Chodźcie, wszyscy. Czas na zdjęcie.
- Jak wyglądam? - Idealnie.
Alex.
Chodź.
Midge, zapraszamy.
Doskonale.
Dobra, szeroki uśmiech!
I trzy, dwa, jeden...
- Nie kręci ci się w głowie? - Nic mi nie jest.
Nie musisz przychodzić, Zac ze mną zostanie.
Dobrze.
Ale nie zostawiaj jej samej.
Po prostu wołaj, gdybyś mnie potrzebowała.
- Musimy uciekać. - Usiądź...
Usiąść? Nie słyszałeś, co mówiłam?
Wszyscy już tu byliśmy.
Zapomniałeś zeszły rok. Nie myślisz trzeźwo.
- Nieprawda. Mags mówiła... - Nie obchodzi mnie Mags.
Jak możesz teraz o tym myśleć?
Wierzysz mi?
Nie wierzę.
Jesteś beznadziejnym chłopakiem.
- Chłopakiem? - Tak, chłopakiem.
Jesteśmy parą od roku.
Skup się na dniu dzisiejszym dobra? Byłaś w lesie, biegłaś.
- Byłaś w grupie z Devem i Amber. - Amber...
- Tak. Pójść po nią? - Nie!
Nie może mnie znaleźć.
- O nie. - Zostań tu. Pójdę po pomoc.
Czekaj!
Dlaczego... to...
nie...
działa?
To pleksiglas. Jest kuloodporny.
To bez sensu.
Albo umrzemy tu z głodu...
albo przyjdzie po nas Amber.
- Czy to byłoby takie złe? - Tak!
Wspominałem, że boję się podziemi?
- Mia... - Kayleigh.
Chodźcie, musimy iść.
- Co? - Od trzech godzin próbujemy wyjść.
Zamknęłaś nas.
Posłuchajcie mnie.
Zrobiono wam pranie mózgu.
Wszystko zapomnieliście.
Panikowałam, ale potem zrozumiałam,
że Mia mi uwierzy, bo się przyjaźnimy.
Mimo że o tym nie pamiętasz. Uderzyłam się w głowę.
- Chwila. Co ci się stało? - Upadłam.
- Wtedy sobie przypomniałam. - Na zewnątrz czeka Amber?
Nie. Nie mówiłam jej. Przysięgam.
Lepiej, żebyś nie kłamała.
Czekaj!
Mówię do ciebie!
Możesz mnie posłuchać?
Da się ciebie wyciszyć?
Mówiłam do ciebie?
Proszę. Amber jest niebezpieczna.
Musicie mi uwierzyć.
Ona mnie kontrolowała.
Jakbym śniła, a teraz się obudziła.
Wiem, że brzmię jak wariatka, ale my wszyscy już tutaj byliśmy.
Sprawiła, że zapomnieliśmy.
A teraz pamiętam i nie wiem, co robić.
Nie, to podstęp.
Nie było nas tutaj. Próbuje nam zamieszać w głowach.
Nie słuchaj jej.
Popatrz na nią.
Ona nie jest twoją przyjaciółką.
Ja jestem.
Tyle że...
ja jej ufam.
Tobie nie mogę.
Więc jeśli nie masz dowodów...
to jesteś sama.
Przykro mi.
Wyobraź sobie, że budzisz się jako duch.
Cień tego, kim kiedyś byłeś.
Czy twoje prawdziwe ja zostało utracone i zapomniane?
A może tylko śpi...
aż wspomnienia wrócą?
To niemożliwe.
To impreza na Noc Przesilenia. Pierwsza.
Zostałaś królową, a Dev królem.
Wtedy zostaliście parą. Od roku jesteście zakochani.
Zrobiła nam pranie mózgu.
To ona.
Byliśmy z Midge.
- Znałyśmy ją? - Ledwo co.
Nie trzymałyśmy się z Midge.
Nikt się z nią nie trzymał.
Nie była zbyt popularna.
Do rzeczy, Kayleigh. Dlaczego Amber zabiła Midge?
Co? Amber nie zabiła Midge.
Ona miała wypadek.
Nie pamiętam, żeby rok temu Amber tu była.
A co pamiętasz?
To był ostatni dzień obozu.
Urządziłyśmy prywatną imprezę.
Midge musiała się zgubić na klifie, próbując nas znaleźć.
To było okropne, kiedy się dowiedziałyśmy.
To nie ma sensu.
Amber musiała coś zrobić Midge i ktoś to zobaczył.
Inaczej po co tuszowałaby dowody na istnienie Midge?
- Czemu wymazała nam pamięć? - Nie obchodzi mnie to.
Chcę stąd uciec, zanim zrobi to znowu.
Nie da się uciec. Utknęliśmy tu.
Ale teraz...
mamy tajną broń.
- Ją? - Mnie?
Jest ulubioną zabawką Amber.
Może się wszystkiego dowiedzieć.
Co robiła rok temu, co planuje...
Mia, popatrz na nią.
Amber w pięć minut by ją zdemaskowała.
Tak, ja się do niej nie zbliżę.
Musisz się trzymać z Amber. Inaczej nabierze podejrzeń.
Teraz nam wszystkim coś grozi.
Nie prosiłabyś, gdybyś znała to uczucie. Ja przestałam być sobą.
Robiłam dla niej rzeczy, których nigdy bym nie zrobiła.
I... zatraciłam siebie.
Nie mogę wrócić.
Co jeśli znowu zatracę siebie?
Nie zatracisz.
Tym razem masz nas.
Gdzie byłaś?
Byłam...
w gabinecie lekarskim. Mags mi kazała, bo się uderzyłam.
Ale ze mnie niezdara, że upadłam.
Kayleigh. Już ci lepiej?
Znacznie.
- Dzięki, że ze mną zostałeś. - Cieszę się, że wydobrzałaś.
Wczoraj wygadywałaś takie rzeczy o...
Patrz, to Mags i Dave!
Słuchajcie!
Następne kilka dni to kwintesencja naszego pobytu.
Będziemy obozować na dziko w jednym z najpiękniejszych zakątków.
W Moonloch.
Będziemy żyć w zgodzie z naturą, spać pod gwiazdami...
Chodź.
Wyruszamy za godzinę.
Przyjdźcie pod biuro, żeby odebrać sprzęt.
Tak. Chcę spróbować czegoś nowego.
Devowi się spodoba.
Do twarzy ci w tej fryzurze.
Nie każdemu pasuje.
Tobie było pięknie w długich włosach.
No tak.
- Przepraszam! - Co z tobą?
Zawołam Jennę, jeśli ty partaczysz.
Przepraszam.
Myślałam o tym...
jaka smutna będę po powrocie.
Nie wiem, co ja bez ciebie zrobię.
Za wyspą też będę tęsknić.
Nigdy nie byłam w takim miejscu.
A ty?
Cokolwiek planuje, powie to Kayleigh. Nie ma powodu, żeby kłamać.
Chyba że ją przejrzy.
A ty byłaś kiedyś w takim miejscu?
Ja?
Nie, nigdy.
To doświadczenie jak żadne inne.
Prawda?
Dokładnie.
Choć czujesz się tu jak w domu, to coś zupełnie nowego.
Nie chcę, by się kończyło.
Bo teraz...
wszystko jest idealnie.
Dobra, idziemy.
Kayleigh.
Kayleigh!
Ale się boję. Ciągle mam wrażenie, że wie.
Powiedziała, że nigdy tu nie była,
a potem zrobiła coś dziwnego z kwiatem.
- I kazała się uczesać, i... - Świetna robota, Sherlocku.
Niczego nowego nie wiemy, ale za to wróg wygląda stylowo.
Próbowałam.
Łatwo ci krytykować. Ty się nie narażasz.
Jaki jest plan B?
A więc...
powiem Zacowi.
Możemy mu ufać.
Nie możemy. Starczy, że tobie musimy.
Zac spanikuje, powie coś Amber i mamy przerąbane.
Uwierzy mi.
Jest moim chłopakiem.
Mówiąc Zacowi, naraziłabyś go. Jeśli go kochasz, nie rób tego.
I już nie jesteście parą.
Tak? A my już się nie przyjaźnimy. Więc zachowaj rady dla siebie.
Doskonale.
Wolałam ją jako zombie.
Nie ociągać się, idziemy.
Odpoczynek!
Możecie napełnić butelki w strumieniu.
Ruszamy za 15 minut.
Kayleigh.
- Wszystko gra? Dostałem liścik. - Ktoś cię widział?
Chyba nie.
Dobrze się czujesz? Aż się trzęsiesz.
Musimy porozmawiać.
Musisz o czymś wiedzieć. O nas i o Amber.
Tylko nie bierz mnie za wariatkę, bo to ważne.
Dobrze, pogadajmy.
Też chciałem coś powiedzieć.
Wiem, że miałaś trudny dzień.
Nie masz pojęcia.
Przepraszam za wczoraj.
Było mi głupio, kiedy cię nie zastałem.
Może postąpiłem źle, ale nie myśl, że mi na tobie nie zależy.
To o co chodzi?
O nic.
A właściwie...
o to, że mi się podobasz.
Czekałam, aż powiesz to pierwszy. Może dlatego to się nie stało.
Ale zaczynam rozumieć, że trzeba...
korzystać z chwili.
Więc...
W porządku?
Zdecydowanie.
Nie wierzę ci. Powiedziałaś Zacowi.
Nie.
Nie kłam. Widziałam, jak się wymykał.
Nie kłamię. Wygląda, jakby wiedział, że coś mu grozi?
Miałaś rację.
To by go narażało.
Byłabym egoistką, mówiąc mu to ze strachu.
W każdym razie...
mam informacje.
Na szlaku Amber mówiła o grze.
Sokole Łowy. Graliśmy w to, zanim Midge...
miała wypadek.
Cokolwiek planuje, gra ma z tym związek.
Mówi o niej, jakby była ważna.
Idę, zanim zauważy, że mnie nie ma.
Popytam ją dalej.
Dzięki, Kayleigh. Uważaj na siebie.
- Ciekawe, co powiedziała Zacowi. - Wyznała mu uczucia.
Skąd wiesz?
Bo jest niepoprawną romantyczką.
Utrata pamięci nie oznacza, że on nie odwzajemni uczuć.
- Cześć. - Czekaj.
Musisz uważać na Amber.
Wiem, że zabrzmię jak wariatka, ale...
zależy mi na tobie.
I w głębi duszy...
nawet jeśli tego nie pamiętasz, tobie na mnie też zależy.
Proszę, zaufaj mi.
Ona jest niebezpieczna.
Nie wiem, co gorsze.
Gdybyś w to wierzyła czy gdybyś znów manipulowała.
Zastanów się nad sobą, bo tak, brzmisz jak wariatka.
Mia.
Luka.
Słyszysz mnie?
Halo?
Nie wierzę, że zlituję się, gdy jesteś taki obleśny.
Proszę. Piankę?
Nie, dziękuję.
- Gdzie byłaś? - W gabinecie lekarskim.
Za wyspą też będę tęsknić. Nigdy nie byłam w takim miejscu. A ty?
Co robi jakiś omdlały koleś w naszym namiocie?
To długa historia.
W skrócie – musimy go ukryć.
Żartujesz?
Kto to?
Nazywa się Luka, mieszka na wyspie. Uciekł.
Nie jestem typem dziewczyny, którą zaprosiłabyś na noc,
ale nie możesz przemilczać sekretnego chłopaka z lasu.
Skoro mowa o sekretach... gdzie jest Kayleigh?
Przestraszyłaś mnie.
Przyszłam po to.
Wszystko gra?
Kayleigh...
Myślałaś, że się nie zorientuję?
Od kiedy pamiętasz?
- Kto jeszcze wie? - Nie zbliżaj się do mnie.
Przez ciebie zapomniałam o najbliższych.
Nie pozwolę na to znowu.
Nie możesz mnie kontrolować, bo teraz cię nienawidzę.
Błagam.
Nie nienawidzisz mnie. Potrzebujesz mnie.
Tak jak wcześniej Mii.
Sama nie jesteś wystarczająco inteligentna, ładna ani interesująca.
Zawsze musiałaś się kogoś trzymać.
- Nieprawda. - Wiesz, że tak jest.
W końcu byłam w twojej głowie.
Wyróżniało cię tylko to, że byłaś moją przyjaciółką.
Jeśli mnie nie będzie...
to co zostanie?
Proszę... przestań.
Masz szczęście. Przyjaciółki na zawsze, pamiętasz?
Wynagrodzisz mi to.
Na początek wszystko mi powiesz.
A potem...
załatwię ci nowego chłopaka.
Podporządkowała sobie Kayleigh. Znowu.
I Brendana. Wszystkich hipnotyzuje.
- Oddycha. - Teraz wie, że ją rozgryzłyśmy.
Musi być coś, co można zrobić. Musi mieć słaby punkt.
Cały czas próbujemy zmusić Amber, żeby się zdradziła.
Zapominamy o drugiej osobie, która wie, co ona ukrywa.
O Midge.
- Midge nie żyje. - I co?
Od początku obozu się z nami kontaktuje.
- No tak. - Czas jej odpowiedzieć.
Prawda jest taka...
że jakkolwiek głęboko się ją ukryje...
przeszłość w końcu nas odnajdzie.
Midge?
Jesteś tam?
Midge, czy to ty?
Potrzebujemy pomocy.
Powiedz, jak powstrzymać Amber.
Co ona ukrywa?
Proszę, pomóż nam.
Co odkryłaś?
Dlaczego cię zabiła?
A czasem to, co wydaje nam się stracone, okazuje się zagubione jedynie na chwilę.
Jak choćby ja.
Bo ja wciąż tu jestem.
Ja wciąż żyję.
JA WCIĄŻ ŻYJĘ
Napisy: Juliusz P. Braun