- Wygrywam. - Nieprawda!
Prawda!
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jakby napierała.
Czułam, jak próbuje się wedrzeć do mojej głowy.
Nie zapamiętasz tego.
Więc udałam, że to zrobiła.
Ale z Dave’em naprawdę jej się udało.
Amber coś w nim zmieniła.
Jak w Kayleigh i Jennie.
Im też to zrobiła. Ona...
zamieniła je...
w wyznawczynie.
Mnie nie zmieni.
Za nic nie będę bezmózgim cieniem Amber.
Ale ona jest potężna.
Nawet jeśli cię nie omota, potrafi...
coś ci zrobić.
Potrafi wywoływać halucynacje.
Wmówiła mi, że jestem w domu.
Pokazała mi osobiste rzeczy.
Sama nie wiedziałam, jak ich pragnę.
Próbowała wybadać, co wiem o Midge.
Amber ją zabiła.
- A teraz zaciera ślady. - Dobra.
Jeśli Amber zabiła Midge, to dlaczego?
Bo jest... zła do szpiku kości?
Albo Midge coś o niej wiedziała.
Coś, co Amber chciała ukryć.
Jak ją powstrzymać.
W starym domku było pełno rzeczy Midge. Notatniki, może nawet pamiętnik.
Chodźmy.
Dzień dobry! Pomyślałem, że zacznę dzień od sprzątania.
Wszystkie śmieci, co do jednego.
Patrzcie, jak płoną.
Wspomnienia.
Tylko one po nas pozostają.
A dopóki żyjemy, to one tworzą naszą osobowość.
Czasem chciałabym zapomnieć, kim jestem.
Ale nie panujemy nad tym, co nas prześladuje.
Cześć.
Zostawię was.
- Wciąż się gniewa? - Wyproszenie go nie było miłe.
Chciałam dać szansę Zacowi i Kayleigh. Z nim obok nie ma o tym mowy.
Mniejsza o niego. Jaką ty masz wymówkę?
- Wyszedłeś, zanim się zaczęło. - Przepraszam.
Nie miałem do tego głowy.
Więc czas się pozbierać.
Jesteś pewna?
Na razie nie wie, że jej zagrażamy.
Nie rzucajmy się w oczy, aż opracujemy plan.
Może uda się wezwać pomoc.
Pójdę pierwsza, ty zaczekaj.
Jeśli zobaczy mnie z kimś takim, nabierze podejrzeń.
Udawaj, że mnie nie lubisz.
Doskonale.
Daj już spokój.
Zegarek ma twoje imię. To zwykły przypadek.
Powinniśmy go oddać.
On jest mój. Wiem, że jest.
Nie umiem wyjaśnić. Jakbym zapomniał coś ważnego.
Muszę sobie przypomnieć.
Słuchajcie!
Dziś zrobimy własną mapę...
wyspy Peregrine.
Naniesiecie szczegóły na fragmenty mapy,
a po połączeniu części będziemy mieli całą mapę.
- Ja wezmę plażę. - Ja też!
I na taki entuzjazm liczymy.
Pracujemy w trójkach.
Zjedzcie i dobierzcie się w grupy.
Wezmę wasze telefony.
- Gdzie byłeś? - Szykowałem się. I jak?
Dobrze.
Po wczoraj zrozumiałem, że muszę zrobić krok.
- Dziś jest ten dzień. - Chyba nie.
Bohatersko ustąpiłem,
żeby dać ci szansę z Kayleigh, a ty jej nie wykorzystałeś.
- Teraz kolej Brendana. - I co mam robić?
Ja wybiorę dziewczynę do naszej trójki, a ty bądź moim skrzydłowym.
Podoba ci się jakaś?
Petal!
- Chcesz być z nami? - Jasne.
- Telefony do pudełka. - Czemu mam go oddać?
Żeby nikt nie oszukiwał.
GPS tu nie działa.
Alex, grasz w drużynie czy nie?
Alex...
Robi się strasznie.
Ona wygrywa. Rzeczy Midge stracone. Nie ma promów, telefonów ani wyjścia.
Co robimy?
Ty siedzisz w nauce, wymyśl coś.
Dobra. Wiedza to siła. Musimy ustalić, z czym się mierzymy.
Wiemy o niej coś więcej?
- Co, Harry? - Uciekłyście mi.
- Mamy być w grupie. - Nie robimy tej durnej mapy.
Spadaj, jesteśmy zajęte.
Mam to zrobić sam? To zadanie grupowe.
A w lesie jest strasznie.
To jest to. Może źle do tego podchodziłyśmy?
Myślałyśmy, że to wina...
alfalfy.
A może alfalfa to symptom, a nie przyczyna?
Ta wyspa jest pełna dziwnych rzeczy. Zęby w drzewach, szczeliny...
Słyszałam warczenie i widziałam zielone światło.
- Co do niego... - Nie teraz.
Może to ma związek z alfalfą. Może to jedno i to samo.
- Ja wiem... - Myślisz, że to kosmitka?
- W duchy bardziej wierzysz? - Wiem, co to za światła.
Mogę być z wami?
Spakowałam ci balsam do opalania, okulary przeciwsłoneczne, szal...
Ale się ekscytuję.
Możemy spędzić cały dzień razem.
Widzisz, ja chcę spędzić czas z Devem.
Chyba nam nie przeszkodzisz? Proszę, wypełnij to dla nas.
Może pójdę za wami?
Na wszelki wypadek. Nawet mnie nie zauważycie.
Kayleigh, przepadnij.
Dzięki za zaproszenie.
- Uwielbiam eksplorować. - Ja też lubię naturę.
Tak, Brendan uwielbia wzgórza, strumienie... kwiaty.
Ja też.
Zac, nie upuściłeś tam czegoś?
To jest dron. Tu miał zielone światło.
Musiałaś go zobaczyć w lesie.
Myślisz, że nas szpieguje?
- Kto wie. - Wiemy, kto nimi steruje?
Mamy teorię.
Chwileczkę.
Widziałam ten symbol.
I wiem, gdzie go znaleźć.
Masz rację. To ten sam symbol.
Ale nie ma wejścia. Po co komu budynek bez drzwi?
Bo wejście nie jest tam, gdzie się spodziewamy.
Dobra, to poszukajmy.
Niesamowity widok.
Stąd jest lepszy.
Skoro jesteśmy sami, chciałem coś powiedzieć...
Proszę, nie.
Wybacz, ale nie jesteś w moim typie.
- Bo niby lubię kwiaty? - Nie.
Lubię różne rzeczy.
- To nie to. - Na pewno jestem blisko od twojego typu.
Mój typ to dziewczyny.
No to może nie.
- Przepraszam, że zrobiło się niezręcznie. - To nie twoja wina.
- Nikomu nie powiem, jeśli o to chodzi. - Zdecydowanie nie o to.
Ostatnio przeżyłam bolesny zawód.
Jak znalazłaś to miejsce?
Z Petal. Znalazłyśmy je razem.
Ty i Petal.
Sekretna randka w lesie. To ma sens.
- Co to ma znaczyć? - Naprawdę byłam zbyt subtelna?
To nie tak. Nie z mojej strony.
Skoro tak mówisz.
Zaczęła się przystawiać... i teraz nie rozmawiamy.
- Nie sądziłam, że jest nachalna. - Nie była.
Po prostu...
Zaskoczyła mnie. Wszystko zepsuła.
Nie prosiłam o pocałunek. Nie sugerowałam, że...
Że ci się podoba?
Ty ją wzięłaś za hetero, ona ciebie za homo.
W czym problem?
Dziewczyny! Wejście jest tutaj.
Znalazłem klapę.
Głęboko.
Jak myślicie, co tam jest?
Co zamierzasz znaleźć na plaży?
Brendan znalazł tam zegarek. Może coś sobie przypomnę.
A gdyby co, możemy popływać nago.
Nie rozumiem problemu. To normalne.
Coś się gubi i nie wiesz o tym, póki się nie znajdzie.
Jeśli to pretekst, żeby nie być ze mną, to powiedz.
Nie chodzi o to.
Ale muszę to rozgryźć.
Pamiętam, jak dostałem go od taty.
Ale nie pamiętam, żebym go przywoził albo zgubił.
To mój skarb, a do wczoraj o nim zapomniałem.
Jak to wytłumaczyć?
Kiedy o tym myślę, to aż boli.
Zabrzmię jak wariat, ale myślę, że na plaży sobie przypomnę.
Myślałam, że między nami zaiskrzyło.
- Przepraszam, mogę pójść. - Nie, nic z tego nie będzie.
Jej podoba się Alex.
Ale pamiętaj, to nie twoja wina. Poszłaś za głosem serca.
Ale że ta Alex?
Tak. Zostajesz w tyle. On boi się podejść do Kayleigh.
Porozmawiałbym dzisiaj, ale miałem ci pomagać.
Idź do niej, Zac.
Zaryzykuj, jeśli coś czujesz.
- Tak sądzisz? - Tak.
No.
No dobra. Poszukam jej.
Teraz.
Trzymajcie kciuki.
Wiesz...nigdy nie miałem skrzydłowej.
Nie ma szans.
Dave.
Dave!
Telefon! Ktoś go zniszczył. Jesteśmy odcięci od świata.
A właśnie...
Mój błąd.
Trochę przy nim dłubałem i...
kabelki się pomieszały.
- Chciałem zobaczyć, jak działa. - Teraz w ogóle nie działa.
Chcesz gdzieś dzwonić?
No to dobrze. Nie ma problemu.
Dev?
Byliśmy już tutaj?
Nie byliśmy. Na pewno.
To czemu to pamiętam?
Dev!
To niemożliwe.
Co jest niemożliwe?
Przestań!
- Wygrywam. - Nieprawda!
Prawda!
Ja wariuję.
Byliśmy na plaży, pamiętasz? Niosłeś mnie z Peregrine Peak.
Była podobna. Pomieszało ci się.
To nie wszystko.
Parę dni temu w lesie naszła mnie fala wspomnień...
ze mną i Mią.
Z Mią.
Są takie rzeczywiste.
Coś jest nie tak.
To nie powinno się dziać.
O czym ty mówisz?
Nie powinieneś pamiętać.
Wygląda jak jakieś...
stare laboratorium.
Albo jakaś baza naukowa.
- Co to ma wspólnego z Amber? - Mia!
Amber?
Co, miałam dalej mówić „alfalfa”?
Poszedł z nami do tajnej bazy, czas odpuścić gierki.
Amber ma coś z tym wspólnego?
Próbujemy to ustalić.
Może jest wynikiem nieudanego eksperymentu.
Mogłabym uwierzyć, że rosła w słoiku.
Wkręcacie mnie, tak?
Nie gadaj i szukaj czegoś, co wskaże na Amber.
Cokolwiek ukrywa, odpowiedź musi być tutaj.
Nie masz zegarka.
Nie znalazłeś tego.
Niczego sobie nie przypomniałeś.
Wszystko zniknęło.
Bez śladu.
Chodźmy, robi się późno.
Dzięki, że mnie tu wziąłeś. Faktycznie tu pięknie.
Nie ma sprawy.
Straciłem poczucie czasu. Chyba tędy do obozu.
Kayleigh, przepadnij.
Pewnie nie wiesz, co to?
Kabel taśmowy. Już wyszły z produkcji.
A to jest stary wentylator procesora.
Jako dziecko dużo chorowałem i musiałem leżeć w łóżku.
Mama przynosiła mi elektronikę do naprawy.
Dzięki temu było mniej nudno.
Skoro tak mówisz.
Czy Amber jest niebezpieczna?
Coś nam grozi?
Jeśli nas tu znajdzie, to bardzo.
Ale nie znajdzie.
Amber jest jak kot przy myszach.
Udawaj martwego, a się znudzi.
Byle się nie wychylać.
Przepraszam, byłem dziś rozkojarzony.
Byle ci to nie weszło w nawyk. Lubię mieć twoją pełną uwagę.
Amber...
Słucham?
Po prostu...
ty.
Nie gniewasz się, nie irytujesz ani mnie nie osądzasz.
I nie pozwalasz, żeby to wszystko cię przybiło.
Nikogo takiego nie znałem.
Nie bądź taka zaskoczona.
Badali tu grzybnię.
Co?
To, jak rośliny rozmawiają.
Rośliny komunikują się chemicznie. Tym się tutaj zajmowali.
Na wyspie jest jakaś dziwna substancja, która wpływa na tę sieć.
Badali próbki gruntu, ale potem...
dziennik się urywa.
Jakby się poddali i odeszli.
To opuszczone miejsce.
Więc jak się łączy z Amber?
Mia, sprzęt jest tutaj bardzo stary.
Tak z lat 90.
Te badania prowadzono, zanim Amber się urodziła.
Ale widziałeś drona.
On nie został z lat 90.
Ktoś wciąż obserwuje wyspę.
Ktokolwiek steruje dronami i czyjekolwiek jest laboratorium...
nie widzę związku z Amber.
Żartujecie sobie?
Znajdujemy tajne laboratorium,
a wy mówicie, że nie ma związku z dziewczyną, która kontroluje umysły?
Zmarnowaliśmy czas.
Nie zmarnowaliśmy. Po prostu...
to inna tajemnica.
Mam gdzieś starych gości badających błoto.
Amber zamienia ludzi w zombie.
Aby przetrwać, musimy odkryć, jak ją zatrzymać.
I to za wszelką cenę.
Kayleigh?
Nie! Kayleigh!
- Kayleigh, wracaj! - Zaczekaj!
Kayleigh, błagam!
- Wracaj! - Otwórz drzwi!
- Wracaj! - Kayleigh, wypuść nas!
- Proszę! - Wracaj!
Kayleigh! Nie mów Amber!
Kayleigh!
Kayleigh?
Według mnie wspomnienia nigdy nie giną.
Czasem wystarczy odpowiedni bodziec...
by je przywrócić.
Nic ci nie jest?
Widzisz mnie?
Zac!
Zac, przypomniałam sobie! Już tutaj byliśmy!
Wszyscy.
Wszystko pamiętam.
Napisy: Juliusz P. Braun