DRIEDUIZEND JAAR VERLANGEN
Ik heet Alithea.
Mijn verhaal is waargebeurd.
Je gelooft me echter eerder, als ik het als sprookje vertel.
Dus, er was eens...
toen mensen in aluminium kisten door de lucht denderden,
zwemvliezen droegen en op de bodem van de zee liepen,
glazen tegels in hun hand hielden die liefdesliedjes uit de lucht konden halen,
een vrouw, behoorlijk gelukkig en alleen.
Alleen uit vrije wil.
Gelukkig want ze was onafhankelijk...
en leefde om haar wetenschappelijke geest te trainen.
Haar werk is verhalen.
Ze is een narratologist op zoek naar overeenkomsten in de verhalen van de mens.
Daarom waagde ze zich één of twee keer per jaar naar onbekend gebied.
Naar China, Polynesië en de tijdloze steden van de Levant,
waar haar soort samenkwam om verhalen over verhalen te vertellen.
Deze kant op. -Pardon?
Deze kant op, dame. -Wat doe je? Laat los.
De geheimen van Istanboel.
Welkom.
Mijn lieve vriendin. -Wat leuk.
Dit is Amina. -Van de Britse Raad.
Heb je die kerel op het vliegveld met mijn bagage gezien?
Welke kerel?
Hij rende weg toen jij kwam.
Klein jasje van schapenvacht, roze kraag.
Interessant.
Hij was kokendheet.
Rook muskusachtig.
Misschien was hij een djinn. -Eerder een illegale taxichauffeur.
Met te veel aftershave op.
Dus u gelooft in djinn's, professor?
Ik geloof dat sommigen erin moeten geloven.
Ik ook? -Djinn, geesten,
buitenaardse wezens, als het maar helpt.
Het hotel heeft een leuke verrassing voor u.
Het is de Agatha Christie-kamer, waarin ze Moord in de Oriënt-Expres schreef.
Hoe verklaar je de kracht van onweer...
zonder dat je over meteorologische gegevens beschikt?
Hoe verklaar je de seizoenen?
Van herfst via winter naar lente en zomer,
als je niet weet dat de aarde om de zon draait terwijl hij om zijn as draait?
Alles was een raadsel.
De seizoenen, tsunami's, bacteriële infecties.
We hadden alleen maar verhalen.
Dr. Binnie heeft ons geleerd dat verhalen vroeger...
als enige ons verwarrende bestaan konden duiden.
Dat klopt helemaal.
We benoemden de onbekende krachten achter alle wonderen en rampen...
door elkaar...
Door elkaar verhalen te vertellen.
Ik zal het laten zien.
We vertelden verhalen over bepaalde, machtige, herkenbare goden...
die aanwezig waren in alle culturen en mythologieën,
van de Grieken tot de Romeinen tot de Noormannen, enzovoort.
De bekende afstammelingen van Zeus, Poseidon, Athena,
Thor, de hele bende, worden tot op de dag van vandaag nog afgebeeld.
Dit zijn hun huidige evenbeelden.
De vraag is, wat hebben zij voor 'n zin?
Wat verwachten we tegenwoordig van hen?
We kennen mythologie en wetenschap.
Mythologie is wat we toen wisten.
Wetenschap is wat we tot nu toe weten.
Vroeg of laat worden onze scheppingsverhalen vervangen...
door de verhalen van de wetenschap.
Exacte wetenschap.
Alle goden en monsters verliezen hun oorspronkelijke doel...
en worden gereduceerd tot metaforen.
Onzin.
Wat is er gebeurd? -Geen idee. Ze viel opeens.
Ze viel opeens.
Gaat het?
Moet je niet naar de dokter? -Ik voel me prima.
Sorry, maar weet je het zeker?
Behalve de gebruikelijke kwaaltjes is er niets aan de hand.
Geen reden voor paniek. -Wat gebeurde daar?
De laatste tijd krijgt mijn fantasie de overhand.
Het overvalt me.
Het lijkt een waarschuwing. -Waarvoor?
Om niet zelfgenoegzaam te zijn. Om scherp te blijven.
Het openbaart zich af en toe abrupt.
Ik probeer het niet tegen te houden.
Het neemt even de controle over en trekt zich dan terug.
Wat trekt zich terug? -Het is irrationeel. Het is niets.
Je gedraagt je als een kind. -Ik voel me ook een kind.
Als het lot bestaat, kunnen we eraan ontsnappen?
Wie kan het weten?
Maar ik weet wel dat er in de Grote Bazaar van Istanboel,
62 straten en 4.000 winkels zijn.
In één van die winkels zijn drie ruimtes.
In de kleinste ruimte lag een stapel spullen, oud en nieuw.
Van de onderkant van die stapel, koos ik een souvenir.
Weet u wat dit is?
Het kan een Cesm-i Bulbul zijn, een "Nachtegaaloog."
Rond 1845 had je glasblazers in Incirkoy.
Ze waren beroemd om dit blauw-witte patroon.
Kom op, het is mijn cadeau. Kies iets minder troosteloos.
Hoe kan je vaststellen dat dit een echte Cesm-i Bulbul is?
Je moet dan bloed uit de longen van de glasblazer kunnen zien.
Maar deze is waarschijnlijk recent nagemaakt.
Het is beschadigd door brand. Kies iets anders.
Nee, dank je, Gunhan.
Ik vind deze mooi.
Wat het ook is, er zit vast een interessant verhaal achter.
Goedemorgen. -Hoe wilt u uw eieren?
Zachtgekookt. -Met toast?
Ja, zonder korstjes.
Twee eieren? -Slechts één.
Oke, dank u. -Bedankt.
Ik doe mijn ogen dicht en tel tot drie.
Het zou fijn zijn als je daarna weg bent.
Eén, twee,
drie.
Vier, vijf,
zes, zeven, acht,
Negen, tien.
Je spreekt vast geen Engels.
Duits?
Spaans?
Grieks?
Spreek je het Grieks van Homerus?
Ik heb wat lessen op de universiteit gevolgd.
Wees alsjeblieft niet bang voor me maar ook niet achteloos.
Ik ben u iets verschuldigd voor deze bevrijding.
Uit dien hoofde mag u drie wensen doen.
Er zijn wetten die niet overtreden kunnen worden.
Drie is drie. Het aantal van de macht.
U mag geen oneindig veel wensen wensen.
Ja, ik ben bekend met het concept.
Evenmin mag u het eeuwige leven wensen.
Het is uw natuur om sterfelijk te zijn. De mijne om onsterfelijk te zijn.
Ik kan ook geen zonde vergeven of een einde maken aan al het lijden.
Ik ben maar een Djinn.
Dat klinkt redelijk.
Dat zijn de grenzen.
Wie is dat kleine mensje?
Hij is een magiër.
Hij leidt ons door de tijd.
Einstein.
Bent u een heks die hem in een doos bewaart?
Nee. Dat is wetenschap.
Televisie.
Golven van licht en geluid.
Zenders.
Ik weet niet precies hoe het werkt.
Ik ben literatuurwetenschapper.
We weten niet veel.
Ik ben een djinn met weinig gaven, maar ik begin deze uitzendingen te begrijpen.
Je hebt mijn taal leren spreken.
Engels is makkelijk.
De grammatica is snel te leren, vind ik.
Wil je deze kleine Albert hebben?
Dit is niet goed voor hem. Zet hem terug. -Ik kan hem vergroten. Om mee te praten.
Zet hem terug. -Is dat een wens?
Nee, dat moet je doen.
Wat heb je dan te wensen?
Wat is je hartenwens?
Laten we niet op de zaken vooruitlopen.
Ik moet rustig aan doen.
Ik heb alle tijd.
Vertel eens iets over jezelf.
Ik heet Alithea Binnie. Ik ben voor een congres in Turkije.
Ik ga morgen terug naar mijn vaderland. -En?
Ik moet iets opbiechten dat ik nog nooit aan iemand verteld heb.
Wat goed.
In mijn jeugd was er een jongen.
Je eerste liefde? -Hij was niet van vlees en bloed.
Een djinn?
In die tijd zat ik op een meisjesschool.
Giechelende meiden.
Ik was, ik ben van nature een teruggetrokken wezen.
Die jongen, Enzo, kwam voort uit mijn leegte.
Uit de behoefte om te fantaseren.
Hij vertelde me verhalen in een taal die alleen wij twee spraken.
Als ik hoofdpijn had, verdween hij maar was in de buurt bij een astma-aanval.
Net als die kleine Albert die ik je niet mocht geven?
Een openbaring?
Slechts een openbaring van een gemis.
Ik was bang dat hij weg zou gaan. Dus schreef ik over hem.
Ik maakte een dagboek vol gebeurtenissen.
Maar des te meer gebeurtenissen ik beschreef,
des te meer ik begon te twijfelen.
Ik begon het stom te vinden.
Ik voelde me stom.
Dus na enige tijd heb ik alles in de oven van de school verbrand.
Daarna was hij verdwenen.
Desondanks ben ik hier.
Tegen alle logica in, ja.
Ik ben er echt en we moeten aan de slag.
Kunt u later terugkomen? -Roomservice, Dr. Binnie.
Ik heb uw ontbijt.
Momentje.
Hou de deur dicht.
Waar zal ik het neerzetten? -Geef maar.
Staat u mij toe. -Het gaat wel.
Hebt u goed geslapen? -Dat ziet er heerlijk uit. Ja, zeker.
Wat gaat u op deze mooie dag doen? -Ik kijk nog wel.
Ik kan u een mooie galerie laten zien. -Wat aardig, dank u.
Misschien een andere keer. Fijne dag.
Mooi, veel plezier. -Dank u.
NIET STOREN
Dat is een betere grootte.
Ik doe mijn best om me aan te passen. Ga je gang.
Ik had geen ontbijt hoeven te bestellen.
Het is nan-e nokhodchi, kikkererwten, pistachenoten. Het smelt op je tong.
Mag ik je iets vragen? -Wat je maar wilt.
Hoe kom je in mijn fles?
Dat is een lang verhaal.
Dit was de derde keer. -Dat je in een fles opgesloten zat?
Ik ben weliswaar een djinn, maar ook een dwaas,
te dol op vrouwen. Ik moet voorzichtiger zijn.
Hoe hebben ze je kunnen vangen?
Door verlangen. Hoe anders?
Wie was ze?
De koningin van Sheba? -Ze was van mijn soort.
Was ze een djinn? -Haar moeder.
Is dat mogelijk? -Er zijn wetten die dat toestaan,
maar hun kind is niet onsterfelijk net als een muilezel niet vruchtbaar is.
Hoe zag ze eruit?
Behalve een dikke bos zwart haar op haar benen, zag ze eruit als een mens,
behalve dat ze Sheba was, natuurlijk.
Volgens iedereen was ze erg mooi.
Ze was niet mooi. Ze was de schoonheid zelve.
Ik was in alle opzichten vrij.
Ik kon gewoon haar slaapkamer in en uit lopen.
Ik wist net als al haar vrouwelijke slaven...
hoe ik haar kon laten huiveren van gelukzaligheid.
Ik heb nog nooit zo erg naar een wezen verlangd.
Verlangde zij ook naar jou? -Ik was haar speeltje en hartsvriend.
Misschien meer zonder Salomo.
Koning Salomo? -Ter zaliger gedachtenis.
Hij heeft haar verleid.
Was het niet andersom? -Zeker niet.
Dat staat in de heilige boeken en op schilderijen.
Händel schreef er muziek over. -Ik was erbij.
Salomo kwam naar haar.
Je bent een koningin, vrij als een machtige vogel...
die alles met scherpe ogen ziet.
Waarom zou je je verbinden aan het bed van een man?
Lieve neef Djinn, er is geen man die mij kan verleiden.
Hij begon met muziek.
Ik probeerde alles om haar tegen te houden,
maar toen ze met de geurende was van de Jabassa Bij...
het haar van haar benen verwijderde, wist ik het.
Ik bleef maar zeggen dat haar lichaam rijk en mooi was,
maar haar geest rijker en mooier.
En sterker.
Ze was het met alles eens en plengde een hete traan.
Ze droeg hem schier onmogelijke taken op:
een draad rode zijde vinden in het paleis van duizend kamers,
de geheime naam van haar moeder raden,
zeggen wat vrouwen het meest verlangen.
Dat is onmogelijk.
Niet voor hem. Hij kon met de dieren en de van vuur gemaakte djinn praten.
Hij vond mieren die de zijdedraad ontdekten
en een ifrit die hem de naam van de moeder influisterde.
Hij keek haar in haar ogen en vertelde wat vrouwen het meest verlangen.
Ze was verbaasd,
en zei dat hij gelijk had.
Dus schonk ze hem wat hij het meest verlangde:
een huwelijk en haar bed.
Hij was een geweldige magiër...
en sloot mij met een bezwering op in een koperen fles.
Ze pleitte niet voor mij.
Ik was niets meer voor haar. Een geest in een fles.
Ik werd in de Rode Zee geworpen en leidde 2.500 jaar een kwijnend bestaan.
Behalve slapen, wat doe je 2.500 jaar in een fles?
Een djinn slaapt niet.
Wat heb je dan gedaan?
De eerste 100 jaar vocht ik tegen mijn lot.
Ik bad tot Boschkolo voor vrijlating.
Toen tot alle andere goden die ik kende en daarna tot onbekende goden.
Toen ik maar geen antwoord kreeg, ging ik dagdromen...
en herbeleefde mijn hele leven.
Toen ik daarvan na vele, vele malen genoeg had,
ging ik weer bidden en verviel weer in woede. En uiteindelijk...
haalde ik een trucje uit.
Ik bad Boschkolo om voor altijd in de fles te blijven.
En werkte dat? -Om naar niets te verlangen?
Te doen alsof je alleen maar in een fles wilt zitten?
Dat is voor een djinn als sterven.
Weet jij het antwoord? -Waar vrouwen het meest naar verlangen?
Weet je het zelf niet? Dan kan ik het je niet zeggen.
We willen toch allemaal wat anders.
Mevrouw, uw verlangens zijn mij niet duidelijk.
Ik ben op een punt in mijn leven dat ik alles heb.
Ik durf te zeggen dat ik tevreden en dankbaar ben.
Ben je echtgenote? Weduwe?
Moeder misschien?
Ik heb geen kinderen, broers, zussen of ouders.
Ooit heb ik een man gehad.
Wat was zijn huidbeeld? -Zijn huidbeeld?
In het begin straalde hij.
En aan het einde? -Er valt niet veel te vertellen.
Maar wel wat. En het is jouw verhaal.
En het is goed om degenen te begrijpen in wiens greep je bent. Alsjeblieft.
We kenden elkaar al van kinds af aan.
We zijn jong getrouwd.
In het begin genoten we van elkaars geest en lichaam.
We leidden een aangenaam leven en toen, zoals dat gaat,
verdween dat en alles werd...
minder. -Waar is hij?
Hij is in Hackney, met Emmeline Porter.
Hij zei dat ik geen gevoelens had.
Dat ik hem niet aanvoelde.
De manier waarop mijn brein werkt,
is de bron van zowel mijn kracht als mijn eenzaamheid.
Daarom hou ik van verhalen, denk ik.
Ik ervaar gevoelens via verhalen.
Wil hem terug wensen?
Ik dacht dat...
ik verdriet zou hebben van het ââverlies en verraad, maar nee, ik voelde me bevrijd.
Ik was een gevangene die uit een donkere kerker de zon in kwam.
Ik kon me volledig ontplooien.
Ik kon me niet beter wensen.
Je bent een wijze en bedachtzame vrouw, Alithea.
Maar we hebben allemaal verlangens, ook al zien we ze niet.
Dat is misschien zo,
maar ik ben ook een narratologist, en dat is een probleem.
Dat is een groot probleem.
Ik ken alle verhalen over djinns die wensen manipuleren voor eigen gewin.
Zo ben ik niet. Ik ben godvrezend en eervol...
en wil alleen maar je hartenwens vervullen.
Zelfs al is dat waar, hoe kan je degenen die wensen vertrouwen?
Hoe weet je dat je mij kan vertrouwen?
Nou, ik hoop het.
Bij jou zeker.
Er is een grappig, klein verhaal. Je kent het waarschijnlijk wel.
Drie vrienden op zee in een bootje.
Ze vangen een magische vis die voor elk één wens vervult.
De eerste: Ik wil naar mijn vrouw. Hij verdwijnt.
De tweede: ik wil naar mijn kinderen. Daar gaat ie.
En de derde: ik mis mijn vrienden.
Waren ze maar hier.
Je begrijpt het. Het zijn allemaal waarschuwingen.
Geen een eindigt gelukkig. Zelfs niet de grappig bedoelde.
Maar wij schrijven ons eigen verhaal en kunnen alle valstrikken vermijden.
En als ik nou eens geen wens doe?
Wat als ik geen wens doe?
Dat zou een...
Dat zou rampzalig zijn.
Ik moet je vertellen over mijn tweede opsluiting.
Ik ben een en al oor.
Ik zal nooit te weten komen hoe mijn fles van de bodem van de Rode Zee...
in een paleis in Constantinopel belandde.
Maar de moord op een Ottomaanse krijger heeft er volgens mij mee te maken.
De val van een keizerrijk.
En een verliefd meisje.
Merhaba.
En wie ben jij?
EEN DJINN IN DE VERGETELHEID
Gulten leefde als slaaf op de binnenplaats van de concubines in de harem.
Toen ik aan haar verscheen...
viel ze flauw.
Ik had grote moeite om haar wakker te krijgen.
Ik legde uit dat ik haar geen kwaad zou doen, want ik was gedoemd tot de fles.
Tot je drie wensen. -Haar drie wensen, alsjeblieft.
Het arme meisje vertelde me dat ze verliefd was op een knappe man...
en ze wenste meteen bij hem in de gunst te komen.
Ik heb deze voor je gemaakt.
Toevallig was degene die ze begeerde de prachtige Mustafa.
Prins Mustafa.
De oudste zoon van Soleiman de Grote en eerste opvolger van zijn machtige troon.
Had ik de gevolgen geweten, dan had ik de woede van Iblis geriskeerd...
om haar van haar wens af te brengen.
Maar zonder na te denken, bereidde ik oliën in mijn fles voor haar.
Betoverende oliën,
ooit alleen gebruikt door Sheba.
Ik zei haar de fles te verbergen, opdat zijn kracht...
niet in verkeerde handen zou vallen.
Ik ging naar Mustafa,
fluisterde hem haar naam in.
Hij liet haar komen.
Het ging heel makkelijk.
Als djinn ben ik voortdurend nieuwsgierig het menselijk gedrag,
In mijn vrije tijd dwaalde ik door het paleis op zoek naar geheimen.
Te midden van de kamerlingen, hofdames en concubines, zag ik Hurrem voor het eerst.
Degene die lacht.
Ook zij was een slaaf,
die iedereen voorbij gestreefd was om de lieveling van de sultan te worden.
Soleiman de Wijze had alleen oog voor haar.
Zij wilde zijn troon beschermen...
voor haar eigen zonen in plaats van zijn geliefde Mustafa.
Daartoe liet ze de prins volgen door vele priemende ogen.
Toen ik zag dat Hurrem hem op meesterlijke wijze manipuleerde,
was ik bang dat mijn Gulten in dit web verstrikt zou raken.
Ik probeerde haar tot voorzichtigheid te manen.
Maar ze had al besloten wat haar tweede wens zou worden.
Ik wil zwanger worden. -Van Mustafa? Alsjeblieft niet.
Het is mijn hartenwens. Vervul mijn wens.
Nu. -Wacht even...
Een grote fout.
Want het gezag van Soleiman, gezegend zij zijn naam, werd ondermijnd.
Zijn krijgers vonden dat hij slap werd, meer geïnteresseerd in zijn poëzie
dan in met straffe hand regeren.
Hurrem voedde de geruchten dat het leger hem wilde afzetten...
en vervangen door Mustafa.
De prins was een speelbal geworden in het niet aflatende machtsspel.
Soleiman de Grote, Soleiman de Veroveraar,
beschermheer en beschermer van rijken,
Soleiman de Vader moest kiezen tussen twee kwaden.
Gulten zag geen reden waarom ze ongezien moest blijven.
Want ze droeg de zoon van de volgende sultan.
Ondanks mijn waarschuwingen,
pronkte ze met haar pas gezwollen borsten en buik.
Roddels deden al snel de ronde in de harem.
Afschuwelijk complotten openbaren zich heel snel.
Prins Mustafa gaat onwetend naar zijn vader...
om hem van zijn loyaliteit te verzekeren.
Mijn Sultan.
Papa...
De stommen wachten hem op.
Hij schreeuwde om zijn geliefde Janitsaren,
maar zijn stem was gebroken en zijn adem gestokt door zijn vaders boog.
Ze komen je halen. Doe een wens.
Nog één wens. -Waarom?
Ze gaan je vermoorden.
De prins zal me beschermen. -Hij kan niets doen. Doe een wens.
Hij houdt van mij.
Gülten, hij is dood.
Hij is dood. Al zijn volgelingen zijn dood.
Hurrem komt je halen...
Doe een wens.
Red jezelf, Gülten.
Een paar woorden om haar kind...
in veiligheid te kunnen baren...
en om mij naar het rijk van Djinn te brengen.
Maar ze rende in de handen van de moordenaars.
Ik wilde ze overmeesteren toen ik door een volgeling van Iblis tegengehouden werd.
Je bent hier niet gewenst.
Je kunt haar verhaal niet veranderen.
Als ze geen wens doet,
ben je gedoemd.
Er kwam geen wens om zichzelf te redden.
Er kwam geen wens om ons allebei te redden.
Dus ik was, of beter gezegd ik was niet...
bijna bevrijd en verbonden aan deze wereld door een nooit uitgevoerde derde wens.
Je beseft toch wel...
dat dit weer een verhaal is van een vrouw verdoemd door haar wensen?
Maar haar onwil om te wensen heeft ook mij verdoemd.
Kon niemand anders de wens voltooien? -Dat is mijn hoop.
Dan zou je eindelijk vrij zijn? -Dat is mijn enige hoop.
Maar je werd onzichtbaar. -Als een geest,
onzichtbaar ronddolend. -En je fles ligt...
verborgen onder een steen alleen bekend bij de dode Gulten.
Het was een hachelijke situatie.
Ik probeerde de aandacht te trekken van wie mij maar zou kunnen helpen.
Mijn hemel, ik heb alles geprobeerd. Ik volgde hen overal.
Bereidwillig, smekend, schreeuwend. Alles om hun aandacht te trekken.
Dit deed ik jammerlijk 100 jaar lang,
Maar elke mislukte poging verzwakte mijn wilskracht.
Maar in 1620 kreeg ik weer hoop door een jongen met een zwaard.
TWEE BROERS EN EEN REUZIN
Op een of andere manier merkte die jongen mij op en kon ik hem naar de steen lokken.
Ibrahim.
Gel.
Net voordat ik in hun handen kwam,
vindt hun moeder ze.
Zij is Kosem, weduwe van Sultan Ahmed I.
De jongens waren de troonopvolgers.
Toen ik het haar op zijn benen zag,
wist ik dat ergens in Murads bloedlijn de kracht van een djinn stroomt.
Ik volgde hem overal om hem terug naar de steen te lokken.
Maar op 11-jarige leeftijd besteeg hij de troon en werd Sultan Murad IV.
Verstrikt in de gebruikelijke intriges, raakte hij verder van mij vandaan.
Op 20-jarige leeftijd trok hij ten strijde.
Hij vocht samen met zijn mannen in de Kaukasus en MesopotamiÃ«.
Het verhaal gaat dat hij meedogenloos was, ook als het om zijn eigen leven ging.
Ik vreesde dat ik hem nooit meer zou zien.
Hoop is een monster, Alithea, en ik was zijn speelbal.
Dus hij stierf?
Niet in de strijd.
In Istanboel moest Kosem de troon en Ibrahim beschermen.
Het kleine broertje? -Ja.
Hij was de laatste in de Ottomaanse lijn. Hij moest zonen voortbrengen.
Daarom sloot Kosem hem op in een kooi bekleed met sabelbont.
Leuke gevangenis.
Die hij ook nooit meer wilde verlaten.
Het werd een koninklijk bordeel.
Hij geloofde: des te meer vlees des te meer plezier.
Dus ging Kosem op zoek naar wulpse, voluptueuze schoonheden...
en leidde hen naar zijn bed.
Juist door deze fetisj begon het geluk mij toe te lachen.
Hoe dan? -Wacht maar af.
Murad was terug.
Hoewel hij gewonnen had, kon hij het bloed op zijn kleren niet verbergen.
De oorlog had zijn ziel aangetast.
Ik wachtte tot hij alleen was. Ik wilde hem naar de steen leiden.
Ik wil je niet in de rede vallen, maar ik heb een vraag.
Kon het je iets schelen wat hij zou wensen?
Zo'n onverzadigbaar persoon.
Als het iets slechts was? -Niet als het mijn vrijheid betekent.
Maar hij had andere dingen aan zijn hoofd.
Hij dacht dat hij onoverwinnelijk was,
en om voor altijd te kunnen heersen, moest hij alle rivalen elimineren.
Waarom zou je je zwaard verspillen, mijn Leeuw?
Grote broer...
Hij is een baby.
Hoe kan hij ooit regeren?
Kosem moest hem stoppen.
Ze moest hem met andere genoegens van zijn bloeddorstigheid afleiden.
Eerst zorgde ze dat hij constant dronken was.
Toen deed ze iets heel gewiekst. Echt iets voor jou.
Ze liet de beste verhalenvertellers uit alle hoeken van het rijk komen.
Wie niet overtuigde, vluchtte uit angst of werd het slachtoffer van zijn ongeduld.
Maar één kon hem betoveren,
hem met verhalen kalmeren, met hun ontvouwing gijzelen.
Dat was zijn enige vriend.
Die vriendschap veranderde in liefde.
Omdat ik niets anders te doen had, luisterde ik dankbaar mee,
want ook ik wilde in zijn verhalen opgaan.
Toen de oude man stierf, vluchtte iedereen in het paleis de straat op,
want ze vreesden dat Murads verdriet tot nieuwe moorden zou leiden.
Maar hij zit alleen maar bij hem en huilt en drinkt tot hij uitgeput was.
Mijn geduld werd beloond.
Want in deze staat wist ik zijn aandacht te trekken...
en hem naar de geheime badkamer te leiden.
Ik weet hoe dit eindigt. Hij is te zwak om de steen op te tillen.
Te zwak zelfs om de deur te openen.
Dus hij ging weg en dronk zichzelf in een permanente roes.
En daar zat ik dan, achtergelaten in mijn eigen vergetelheid.
Niemand kon mij horen,
niemand kende me, voelde me of merkte me op.
Dat kan je je niet voorstellen.
Eigenlijk kan ik dat wel.
Kun jij je die eenzaamheid voorstellen?
Hoe het je kan overweldigen?
Dat kan ik.
Als we voor anderen echt zijn, bestaan we. Mee eens?
Mee eens. -Dan is dat ons lot, Alithea.
Als je geen wens doet,
zal ik voor altijd tussen werelden gevangen zitten, onzichtbaar en alleen.
Doe een wens, Alithea.
Maak er je hartenwens van.
Ik zou voorzichtiger zijn als ik jou was.
Je hebt je weg naar buiten gevonden. -Min of meer.
Ik heb het gevoel dat ik naast een bedrieger zit.
Dat zou beter zijn. Dat zou mijn werk veel makkelijker maken.
Maar helaas ben ik een idioot die buitengewoon veel pech gehad heeft.
Ik moet je dan op je woord geloven.
En verder?
Ik neem aan dat Ibrahim sultan wordt?
Ibrahim moet naar de troon gesleept worden.
Moeder.
Hij benoemde een van zijn concubines tot gouverneur van Damascus.
Ze heette Suikerklontje. Op alle gebieden zijn lievelingetje.
Had ze niet vrij kunnen rondlopen, had ze de geheime badkamer niet gevonden.
Had ze geen bad genomen, was het ook niet overstroomd.
Was ze niet lomp geweest en uitgegleden, had ze de steen niet gebroken...
en mijn fles niet gevonden.
Eerlijk gezegd had ik waardiger moeten zijn.
Maar ik begon schaamteloos te smeken.
Alstublieft, schone dame, mijn toestand is schrijnend.
U moet me helpen.
Je stinkt. -Doe een wens.
Wens iets. Wens alles.
Ik wil niets te maken hebben met een sluwe Djinn.
Iets waar je naar hunkert?
Er moet iets zijn. Wens het.
Zeg het, nu.
"Ik wens je terug in je fles, op de bodem van de Bosporus."
Dus zo ben ik in jouw zorgzame handen terecht gekomen.
We kunnen niet aan elkaar ontsnappen. -Ik ben overgeleverd aan jouw genade.
Dat gewens...
is een riskant kunstje.
"Ik wens" leidt tot talloze complicaties.
Dat hoeft niet. -Wel in je eigen verhalen.
Je zegt dat je geen bedrieger bent en dat wij dit verhaal schrijven.
Maar ik kan mezelf er niet uit schrijven. -Klopt.
Waarom ga je niet terug in je fles, dan geef ik je aan een goedgeloviger iemand?
Iemand wanhopiger, hebzuchtiger.
Ik ga niet terug in de fles. -Waarom niet?
Nou, ik doe geen drie wensen.
Dan stuur je me naar de vergetelheid.
Dwarskop. -Ik krijg hoofdpijn van je.
Oke, goed. Dit ga ik doen. Ik zal drie wensen doen.
Voor je doodgaat. -Nu meteen. Tegelijk.
Klaar? Nummer één: ik wens je hoofdpijn weg.
Nummer twee: ik wens een slokje thee.
Tot slot wens ik er nog zo één. -Je maakt me belachelijk.
Drie wensen, eenvoudig en veilig.
Ik werd door Salomo opgesloten, juist vanwege mijn hartenwens.
Door jouwe te vervullen verdien ik mijn vrijlating.
Heel consequent, maar het punt is dat ik niet eens één wens kan bedenken.
Laat staan drie. -Zit er leven in jou? Leef je wel?
In sommige culturen betekent afwezigheid van verlangen verlichting.
Dan ben je een vrome dwaas.
Ik ben tevreden, waarom dan het lot tarten?
En een lafaard. -Pest me niet.
Ieder mens, engel of djinn wil zijn diepste verlangen vervuld zien.
En jij zegt dat je niks te wensen hebt? Je bent een leugenaar.
Ik zou bijna wensen dat we elkaar niet ontmoet hadden.
Zeg dat niet.
Dat is je dus wel eens eerder overkomen.
En het was vreselijk. -Het was vreselijk.
Het was wrang.
Het was de wreedste wens van allemaal.
Je werd weer opgesloten door domheid.
Ik ben hier door een genie. -Wie was ze deze keer?
Ze heet Zefir.
Onder de mensheid heeft zich nooit zo'n wonder geopenbaard.
Maar je bent hier vanwege haar domheid.
Ik ben hierin beland ten gevolge van Zefir.
Dat verhaal heb je de hele tijd voor me vermeden.
Ik heb dat verhaal zelfs voor mezelf vermeden.
DE GEVOLGEN VAN ZEFIR...
Zefir was een vondeling,
Ze trouwde op 12-jarige leeftijd met een rijke koopman.
Hij was veel ouder dan zij, en aardig,
als je iemand als een vogel in een kooi stoppen, aardig vindt.
Hij had twee oudere echtgenotes, die haar niet mochten en niet met haar spraken.
Iedereen, ook de bedienden, dreef de spot met haar.
Ze kende geen etiquettes en had geen opleiding.
Ze werd geen grote schoonheid en was boos zonder te weten waarom.
Het lot wilde dat ze mijn fles kreeg als blijk van liefde van haar man.
Toen ze klaar was met hem te bevredigen...
en eindelijk alleen was, slaagde ze erin om hem open te wrikken.
FASE 1 ELEKTROMAGNETISCHE GOLVEN
FASE 2 GAS
FASE 3 AUTONOME DEELTJES
FASE 4 ORGAANVORMING
Alsof ze op me wachtte.
Ik zag meteen dat ze slim wasâ¦
en zij zag dat ik wanhopig op zoek was naar vrijheid en een gesprek.
Ik vertelde haar mijn verhaal, net als aan jou nu.
Zij openbaarde zich aan mij door haar creaties.
Ze had net zo bekend kunnen worden als Da Vinci,
wiens theorieën over vliegen het gesprek tussen sultans en koningen waren.
Ze was een bekwaam kunstenaar, maar niemand zag haar kunst.
Ze zei dat ze verteerd door ongebruikte vermogens.
Ze dacht dat ze een heks was.
Maar, zei ze, als ze een man was, zou haar intellect gewoon zijn geaccepteerd.
Ze was een vrouw met honger naar kennis...
en ik wist wat haar eerste wens zou zijn.
Ik wil kennis.
Ik wens alle kennis te verwerven...
die nuttig, mooi en waar is.
Het verheugde me om die wens te vervullen.
Dus leerde ik haar geschiedenis, filosofie, talen, poëzie.
Ik leerde haar astronomie, wiskunde, waarvan ze genoot.
Ik bracht boeken en geschriften,
die we in haar verzameling flessen verstopten.
Sabah...
Ze kon Aristoteles uit een rode, glazen pot oproepen,
of Euclides uit een groene, Pythagoras, Spinoza...
zonder dat ik ze hoefde te reïncarneren.
De hele wereld bevond zich in haar kamer en ik had mijn hart aan haar verpand.
Ik genoot ervan om haar gelukkig te maken,
haar te zien floreren.
Ze floreerde in alle opzichten.
Totalimente.
Ze kwam zelfs in opstand tegen de onderwerping door haar man,
want ze was meester in de liefdeskunst geworden,
alleen mogelijk voor iemand die de liefde met een djinn bedreven had.
Zijn verlangen naar haar werd een obsessie.
Ben je gelukkig?
Als hij bij haar kwam, verliet ik de kamer en reisde door de lucht.
Ik zag bergen, oceanen...
Ik zag de dieren in het bos, waar geen mens kan komen.
Als ik terugkwam, lag ze op me te wachten.
Ik vertelde haar over mijn dag en ze werd slap van vreugde en teleurstelling.
Waarom wenste ze niet om vrij te zijn?
Er was iets belangrijkers voor haar.
Ze had een theorie bedacht, een taal om te verklaren...
hoe ruimte, tijd en materie leven tot stand brachten.
Ze was creatief en gedurfd, maar kon deze puzzel niet oplossen.
Ze had een sleutel nodig om de deur van haar waarneming te openen.
Daarvoor gebruikte ze haar tweede wens.
Ik leerde haar dromen zoals djinns: wakker.
Zo kwamen de oplossingen tot haar.
Ze kon onzichtbare krachten verklaren,
elektromagnetische velden en krachten...
Het materiaal waarvan djinns gemaakt maakt.
Ben je elektromagnetisch?
Zoals jij uit stof komt, ben ik gemaakt uit vuur.
Toen ze in verwachting was,
werd ik gekweld door blijdschap,
want dat zou onze band versterken. -Droeg ze jullie kind?
Een kind van vuur en stof.
Waar ging het mis?
Alithea, ik hield van haar.
Ik hield van haar vurige geest en haar temperament.
Ik hield van mijn vermogen om haar frons in een glimlach te veranderen.
Ik hield meer van haar dan van Sheba.
Meer dan van je eigen vrijheid?
Het werd mijn grootste wens om haar gevangene te blijven.
De gedachte aan bevrijding deed me walgen.
Ik merkte dat ik haar tegenhield om haar derde wens te doen.
Ik verpestte het helemaal.
Ze beschuldigde me ervan dat ik haar gevangen hield, net als haar man.
Ik probeerde het weer goed te maken.
Als boetedoening wilde ik mezelf in de fles stoppen.
Verzegeld.
Zo had ze meer macht over mij.
Niets te zijn in een fles, dat had ik voor haar over.
Elke keer verzoenden we ons.
Elke keer, behalve de laatste.
Toen ze als een donderslag bij heldere hemel...
begon te huilen en jammeren en zei:
ik wens dat ik dat ik je nooit ontmoet heb.
En zo geschiedde, direct.
Zij stond buiten, ik zat erin.
Ze was me vergeten.
Alithea, hoe kan het...
verkeerd zijn om volledig van iemand te houden?
Ik heb een wens.
Ik vrees echter dat het te veel gevraagd is.
Ligt het in mijn macht?
Ik hoop het. Ik hoop het echt.
Is het je hartenwens?
Dat is het zeker.
Ik ben hier om van je te houden.
Ik wens dat jij in ruil daarvoor van mij houdt.
Wil je dat wij liefdeskunst bedrijven?
Dat ook. Alles.
Wil jij daarvoor jezelf opgeven?
Ik wil dat onze eenzaamheid samensmelt.
Ik wil die liefde uit de tijdloze verhalen.
Ik wil dat verlangen dat jij voor de koningin van Sheba voelde.
En die liefde die jij aan jouw genie, Zefir, gaf.
Dat wil ik.
Ik?
Jij.
Jij?
Ik.
Is het te veel?
Is het te veel gevraagd?
Kom.
Wat moeten we aan met ontwaakte verlangens?
Hoe kan ik jullie overtuigen dat ik de liefde vond met een djinn?
In ieder geval zouden weinigen me geloven.
Liefde ontstaat niet door logisch redeneren.
Het is meer een deken, een droom misschien...
die ons naar de bekoring van onze eigen verhalen lokt.
Als dat zo is,
hoe weten we dan of het echt is?
Is het een feit of simpelweg waanzin?
Ik vertrek vandaag naar Londen. Ga je met me mee?
Het is tegenwoordig niet meer zo rustig.
Maar dat wordt beter als jij er bent.
Hierheen, alstublieft.
Handen omhoog.
Stap eruit, alstublieft.
Wat zit er in uw zakken?
Een lege fles en een dop.
Door de röntgen, alstublieft. -Het mag niet beschadigd raken.
Dat gebeurt niet. Door de röntgen.
Ik heb liever niet... -Paspoort en instapkaart.
Het is breekbaar. -Mevrouw,
Het is een zoutvaatje.
Geen röntgen, alstublieft. -Stop, mevrouw, stop.
Mevrouw.
Wanneer jij er klaar voor bent.
De lucht hier is druk.
Vol indringende stemmen en haastige gezichten.
Zoals kleine Einstein?
Televisie en zendmasten en zo?
Al jullie ingenieuze apparaten mompelen allemaal tegelijk.
Buig voorover.
Hoor je dat allemaal?
Ik zie en voel het ook. Ik ben een zender.
Wordt dat je niet te veel?
Ik ben een djinn. Ik kan me aanpassen.
Ik zal er snel aan wennen. -Ze is terug.
Ik geloof dat ze terug is. -Is ze met iemand?
Ze praat weer tegen zichzelf. -Hallo, Clementine.
Alles goed? -Heb je problemen gehad?
Wat voor problemen?
Met je buitenlandse vrienden. -We vragen onszelf vaak af:
waarom verspilt Dr. Binnie haar tijd en intelligentie...
aan anderen en niet aan onszelf?
Schaam je je voor onze Britse cultuur?
Ik schaam me eerder voor iemand met vreemdelingenangst.
Wat bedoel je? -Ze vindt ons dwepers.
Dat zijn uw woorden. -Je begrijpt het verkeerd.
Het is hoe ze leven. Wat ze geloven. -Wat ze eten.
Hoezo? -Overal allochtonen.
We zijn overspoeld en roepen het noodlot over ons af.
Het is onnatuurlijk. -Vogels in de lucht, vissen in de zee.
Zo heeft God het bedoeld.
Allemaal onzin. -Het is een wetenschappelijk feit.
Een valse analogie. Dieren hebben een natuurlijke habitat,
maar mensen kunnen overal leven.
Dat is geen feit, maar een mening. En je hebt het mis.
Ik kan hier niet meer tegen. -Laat de gekke dame maar.
Er komt geen zinnig woord uit. -Ik heb dit nog nooit gezegd.
Maar jullie zijn allebei zielig.
Klep dicht. -(Klein)zielig.
Kuttenkop.
Haal je klimop aan onze kant van de muur weg.
Waarom laat ik me opfokken? Ik zou medelijden moeten hebben.
Maar dit is mijn thuis. Het is mijn toevluchtsoord.
Ik wens ze...
Dat was geen wens.
Dat weet ik.
Mijn djinn.
Hoe was je dag? -Elk luisterend oor was jij. Elke stem,
elke geur en aanraking. Je was overal.
Ik ben zo terug.
Wie belt er op dit uur aan? -Het zou haar kunnen zijn.
Kikkererwten, knoflook, pistachenoten.
Ze smelten op je tong.
Dit is mijn vriend.
Hij blijft een tijdje.
Mijn Djinn vertelde me,
dat als ze samenkomen in het Djinn rijk,
ze elkaar verhalen vertellen.
Verhalen zijn voor hen als ademen. Ze geven betekenis.
Ja, zei ik. Zo is het bij ons ook.
Elk verhaal is een steentje in een oneindig van vorm veranderende mozaiek.
Zoals alle verhalen, komt ook aan dit kleine steentje ene einde.
Als het over wensen gaat, is het een waarschuwing.
Dus, waar gaat het mis?
Misschien is het al misgegaan.
Hoewel Waarheid naakt voor hen stond, keerden ze haar hun rug toe.
Dus deed Waarheid een stap opzij en wachtte in de schaduw.
De dagen daarna vergezelde de Djinn de narratologist naar haar werk.
Als hij niet bij haar was, was hij gretig de wereld aan het verkennen.
Vandaag had ik een geweldige dag.
Ik heb veel dingen gezien.
Ik zag hoe een mens in het levende brein van een ander keek...
en een fatale bloeding stopte.
Ik heb de deeltjesversneller bezocht.
Een enorm speeltje dat de essentie van materie peilt.
Toen zag ik een grote schotel...
die naar het geluid van sterren luistert die al lang dood zijn.
De mensheid is een wonder, Alithea.
Ik ben blij dat je er zo over denkt.
Dit alles sinds ik in Zefirs fles zat.
Al deze verworvenheden in minder dan 200 jaar.
Het is maar techniek en technologie.
Ondanks al die gadgets blijven we paniekerig.
Als we de chaos niet kunnen bedwingen,
raken we in paniek en worden we angstig en keren we ons tegen elkaar.
Natuurlijk, jullie zijn mensen. Dat is jullie aard.
Dus het verhaal verandert nooit.
Haat overheerst.
Het infecteert en overleeft de liefde.
Ik wil het alleen over liefde hebben.
Jullie zijn een zooitje tegenstrijdigheden.
Bedankt hoor. -De mensheid is een raadsel.
Jullie tasten in het duister...
maar jullie intelligentie brengt veel succes.
Wat een verhaal.
Ik kan niet wachten om te zien waar het heen gaat.
Of hoe het eindigt.
Dat ook.
Een sterveling zal het nooit weten, maar een djinn wel.
Een djinn heeft alle tijd van de wereld.
Ben jij niet de geluksvogel?
Misschien.
Maar jullie stoffelijke wezens zijn erin geslaagd...
om de kracht van djinns en engelen te overschaduwen.
Jullie hebben niets aan ons.
We zullen wegkwijnen... -En verdwijnen?
Daar gingen mijn lezingen en artikelen over.
Ik weet het.
En toch zit jij hier.
Mijn dwarskop.
Ik ben thuis.
Djinn?
Lieverd?
Djinn.
Wat is er?
Hoor je me?
Djinn, praat tegen me. Probeer tegen me te praten.
Ik wens dat je tegen me praat.
Ik was aan het slapen.
Een Djinn slaapt niet.
Laten we gaan wandelen. Een lange, verkwikkende wandeling.
Ik heb alles geregeld.
Een geweldige avond voor ons. Het wordt fantastisch.
De beste tijd van ons leven. -Stop.
Die elektromagnetische velden krijg ik wel uit mijn hoofd. Ik duw ze gewoon weg.
We gaan picknicken.
We gaan de ukelele bespelen.
Ik kan hier ergens leven. -Deze krachten zullen hier altijd zijn.
Ik zal ze overwinnen, voor jou.
Jij bent mijn Alithea, ik hou van je.
Bedankt voor het proberen. -Denk je dat ik niet van je hou?
Liefde is een geschenk.
Een geschenk aan jezelf, vrijwillig. Niet iets waar je om kan vragen.
Ik heb ons allebei misleid.
Met die wens heb ik je de macht ontnomen om die te verlenen.
Dat had ik, meer dan wie ook, moeten weten.
Ik ga dit niet weer verpesten.
Mijn Djinn, als deze wereld niet voor jou bestemd is,
wens ik dat je terugkeert naar waar je thuishoort.
Waar dat ook moge zijn.
DRIE JAAR LATER
IN HET RIJK VAN DE DJINNS VERTELLEN ZE ELKAAR VERHALEN
VERHALEN ZIJN VOOR HEN ALS ADEMEN ZE GEVEN BETEKENIS...
Mama.
Kom hier, kleine aap. Dat is mama niet.
Hij kwam af en toe langs en ze genoten van elk moment.
Ondanks de pijn van de ruwe lucht, bleef hij altijd langer dan zou moeten.
Lang nadat ze hem gesmeekt had om te weg te gaan.
Hij beloofde tijdens haar leven weer langs te komen.
Dat was voor haar meer dan genoeg.