Das Weisse Band
Ik weet niet of het verhaal dat ik u ga vertellen helemaal waar is.
Een groot deel ervan weet ik slechts van horen zeggen.
En een heel deel ervan is na zoveel jaren nog steeds onduidelijk.
Verder zijn veel vragen onbeantwoord gebleven.
Toch denk ik dat ik de vreemde dingen die in ons dorp gebeurden...
moet vertellen.
Misschien kunnen zij een verklaring zijn...
voor bepaalde dingen die in dit land gebeurden.
Ik denk dat alles begonnen is met het ruiterongeval van de dokter.
Na zijn uur dressuurles op het landgoed van de baron...
was hij eerst naar huis gereden...
om te zien of er patiënten gekomen waren.
Toen hij zijn erf opreed...
struikelde zijn paard over een draad die tussen twee bomen was gespannen.
Zijn dochter zag vanuit het raam het ongeval gebeuren...
en verwittigde de buurvrouw...
die op haar beurt de rentmeester verwittigde...
zodat de erge pijn lijdende dokter...
naar het ziekenhuis kon worden gebracht meer dan 30 kilometer verderop.
De buurvrouw, een alleenstaande dame van ongeveer 40 jaar...
was de vroedvrouw van het dorp.
Sinds de vrouw van de dokter, in het kinderbed was gestorven...
was ze voor hem van onschatbare waarde geworden...
als huishoudster en als receptioniste.
Nadat ze voor de twee kinderen van de dokter had gezorgd...
kwam ze naar school om haar eigen zoon, Karl, op te halen.
Heb je Anni gezien? - Moet je geen goedendag zeggen?
Goedendag, mevrouw Wagner. Neem het hem niet kwalijk.
Hallo, Clara.
We maken ons zorgen dat Martin zijn goede manieren vergeet.
Dat is wel goed.
Hoe gaat het met de dokter? - Niet zo goed.
Moet hij in het ziekenhuis blijven? - Dat weet ik niet.
We gaan Anna wat helpen. - Heel goed.
Was het leuk in het koor? - Ja.
Laat eens horen hoe goed je hebt gezongen.
Tot ziens, meneer.
Wie laatst komt, is een oen.
Als ik me goed herinner...
vond ik het vreemd dat de kinderen rond Klara...
na de les niet onmiddellijk naar huis gingen...
maar allemaal naar de grens van het dorp trokken.
Als je wil, zal ik wat dieren voor je uitknippen.
Zoals verleden week.
Wil je dat?
We kunnen ze samen kleuren.
Of uitknippen uit dat mooie, gekleurde papier.
Het gouden papier, dat ik voor Pasen kreeg.
Hou toch op.
Ik zal iets te eten klaarmaken. - En als hij nooit meer terugkomt?
Wat?
Kom toch.
Doe niet zo dwaas.
Hij zal spoedig genezen zijn, net alsof hij de griep had.
Weet je nog, vorige winter?
Jij was toen heel ziek, niet?
En na...
Hallo, Anni.
Hoe gaat het met je?
Kunnen we iets voor je doen?
Hoe kwam die draad hier? Heeft de dokter dat gezegd?
Hij was niet in staat om veel te zeggen.
Zijn sleutelbeen zat vast in zijn nek.
Ik heb het aan zijn dochter gevraagd. Zij heeft er geen idee van.
Hij passeert daar iedere dag.
Heb je de draad bekeken? - Natuurlijk.
Hij is dun, maar sterk.
Bijna onzichtbaar.
Het spijt me, mevrouw, u speelt te goed voor mij.
U moet zich niet verontschuldigen Concentreer u, dat zal ons meer helpen.
U speelt te snel voor mij, mevrouw. Ik ben Frederik de Grote niet.
Hoe zou die Schubert gespeeld hebben?
Laat ons de Variation nog eens doen.
Als de muziek je bevalt, liefje, kom hier zitten en draai de bladzijden om.
Als je je verveelt, ga dan naar je kamer.
Of blijf uit mijn zicht. Ik word nerveus als ik je hier zie drentelen.
Hoe laat is het? Waar is de oppas?
Bij de tweeling, denk ik.
Het is 8 uur 40. - 8 uur 40? Je moest al in bed zijn.
Heeft hij zijn huiswerk gemaakt?
Natuurlijk, mevrouw.
Wil je de bladzijden omdraaien of niet?
Ja.
Kom dan.
We doen het Thema nog eens.
Je moet de Variation oefenen, anders is het niet leuk.
Ik zal mijn best doen, barones
Vanaf lijn 9.
Vergeef ons alsjeblieft, vader.
Vergeef ons, alsjeblieft.
Vanavond heeft niemand aan deze tafel iets gegeten.
Toen het donker werd, en jullie nog steeds niet hier waren...
heeft jullie moeder wenend het dorp afgelopen om jullie te zoeken.
Denk je dat we hier gezellig konden eten met de vrees dat jullie iets was overkomen?
Denk je dat we nu gezellig kunnen eten...
nadat jullie enkele leugens als verontschuldiging opdisten?
Ik weet niet wat erger is, jullie afwezigheid of jullie terugkeer.
Vanavond gaan we allemaal met honger naar bed.
Jullie zullen het met me eens zijn...
dat ik jullie misdrijf niet ongestraft kan laten voorbijgaan...
als we in de toekomst opnieuw een wederzijds respect willen opbouwen.
Morgenavond om dit uur, zal ik jullie in het bijzijn van jullie zussen...
tien stokslagen geven.
Tot dan hebben jullie tijd om over je misdaad na te denken.
Zijn jullie het met me eens? - Ja, vader.
Goed. Dan kan iedereen naar bed gaan.
Ik wil niet dat jullie me aanraken.
Jullie moeder en ik zullen vannacht slecht slapen...
omdat ik jullie morgen moet slaan en dat dit ons meer pijn doet, dan jullie.
Laat ons alleen en ga naar bed.
Toen jullie klein waren..
had jullie moeder een lint gebonden in je haar of rond je arm.
De witte kleur moest jullie aan onschuld en zuiverheid herinneren.
Ik dacht dat jullie nu voldoende welgemanierd waren...
om het zonder die hulpstukken te kunnen doen.
Ik was verkeerd.
Nadat jullie morgen door de tuchtiging gereinigd zijn...
zal jullie moeder opnieuw dit lint ombinden, en jullie dragen het...
tot we jullie opnieuw kunnen vertrouwen.
Waar is die draad nu?
Wie heeft hem weggenomen?
Dat weet ik niet.
Was je hier dan niet?
Was je in de stad, bij je vader? - Nee.
Dan was je hier. - Ik was vandaag op school.
Was de draad hier nog toen je naar school vertrok?
Ik heb niet gekeken.
Wanneer bent u gekomen? - Over de middag.
Ik maak het eten klaar voor de dokter en de kinderen.
Ik help hem sinds zijn vrouw is gestorven.
Sinds wanneer?
Sinds de geboorte van Rudolph, vijf jaar geleden.
Ik ben de vroedvrouw van het dorp. Wij werken samen.
Maar u hebt niets gezien? - Nee.
Hoe lang is die draad hier al? - Ik heb die nog nooit gezien.
Niemand heeft dat ding dus voordien of achteraf gezien?
Het heeft zichzelf rond de boom gewonden en is nadien vanzelf verdwenen.
Juist?
Mama. - Wat is er?
Excuseer me.
De dag na het ongeval van de dokter...
bracht geen oplossing voor het mysterie.
Toen deed een tweede, nog tragischer ongeval...
de mensen het vorige ongeval bijna vergeten.
De vrouw van een landbouwer stierf tijdens een werkongeval.
De vrouw, die haar arm bezeerd had...
was door de rentmeester vrijgesteld van het oogstwerk...
en kreeg lichter werk toebedeeld in de houtzagerij.
Buiten blijven. Ik ben nog niet klaar.
Jij naar buiten.
Op dezelfde dag had ik een vreemde ontmoeting.
Het was stralend, warm weer.
Ik besloot mijn magere menu aan te vullen met een forel.
De nabije rivier was er vol van.
De baron had me toelating gegeven om daar te vissen.
Martin.
Martin, pas op.
Ben je gek geworden?
Wil je soms je nek breken?
Goedendag, meneer.
Wat scheelt er? Ben je gek geworden?
Weet je hoe hoog dit is?
Heb je me niet horen roepen?
Toch wel, meneer. - En?
Wel?
Had je me daar beneden gezien en wilde je indruk op me maken?
Waarom dan? - Ik gaf God de kans om me te doden.
Hij deed het niet. Dus is hij tevreden over mij.
Wat zeg je daar?
Hij wil niet dat ik doodga.
Wie wil niet dat je sterft?
God.
Waarom zou God willen dat je sterft?
Beloof me dat je dit niet meer doet.
Kijk me aan.
Beloof het me.
Je vertrouwt me niet, hé? - Toch wel, meneer.
Goed dan.
Ga naar huis. Morgen, na je pianoles, kom ik met je vader praten.
Nee, zeg het hem niet, alstublieft.
Daar is het.
Pas op, het is helemaal rot.
Wie heeft haar naar boven gestuurd? - Geen idee.
We moesten losse stukjes verzamelen en zij is hier doorheen gevallen.
Heb je het gezien? - Niet onmiddellijk.
Je weet hoe dat gaat.
De plek moet schoongemaakt worden en de bazen sturen de zwakken hierheen.
Wie stuurde haar hierheen?
Op mijn terugweg, na die vreemde ontmoeting met Martin...
ontmoette ik voor het eerst Eva.
Goedendag.
Excuseer.
Excuseer dat ik u aanspreek.
Bent u het nieuwe kindermeisje op het landgoed?
Waarom?
Men zegt dat u uit Treglitz komt.
Wie zegt dat? - De mensen.
En?
Niets.
Ik weet niet...
Excuseer, ik ben hier de leraar.
Ik dacht alleen maar...
Toen ik u zag, dacht ik...
Ik kom uit Vasendorf. De kleermaker is mijn vader.
Ik weet het. - Wat?
De barones heeft het me gezegd. - Wat?
Dat de leraar uit het dorp komt naast het mijne.
Ik begrijp het.
Ik heb zo gedacht...
Het lijkt alsof u weggaat.
Waarheen? - Naar huis. Naar Treglitz.
Ja?
Gaat u daarheen? - Inderdaad.
Ik dacht dus...
vermits u doorheen mijn dorp komt, kunt u misschien...
mijn vader begroeten en hem een vis geven?
Wat?
Hij zou heel blij zijn. Vooral nu het weekend is.
Hoe...?
Ik weet het niet.
Spijtig genoeg heb ik niets bij om het in te pakken.
Ik ook niet.
Spijtig genoeg.
We kunnen hem vastbinden met een vislijn.
Zomaar, op de fiets?
Dat is niet zo'n goed idee.
Juist. Het was gewoon een idee. - Ja.
Is dat uw fiets?
Nee, van het landgoed.
Is dit uw eerste vrije dag?
Dan moet u blij zijn om naar huis te gaan.
Kan ik me voorstellen.
Goed dan. Ik heb nog een lange weg te gaan.
Wel dan...
Tot ziens.
Moest u mijn vader zien in Vasendorf...
wilt u hem de groeten doen van mij?
Ik ken uw vader niet.
Dat is waar.
Ik heb pas gisteren leren fietsen.
U doet het prima. Maar wees voorzichtig.
Die vrouw vandaag, wat is er met haar?
Welke vrouw?
O, die. Ze is dood.
Wat is dat? - Wat?
Dood.
Wat 'dood' is?
Wat een vraag.
Dat is als iemand niet meer leeft.
Als men opgehouden is met leven.
Wanneer houdt iemand op met leven?
Als hij heel oud is, of heel ziek.
En die vrouw?
Zij had een ongeval.
Een ongeval?
Als je heel erg gewond bent.
Zoals papa?
Ja, maar veel erger dan dat.
Zo erg dat je lichaam het niet meer aankan.
En dan ben je dood?
Ja.
Maar de meeste mensen hebben geen ongeval.
Die zijn niet dood. - Nee, die sterven veel later.
Wanneer?
Later, als ze heel erg oud zijn.
Gaat iedereen dood?
Ja.
Echt iedereen? - Ja, alle mensen moeten sterven.
Maar jij toch niet, Anni?
Ik ook. Iedereen.
Maar papa toch niet? - Papa ook.
En ik ook?
Jij ook. Maar dat duurt nog heel lang.
Voor ons allemaal duurt het nog heel lang.
Kun je daar niets tegen doen? Moet dat gebeuren?
Ja, maar nog in lang niet.
En mama?
Zij is niet op reis?
Is zij ook dood?
Ja.
Zij is ook dood.
Maar dat is lang geleden.
Klara?
Martin, kom je?
Karli?
Jullie mogen binnenkomen.
Wat is het?
Wat denk je? - Ik weet het niet.
Een jongen.
Wat is dat? Wil je geen broer?
Wees blij dat je vader je niet hoorde.
Excuseer.
Ze wisten dat het gevaarlijk voor haar was.
Wat wil je?
Wil je de baron een proces aandoen?
Of de rentmeester vermoorden?
Ga zijn hoofd afhakken met je zeis.
Dat brengt je moeder niet weer tot leven.
Vader, u hield van onze moeder. - Hou je mond.
Na die twee dagen in juli werd alles weer normaal in het dorp.
De dagelijkse oogstarbeid putte iedereen uit.
De meeste kinderen waren blij omdat ze hun ouders konden helpen.
Ik nam het aanbod van de rentmeester aan...
om tijdens de oogstperiode zijn secretaris te zijn.
Ik hoopte op die manier het jonge meisje terug te zien.
Sinds onze ontmoeting kon ik haar niet uit mijn gedachten zetten.
Maar ze kwam bijna nooit buiten het huis.
De dokter was nog steeds in het ziekenhuis.
De vroedvrouw zorgde ondertussen voor zijn twee kinderen, Anna en Rudolph.
Na de begrafenis van de boers vrouw, waarop het hele dorp aanwezig was...
werden de twee ongevallen snel vergeten.
Tot het einde van de zomer, toen het hele dorp op het oogstfeest was.
Aanvankelijk in vreugdestemming...
daarna in afgrijzen en radeloosheid.
Ik bedank jullie allemaal.
Jullie hebben goed gewerkt.
De hemel was ons genadig en de schuren zijn vol.
Er is bier genoeg...
en vandaag zullen jullie niet verhongeren.
Lang leve de baron.
Geëerde heer baron...
en mevrouw barones...
beste feestvierders.
Op deze feestelijke gelegenheid luisteren we naar psalm 145, vers 15.
'Alle ogen zijn hoopvol op u gericht, Heer.
U geeft hen voedsel als zij honger hebben.
In naam van de Vader...
de Zoon...
en de Heilige Geest.
Amen.
Laat het jullie smaken.
Eet en drink zoveel je kan. Jullie hebben het verdiend.
U beloofde ons een koorzang door uw leerlingen.
Dat moet u aan de pastoor vragen, barones.
We zijn nog aan het oefenen voor het Vormselfeest.
Dat is pas in de lente. Nu is het herfst.
Onze zangertjes zijn niet allemaal even muzikaal. Het spijt me.
Zo, heb je nu twee moeders?
Hebt u geen zin om mee te feesten?
Het is hier zalig in de schaduw.
Onze zoon lijkt ervan te genieten.
Ja.
Ik kan het me voorstellen.
Wie zou dat niet leuk vinden? - Georg.
Hoe gaat het met u?
Verveelt het u niet om voor kinderen te zorgen...
met al die jonge kerels daar?
Nee, meneer. Ik ben graag bij de kinderen.
Hoe oud ben jij eigenlijk?
Zeventien, meneer. - Zeventien.
Zou je niet liever een vrijer vasthouden dan de kinderen van de barones?
Laat haar met rust, Georg. - Ik zeg toch niks?
Wil je iets halen om te eten, Emma?
Als u even op de kinderen wil passen, ga ik wel.
Hij was dronken, maar ze konden hem niet tegenhouden.
Laat Frieda met rust.
Kots het lekker uit.
Ik ben de haan op de toren.
Iemand hakte de kolen van de baron af. - Wat zeg je?
Iemand heeft de kolen van de baron afgehakt.
Ik heb dit nooit geleerd. - Ik ook niet.
Je moet luidop tellen.
Een, twee, drie.
Uw leerlingen zullen lachen als ze ons zien dansen, meneer.
Dat zouden ze beter niet doen.
En wees niet zo formeel tegen me. Zo oud ben ik nu ook niet.
Zie je, het begint te lukken.
Nou ja...
Niet naar je voeten kijken.
Niet slecht, hé?
Dit is afschuwelijk.
Dit was vroeger het gebruik: 'Oogst binnen, iedereen betaald...
als wij ons deel niet krijgen, snijden wij uw kolen voor u.'
Ze hebben het in elk geval grondig gedaan.
Kom binnen.
Wat wil je?
Ik zou iets willen vragen, vader. - Ja?
Ja?
Ik heb het gevonden. Het is gewond.
En? - Mag ik het houden?
Wat wil je er mee doen? - Het opnieuw gezond maken.
En als het weer gezond is?
Denk je niet dat je eraan zal gehecht zijn?
Zal je het dan weer vrijlaten?
Peepsie zit ook in een kooi.
Ja, maar die is in gevangenschap opgegroeid.
Deze hier is de vrijheid gewoon.
Zal je hem vrijlaten als hij genezen is?
Heb je het al aan mama gevraagd?
Wat heeft ze gezegd?
Ze zegt dat vader moet beslissen.
Zegt ze dat?
Wil je er echt voor zorgen?
Ja.
Dit is een zware verantwoordelijkheid, dat weet je toch?
Je zal zijn vader en zijn moeder zijn.
Dan gaan we een kooi moeten zoeken voor je patiënt.
Heb jij het gedaan of niet?
Naar het schijnt heeft iemand je gezien. - En dan?
Ze mogen blij zijn dat zij nog steeds hun kop hebben.
Ik moet je zeggen, vader, dat ik er fier op ben.
Blijf zitten.
Waarom heb je dit gedaan?
Zeg het me.
Vooruit, zeg het.
U weet waarom, vader.
Wegens je moeder?
Denk je dat zij haar dood hebben veroorzaakt?
Wat denk je?
Dat ik geen man genoeg ben om dit zelf te regelen? Is dat het?
Weet je wat je daad kan betekenen voor de hele familie?
Als Frieda haar werk verliest waarvan we een heel jaar leven?
Als we hier in de zomer niet meer kunnen werken?
Wil jij trouwen en binnen twee jaar de boerderij overnemen?
Hoe ga je iedereen eten geven zonder de steun van het landgoed?
Hoe weet jij dat zij verantwoordelijk zijn?
Hoe weet u dat ze onschuldig zijn?
Ik weet het niet.
Maar het tegendeel weet ik ook niet.
Wat bedoel je met 'niet hier'?
Hij is verdwenen. Ik heb overal gezocht.
Hij is niet in lucht opgegaan. Wanneer heb je hem voor het laatst gezien?
Rond 2 uur. - Rond 2 uur?
Weet je hoe laat het is? - Ik weet het, baron.
Wat zegt mijn vrouw hiervan?
Ze stuurde me naar u toe. Ze is zeer bang.
Kan ik me voorstellen. Je bent een idioot, Huber.
Waarom denk je dat je hier bent?
Om op één kind te letten. Is dat zo moeilijk?
Het spijt me, baron.
Rot op met je excuses.
Waar heb je mijn zoon laatst gezien?
Hier. Hij zei dat hij met de andere kinderen ging spelen.
Waar? - Dat zei hij niet.
Mijn vrouw heeft ook niets gemerkt?
Mevrouw was onpasselijk door de geschiedenis met de kolen.
Onpasselijk?
Ze kreeg zware migraine.
Mijn God, dit is een gekkenhuis.
Heb je mijn zoon gezien? - Nee.
Vraag het je zoons eens. Sigi is verdwenen met enkele andere kinderen.
Wat bedoelt u? - Dat hij verdwenen is, verdomme.
De zoons van de rentmeester zegden dat ze Sigi slechts eventjes hadden gezien.
Hij was weggegaan samen met andere kinderen...
en ze hadden er verder geen aandacht aan besteed.
De zoektocht begon kort na middernacht.
De mensen, moe en sommigen nog steeds dronken...
werden in twee groepen verdeeld.
De ene groep doorzocht alle gebouwen van het landgoed...
de anderen kamden de velden uit.
Rond 2u30 begon plots de stormklok te luiden...
om de mannen naar het landgoed terug te roepen.
Men had Sigi gevonden.
Hij was in de houtzagerij, met het hoofd naar beneden opgehangen.
Zijn broek was naar beneden getrokken...
en zijn billen bloedden van de stokslagen.
Hij was in shock en niet in staat om te stappen.
Hij moest op zijn buik liggen...
om op een geïmproviseerde draagberrie naar huis te worden gebracht.
De volgende zondag vroeg de baron of hij na de dienst een toespraak mocht houden.
Afgelopen week heeft de politie velen van jullie ondervraagd.
Zonder resultaat.
Eerst dacht ik dat de mensen die mijn kind mishandelden...
dezelfden zijn die mijn kolen hebben afgehakt.
Omdat ze recht wilden.
Waarvoor?
Zogezegd was het mijn schuld dat hun moeder in de houtzagerij stierf.
Dat is een absurde veronderstelling.
De jonge Felder zei de politie dat dit het motief was voor zijn 'maaibeurt'.
Ik heb de familie Felder altijd geholpen.
Maar dankbaarheid kan je niet afdwingen.
Dat is een kwestie van karakter.
Je moet niet weglopen, Felder.
Ik wil jouw eer redden.
Het blijkt dat de 'dappere' Max Felder...
eerst over zijn grootse daad ging bluffen bij zijn verloofde...
en daarna verstopte de lafaard zich bij zijn familie.
Bijgevolg had hij geen tijd om mijn zoon te folteren.
Zijn vader zou liever zijn tong afbijten, dan te liegen om zijn zoon te beschermen.
Ik wil jullie herinneren aan iets wat de meesten van jullie vergeten zijn.
Twee maanden geleden had de dokter een ruiterongeval...
en hij is nog steeds niet teruggekeerd uit het ziekenhuis.
Dit ongeval was veroorzaakt door een draad die in zijn tuin gespannen was.
Duidelijk aangebracht met de bedoeling hem te doen vallen.
Ook daar heeft niemand iets geweten, gezien of gehoord.
Iedereen weet dat de verantwoordelijken voor de kwetsuren van mijn zoon...
en van de dokter...
zich hier, onder ons, bevinden.
Ik zal die misdaden niet ongestraft laten.
En ik hoop dat zoiets nooit met één van jullie kinderen gebeurt.
Daarom doe ik een oproep tot jullie allemaal.
Help me om de schuldige of de schuldigen te vinden.
Als we de waarheid niet ontdekken...
zal de vrede in deze gemeenschap verloren zijn.
De toespraak van de baron had de mensen bang gemaakt.
De baron was niet zeer geliefd...
maar als plaatselijke autoriteit en werkgever van het halve dorp...
werd hij gerespecteerd.
Zijn uitspraak over vrede in de gemeenschap...
was onheilspellend.
Bovendien deed de mysterieuze aard van de criminele daden...
het eeuwenoude wantrouwen van de landbouwers opflakkeren.
Kom binnen.
Eva?
Mag ik binnenkomen?
Wat voor vraag is dat? Natuurlijk, kom binnen.
Wat scheelt er?
Wat is er met je?
Ze hebben me buitengegooid.
Wat bedoel je?
Niets. Ze hebben me gewoon ontslagen.
De huisleraar is ook ontslagen.
Ik weet niet waar ik heen moet.
Ik ben zo bang alleen op de weg. - Maak je geen zorgen. Kalmeer.
Kom, ga hier zitten.
Kalmeer je en vertel wat er gebeurd is.
Wel dan...
Wat is er gebeurd?
Het gaat niet goed met de zoon van de baron.
Zijn ouders zijn vertwijfeld en woedend.
Nu zeggen ze dat het de schuld is van de huisleraar en van ik...
omdat wij niet voldoende op hem gepast hebben.
Maar ik ben daar alleen voor de tweeling.
En ik heb altijd heel goed voor hen gezorgd.
Toen wij vandaag gedanst hebben...
had de barones me haar toestemming gegeven.
Ik heb niets verkeerd gedaan. - Maar nee, het is goed. Ween niet meer.
Waar moet ik nu heen?
Mijn ouders hebben het geld nodig.
Je vindt wel iets anders.
Je weet dat de baron opvliegend is. Maar hij blaft harder dan hij bijt.
Nee, het is gedaan, ik weet het.
De barones wil niemand meer zien.
Ze wil met de kinderen naar de stad gaan of naar het landgoed van haar ouders.
Ik probeer om met haar te praten.
Vroeger speelden we samen piano. Vier handen.
Maar ik was er niet heel goed in.
Nu heeft ze een huisleraar die fluit speelt. En muziek studeert in de stad.
Zo goed speelt hij ook niet. - Dat is waar.
Wie doet toch zo'n dingen?
Wat?
Een kind zo slaan.
Ik weet het niet.
Mag ik vannacht hier blijven?
Stuur me alstublieft niet weg. - Hoe kom je daar bij?
Ik zal wachten tot het ochtend wordt, hier in de klas.
En dan vertrek ik.
Thuis zullen ze dit niet begrijpen.
Ze zullen denken dat ik iets verkeerd heb gedaan.
Wil je dat ik met je meega? - Hoezo?
Morgen, na de school.
Ik zal voor een rijtuig zorgen. Tegen de avond ben ik terug.
Waarom zou u dat doen?
Hou op met zo formeel te doen.
Waarom wil je dat doen?
Kom, ik zal iets voor je spelen. Als je dat wil.
Goedemorgen, vader.
Ik ben terug.
Ze hebben me vrijgelaten.
Dat zie ik. En dan?
Kunt u me niet vergeven, vader?
Wat moet ik vergeven?
Dat het landgoed me geen werk meer wil geven?
Dat Frieda op staande voet werd ontslagen?
Dat je broers en zussen niets te eten hebben?
Of wat?
De volgende dag ging ik na schooltijd naar het landgoed...
om te informeren naar Sigi's toestand en te bemiddelen bij Eva's ontslag.
Men zei me dat de barones die morgen met de kinderen vertrokken was.
Met tegenzin gaf de rentmeester me een rijtuig om Eva naar huis te brengen.
Toen we het dorp uitreden kruisten we de dokter.
Enkele dagen na het Dankfeest was Rudolph, zijn 4-jarige zoon, verdwenen.
Iedereen was hierdoor van streek, gezien de voorgaande gebeurtenissen.
Uiteindelijk werd de jongen op de hoofdstraat teruggevonden.
Amper gekleed, stapte hij vastbesloten in de richting van de stad.
Toen men vroeg waar hij heenging, zei hij dat hij zijn vader ging bezoeken.
Hij verzette zich met hand en tand toen men hem naar huis wou brengen.
De dokter werd hierover ingelicht...
en vermits hij toch spoedig zou ontslagen worden...
besloot hij zijn verblijf in het ziekenhuis voortijdig te beëindigen.
Rudi? - Zopas was hij nog in de woonkamer.
Hoeveel ben ik u schuldig? - 3,50 mark.
Dank u. - Goedendag.
Rudi, waar ben je?
Hallo, Rudi.
Wil je je vader niet begroeten?
Nee?
Ik hoorde dat je me in het ziekenhuis wou bezoeken.
Waarom sluit je je nu op?
Goed dan.
Dan wil ik je niet zien.
Ik ga maar weer weg.
Blijf maar rustig op het toilet, Rudi.
Vaarwel, Rudi.
In je kabinet is alles in orde. Mevrouw Wagner heeft alles geregeld.
Waarom zeg je me dat? - Weet ik niet.
Ik dacht dat je het wilde weten.
Heeft ze goed voor jullie gezorgd? - Ja.
Hoe oud ben jij nu?
Veertien.
Niet te geloven...
hoe jij op je moeder lijkt.
Je moeder en ik maken ons grote zorgen om jou.
Denk goed na. Slaap je slecht?
Ben je vermoeid?
Nee.
Heb je problemen op school waarvan ik niets afweet?
Nee, vader.
Dan begrijp je onze zorgen niet.
Ik zal het je uitleggen.
Zoals je weet, ben ik ook predikant in Birkenbrunn.
Enkele jaren geleden kwam een moeder naar me toe.
Haar zoon, die jouw leeftijd had, had dezelfde symptomen...
die zich ook bij jou al een tijdje voordoen.
De jongen leed plots aan extreme gemoedsstemmingen.
Hij had kringen onder de ogen, was vreugdeloos en gedeprimeerd.
Hij vermeed om zijn ouders in de ogen te kijken...
en werd ook op leugens betrapt.
Dit heeft zowat een half jaar geduurd.
Daarna ging alles zeer snel.
Hij verloor zijn eetlust...
kon niet meer slapen, zijn handen begonnen te beven...
zijn geheugen werd zwak.
Hij stond vol puistjes, eerst in het gezicht, dan zijn hele lichaam.
Tenslotte stierf hij.
Zijn lichaam, dat ik gezegend heb, leek op dat van een oude man.
Kun je nu begrijpen waarom we bezorgd zijn?
Van waar komen volgens jou die veranderingen...
die de jongen zo'n miserabel einde hebben bezorgd?
Ik weet het niet.
Ik denk toch dat je het weet.
Wil je het me niet zeggen?
Nee?
Goed, dan zal ik het antwoord geven.
De jongen zag hoe iemand de fijnste zenuwen van zijn lichaam beschadigde.
Op de plaats waar God een heilige obstructie plaatste.
De jongen deed die handeling na.
Hij kon er niet meer mee ophouden.
Tenslotte vernietigde hij alle zenuwen van zijn lichaam, en ging daaraan dood.
Ik wil je alleen maar helpen.
Ik hou van je met gans mijn hart.
Wees eerlijk, Martin.
Waarom werd je zo rood, toen ik het verhaal van die jongen vertelde?
Rood?
Ik weet het niet. Ik had medelijden met hem.
Is dat alles?
Ik denk dat er nog een reden is. Ik zie het aan je gezicht.
Wees oprecht, Martin.
Waarom ween je?
Zal ik je de biecht besparen?
Heb je ook gedaan wat die arme jongen deed?
Ja.
Mijn arm.
Goed dat je terug bent. Het werd tijd.
Dat kun je wel zeggen.
Het was moeilijk met de kinderen, zonder jou.
Ik weet het.
Hij mag me niet.
Wie? - Rudi.
Hij zit in een moeilijke leeftijd.
Eigenlijk niet.
Ze zijn altijd in een moeilijke leeftijd.
Ja.
Je hebt me niet gemist.
Wat bedoel je daarmee?
Niets. Ik zeg gewoon de waarheid.
Niets gaat boven een gezonde dosis zelfhaat.
Wat?
Niets. Vergeet het.
De winter kwam vroeg dat jaar.
Op het Reformatiefeest, zondag...
1 november, lag een sneeuwdek op het dorp.
Tegen de gewoonte in, was de baron, wiens familie niet was teruggekeerd...
niet op de Dienst aanwezig.
Voor de dorpsbewoners was dit het bewijs van zijn woede.
Er was inderdaad geen spoor naar een mogelijke dader gevonden...
hoewel de oproep van de baron tot een massa verdachtmakingen...
zelfs tot een verzoek tot aanhouding had geleid.
Die bleken allemaal onterecht te zijn.
Het is geen longontsteking.
Maar je moet toch oppassen.
Als zijn temperatuur zou stijgen, roep me dan opnieuw.
Geef hem om de twee uur deze druppels.
En hang natte doeken boven de oven. Dat verlicht de ademhaling.
Goede avond, mevrouw. - Tot ziens, dokter.
Hoe lang stond het raam open?
Moeilijk te zeggen. Mijn vrouw heeft hem rond 1 uur verzorgd.
Ze kwam om 2u30 terug en het was ijskoud in de kamer.
Heeft het kind niet gehuild?
Nee, de kinderen hebben niets gehoord.
Momenteel kan ik niets zeggen. We moeten afwachten.
Maar het ziet er niet slecht uit.
Iets drinken om op te warmen?
Of blijf bij ons eten.
Nee, bedankt. Ik heb te veel werk. Als je zo lang weg bent geweest.
Hoe gaat het met uw arm?
Dat gaat wel.
Binnen twee of drie weken is alles weer oké.
Dank je.
Dit moet vreselijk zijn, denk ik.
Je moet hulpeloos zijn met slechts één arm.
Quod erat demonstrandum.
Goedenacht, kinderen. - Goedenacht, dokter.
Als uw vrouw denkt dat de koorts van de baby...
gestegen is, roep me dan.
Goed...
Wat is er goed?
Ik bedoel 'goed dan'.
Waarom ben je naar vader gegaan?
In zijn bureau.
Waarom?
Zomaar.
Halfweg december ontving ik eindelijk een brief van Eva.
Haar vader had werk voor haar gevonden in de stad.
In het begin van het nieuwe jaar zou ze daar beginnen.
Sinds de nacht dat ze toevlucht zocht in de school...
en we tot de dageraad elkaar het verhaal van ons korte leven vertelden...
kon ik haar blanke gezicht en haar verlegen, maar tegelijk open karakter...
niet meer uit mijn gedachten krijgen.
De schoolvakantie duurde tot 2 januari...
maar reeds op tweede Kerstdag, het was koud maar zonnig weer...
begaf ik me op weg naar Treglitz om Eva en haar ouders te bezoeken.
En Sigi?
Ik weet het niet. De barones is nog steeds niet terug.
En de baron?
We zien hem zelden. Hij praat tegen niemand.
Men zegt dat ze naar Italië gegaan zijn. - Naar Italië?
De rentmeester zegt dat ze de zagerij gaan afbreken, omdat...
Goedendag. - Goedendag, jongeman.
Ga maar gerust zitten. Wij zijn hier niet zo formeel.
Verdwijn jullie maar.
Wilt u iets drinken? - Nee, dank u. Zeer vriendelijk.
Echt niet? - Nee, dank u wel.
U bent dus leraar?
Kunt u een vrouw onderhouden?
Mijn vader is kleermaker in Vasendorf en ik heb het vak geleerd.
Daarmee verdien ik genoeg bij.
Het was verstandiger geweest om zijn zaak over te nemen.
En waarom valt u op Eva?
Ze is bijna nog een kind. U kon haar vader zijn.
Ik ben 31.
Dat zou dus bijna gekund hebben. - Vader.
Hebt u haar al gevraagd of ze ge"ïnteresseerd is?
Ze is nog een kind, weet niets van het leven af.
Zeg het eens. Wil je hem?
Zeg dan toch wat.
De leraar is speciaal hierheen gekomen in deze kou.
Laat haar toch gerust. Natuurlijk wil ze hem. Zie je dat dan niet?
Hoe kan ik dat weten, als ze haar mond niet opendoet?
Ga terug zitten.
Vrouwen...
Je moet hen niet te serieus nemen.
Pas op, ik ben geen grote prater.
Enerzijds komt het goed uit dat het kind het huis uit is.
U hebt gezien hoeveel mondjes hier te vullen zijn.
Aan de andere kant...
gaat dit een beetje te snel voor mij.
Ik ken u niet.
Niet dat u me niet bevalt, maar ik moet meer over u weten.
De kapper in de stad wil haar als leermeisje aanvaarden.
Zo komt ze onder de mensen.
Dan kan ze beslissen of dit werkelijk is wat ze wil.
Als dat binnen een jaar nog steeds zo is, dan praten wij nog eens.
U kan zich ook nog beraden.
Is dat goed?
Ik had eerder gedacht... - Ja, ik weet het.
Maar het is dit, of niets.
Als u daarop staat. - Ik sta erop.
Aangenaam.
Zo, ik moet terug aan het werk.
Zelfs op een feestdag.
Blijf gerust zitten.
Ik stuur het kind terug binnen.
Zodat jullie afscheid kunnen nemen.
Een jaar is kort. De wereld zal niet vergaan.
U kan haar komen bezoeken.
Heeft je vader het gezegd?
Ben je ermee akkoord?
Bent u akkoord?
Wees niet zo formeel tegen me.
Adi, ben je wakker?
Adi.
Wat is er? - Kijk eens.
Wat is er gaande? - Kijk toch wat er gebeurt.
Mijn God, wat wil je toch? - Kijk uit het venster.
Het brandt. Op het landgoed. - Maak me los.
Vooruit, maak me los.
Ik weet niet... - Maak me los, zeg ik.
Wat is dat? Wees toch stil. - Gustl, kom en maak me los.
Wat gebeurt er?
Maak me los, verdomme. Er is brand.
Brandt het?
Het brandt.
Ja, het brandt. Maak me nu los.
Vader heeft het verboden.
Niet in een noodgeval. Iemand moet hen verwittigen.
Vader. Moeder. - Hou op met roepen. Ik doe het al.
Zal ik mama roepen?
Wat is er? - Het brandt.
Ik weet het. Jullie vader is er al heen.
Wat doen jullie hier?
Ga terug naar bed. Het is niets.
Het brandt op het landgoed. Jullie moeten geen schrik hebben.
Ga naar bed en slaap verder.
Ga naar je kamer. Straks vat je kou.
Waarom al dat lawaai? Je hebt iedereen wakker gemaakt.
Ik dacht dat het gevaarlijk was.
Ik moest hem losmaken.
Nu is alles weer in orde.
Morgen zal jullie vader wel over de brand vertellen.
Iedereen in bed.
Ik wacht tot je in bed ligt.
Het is hier koud.
Goedenacht, dan.
Slaapwel. - Goedenacht, mama.
Waarom hou je er niet mee op?
Waarom al die moeite?
Kijk me niet zo verbaasd aan.
Het is niet dat je het niet goed doet, maar ik kan het niet meer met jou.
Om de waarheid te zeggen, je stoot me af.
Wil je nu je werk afmaken? Ik wil hier niet de hele nacht blijven.
Wat heb ik je misdaan? - Mijn God, je hebt helemaal niets misdaan.
Je bent lelijk, onverzorgd, lui en je stinkt uit je bek. Is dat genoeg?
Het laken moet gesteriliseerd worden.
Zit daar niet te kijken alsof je van de hand Gods geslagen bent.
De wereld vergaat niet. Voor jou niet en voor mij niet.
Ik wil dit niet meer, dat is alles.
Ik heb het geprobeerd.
Ik dacht aan een andere vrouw terwijl ik het met jou deed.
Een vrouw die lekker ruikt...
die jong is en minder afgeleefd dan jij.
Maar mijn verbeelding kan het niet aan.
Uiteindelijk ben jij het toch steeds weer en dan zou ik kunnen kotsen.
Ik schaam me voor mezelf. Wat voor zin heeft het dan?
Ben je klaar? - Ja, sinds lang al.
Jij moet heel ongelukkig zijn om zo gemeen te doen.
Begin zo niet, alsjeblieft.
Ik weet dat ik niet knap ben.
Dat mijn adem ruikt, komt door mijn maagzweer. Dat weet je.
Vroeger stoorde je dat niet.
Ik had het al toen je vrouw nog leefde. - Bespaar me je smerige details.
Ik kan je verzekeren dat ik er altijd een afkeer van had.
Na Julie's dood wilde ik mijn pijn verzachten bij iemand.
Maar ik had even goed een koe kunnen bespringen.
Hoeren zijn te ver weg van hier...
en eens om de twee maanden is voor mij niet genoeg, ondanks mijn leeftijd.
Hou op met de martelaar te spelen en verdwijn.
Waarom valt het je nu pas op?
Wanneer had het me moeten opvallen?
In het ziekenhuis was ik vergeten hoe vervelend je wel bent.
Je wordt sentimenteel als je pijn hebt.
Verdwijn dan toch. Heb je geen eergevoel?
Bij jou kan men zich dat niet permitteren.
Dat is waar.
Ben je niet bang dat ik me wat aandoe?
Ga je gang.
Zo kan je me eens verrassen. Maar pas op, het kan pijn doen.
Ik weet dat ik belachelijk ben.
Het zou je toch helemaal niets kunnen schelen.
Waarom veracht je mij?
Omdat ik je hielp de jongen op te voeden?
Of om zwijgend toe te kijken hoe je je dochtertje vingerde?
Om je te helpen jezelf te bedriegen?
Om aan te horen hoeveel je van Julie hield...
terwijl het hele dorp weet dat je haar bedroog, net als je mij bedriegt?
Om van je te houden, hoewel ik weet dat je niet verdraagt om bemind te worden?
Ja, dat is het. Sta nu recht en laat me werken.
Je kan me niet zomaar dumpen.
Wie zal hier al je vuile werk doen...
en je helpen met de kinderen en met je praktijk?
Je meent helemaal niet wat je zegt.
Je wil zien hoe ver je gaan kan, niet?
Verdraagt ze dit nog? Dan kan ik haar nog wat dieper treffen.
Ik ben ook moe.
Ik heb twee achterlijke kinderen: Karli en jij.
Jij bent de moeilijkste van de twee.
Mijn God, waarom ga je niet gewoon dood?
Het jaar eindigde met prachtig weer.
De zon liet het sneeuwlandschap zo stralen, dat het pijn aan de ogen deed.
Niemand vermoedde dat dit ons laatste Nieuwjaar in een vredesvolle tijd zou zijn.
En dat nog in dit jaar een omwenteling zou beginnen...
waarvan niemand de omvang in de verste verte kon voorzien.
Ondanks de vreemde gebeurtenissen die het dorp van zijn stuk brachten...
geloofden wij allen dat het leven...
in het dorp Gods wil was, en levenswaardig.
Het lichaam van Christus, voorgesteld in brood en wijn.
Moge de tijd in voorbereiding op je Vormselfeest...
een tijd van geluk en verrijking zijn.
Jij, Martin, bent...
vanaf vandaag niet enkel bevrijd van dit lint...
maar ook van je nachtelijke banden die je ervan weerhielden...
toe te geven aan de verzoekingen van je jonge lichaam.
Ik heb vertrouwen in jullie, lieve kinderen, en ik wens jullie...
een heel zinvol en gelukkig Nieuwjaar.
Kort na Pasen, de laatste week van april, kwam de barones met de kinderen terug.
Ze werd begeleid door een nieuw kindermeisje.
Mijn geheime hoop dat Eva misschien toch zou kunnen terugkeren...
was daarmee vernietigd.
Het nieuwe kindermeisje was een Italiaanse vrouw...
afkomstig van een dorp aan de Middellandse Zee...
waar de barones de winter had doorgebracht.
Sigi.
Hallo, Ferdinand.
Wacht even. Ik kom eraan.
Hier blijven, Sigi. Je kan hem later nog bezoeken.
Laat hem toch gaan, mevrouw.
Hij is zo blij om weer thuis te zijn.
Ga dan maar. Maar blijf niet te lang weg.
Marie-Louise?
Waar ben je?
Sigi.
Wil je je vader komen groeten?
Pas op, ze komen eraan.
Wees stil.
Wees stil, in godsnaam.
Stilte.
Wat gebeurt hier?
Waarom zijn jullie hier nog?
Je weet toch dat er Vormingsles is.
Iedereen weg.
Moeten jullie niet groeten? - Tot ziens, meneer.
Tot ziens, dominee.
Het spijt me, dominee. Het zal niet meer gebeuren.
Tot ziens, dominee.
Tot ziens.
Laat ons bidden.
Onze Vader, die in de hemel zijt...
geheiligd zij uw Naam...
uw Rijk kome, uw wil geschiede...
op aarde zoals in de hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood...
en vergeef ons onze schulden...
zoals wij vergeven aan onze schuldenaren.
Leid ons niet in bekoring...
maar verlos ons van het kwade.
Want van U is het koninkrijk en de kracht...
en de heerlijkheid...
in eeuwigheid.
Amen.
Ga zitten.
Dit is een trieste dag voor mij.
Binnenkort zullen we allemaal het Vormingsfeest vieren.
Sinds maanden probeer ik jullie Gods woord bij te brengen...
en van jullie verantwoordelijke mensen te maken.
En wat vind ik hier vandaag?
Een horde brullende apen...
ongedisciplineerd en kinderachtig, zoals jullie zevenjarige klasgenoten.
Maar wat me nog veel triestiger maakt...
is het feit dat mijn eigen dochter...
een hoofdrol speelt in dit erbarmelijk schouwspel.
Verleden jaar heb ik bij haar een wit lint in het haar gebonden.
Wit is, zoals jullie allemaal weten, de kleur van de onschuld.
Het lint moest Klara helpen de zonde te mijden...
het ego"ïsme...
de afgunst...
de onkuisheid, de leugens en de luiheid.
Aan het begin van dit jaar...
was ik zo na"ïef om te denken dat ze...
in haar Vormseljaar volwassen genoeg was.
Dat ze het lint niet meer nodig had.
Ik geloofde dat ze genoeg verantwoordelijkheidszin had...
om als kind van een geestelijke leider...
Anni?
Anni, waar ben je?
Anni?
Rudi, wat doe jij hier?
Waarom ben je niet in bed?
Ik kan niet slapen.
En daarom wandel je midden de nacht rond?
Ik werd wakker en je was er niet.
Papa heeft gaatjes in mijn oren gemaakt.
Doet dat pijn?
Ja, een beetje.
Is het daarom dat je weent? - Ik ween al niet meer.
Wie mooi wil zijn, moet lijden
Dat zegt men toch, niet?
Ga terug naar bed. Anni komt zo.
Ik heb zo lang geen oorbellen gedragen dat de gaatjes dichtgegroeid zijn.
Op het Pinksterfeest...
zal ik die van mama dragen.
Die mooie, weet je wel?
Enkele dagen na Klara's bezwijming, die ons allen had laten schrikken...
en die een koortsig en verzwakt meisje voor gevolg had...
ging ik de rentmeester vragen of ik op de vrije dagen van Pinksteren...
opnieuw het rijtuig mocht lenen.
Sinds mijn huwelijksaanzoek schreef Eva me iedere week.
Ik had het gevoel dat ze zich alleen en verloren voelde in de stad...
en me verdoken vroeg om haar zo spoedig mogelijk te bezoeken.
Ik wilde de zaterdag van Pinksteren met haar doorbrengen...
en zondag terug zijn om met de dominee het Vormingsfeest voor te bereiden.
De rentmeester was in de zagerij...
maar hij kon ieder moment terugkeren.
Goedendag, meneer. - Hallo, Erna.
Hij is schattig.
Hou je van hem? - Ja, heel veel.
Ik hoorde dat hij deze winter heel ziek is geweest.
Ja, heel ziek.
Maar goddank genas de dokter hem.
Misschien kom ik vanavond terug.
Vader komt zeker koffie drinken, om vier uur.
Dan ga ik daar weer zitten.
Kan ik u iets brengen? Een koffie? Die zal nu wel klaar zijn.
Nee, bedankt. Ik ga zitten en ik wacht. - Meneer?
Gebeurt het soms dat dromen uitkomen?
Hangt ervan af. Waarom? - Waarvan?
Waarvan het afhangt?
Als je ervan droomt de eerste van de klas te zijn, en je studeert hard...
dan kan je droom uitkomen.
Dat bedoel ik niet. - Wat bedoel je dan?
Ik bedoel, als je iets droomt...
echt droomt in je slaap...
kan dat uitkomen?
Waarom? Wat heb je dan gedroomd?
Zeg het me.
Er ligt iets op je maag.
Vertel het me dan.
Ik droomde dat Karli...
het vreemde zoontje van... - Ik weet het wel.
Dat er iets heel verschrikkelijk met hem gebeurt.
Iets heel verschrikkelijk?
Wat dan?
Dat weet ik niet.
Zoals destijds met Sigi.
Maar nog veel erger.
Hij is zo lief. Hij doet niemand kwaad.
Het is goed.
Het was maar een droom. Je moet dat niet zo ernstig nemen.
Dromen komen niet uit. Zeker zo'n dromen niet.
Maar soms zijn mijn dromen wél uitgekomen.
Wat bedoel je?
Deze winter, de dag voordat Gustl ziek werd...
droomde ik dat mijn broer zijn venster had opengemaakt...
en dat hij stierf.
En het venster was open, hij vatte kou en stierf bijna.
Waar haal je dat?
Dat is onzin.
We hadden afgesproken elkaar aan het station te ontmoeten...
omdat Eva wilde vermijden met mij gezien te worden.
Ze woonde bij verre familieleden...
die haar ouders regelmatig informeerden over haar gedrag.
Ze was vermagerd, waardoor ze nog mooier was.
Opnieuw was ik verrukt over haar combinatie van verlegenheid...
en kinderlijke openhartigheid.
Zo afschuwelijk is het dus niet?
Nee, maar hele dagen haar wassen... De tweeling was leuker.
Maar het is wel goed. Ik kan echt niet klagen.
Nee? - Nee. Echt niet.
Behalve de tweeling, is er nog iets wat je mist?
Ach, jij.
Hoe is het kindermeisje? Spreekt ze enkel Italiaans?
Dat zegt de rentmeester toch. - Ach zo.
Waar ga je heen?
Er is een leuke, kleine vijver in het bos. Heel mooi.
We kunnen daar picknicken. Ik heb wat eten meegebracht.
Dat zou ik liever niet doen. - Waarom?
Wat is er?
Niets.
Alsjeblieft.
Ik wil niets onfatsoenlijk van je.
Ik wilde je alleen verrassen met de picknick.
Alsjeblieft.
Denk je dat ik mijn toekomstige vrouw ten schande wil brengen?
Goed dan. Ik zal daar omkeren.
Dank je.
Aanvaard en drink.
Dit is het bloed van het Nieuwe Testament, voor jou vergoten...
om je zonden te vergeven.
Hier. Hier is hij.
Uit de weg.
Want Ik, de Heer, uw God, ben een jaloerse God...
die de schuld van de vaders wreekt op hun kinderen...
tot in het derde en vierde geslacht.
Na de wreedheden, begaan op de achterlijke jongen...
was de baron eindelijk overtuigd dat het beter was...
om de hulp van de plaatselijke politie in te roepen.
Enkele dagen later arriveerden dus twee in burger geklede politiemannen...
die de verschillende misdaadplaatsen bezichtigden...
en onderzochten of iemand iets verdachts had gemerkt.
Toen ik hoorde over de mishandeling van Karli...
dacht ik niet meer aan wat Erna me verteld had.
Toen het me inviel, aarzelde ik eerst om het aan de politiemannen te vertellen.
Ik wilde niet dat zo'n absurd toeval de reputatie...
en de gemoedsrust in het gezin van de rentmeester bedreigde.
Maar toen ik vernam dat Karli misschien zijn gezichtsvermogen zou verliezen...
liet ik Erna naar school komen...
om de politiemannen over haar droom te vertellen.
Wij zijn niet zo dom als je denkt.
Maar ik heb het echt gedroomd.
Pas op.
Ik zal je een laatste kans geven.
Jij zegt mij wie jou vertelde over het plan om de jongen te mishandelen...
en wij zeggen aan niemand van wie wij dat weten.
Is dat goed?
Ze had vroeger reeds dromen die uitgekomen zijn.
Is dat zo?
Mag ik vragen waarover?
Over een familieaangelegenheid.
Een familieaangelegenheid?
En u hebt ondervonden dat ze de waarheid sprak?
Nee.
Wel...
het zou kunnen.
Misschien is ze wel helderziende en hebben we een onvoorzien geluk.
Hou op met wenen.
Je achterbaks gesnotter haalt niets uit bij mij.
Ik heb ook andere middelen om je aan de praat te krijgen.
Ik geloof niet in heksen en tovenaars...
en evenmin in de hallucinaties van een snotneus als jij.
Het wordt tijd dat je me de waarheid zegt, want eerder laat ik je niet gaan. Begrepen?
We gaan je ouders eens vragen wat zij van je verhaal denken.
Wilt u met ons meekomen? - Natuurlijk.
Hallo, iedereen. Wie hebben we hier?
Goedendag. - Goedendag, leraar.
Waarom staan jullie aan de deur?
We zagen dat de leraar bezoek had. En we wilden niet storen.
We hebben gewacht om met hem te kunnen spreken.
Wat willen jullie dan?
We wilden u vragen naar Karli.
Wat dan?
We hoorden dat het niet goed is met hem.
We dachten dat we misschien konden helpen.
Alles komt goed met je.
Ik weet het, het doet pijn.
Je moet een beetje geduld hebben.
Alles komt weer in orde.
Het komt wel goed.
Ik moet nu weg, Karli.
Maak je geen zorgen.
Morgen kom ik terug.
Alles komt goed met je. Je moet niet bang zijn.
De dokter zal terugkomen.
Kom binnen.
Ja?
Wat is er?
In de plaats van Peepsie.
Omdat u zo triestig bent.
Dank je.
Alsjeblieft, vader.
Geef me de fluit. - Wat zeg je?
Geef me de fluit.
Welke fluit?
Geef ze hier.
Welke fluit?
Geef ze me, of ik vermoord je. - Ik heb helemaal geen fluit.
Ellendeling.
Stuk onbenul.
In Godsnaam.
Wat doe je daar?
Wat heeft hij gedaan?
Voor de laatste keer, geef ze hier.
Ik weet niet wat u bedoelt, vader. - Wat scheelt er?
Waarover gaat dit?
Je weet heel goed wat ik bedoel.
Als hij het nu zegt. Wat is er dan?
Wacht toch even.
Wat heeft de jongen gedaan?
Kalmeer toch alsjeblieft en zeg me waarom...
Laat me met rust. Ik moet teruggaan naar de baron.
Georg, alsjeblieft, hou op.
Je vermoordt hem.
Met de berken in Retenow, komen we aan 6.000 kubieke meter.
Daar kunnen ze in drie weken mee klaar zijn.
Vorige week zijn ook tachtig Polen aangekomen.
We hebben ze in het bijgebouw ondergebracht.
We hadden niet genoeg strozakken.
Het vraagt tijd.
Er zijn heel wat kinderen bij.
Maar desondanks... - Ik blijf hier niet.
Wat zeg je?
Ik blijf hier niet.
Wat betekent dat?
Dat ik wegga met de kinderen.
Wat bedoel je?
Alsjeblieft, Armin. Dat is toch niet zo moeilijk te begrijpen.
Hoe ben je van plan om dit te doen?
Ik weet het nog niet.
Maar in ieder geval gaan we hier weg. - We?
Ja.
Ik heb je niet meer nodig, bedankt. - Goedenacht, barones en baron.
Ik ben enkel teruggekeerd uit Italië om eerlijk tegenover jou te zijn.
Ik wilde ons nog een kans geven.
Je wilde mij nog een kans geven?
Dat is eigenaardig. En heb ik mijn kans gemist?
Zal dit helpen onze problemen op te lossen?
Wat?
Je sarcasme.
Welk probleem moet er dan opgelost worden?
Blijf hier.
Je verlaat deze kamer pas als ik het zeg.
Goed.
Ik had gehoopt je dit te besparen, maar je dwingt me.
Terwijl ik bij oom Edoardo was, werd ik verliefd op een man.
Hij komt uit Lombardije.
Hij is de bankier die oom Edoardo financieel advies geeft.
Hij heeft me continu het hof gemaakt.
En hij hield veel van de kinderen.
Het is dank zij hem dat Sigi zo opengebloeid is.
Ondanks dat, zijn we teruggekomen.
Omdat ik me verplicht voelde tegenover jou.
Maar ik hou het hier niet langer uit.
Het komt niet door jou.
Hoewel het leven bij jou, niet echt is wat een vrouw van mijn leeftijd verwacht.
Ik ga weg omdat ik niet wil dat de kinderen opgroeien in een omgeving...
die gedomineerd wordt door boosaardigheid...
afgunst...
stompzinnigheid en brutaliteit.
Die fluit van Sigi was de laatste druppel.
Ik heb genoeg van mishandelingen...
bedrog en perverse wraaknemingen.
Heb je met hem geslapen?
Jij begrijpt het helemaal niet.
Heb je met hem geslapen?
Nee, ik heb niet met hem geslapen.
Je liegt, nietwaar?
Binnen.
Goede avond.
Goede avond, barones.
Kan ik u spreken, meneer? - Kan het niet wachten tot morgen?
Als het niet belangrijk was, had ik u zo laat in de avond niet meer gestoord.
Wat is er?
Ze hebben aartshertog Ferdinand vermoord in Sarajevo.
Het nieuws verspreidde zich als een vuurtje in het dorp.
Wat zouden de gevolgen zijn?
De eerste die het woord 'oorlog' uitsprak werd heftig tegengesproken.
Maar eenmaal het woord was uitgesproken...
bleef het koppig hangen in de gedachten van iedereen.
Ik wou zo snel mogelijk naar de stad, om met Eva te bespreken...
wat we zouden doen, moest er een oorlog uitbreken.
Misschien zou haar vader nu toestemmen in een sneller huwelijk.
Ik vroeg de barones om de fiets te lenen waarmee Eva destijds haar ouders bezocht.
Ik wilde die fiets zondag gebruiken om haar in de stad te bezoeken.
Toen ik op vrijdagnamiddag de fiets ging ophalen...
was ik getuige van een eigenaardige confrontatie.
Dag mevrouw Wagner, wat scheelt er?
Mag ik uw fiets lenen?
Hij is niet van mij. - Mag ik hem toch lenen?
Ik heb hem zopas zelf geleend om mijn verloofde te bezoeken.
Alstublieft, leen hem mij.
Waarom? Waar wilt u heen?
Ik moet naar de stad. - Waarom?
Die koppige rentmeester wil me geen rijtuig lenen.
Geef me alstublieft de fiets.
Waarom? Wat scheelt er?
Ik moet naar de politie. Ik weet wie al die misdaden beging.
Wie?
Geef me de fiets.
Waarom wilt u het me niet vertellen?
Ik spreek enkel nog met de politie. Ik laat me niet meer beledigen.
Kan de dokter u zijn paard niet lenen?
Ik kan niet paardrijden.
Alstublieft, geloof me.
Mijn zoon heeft me gezegd wie hem dit aandeed.
Misschien verliest hij zijn gezichtsvermogen.
Leen me alstublieft de fiets.
Dank u.
Onmiddellijk daarna speet het me al.
Maar de opgewonden toestand van de vrouw,
had me ongerust gemaakt.
Wat had haar zoon verteld dat ze aan niemand durfde zeggen?
Terug in het dorp, besloot ik de zaak te onderzoeken.
Goedendag, meneer. - Dag Klara.
Wat doen jullie hier?
We wilden zien hoe het met Karli is.
Zien jullie niet dat het huis gesloten is?
Ja, we waren ongerust.
We zagen mevrouw Wagner wegfietsen.
En we vroegen ons af waar Karli is.
Ga naar huis. Jullie hebben hier niets te zoeken.
Ik wacht tot je naar huis gaat.
Tot ziens, leraar.
Ik vroeg me af waarom de vroedvrouw de luiken had dichtgedaan.
Niemand in het dorp sloot ooit zijn huis.
Waarom had de vroedvrouw haar zoon opgesloten?
Karli, hoor je me?
Ik dacht opnieuw aan Erna's droom.
Als Erna dit niet had gedroomd, maar wist dat Karli zou mishandeld worden...
wie had het haar dan gezegd?
Wie weigerde zich bloot te geven?
De interesse van de kinderen voor Karli leek me vreemd.
Wegens zijn handicap hadden ze doorgaans geen contact met hem.
En als dat wel gebeurde, behandelden ze hem met minachting.
Als de vroedvrouw niet voor hem kon zorgen...
vertrouwde ze de jongen altijd toe aan de dokter.
Maar sinds de mishandeling had ik hem niet meer gezien.
Ik was ongerust en besloot om het rechtstreeks aan de dokter te vragen.
Praktijk gesloten tot nader bericht.
Zit zijn dochter niet bij u op school? - Ja, inderdaad.
En heeft ze niets gezegd?
Ik zou iets willen vragen.
Kan ik spreken met Klara en Martin?
Wilt u niet op mijn man wachten?
Hij is in de kerk. De Dienst zal zo voorbij zijn.
Maar als u aandringt, kom maar binnen.
Ga zitten.
Ik ga ze roepen.
Goede avond, meneer.
Wilt u niet gaan zitten?
Ja, misschien wel.
Kan ik u iets aanbieden?
Een koffie, zoals tijdens de pianoles?
Ja, graag. Dat is heel vriendelijk.
Ik ben dadelijk terug.
Wisten jullie dat de dokter weggegaan is uit Eichwald?
Je lijkt niet verbaast door mijn vraag. - Moeder had het ons reeds gezegd.
Heeft Anna jullie niets gezegd?
Geen woord?
Het is niet normaal dat een kind niet zegt dat het op reis gaat.
Anna vertelt niets over thuis. - Maar dit is toch iets heel anders.
Ik heb het gevoel dat jullie iets verzwijgen.
Wat?
Dat zou ik graag van jullie horen.
Toen jullie naar Karli zochten, wat wilden jullie van hem?
We waren bezorgd. Hij is ziek. - Ik vroeg het aan Martin.
Ja, het gaat niet goed met hem.
En vermits zijn moeder weg was...
dachten we om hem eens te bezoeken.
Hebben jullie je al eens afgevraagd wie Karli zo toegetakeld heeft?
En Sigi?
En wie de draad spande in de tuin van de dokter?
En de schuur in brand stak?
Nee?
Natuurlijk vroegen we ons dat af. - En?
We hebben er met vader over gepraat. Hij zei dat het een ziek iemand moest zijn.
Sigi is met jullie meegegaan op het Dankfeest. Ook Karli was altijd bij jullie.
Ik begrijp u niet. - Nee?
Wat hebben zij misdaan?
Wie? - Sigi en Karli.
Waarom?
Ze werden duidelijk bestraft. Waarvoor?
Dat weet ik niet.
Erna wist voordien dat Karli zou gestraft worden. Waarvoor?
Ik weet het niet.
Waarom vraagt u dat aan ons?
Je bent een verstandig meisje, Klara, hou je niet voor de domme.
Ik begrijp u niet, meneer. U moet hierover met vader spreken.
Of met moeder. Zal ik haar halen?
Martin, wil jij gaan? - Hier blijven, Martin.
Ik spreek later wel met hem. Nu spreek ik met jullie.
Ik wil dat jullie me de waarheid vertellen.
Waar waren jullie toen Karli gevonden werd?
Thuis.
Ik bedoel na het Vormsel.
De koffie komt zo.
Konden de kinderen u helpen?
Ik vrees van niet. Zij weten ook niets.
Heeft zijn dochter niets gezegd op school?
Nee.
Het spijt me dat ik u gestoord heb. - Blijf nog even.
Mijn man kan ieder ogenblik komen en de koffie is bijna klaar.
Heel vriendelijk van u, maar ik maak me zorgen over het kind van de vroedvrouw.
Zei ze niet wanneer ze terugkomt? - Ik heb het niet gevraagd.
Ik was een beetje overrompeld. Ze was zo opgewonden.
Moment, ik denk dat ik mijn man hoor.
Goede avond.
De leraar wacht op je.
Ik zou u even willen spreken.
Kom mee naar mijn bureau. Daar is het rustiger.
Waarover gaat het?
Ik sprak vanmiddag met de vroedvrouw.
Ze zei dat ze weet wie haar zoon mishandelde.
Ze wil het enkel aan de politie zeggen. Daarom is ze naar de stad gegaan.
En?
Ze heeft haar kind alleen gelaten en het hele huis afgesloten.
Afgesloten?
Ik ben naar de dokter gegaan om te vragen wat er scheelt...
of hij voor de jongen zorgde, of...
Daar hangt een papier dat de praktijk gesloten is.
De dokter en zijn kinderen zijn verdwenen.
Wat betekent dat? - Ik weet het niet.
Ik dacht dat u het zou weten. Daarom ben ik hier.
Ik heb geen idee.
Ga zitten, alstublieft.
Was zijn dochter niet op school? - Toch wel.
Maar er was niets aan haar te merken.
Ik heb het aan Klara en Martin gevraagd. Zij weten ook niets.
Waarom zouden zij iets weten?
Ik weet het niet...
Toen ik bij de vroedvrouw langsging, waren zij met enkele kinderen in de tuin.
Wat deden zij daar?
Ze zochten de jongen. - Waarom?
Ze wilden hem helpen.
En dan?
Ik weet niet hoe ik dit moet zeggen...
Ik denk dat ze iets verbergen. - Wat?
Ik weet het niet.
Toen de dokter zijn ongeval had...
verleden voorjaar...
waren de kinderen plots in zijn tuin.
Zogezegd om Anna te helpen.
Ja, en?
Niets. Ik was het vergeten.
Vandaag dacht ik er plots weer aan.
Ik begrijp het niet.
Toen de zoon van de baron werd gevonden...
was hij voordien met de kinderen gezien.
Wat wilt u insinueren?
De dochter van de rentmeester...
had me een paar dagen voor Karli mishandeld werd, dat voorspeld.
Ze zegt dat ze het gedroomd heeft.
De politie denkt dat ze liegt.
Van wie wist ze dat? Wie heeft haar dat verteld?
U zegt dus dat uw leerlingen, inclusief mijn kinderen...
deze misdaden hebben begaan. Klopt dat?
Weet u wel wat u zegt?
Weet u wel...?
Ik veronderstel dat ik de eerste ben...
tegen wie u dit afgrijselijk verhaal vertelt.
Mocht u het ooit wagen...
anderen hiermee lastig te vallen...
als u ooit probeert...
om respectabele families en hun kinderen op zo'n schandalige wijze aan te klagen...
dan zal ik, en wees er maar zeker van...
ervoor zorgen dat u in de gevangenis komt. - Maar, dominee...
Ik heb veel gezien sinds ik dominee ben, maar dit overtreft werkelijk alles.
Het is duidelijk dat u geen kinderen hebt.
Anders zou u zich niet verlagen tot zo'n gruwelijke uitspraken.
U hebt een zieke geest.
Hoe kon men een gestoord iemand als u tussen die arme kinderen loslaten?
Ik zal de autoriteiten hierover aanspreken.
En verlaat nu mijn huis.
Ik wil u hier nooit meer zien.
De vroedvrouw kwam niet terug.
Ik wachtte tot de voormiddag van de volgende dag.
Dan ging ik naar het landhuis om de baron te informeren.
Hij verwees me naar de rentmeester om onmiddellijk het huis open te maken...
en de achterlijke jongen te verzorgen.
Ik ga boven kijken.
Ik was nog nooit in het huis van de vroedvrouw geweest...
en vond het onaangenaam om in een vreemd huis binnen te dringen.
Het was vreemd...
maar terwijl we nog zochten en Karli's naam riepen...
was het voor mij duidelijk dat onze zoekactie tevergeefs was.
Wie de vroedvrouw kende, en wist hoeveel ze van haar zoon hield...
moest ook weten dat ze haar gewonde Karli niet alleen zou laten.
De volgende weken draaide de dorpsroddel op volle toeren.
Men beweerde dat de dokter de vader van Karli was.
Samen met de vroedvrouw had hij geprobeerd het kind te aborteren...
opdat de schande van hun relatie niet in de openbaarheid zou komen.
En dat zou de reden zijn, waarom het kind gehandicapt was.
Sommigen waren zelfs van mening...
dat de dood van de dokters vrouw verdacht was.
Het zou niemand verwonderen dat die twee dit op hun geweten hadden.
Met de dokter en de vroedvrouw als potentiële moordenaars...
werden meteen ook alle andere misdaden in vraag gesteld.
Men vermoedde dat de dokter zijn kinderen en zichzelf...
de publieke verkondiging van zijn schuld wilde besparen...
en bijgevolg met hen was gevlucht.
Op 28 juli verklaarde Oostenrijk de oorlog aan Servië.
Zaterdag 1 augustus verklaarde Duitsland de oorlog aan Rusland...
en de volgende maandag aan Frankrijk.
De volgende zondag woonde het hele dorp de kerkdienst bij.
Een sfeer van verwachting en afscheid nemen hing in de lucht.
Alles zou nu veranderen.
In het licht van de nakende oorlog, had Eva's vader zijn dochter naar huis gehaald.
Hij had toegegeven aan haar smeekbede om naar Eichwald te komen...
om te zien waar zijn toekomstige schoonzoon leefde en werkte.
Het vooruitzicht dat ik mijn geliefde spoedig mijn vrouw zou mogen noemen...
maakte van deze dag ook voor mij een feestdag.
De dominee kwam nooit meer op ons gesprek terug.
Zijn dreigement om me bij de autoriteiten aan te klagen, maakte hij evenmin waar.
Ik werd opgeroepen in het begin van 1917.
Na de oorlog verkocht ik de zaak van mijn inmiddels gestorven vader in Vasendorf...
en opende met dit geld een kleermakerszaak in de stad.
Ik heb nooit iemand van de dorpelingen teruggezien.
Vertaling: Clovis-17 Gedownload van www.nlondertitels.com