‪ฉันชนะ
‪- ไม่ นายไม่ชนะ ‪- ฉันชนะ
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เหมือนนางรุกรานเข้ามา
‪ฉันรู้สึกถึงนาง พยายามเข้ามาในหัวฉัน
‪เธอจะจำเรื่องนี้ไม่ได้
‪ฉันเลยแกล้งทำว่ามันได้ผล
‪แต่กับเดฟ เขาเป็นจริงๆ ฉันเห็นเลย
‪แอมเบอร์เปลี่ยนบางอย่างในตัวเขา
‪เหมือนเคลีห์กับเจ็นน่า
‪สองคนนั้นก็โดนด้วย นาง...
‪เปลี่ยนสองคนนั้น...
‪เป็นผู้ติดตาม
‪นางเปลี่ยนฉันไม่ได้
‪ไม่มีทางที่ฉันจะยอม ‪เป็นเงาไร้สมองของแอมเบอร์
‪นางมีอำนาจมากนะ
‪ถึงนางจะเปลี่ยนเธอไม่ได้ นางก็...
‪ทำหลายอย่างกับเธอได้
‪นางทำให้เธอเห็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงได้
‪นางทำให้ฉันคิดว่าฉันได้กลับไปบ้าน
‪ให้ฉันเห็นเรื่องส่วนตัวของฉัน
‪สิ่งที่ฉันไม่รู้ตัวว่าต้องการมากแค่ไหน
‪นางพยายามสืบว่าฉันรู้อะไรเรื่องมิดจ์
‪แอมเบอร์ฆ่ามิดจ์
‪นางกำลังปกปิดสิ่งที่ทำไว้
‪โอเค
‪ถ้าแอมเบอร์ฆ่ามิดจ์ นางฆ่าเพราะอะไร
‪เพราะ...
‪นางเป็นปีศาจที่บ้าคลั่ง
‪หรือมิดจ์รู้บางอย่างเกี่ยวกับแอมเบอร์
‪บางอย่างที่แอมเบอร์ไม่อยากให้ใครรู้
‪อย่างวิธีหยุดนาง
‪บ้านพักเก่านั่นมีของของมิดจ์เพียบ ‪สมุด หรือแม้แต่ไดอารี่
‪ไปดูกัน
‪อรุณสวัสดิ์ ฉันว่าจะเริ่มวันใหม่ ‪ด้วยการกำจัดของเก่า
‪ขยะทุกชิ้น
‪ดูมันไหม้สิ
‪(มิดจ์)
‪ความทรงจำ
‪นั่นคือทั้งหมดที่เหลืออยู่ เมื่อเราจากไป
‪เมื่อเรามีชีวิต มันคือทั้งหมดของตัวเรา
‪มีหลายครั้งที่ฉันอยากลืมว่าฉันเป็นใคร
‪แต่เราไม่อาจควบคุมได้ ‪ว่าความทรงจำใดจะมาหลอกหลอนเรา
‪อรุณสวัสดิ์
‪เชิญพวกนายตามสบาย
‪- เขายังหงุดหงิดเรื่องเมื่อคืนเหรอ ‪- มันก็แรงนะ ที่ไม่ให้เขาเข้า
‪ฉันพยายามให้โอกาสแซ็คกับเคลีห์
‪ถ้าเขาอยู่ด้วย สองคนนั้นก็ไปไม่ถึงไหน
‪เอาเถอะ ไม่ต้องสนใจเบรนแดน ‪ข้ออ้างของนายคืออะไร
‪นายออกจากปาร์ตี้ฉันก่อนจะเริ่มงานด้วยซ้ำ
‪โทษที
‪ฉันไม่ค่อยมีสมาธิ
‪งั้นก็ถึงเวลากลับมาจดจ่อกับเกมได้แล้ว
‪เธอแน่ใจเรื่องนี้ไหม
‪ตอนนี้นางยังไม่รู้ว่าเราเป็นภัย
‪แค่ต้องไม่ให้นางรู้ตัว ‪จนกว่าเราจะรู้ว่าจะทำยังไงต่อ
‪เราไปจุดที่มีสัญญาณ ขอความช่วยเหลือก็ได้
‪ฉันจะไปก่อน เธอรอที่นี่
‪ถ้านางเห็นฉันอยู่กับคนแบบเธอ ‪นางจะรู้ว่ามีอะไรผิดปกติ
‪ทำเหมือนเธอไม่ชอบฉันน่ะแหละ
‪เพอร์เฟกต์
‪เด็ฟ ไม่เอาน่า
‪นาฬิกามีชื่อนายสลักอยู่ มันก็แค่เรื่องบังเอิญ
‪เราควรจะเอามันไปส่ง
‪มันเป็นของฉัน ฉันรู้ว่าใช่
‪ฉันอธิบายไม่ได้
‪เหมือนฉันลืมบางอย่างที่สำคัญ
‪ฉันต้องจำให้ได้
‪ฟังทางนี้ ทุกคน
‪วันนี้ เราจะสร้างแผนที่ของเราเอง
‪แผนที่เกาะเพเรอกริน
‪แต่ละกลุ่มจะเติมลักษณะธรรมชาติ ‪ลงในช่องสี่เหลี่ยม
‪แล้วพอเอามารวมกัน เราจะได้ครบทั้งเกาะ
‪- ผมขอไปชายหาด ‪- ฉันด้วย
‪กระตือรือร้นแบบนี้แหละดีเลย
‪เราจะทำงานกลุ่มละสามคน
‪ทุกคนทานมื้อเช้าให้เสร็จ แล้วแบ่งกลุ่มกัน
‪เอาโทรศัพท์ออกมานะ ทุกคน
‪- นายไปไหนมา ‪- ไปเตรียมตัว ฉันดูเป็นไง
‪หล่อ
‪หลังจากเมื่อคืน ฉันก็รู้แล้วว่าต้องเดินหน้า
‪- วันนี้วันเผด็จศึก ‪- ฉันไม่คิดแบบนั้น
‪ฉันยอมถอยฉากอย่างกับฮีโร่ ‪เพื่อให้โอกาสนายกับเคลีห์
‪แต่นายไม่ยอมฉวยโอกาสไว้
‪- ถึงตาเบรนแดนแล้ว ‪- นายอยากให้ฉันทำอะไร
‪เราต้องรวมกลุ่มสามคน ฉันขอเลือกสาวเอง
‪- นายต้องเป็นพ่อสื่อให้ฉันดีๆ ‪- มีใครที่นายชอบเหรอ
‪เพทัล
‪- อยากทำงานกับเราไหม ‪- แน่นอน
‪เอามือถือใส่กล่องนะ
‪จะเอาโทรศัพท์ฉันไปทำไม
‪จะได้ไม่มีใครโกงงานนี้
‪ที่นี่ใช้จีพีเอสไม่ได้ซะหน่อย
‪อเล็กซ์ เธอจะทำงานเป็นทีมหรือเปล่า
‪อเล็กซ์...
‪นี่มันเริ่มน่ากลัวจริงๆ แล้ว
‪นางชนะ ของของมิดจ์หายหมด ‪ไม่มีเรือ ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีทางออก
‪เราจะทำยังไงดี
‪เธอเป็นพวกคลั่งวิทยาศาสตร์ หาทางหน่อย
‪โอเค ความรู้คืออำนาจใช่ไหม ‪ถ้าจะอยู่รอด เราต้องรู้ว่าสู้กับอะไร
‪เรามีเบาะแสเรื่องแอมเบอร์อีกไหม
‪นี่
‪- อะไร แฮร์รี่ย์ ‪- พวกเธอวิ่งมาโดยไม่มีฉัน
‪- แม็กส์บอกว่าเราต้องทำกันเป็นทีม ‪- เราไม่ได้กำลังทำกิจกรรมโง่ๆ
‪ไปให้พ้น เรายุ่งอยู่
‪เธออยากให้ฉันทำคนเดียวเหรอ ‪แต่มันเป็นงานกลุ่ม
‪ป่าตรงนี้น่าขนลุกจริงๆ
‪ใช่แล้ว ถ้าเรามองเรื่องนี้ผิดไปล่ะ
‪เราคิดกันว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกี่ยวกับ...
‪อัลฟาฟ่า
‪แต่ถ้าอัลฟาฟ่าคืออาการ ไม่ใช่สาเหตุ
‪ทั้งเกาะนี้เต็มไปด้วยของน่ากลัว ‪ต้นไม้ที่มีฟัน รอยแยกบนพื้นดิน
‪ฉันได้ยินเสียงคำราม เห็นแสงแปลกๆ สีเขียว
‪- เรื่องนั้น... ‪- อย่าเพิ่ง แฮร์รี่ย์
‪ทั้งหมดนั่นอาจเชื่อมโยงกับอัลฟาฟ่า ‪บางทีมันอาจเป็นส่วนนึงของสิ่งเดียวกัน
‪- แต่ฉันรู้ว่า... ‪- แสงเขียว เธอคิดว่านางเป็นเอเลี่ยนเหรอ
‪มันน่าขำกว่าผีหรือเปล่า
‪ฉันรู้ว่าแสงสีเขียวนั่นคืออะไร
‪ทีนี้ให้ฉันอยู่ในทีมได้หรือยัง
‪ฉันเอาครีมกันแดด แว่นกันแดด ผ้าพันคอ...
‪ฉันตื่นเต้นมาก เราจะได้ใช้เวลาทั้งวันด้วยกัน
‪ประเด็นคือฉันต้องใช้เวลากับเด็ฟ
‪เธอไม่อยากเข้ามาขวางทางใช่ไหม ‪ทำงานนี้ให้เราหน่อย
‪ให้ฉันตามไปเฉยๆ ได้ไหม
‪ฉันจะได้อยู่ด้วย เผื่อช่วยได้ ไม่เกะกะเธอหรอก
‪เคลีห์ หลงไปซะ
‪ขอบใจที่ชวนฉันมารวมกลุ่มด้วย
‪ฉันรักการสำรวจ
‪ใช่ ฉันเองก็เป็นหนุ่มกลางแจ้ง
‪ใช่ เบรนแดนสนใจเรื่องเนินเขา ‪ลำธาร และดอกไม้
‪ฉันด้วย
‪แซ็ค นายทำอะไรหล่นไว้ไม่ใช่เหรอ
‪มันคือโดรน
‪แสงสีเขียวอยู่ตรงนี้
‪นั่นต้องเป็นสิ่งที่เธอเห็นในป่าแน่
‪เธอคิดว่านางให้มันสอดแนมเราหรอ
‪- ฉันเชื่อว่านางทำแบบนั้นได้ ‪- เรารู้ไหมว่าใครบังคับมัน
‪เรามีทฤษฎี
‪เดี๋ยวนะ
‪ฉันเคยเห็นมันมาก่อน
‪ฉันรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน
‪เธอพูดถูก
‪มันคือสัญลักษณ์เดียวกัน
‪แต่ไม่มีทางเข้า ‪ทำไมสิ่งก่อสร้างถึงไม่มีประตูล่ะ
‪เพราะทางเข้าไม่ได้อยู่ตรงที่เราคิดไว้
‪โอเค งั้นลองหามันกัน
‪วิวสวยมาก
‪ตรงที่ฉันยืนยิ่งสวย
‪โอ้
‪ตอนนี้เราอยู่ลำพัง มีบางอย่างที่ฉันอยากบอก
‪ได้โปรดอย่า
‪โทษที มันแค่...
‪นายไม่ใช่แบบที่ฉันชอบ
‪- เพราะแซ็คบอกว่าฉันชอบดอกไม้เหรอ ‪- ไม่ใช่
‪ฉันสนใจหลายเรื่อง
‪- มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น ‪- เธอชอบคนแบบไหนก็ช่าง
‪- ฉันมั่นใจว่าฉันใกล้เคียงกว่าที่เธอคิด ‪- ฉันชอบผู้หญิง
‪อ้อ
‪งั้นคงไม่ใช่
‪เพทัล เดี๋ยว ฉันขอโทษ ‪ถ้าฉันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ
‪ไม่ใช่หรอก ไม่เป็นไร
‪ฉันจะไม่บอกใคร ถ้าเธอกังวลเรื่องนั้น
‪ไม่ใช่อยู่แล้ว
‪ไม่นานมานี้ ฉันผิดหวัง อย่างมากๆ
‪แล้วเธอหาที่นี่เจอได้ยังไง
‪ฉันมากับเพทัล
‪แบบว่าเจอที่นี่ด้วยกัน
‪เธอกับเพทัล
‪การพบปะอย่างลับๆ ในป่า
‪ดูมีเหตุผล
‪- แปลว่าอะไร ‪- จริงเหรอ ฉันพูดเป็นนัยเกินไปเหรอ
‪ไม่ใช่แบบนั้น โอเคไหม อย่างน้อยก็สำหรับฉัน
‪ถ้าเธอพูดแบบนั้น
‪นางรุกใส่ฉัน แล้ว...
‪ตอนนี้เราไม่คุยกัน
‪ว้าว ฉันไม่คิดเลยว่านางเป็นพวกใจเร็ว
‪นางไม่ได้ใจเร็ว แค่...
‪ฉันไม่ทันตั้งตัว นางทำพังหมด
‪ฉันไม่ได้ขอให้นางมาจูบฉัน ‪ไม่เคยทำอะไรที่ทำให้นางคิด...
‪ว่าเธอชอบนาง
‪เธอคิดว่านางเป็นหญิงแท้ ‪นางคิดว่าเธอเป็นเลสเบี้ยน
‪มีอะไรดราม่า
‪ทุกคน
‪ทางเข้าอยู่ข้างบนนี้ ฉันเจอประตูเล็ก
‪เป็นทางลงที่ลึกมาก
‪พวกเธอคิดว่ามีอะไรอยู่ข้างล่าง
‪แล้วเราจะได้เจออะไรที่ชายหาด
‪เบรนแดนบอกว่าเจอนาฬิกาที่นั่น ‪มันอาจช่วยให้ฉันจำได้
‪หรือแผนสำรอง เราจะแก้ผ้าเล่นน้ำ
‪ฉันไม่เห็นว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ยังไง ‪เรื่องแบบนี้มีประจำ
‪นายทำของหาย แล้วก็ไม่รู้ตัวจนกระทั่งหาเจอ
‪ถ้านี่เป็นแค่ข้ออ้าง ‪และนายไม่อยากใช้เวลาวันนี้กับฉัน ก็พูดมา
‪ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น ฉันสาบาน
‪แต่ฉันต้องหาว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ฉันจำได้ว่าพ่อมอบให้ฉันตอนวันเกิด
‪แต่ฉันจำไม่ได้ว่าเอามาที่นี่ ฉันจำไม่ได้ว่าทำหาย
‪นี่เป็นของรักของฉัน ‪ฉันลืมว่ามีมันอยู่จนกระทั่งเมื่อคืน
‪มันสมเหตุสมผลเหรอ
‪เวลาพยายามคิดเรื่องนั้น ฉันจะปวดหัว
‪ฉันรู้ว่าฟังดูเหมือนฉันบ้า
‪แต่ถ้าไปถึงชายหาด ฉันคิดว่าจะจำได้
‪ฉันแค่คิดจริงๆ ว่าเรามีบางอย่างกัน
‪โทษที ฉันไปก็ได้
‪ไม่ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪เธอชอบอเล็กซ์
‪จำไว้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเธอ
‪เธอทำตามหัวใจ
‪หมายถึงอเล็กซ์คนนั้นเหรอ
‪ใช่ แซ็ค ตามให้ทัน
‪เขาสนใจเคลีห์ตั้งแต่วันแรก ‪แต่ยังไม่เข้าหาเธอเลย
‪ฉันจะคุยกับเธอวันนี้ นายให้ฉันมาเป็นพ่อสื่อ
‪ฉันว่านายควรลุยเลย แซ็ค
‪มันคุ้มที่จะเสี่ยง ถ้าความรู้สึกนายเป็นของจริง
‪- เธอคิดงั้นเหรอ ‪- ใช่
‪ใช่
‪โอเค
‪ฉันจะไปตามหาเธอ
‪ตอนนี้เลย
‪อวยพรให้ฉันด้วย
‪รู้ไหม
‪ฉันไม่เคยมีผู้หญิงเป็นแม่สื่อ...
‪ไม่มีทาง
‪เดฟ
‪โทรศัพท์ ฉันเข้าไปออฟฟิศมา ‪มันเป็นเสี่ยงๆ เราตัดขาดจากแผ่นดินใหญ่แล้ว
‪ใช่ เรื่องนั้น...
‪เป็นความผิดผม
‪ผม...
‪ไปลองแกะดู และ...
‪สายไฟบางเส้นก็พันกัน
‪ผมอยากรู้ว่ามันทำงานยังไง
‪ตอนนี้มันไม่ทำงานแล้ว
‪มีใครที่คุณอยากโทรหาเหรอ
‪เอาล่ะ งั้นก็ไม่มีปัญหา
‪เด็ฟ
‪เราเคยมาที่นี่มาก่อนไหม
‪เราไม่เคยมา ฉันรู้เราไม่เคยมา
‪ทำไมฉันจำมันได้
‪เด็ฟ
‪นี่มันเป็นไปไม่ได้
‪อะไรเป็นไปไม่ได้
‪หยุดนะ
‪- ไม่ ฉันชนะแล้ว ‪- ไม่ นายไม่ชนะ
‪ฉันชนะ
‪ฉันกำลังจะเป็นบ้า
‪เราเคยไปชายหาด จำได้ไหม ‪นายอุ้มฉันมาจากยอดเขาเพเรอกริน
‪มันเหมือนที่นี่ นายสับสน
‪ไม่ มันไม่ใช่แค่นั้น
‪สองสามวันก่อน ฉันเข้าไปในป่า และฉัน...
‪ความทรงจำหลั่งไหลมา...
‪เรื่องฉันกับมีอา
‪มีอา
‪มันรู้สึกเหมือนจริงมาก
‪นี่มันผิด
‪นี่ไม่ควรจะเกิดขึ้น
‪เธอกำลังพูดถึงอะไร
‪นายไม่ควรจำได้
‪ว้าว
‪ดูเหมือนกับพวก...
‪ห้องทดลองเก่า
‪หรือฐานวิทยาศาสตร์
‪- ของพวกนี้เกี่ยวกับแอมเบอร์ยังไง ‪- มีอา
‪แอมเบอร์เหรอ
‪อะไร ฉันตั้งใจจะพูดว่า "อัลฟาฟ่า"
‪เขาตามเราลงมาฐานลับนี่ ฉันว่าความแตกแล้ว
‪เธอคิดว่าแอมเบอร์มีส่วนเกี่ยวข้องกับที่นี่เหรอ
‪นั่นคือสิ่งที่เราพยายามหาคำตอบ
‪บางทีนางอาจเป็นเหยื่อทดลองผิดพลาดสยอง
‪ฉันเชื่อได้ว่านางโตในโหลแก้ว
‪พวกเธอกำลังปั่นหัวฉันใช่ไหม
‪หุบปากซะ แล้วหาอะไรก็ได้ที่โยงกับแอมเบอร์
‪อะไรก็ตามที่นางปิดบัง
‪คำตอบต้องอยู่ที่นี่
‪นายไม่มีนาฬิกาข้อมือ
‪นายไม่เคยเจอมัน
‪นายจำอะไรไม่ได้เลย
‪มันหายไปแล้ว
‪เหมือนไม่เคยมีอยู่
‪เราน่าจะกลับ มันเริ่มเย็นแล้ว
‪ขอบคุณที่พาฉันมาที่นี่ ‪นายพูดถูก มันสวยมาก
‪ไม่มีปัญหา
‪ต้องลืมดูเวลาไปแน่ ‪ฉันคิดว่าต้องกลับทางนี้
‪เคลีห์ หลงไปซะ
‪นายคงไม่รู้ว่ามันคืออะไรใช่ไหม
‪มันคือสายแพด้านนอก เลิกผลิตไปแล้ว
‪และนี่...
‪พัดลมซีพียูเก่า
‪ฉันไม่สบายบ่อยมากตอนเป็นเด็ก ‪ต้องนอนอยู่บนเตียง
‪แม่มักจะเอาชิ้นส่วนเครื่องใช้เก่าๆ มาให้ซ่อม
‪มันทำให้การติดอยู่ในบ้านน่าเบื่อน้อยลง
‪ถ้านายว่างั้น
‪แอมเบอร์อันตรายไหม
‪เราอยู่ในอันตรายหรือเปล่า
‪ถ้านางเจอเราที่นี่ อันตรายสุดๆ
‪แต่นางไม่เจอหรอก
‪แอมเบอร์เหมือนแมวที่มีหนูเป็นกลุ่ม
‪แกล้งตาย แล้วนางก็จะเบื่อ
‪เราแค่ต้องทำเงียบๆ ไว้
‪โทษที ฉันรู้สึกเหมือนวันนี้ฉันไม่มีสมาธิ
‪ก็อย่าทำจนเป็นนิสัย ฉันชอบให้นายมีสมาธิกับฉัน
‪แอมเบอร์...
‪อะไรเหรอ
‪แค่...
‪เธอ
‪เธอไม่โมโห หรือรำคาญ หรือตัดสินฉัน
‪เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เธอไม่เซ็งกับมันเลย
‪ฉันไม่เคยพบใครเหมือนเธอ
‪พยายามอย่าตกใจนักสิ
‪ที่นี่ศึกษาไมซีเลียม
‪อะไรนะ
‪วิธีที่พืชคุยกัน
‪พืชสื่อสารกันด้วยเคมี โอเคไหม
‪นั่นคือสิ่งที่คนที่นี่ศึกษากัน
‪เห็นว่ามีสสารแปลกๆ บนเกาะนี้ ‪ที่ส่งผลต่อเครือข่ายนั่น
‪นักวิจัยทดสอบดินทั้งหมด แต่แล้ว...
‪บันทึกก็หยุดไปเฉยๆ
‪เหมือนเขายอมแพ้ แล้วกลับบ้านไป
‪ที่นี่ถูกทิ้งร้าง
‪แล้วมันเกี่ยวข้องกับแอมเบอร์ยังไง
‪มีอา เทคโนโลยีในนี้เก่ามาก
‪เหมือนยุค 90
‪การทดลองที่นี่ทำมานานก่อนแอมเบอร์จะเกิด
‪แต่นายเห็นโดรน
‪มันไม่มีทางเป็นสิ่งที่หลงเหลือจากยุค 90
‪ยังมีคนจับตาดูที่นี่อยู่
‪คนที่บังคับโดรนพวกนั้น กับเจ้าของแล็บนี้...
‪ฉันไม่เห็นความเชื่อมโยงกับแอมเบอร์
‪ล้อเล่นหรือเปล่า
‪เราเจอห้องทดลองลับใต้ดิน
‪แต่จะบอกว่ามันไม่เกี่ยวกับเด็กสาว ‪ที่สะกดจิตคนอื่นได้เหรอ
‪ทั้งหมดนี่มันไร้ประโยชน์
‪ไม่ใช่ไร้ประโยชน์ แค่...
‪เป็นเรื่องลึกลับอีกเรื่อง
‪ฉันไม่สนใจพวกคนแก่ศึกษาดินหรอก
‪แอมเบอร์คือคนที่เปลี่ยนคนเป็นผีดิบ
‪ถ้าเราอยากรอด เราต้องหาทางหยุดนาง
‪ฉันหมายถึงทุกวิถีทางที่จำเป็น
‪เคลีห์
‪ไม่นะ เคลีห์
‪- เคลีห์ กลับมา ‪- เคลีห์ รอก่อน
‪เคลีห์ ได้โปรด
‪เคลีห์ กลับมา
‪เร็วเข้า เปิดประตู
‪- กลับมา ‪- เคลีห์ เร็วเข้า ปล่อยเราออกไป ได้โปรด
‪- กลับมา ‪- เคลีห์
‪อย่าบอกแอมเบอร์
‪เคลีห์
‪ถ้าคุณถามฉัน ‪ไม่มีสิ่งใดถูกลืมเลือนได้อย่างแท้จริง
‪บางทีมันแค่ต้องมีตัวกระตุ้นที่ใช่
‪เพื่อดึงมันกลับมา
‪เคลีห์ เธอโอเคไหม
‪เคลีห์ เธอเห็นฉันไหม
‪แซ็ค
‪แซ็ค ฉันจำได้แล้ว เราเคยมาที่นี่มาก่อน
‪เราทุกคน
‪ฉันจำทุกอย่างได้แล้ว
‪คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา