Midge! Co ty robisz?
- Przestraszyłaś mnie. - Gdzie są wszyscy?
Na imprezie.
Na klifach.
- Łowy się nie skończyły. - Skończyły się. Petal wygrała.
Ale ja jestem ostatnim gołębiem.
Nikt mnie nie znalazł.
O Boże, chyba wszyscy o tobie zapomnieli.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Biedroneczko, leć do nieba.
Na co czekasz?
Zrób to. Zakończ to wreszcie.
No już, zrób to!
Nie. Jeszcze nie.
Zabrać ich do obozu.
- Czemu nas nie wykończyła? - Może nie ma siły.
Zemdlała po starciu z Petal.
Może jest za słaba, żeby nas kontrolować?
A jeśli chce nas torturować?
Cześć, Mia.
Czego chcesz?
Albo czego chce Amber? Jesteś jej marionetką.
To tak nie działa.
Czuję teraz ciepło.
Bezpieczeństwo.
Nie opieraj się.
Z nami nie ma cierpienia.
Nie ma zmartwień.
Nie ma strachu.
Nie ma niepewności.
Nie ma...
zazdrości.
Pokochasz to.
Pokochasz Amber.
Ja kocham ciebie.
Nie widzisz?
Jakaś część ciebie musi to wciąż czuć.
Jesteś dla mnie nikim.
Amber jest wszystkim.
Mia.
To nie Dev. To Amber.
Możliwe.
Ale nadal miał to w kieszeni po naprawie łodzi.
Rozwalimy zamek i uciekniemy.
Boją się.
Wkrótce się poddadzą.
Niedługo do nich przyjdę.
Jesteś zmęczona.
Wyczerpana.
Ja też to czuję.
Jak my wszyscy.
To boli.
Musimy tylko wypocząć. Potem będę silniejsza niż kiedykolwiek.
Stamtąd jest tylko jedno wyjście.
I jedno wejście.
Obronimy je.
Mags?
Dobranoc.
Mags, jesteś tu?
Mags, spokojnie.
To tylko my.
Tak mi zimno.
Tak tu ciemno.
Amber...
namieszała mi w głowie.
Sprawiła, że czułam się jak Midge w śpiączce.
Jakbym była na dnie oceanu.
Nie masz pojęcia.
Uwierz, mam.
Jak ją powstrzymać?
Na wyspie jest związek chemiczny, który występuje tylko tutaj.
Animozyna.
Wzmacnia komunikację roślin.
Animozyna dostała się do krwiobiegu Midge.
I podczas leczenia stworzyła Amber.
To nad tym tu pracowałam.
To preparat, który ma odwrócić proces i sprowadzić Midge.
Zadziała?
Nie był testowany.
Możliwe, że to animozyna utrzymuje Midge przy życiu.
To może zabić Midge.
Oraz Amber.
Jestem gotowa zaryzykować.
- Jak się zbliżysz do Amber? - Mia!
Zapraszam na imprezę.
Wiem, gdzie jesteście. Ale pozwolę innym odejść.
Jeśli ty przyjdziesz.
Fajna sztuczka.
Chyba po prostu tam wejdę.
Petal.
Cześć.
Musisz zostać z Harrym.
Nie idź.
Muszę.
Będziesz tu bezpieczna.
Dobrze.
Alex...
Ona chce mnie, nie ciebie.
Dlatego mnie się nie spodziewa.
Jeśli nie wrócimy...
pamiętajcie nas.
Dobra. Ja ją zagadam.
Wtedy wkraczasz ty.
Typowe. Pierwsza impreza od dawna i nie mam co założyć.
Dostałam zaproszenie.
Miło, że przyszłaś.
Choć oczywiście...
nie zostaniesz na długo.
Niegrzeczne. Dopiero co przyszłam.
W końcu zdobyłaś króla.
- Szkoda, że musiałaś mu wyprać mózg. - Przyszedł do mnie.
Sam chciał być ze mną.
Rozumiem go, jak ty nigdy nie zrozumiesz.
Ty myślisz tylko o sobie.
Inaczej czemu twoi kumple puściliby cię tu samą?
Nikogo nie obchodzisz.
Ciebie obchodzę. Wyprawiłaś dla mnie imprezę.
Typowe.
Myślisz, że chodzi o Mię.
To nie jest...
dla ciebie.
Myślisz, że chcę cię przy sobie?
Idziemy na spacer.
Na klify.
- Alex, teraz. - Stój.
- Co chciałaś mi zrobić? - Puszczaj mnie.
Nie opieraj się, Alex.
Mogę zabrać twój ból.
Alex, możesz to zwalczyć.
Zawsze jesteś bojownicza, co?
Idziesz pod prąd.
- Walczysz z uczuciami. - Nie!
Nie pragniesz końca tej walki?
Próbowałaś już mnie opanować.
Byłaś za słaba.
To prawda.
Ale wiesz co?
Teraz jestem silniejsza.
To było ostrzeżenie.
Będzie tylko jedno.
Mia, uciekaj!
Łapać ją!
- Nie odpłynąłeś? - Odpłynąłem.
Czemu wróciłeś?
Bo jestem idiotą.
Muszę iść po resztę. Czekają w laboratorium.
Już nie. Znalazłem ich.
Kazałem iść do łodzi. Dogonimy ich.
Miałem jedną strzałę.
- Chcę do Alex. - Będzie przy łodzi.
Alex!
Alex?
Ona... będzie przy łodzi.
Chodź.
Idź.
Zajmę się tym.
Dawaj, bohaterze.
Czekałem na to.
Dalej. Miałam czekać na instrukcje.
Gdzie te dalsze instrukcje?
Siemka, partnerko.
Wpuść... mnie!
Jesteśmy drużyną.
Pamiętasz?
Chodź, Mia.
Mia!
Czekaj na mnie. I na Lukę.
Ile się da. Ale jeśli przyjdą, obiecaj, że odpłyniecie.
Harry!
Obiecaj.
Co zamierzasz?
Wracam tam. Po Alex.
Nie zostawię jej.
NIEBEZPIECZEŃSTWO
Wróciłaś.
Po nią.
Popatrz na nią.
Nie obchodzisz jej.
Czemu to robisz?
Wiem, że jesteś Midge. Ona wciąż gdzieś tam jest.
Może ją uwięziłaś i przygniotłaś,
ale wciąż je częścią ciebie i to do niej teraz mówię.
Nie jestem Midge!
Midge nie żyje.
Midge była żałosna.
Ona nie była jak ja.
Nikogo nie obchodziło, gdzie była.
Nikt się nie przejął, kiedy spadła.
Nawet na nią nie spojrzałaś.
- Przepraszam. - Niby za co?
Ona była nikim.
A teraz ty też jesteś nikim.
Teraz ty jesteś samotną dziewczyną bez żadnych przyjaciół.
I zajmiesz jej miejsce.
A teraz...
idź.
- Proszę. Nie musisz tego robić. - Muszę.
Idź do krawędzi... i skocz.
Wiosłuj, wiosłuj na łódeczce!
Kazałam ci skoczyć.
Więc skacz.
Zmuś mnie.
Dawaj.
Zmuś mnie.
To twoja specjalność.
Ale nie potrafisz.
Nie wiem jak ani dlaczego, ale nigdy nie potrafiłaś.
Nic dziwnego, że mnie nienawidzisz.
Mieszałaś mi w głowie, wywoływałaś halucynacje...
Wszystko mi odebrałaś.
Ale ja wciąż tu jestem.
Amber...
nie potrafisz mnie do niczego zmusić.
Zrzucić ją z urwiska.
Kayleigh! Zrzuć ją z urwiska!
- Powiedziałam... - Nie!
Alex!
Mags.
Alex.
Udało nam się.
Gdzie jesteśmy?
Wszystko dobrze, Dave.
Wszystko w porządku.
Lecą do nas.
Odeszła.
Czuję to.
Nareszcie.
Midge odeszła.
Midge?
Coś ty zrobiła?
Nie macie pojęcia.
Napisy: Juliusz P. Braun