjà vu.
Ale to jeszcze się nie zdarzyło.
Wyciągasz kartę „to było nam pisane”?
Możliwe.
Co za kicz.
Ale nie szkodzi.
Każdy lubi trochę kiczu.
Która godzina?
- W pół do szóstej. - Już?
Musimy wracać.
Racja.
Nie chcę słuchać kolejnego wykładu Mags.
Nie wracajmy razem.
Naprawdę świetnie się bawiłam we dwoje.
Nie chcę, żeby plotkowały o tym Amber i jej cheerleaderki.
Ona nie ma złych zamiarów.
Tylko za bardzo jej zależy.
Impreza była dla niej ważna.
Widziałaś, jak się napracowała z sukienką.
Nie żeby mi się podobała.
Jesteś słodki.
Nie martw się, w ogóle nie myślę o Amber.
Może to wiatr.
Alex, nie!
Luka?
- Musiałeś? - Spóźniłaś się.
Coś mnie zatrzymało. Nikt nie mógł mnie zobaczyć.
Niełatwo kraść z apteczki na czas.
Nie ma za co.
A co z zasięgiem?
Nie dotrzymałaś umowy. Musiałem czekać.
Co, spóźniłeś się na spotkanie?
Żegnaj. Dla własnego dobra lepiej o mnie zapomnij.
Dziękuję.
Chłopcy.
Nie byłabym ze Stefanem, gdyby tylko zerkał na mnie z daleka.
Podczas polowania masz dwie możliwości.
Możesz tropić ofiarę...
Albo zastawić pułapkę...
i czekać, aż ofiara sama przyjdzie.
Na wyspie Peregrine nie marnuje się jedzenia.
Mia!
Gdzie byłaś? Już prawie po kolacji.
Chciałam dokończyć malowanie.
Spodobało mi się. Chciałam zostawić ślad.
Tak się cieszę.
Wiedziałam, że to wszystkich zbliży.
Widzę cię, Mia.
Ja ciebie też, Amber.
Jak leci?
Myślisz, że nie wiem?
O czym?
Że wymknęliście się z Devem, kiedy my malowaliśmy salę wspólną.
I co?
Co zrobisz? Naskarżysz?
To nie jest szkoła, tylko wakacje.
Może powiem Devowi, że wykorzystujesz go przeciwko mnie.
Nie chodzi o ciebie, Amber.
Nie masz pojęcia, co czuję do Deva ani co on czuje do mnie.
Zostaw nas.
Zostawić?
Ty zostawisz Deva, prawda?
Kiedy przestanie być przydatny.
Dobra. Przestać gadać jak w serialu dla nastolatek.
Jesteś dwulicową desperatką.
Dlatego twój ukochany jest ze mną, a ty jesteś sama.
Pogódź się z tym. Nigdy nie będziesz na szczycie.
A teraz...
zimno mi,
więc założę kurtkę i zjem kolację.
A ty nie wchodź mi w drogę.
Dopiero kiedy ofiara jest w sidłach, nadchodzi czas zadać zabójczy cios.
Odpuść, Amber.
Przegrałaś.
Mia.
Dlaczego?
- Tak bardzo mnie nienawidzisz? - Co? Nie nienawidzę cię.
- Nie myślę o tobie. O czym ty mówisz? - Dlaczego?
Jak mogłaś to zrobić?
Moja sukienka!
To niemożliwe!
Tego tu nie było! To nie ja!
Mia.
Coś ty zrobiła?
To nie ja.
Co ci odbiło?
Ja tego nie zrobiłam. Amber mnie wrobiła!
Coś ty zrobiła?
Przesadziłaś.
Co ci odbiło?
Bardzo się zawiodłam.
- Przesadziłaś. - Zawsze była dla ciebie miła.
Nie słyszą cię.
Słyszą to, co pozwalam im słyszeć.
Widzą to, co pozwalam im widzieć.
Nie wygrasz.
Patrzcie, co Mia mi zrobiła!
Nie! Sama to zrobiła!
- Mia, widzieliśmy cię! - Co ci odbiło?
Jak mogłaś to zrobić?
Napisy: Juliusz P. Braun