Złóż dobrą ofertę.
Zanim inni się na nią rzucą.
Jak udało ci się ściągnąć tu Deanę?
Od lat nie miała wystawy. Co jej powiedziałeś?
To tajemnica handlowa, Ree.
Może ojca też namówisz. Jestem ciekawa, nad czym pracuje.
Nie ty jedna.
Ruth.
Miałaś dziś nie przychodzić.
Chciałam ci pogratulować.
- Nieźle nam idzie. - Ciesz się tym.
Póki możesz.
To koniec.
Słucham?
Rodzice sprzedają galerię.
Myślałeś, że będziesz nią kierował do końca świata?
Rozwodzimy się.
Jak tylko podpiszesz papiery.
Ta galeria to mój dom.
- Włożyłem w nią mnóstwo pracy. - Ale nie pieniędzy.
W porządku…
Odkupię ją.
Wygrałeś na loterii?
Sprzedam dom w Toskanii.
Z ojcem.
Tę starą, opuszczoną stodołę?
Twój ojciec to samolubny dupek.
Nawet nie odwiedził galerii.
Wiesz, że nie sprzeda domu.
Lepiej licz na loterię.
Masz miesiąc.
WŁOSKIE WAKACJE
Tu Robert Foster. Wiesz, co robić.
Tato, to znowu ja.
Będę u ciebie za 20 minut.
Bądź gotowy. Musimy zdążyć na pociąg do Calais.
GŁOŚNY DEBIUT FOSTERA
ROBERT FOSTER – WSCHODZĄCA GWIAZDA
Cześć.
A bagaże?
Niewiele mi trzeba.
Nie spakowałeś się.
Myślałem, że to jutro. Mogłeś chociaż zadzwonić.
Robby!
Widziałeś moją kurtkę?
O, dzień dobry.
Jessico, to mój syn, Jack. Jack, poznaj Jessicę.
Cześć.
Pieprz się!
Jessica!
Jessica…
Jennifer?
Jennifer. Cholera.
Trudno. Herbaty?
Ja zaparzę. Ty się spakuj.
Całą drogę będziesz czytał?
Droga do Dover to najnudniejsza trasa na Wyspach Brytyjskich.
Każdy ci to powie.
Nie porozmawiasz ze mną?
O czym chcesz porozmawiać?
Nie wiem… O zwykłych rodzinnych sprawach.
Co myślisz o mangach hentai? To sztuka czy pornografia?
Lepiej zapytaj, co w pracy.
Rozumiem. Standardowa wymiana zdań.
Co w pracy?
- Nieważne, poczytaj sobie. - Skąd, robi się ciekawie.
Dobrze się odżywiasz?
Oglądałeś wczoraj mecz?
- Jaki mecz? - Ten z piłką.
Co u Ruth?
Wszystko dobrze.
Pozdrawia cię.
Świetnie.
Powiedz, co cię gryzie.
Dom nie wygląda tak, jak go zapamiętałeś.
Czemu?
Nie byłeś tam od dzieciństwa.
Na przykład ściany.
Nie były malowane od lat.
- To prosta sprawa. - Ogród pewnie wymaga…
- Uwagi. - Słuchaj.
Nie spodziewam się luksusów. Odświeżymy go i szybko sprzedamy.
Czemu szybko?
Nie odzywasz się miesiącami,
a potem chcesz na wczoraj sprzedać dom w Toskanii.
Dom, który stał pusty przez 20 lat!
W sobotę wrócisz do domu z pokaźną sumką.
Możesz ją przepuścić na podrywanie kobiet w barach.
Nie definiuj mojego życia na podstawie Jessiki.
- Jennifer. - Cholera!
Jack!
- Nie trzeba się śpieszyć. - Trzeba!
Chcemy z Ruth odkupić galerię od jej rodziców.
Dlatego potrzebuję pieniędzy. Jasne?
Latający dinozaur, 11 liter.
Może: poprowadziłbyś-czasem-zaur?
To nie 11 liter.
Może zagramy w widzę, widzę?
Widzę, widzę w okolicy
coś na literkę Q.
Ja spróbuję.
O rany.
Co za koszmar…
To wina ciemności.
Co do cholery…?
Pójdę już.
Podaj mi ten…
Odłamek noża.
Przynajmniej widoczek niezły.
Tak nazywasz jedno z najpiękniejszych dzieł matki natury?
Widoczkiem?
Nawet się nie odwróciłeś.
Kompozycję obramowują dwa cyprysy,
podświadomie kierujące oko ku kluczowemu elementowi,
położonej centralnie willi.
Wszystko łączą zachwycające sylwetki falujących toskańskich wzgórz.
Pamiętasz tutejsze popołudnia?
Światło sączące się przez te okna? Wstrząsające.
Nie. To tylko kurz.
Jak mogłeś go tak zaniedbać?
Przerwa w rozmowie. Jaka szkoda.
Agentka nieruchomości się pośpieszyła.
Widok na dziesiątkę,
ale dziurawa droga to problem. Nieźle mnie wytrzęsło.
- Pan Jack? - To ja.
- Kate Lewis. - Jack.
Przepraszam.
- Robert. - Witam.
Zobaczmy, co my tu mamy.
Słabe pierwsze wrażenie.
Gorzej już nie będzie. Drzwi wejściowe?
Nawet nie skomentuję tej… sytuacji.
- Znasz Franza Kline'a? - A powinnam?
To mój hołd dla jego twórczości.
To pańskie dzieło?
Rozumiem.
- W dachu jest dziura. - Ale ma niezły kręgosłup.
Prawda, Kate?
A może Katie?
Kate. Po prostu Kate.
Czasem milutka,
a czasem zła Kate.
Najpiękniejsza w chrześcijaństwie.
To z…
Poskromienia…
Złośnicy?
Szekspira.
Myślisz, że uda się szybko sprzedać dom, Kate?
- To zależy. - Od czego?
Czy chcecie zarobić.
Toskania to romantyczna idylla.
O tym marzą moi klienci.
Jeśli pokażę im dom w takim stanie, powiedzą:
Kate, obiecałaś mi spełnienie marzeń.
Scenerię jak z Pucciniego.
Miejsce, w którym zapomnę o troskach.
A teraz pokazujesz mi plac budowy
który dekorował Mussolini.
Ale mimo to uważam,
że jeśli się postaracie, może się udać.
Przynajmniej kanalizacja działa.
Klienci to lubią.
I podoba mi się ten… Kręgosłup.
Nie najlepszy pomysł.
Zaraz lunie.
Na razie lepiej nie wchodź do łazienki.
W umywalce jest łasica. Bardzo prawdziwa.
Sprzedajmy dom teraz, za ile się da.
Nie dam rady…
Nie dam rady sam się tym zająć.
Albo…
Możemy go zatrzymać.
Ale bez łasicy. Za bardzo się spoufala.
Musimy sprzedać dom, tak czy inaczej. Pogódź się z tym.
- Gdzie idziesz? - Kupić tę galerię!
- O co chodzi? - Ruth.
Jestem we Włoszech. Przekonałem ojca do sprzedaży domu.
- Co z tego? - Mogę kupić galerię.
Mówiłeś poważnie?
Już wystawiliśmy ogłoszenie.
Dałaś mi miesiąc!
Pomóc ci przewrócić resztę?
- Zawsze tu taki tłum? - W poniedziałki zamknięte.
To….
Skąd znasz angielski?
Królik Bugs.
- Co? - Królik Bugs.
Włoskie dzieci uczą się angielskiego oglądając kreskówki.
- Serio? - Tak, prawo tego wymaga.
Nie miałem o tym pojęcia. Super!
Jasne, że nie.
Mieszkałam rok w Anglii. Pracowałam w knajpie.
A ty? Przyjechałeś na wakacje?
Niestety nie.
Sprzedaję stary rodzinny dom.
Który dom?
Za miastem. W kierunku Pienzy.
O rany.
- Przepyszne. - Wiem.
Niedaleko tego opuszczonego?
To ten opuszczony.
Z pięknym jeziorem?
Uwielbiam go.
Tak?
Chcesz go kupić?
O ile mogę zapłacić w risotcie.
Ile porcji za niego chcesz?
Trzy.
I butelkę czerwonego wina.
Wyraźnie nie doceniasz mojego risotto.
Dobra. Dwie porcje.
Ale porządne.
Nawet nie widziałam wnętrza.
Robi duże wrażenie.
Dziękuję za pyszny obiad.
Prego.
Masz szczęście. To bardzo piękny dom.
Tak, ale wymaga mnóstwa pracy.
Ten odnawiałam pięć lat.
Ale teraz…
Pięć lat?
Ja nie mam nawet pięciu tygodni.
- Buonanotte, Inglese. - Jack.
- Natalia. - Buonanotte, Natalia.
Gdy zobaczyłem ten dom po raz pierwszy, był naprawdę zachwycający.
Myślę,
że trzeba uszanować jego historię.
Cokolwiek zrobimy, musimy zrobić to szybko.
Tak.
Zaczniemy jutro.
Porządnie.
Nic się tu nie zmieniło.
No dobrze.
Rozpisałem to, co możemy zrobić sami i to, w czym potrzebujemy pomocy.
Może Kate zna jakąś ekipę.
Jak sądzisz?
Tato!
Znasz ten film?
Ściany możemy pomalować sami, najpierw parter,
potem pokoje na piętrze.
A może….
- Słuchasz mnie? - Między innymi.
Tak? To co powiedziałem?
Coś ekscytującego o malowaniu ścian.
Ale ciut się zagalopowałeś.
Mamy znacznie poważniejszy problem.
- I…? - Chwila.
Daj zerknąć.
Dalej tam jest. Co robimy?
- Wykurzymy ją oknem. - Niby jak?
Raz, dwa, trzy, ła!
- Co? - To klasyczna, sprawdzona metoda.
Raz, dwa, trzy…
Ła!!!
Straszymy łasicę i liczymy, że ze sobą skończy?
Rzuci się z okna.
Okno jest zamknięte.
Masz lepszy pomysł?
Nie, lupo!
- Jak szczur. - Z zębami!
Wielkości bagietki. Szczurobagietka.
W wolnym tłumaczeniu, żaden problem.
Parafrazując, bułka z masłem.
Same dobre wiadomości?
Szybko się uczysz.
Tato?
Chcesz zrobić zdjęcie muralu?
Słucham?
Musimy go zamalować. Chcesz mieć po nim pamiątkę?
- Zamalujesz moje dzieło? - Dajmy kupującym szansę.
- Tak trzeba. - Czemu?
Sądzisz, że też będą nieczuli na piękno sztuki współczesnej?
Ma jakąś wartość artystyczną…
Jakąś wartość?
To twoja ekspercka opinia?
- Co to ma znaczyć? - Ci, którzy potrafią, tworzą.
Inni prowadzą galerie żony.
Nie tak szybko!
A gdzie twoje obrazy?
- Od lat nic nie stworzyłeś! - Nieprawda.
W ciągu ostatnich pięciu lat skończyłem parę obrazów.
Ostrzegam.
Nie waż się tknąć ściany, bo za siebie nie ręczę!
Nie ruszę tu nawet palcem!
Co tam robisz?
No proszę.
Tylko się nade mną nie lituj.
Inne są równie dobre?
Są fatalne. Powinienem je spalić.
Nie, tak dalej być nie może!
Jesteśmy we Włoszech! Zjedzmy coś porządnego.
Ciao!
Takie tłumy to ja rozumiem!
Dziś wszyscy oglądają film na rynku. Ale najpierw jedzą u nas kolację.
- Natalia. - Cholera.
- Robert, miło mi. - To mój tata.
- Roberto. - Chyba macie komplet.
Coś wymyślimy.
- Wybaczcie, rodzina świętuje. - Twoja rodzina?
Szwagier ma urodziny. To moja siostra, Clara.
Buon appetito.
Grazie.
Mój Boże! Przepyszne!
- Pewnie randka z Tindera. - Z czego?
Z Tindera. Wiesz, co to? Taka apka.
- Wiesz, co to apka? - Oczywiście!
Tinder to apka randkowa.
- W komputerze? - Nie, w telefonie.
- W telefonie? - Tak, to apka.
- Przestań! - To apka!
Co za koszmar.
A co z tańcem? Drinkiem w idealnym momencie?
Magią przypadkowego spotkania?
Teraz mamy algorytmy.
Nie liczy się przypadek, tylko prawdopodobieństwo.
Mniejsza szansa na zawód.
Co za brednie.
Zawody są nieuniknione.
Każdy w końcu każdego zawiedzie.
Ważne, co z tym zrobisz. To właśnie romans.
- Przepraszam! - Nic nie szkodzi.
- Jestem Luigi. - Roberto.
W porządku?
- Anglik? - Tak.
Wcześnie zaczynasz, Luigi.
- Marzio. - Natalia.
- Słucham. - Stolik dla dwojga?
Niestety, mamy komplet.
Na pewno coś znajdziesz.
Jakiś problem?
- Skąd. - Świetnie.
Następnym razem zadzwonię.
- Natalia wspomniała mi o Pańskim domu. - O palazzo?
Jestem już niemłody. Pamiętam rodzinę, która tam mieszkała.
- Nazywali się Pa… - Pazzini.
Rodzina mojej żony.
- To pan ożenił się z córką Pazzinich? - Tak.
Pięknie.
Claro?
Co się z nią stało?
- Z córką Pazzinich? - Nie pamięta pan, panie Giovanni?
Zginęła w okropnym wypadku samochodowym.
Faktycznie.
Wspaniały widok.
Podobał ci się film?
Nic z niego nie zrozumiałem.
Jestem w połowie stąd.
Słyszałam o twojej mamie.
Przykro mi.
Tak…
Kiedyś musiałem znać trochę włoski.
Ale już nic nie pamiętam.
Vista spettacolare.
Powtórz.
Vista…
Spet-ta-co-la-re.
- Molto bene. - Vista spettacolare.
Wspaniały widok.
Hej!
Chodźcie, trzeba uczcić jubilata!
Ciut się wstawiliśmy!
Jack!
Taka rzadka Vespa!
Hej! Kto to zrobił
- To moja sprawka. - Nie sprawka, odwaga!
Luigi, udało ci się ją uruchomić?
Bardzo dramatyczne.
Zmonopolizowałeś whisky.
Kto to?
Moja córka, Anna.
Ma osiem lat.
Osiem i trzy czwarte.
Wykapana ty.
Zobacz.
A to…
Jej ojciec.
Gość z restauracji?
To mój były mąż.
Walczyłam w trakcie rozwodu,
żeby córka została ze mną.
Tylko ona się liczy.
Ale przegrałam.
Nakłamał o mnie.
Mam ją przez połowę roku.
I niektóre święta.
Naprawdę bardzo mi przykro.
Święta są naprawdę świetne.
- Natalia! - Luigi.
Wsiadaj! To super sprawa!
Ej!
- Jest dobry! - Bez przesady…
- Mówię poważnie! - Dzięki.
Jest wspaniały, całkiem jak ja!
Luigi!
Czekaj! Nie waż się ruszyć.
- Roberto, przestań. - Spokojnie, to zajmie moment.
- Często malujesz… - Sza!
- Mogę zobaczyć? - W porządku.
Ale ci się nie spodoba.
Ludzie… Nie potrafią na siebie patrzeć.
Jestem gotowa.
Oczy to połowa sukcesu.
Roberto! Skąd masz ten boski skuter?
Chyba znalazła go moja żona.
Czemu zawsze to robisz?
- Co? - Kiedy mówisz o mamie,
co właściwie nigdy się nie zdarza,
zawsze mówisz: „moja żona”, „twoja matka”.
Czemu nigdy nie używasz jej imienia?
Nazywa się Raffaella.
W porządku. Raffaella.
I dlaczego w tym domu został po niej tylko skuter?
To dziwne, prawda?
Jakby nigdy nie istniała.
Chyba za dużo wypiłeś.
Gdyby choć trochę cię obchodziła,
nie doprowadziłbyś jej domu do ruiny.
Jack, mamy gości.
No tak, goście.
Wybacz, że nie roztaczam typowego uroku Fosterów.
Zostawiam to tobie.
Jack?
Zaczekaj.
Po śmierci mamy nie rozmawialiśmy o niej ani razu.
Ani razu.
Nawet nie wspomniał o jej śmierci.
Po prostu…
Stwierdził, że teraz mam się stać mężczyzną.
Co było kiepskim żartem, bo sam nie ma o tym pojęcia.
Naprawdę się starałem.
Nie płakałem na pogrzebie.
Byłem z tego bardzo dumny.
Dziś połowa 7-latków płacze, kiedy upuści loda.
Ale nie ja.
Nie radzę sobie z żałobą.
Czekaj.
- Marzio! Kto zajmuje się Anną? - Moja matka.
- Bardzo romantycznie. - Co tu robisz? Śledzisz mnie?
- Wracam do domu. - Dość tego.
Daj mi wreszcie spokój!
- Mówię, że jadę do domu. - No to jedź już!
- Przecież jadę! - Jedź!
- Natalio? - Wszystko w porządku. Ja…
Wszystko w porządku.
POKÓJ JACKA
Tu Ruth. Zostaw wiadomość.
Ruth, to ja, Jack. Nie sprzedawaj nikomu galerii.
Naprawdę chcę ją kupić. Nie rób nic pochopnego.
Proszę.
Czuję tu silne strumienie energii.
Wy też?
Toskania słynie z kreatywności.
Michał Anioł, Rafael, Da Vinci,
Pan Foster…
Oni wszyscy to czują.
Naturalnie.
Mój Boże!
Proszę nie dotykać blatu!
Jeszcze nie…
Idę po rozpuszczalnik.
Proszę przestać. Pogarsza pan sprawę.
Ta czarna plama to znak.
Widzisz to, Kate, prawda?
Czarny to kolor strachu.
Kolor ciemności i mroku.
Idealnie na mojej waginie.
Widział pan kiedyś pismo wnętrzarskie?
Tak sądziłam.
Jeśli pańska kreatywność ogranicza się do smętnego mazania po ścianach,
sugeruję zatrudnienie kogoś, kto popchnąłby ten projekt w…
mniej odstręczającym kierunku.
Wygooglowałam cię, wiesz?
Robert Foster. Odniosłeś ogromny sukces.
A potem po prostu zniknąłeś.
Miło mi, że się mną zainteresowałaś.
s-b-t-r-dr
Chcę cię o coś prosić.
Fantastycznie urządziłaś swoją restaurację.
Podpowiesz nam, co zrobić z naszym domem?
Poważnie? Wiem, co trzeba zrobić.
Ale mam pytanie. Czemu sprzedajesz dom?
Jack go sprzedaje.
- Należy do niego? - W połowie.
Ale chyba nie wiąże z nim najlepszych wspomnień.
Dlatego wysłałem go do internatu.
Odesłałeś go?
Ja…
Ja nie…
Nie chciałem, żeby żył wspomnieniami o matce.
Jak ja.
Ciężko jest nie móc spytać o radę najlepszej przyjaciółki.
Kiedyś był tu szczęśliwy.
Zrobiłem mu huśtawkę.
Starą oponę na sznurze. Uwielbiał ją.
Mam pomysł.
Może ty poprowadzisz?
- To fajne auto. - Ja już nie prowadzę.
Po tym co się stało… W tych okolicznościach, ja…
Nie mogłem wozić Jacka.
Nie mogłem prowadzić.
Nie mogłem malować.
Hej!
Mamy gości!
Wezwałem posiłki. Mamy nową kolorystykę, będzie pięknie!
Ciao.
Cześć.
Nie chowaj się.
Ciao.
Mówi, że osiwiałeś.
Anna też lubi malować.
Głównie słonie.
Anna!
Chodź, idziemy.
Jak wy wyglądacie? Tragedia.
Chodź. Zaczekaj w aucie.
Musimy ci się odwdzięczyć.
Przyjdź, kiedy skończymy malować.
- Kolacja jutro? - Jutro?
To tylko trochę farby.
Kucharzom nikt nie gotuje.
Wiem coś o muśniętych słońcem pomidorach.
- Nie wolno wątpić w wenę artysty. - Świetnie.
Potem opowiesz mi o swoich górskich wędrówkach.
Ciao.
„Muśniętych słońcem pomidorach”?
- Co? - Nawet jajka nie umiesz ugotować.
A te górskie wędrówki?
Kiedyś byłem w Chamonix.
Spacerowałem całe popołudnie.
No, do roboty. Czas to pieniądz,
lenistwo nie popłaca, i tak dalej.
Mówi pani po angielsku?
- Troszkę. - Super.
Mam ugotować kolację dla dziewczyny.
Wspaniałej, świetnie gotuje.
To musi być coś ekstra. Ale nie potrafię gotować.
Wszystko jasne. Też mam syna.
Spokojna głowa.
Gdzieś ty się podziewał! Zaraz tu będzie!
Co z jedzeniem?
To szefowa kuchni, nie zrobię jej grzanki!
Wyluzuj.
Sprzedawczyni poleciła mi świetny sos. Gotują go specjalnie dla niej.
Assolutamente delizioso.
- Grazie. - Jaki jest twój sekret?
Co z cebulą?
Cebulą?
Dobre pytanie.
Moim zdaniem cały sekret cebuli tkwi w…
Nie znam się na tych profesjonalnych nazwach.
Jak to się nazywa, Jack?
- A… - Mam to na końcu języka…
- Mieszanie! - Nie.
- Redukcja! - Dokładnie.
O to chodziło.
Zredukowaliśmy ją.
- Trzeba dużo mieszać. - To podstawa.
- Mamy sposób. - Tak. W lewo, w prawo…
Duszenie, mieszanie i redukcja…
To stary, rodzinny przepis.
Wasz rodzinny przepis?
Właściwie…
To przepis rodziny…
właścicielki sklepu,
- w którym kupiłem sos. - No jasne.
Próbowałaś już tego sosu?
Ja go dla niej gotuję.
No ładnie.
Bardzo tu spokojnie.
Pamiętam stąd tylko to jezioro.
Tam wisiała stara huśtawka.
Tam?
Twój ojciec mówił mi, że ją dla ciebie zrobił.
Nie zrobił jej. Chyba była tu wcześniej.
Aż się zerwała.
Ta huśtawka?
Nie wierzę!
Przyjmujesz wyzwanie?
- Co? - Ha! Boisz się!
Nieprawda.
Mam pohuśtać się na oponie?
Jack!
Nic ci nie jest?
Śmiejesz się ze mnie?
- Daj rękę. - Nie!
Byłem załamany.
Moje życie się rozsypało.
Musiałem jakoś wyrazić swój ból.
Mieszkam tu od niedawna.
Mąż latami powtarzał, że nie chce dzieci.
Aż było dla mnie za późno.
Wtedy wpadł z sekretarką.
A ja wyjechałam i zaczęłam od nowa tutaj.
Tylko, że tak naprawdę nie da się zacząć od nowa.
Nie.
Nie da się.
Panie Foster…
Daj spokój. Robercie.
Gratulacje.
Teraz z łatwością sprzedamy dom.
Brawo.
Porządny kręgosłup.
Milusi. Ma wszystko, co trzeba.
Co z rurami?
Działają.
Miła odmiana.
- Południowy zachód? - Tak. Basen zawsze jest w słońcu.
Obczajmy akustykę.
Bierzemy.
- Co? - Rewelka, kupuję.
Nie obejrzymy innych domów?
I za to cię kocham. Za ten zdrowy rozsądek.
Ile mamy na liście?
- Jeszcze trzy. - No to lu.
Do zobaczonka!
Palant.
Ale chyba kupi dom.
Zmieniłeś zdanie?
Nie, muszę go sprzedać.
Czemu?
Ja…
Powinienem był ci powiedzieć.
Ja…
Rozwodzę się.
Od dawna jesteśmy w separacji.
Wszystko zabrała.
Znam to uczucie.
Zarządzałem galerią jej rodziców.
Tak się poznaliśmy.
Byliśmy bardzo młodzi i…
Rozumiesz.
Byłem w tym naprawdę dobry.
Teraz planują sprzedać galerię.
Chcę ją od nich kupić.
Ja…
Nie mogę pójść w ślady ojca.
Jest bardzo miły, czarujący
i piekielnie utalentowany.
Nie maluję tak, jak on.
Ale mogę sprawić, że galeria odniesie sukces.
Chcesz mu zaimponować. To zrozumiałe.
Nigdy nawet nie zobaczył galerii.
Uważa mnie za nieudacznika.
Tak?
Spytałeś go o to?
To całe moje dzieciństwo.
- Chciałem ci powiedzieć, ale… - Ale co?
Obawiałem się twojej reakcji.
Zamknąłeś moje wspomnienia na kłódkę.
Tak. Myślę, że właśnie to zrobiłem.
Chciałem, żebyś jak najszybciej zapomniał o bólu.
Nie rozmawiasz ze mną!
Nie pozwalasz mi się zbliżyć!
Czemu nigdy ze mną nie rozmawiasz?
Dlaczego?
Czemu to przede mną ukrywałeś?
Puść!
Zostaw mnie!
Przepraszam.
Miała bardzo eleganckie nadgarstki.
Pamiętasz?
Nie.
Nic nie pamiętam.
Kiedy po wypadku zadzwonili ze szpitala…
Rozmawiał ze mną Włoski konsultant.
Wyjaśniał, co się stało.
Mówił tak szybko, że zrozumiałem, że ty też nie żyjesz.
Myślałem, że straciłem was oboje.
Śmierć Raffaelli pogrążyła mnie w rozpaczy.
Ale ulga, że ty żyjesz…
Nie sądziłem, że można jednocześnie czuć obie te rzeczy.
Myliłem się.
Często o niej myślisz?
Myślę o niej każdego dnia.
Ty jej nie pamiętasz.
A ja nie mogę zapomnieć.
W końcu przestałem próbować.
Czy to dziwne?
Uwielbialiście oglądać włoskie teleturnieje.
Serio?
Przez absurdalne fryzury prowadzących.
Oboje uważaliście, że są przezabawne.
Godzinami siedziałeś w łazience układając włosy na szampon.
Uwielbiała, kiedy to robiłeś.
Pamiętam, że zanim wsiedliśmy do auta była na mnie zła.
To jedna z niewielu rzeczy, które pamiętam.
Krzyczała na mnie.
Nie wiem dlaczego.
Tato?
- Cholera. Tak mi przykro. - Czemu?
Traciłem światło.
Co ci jest?
Miałem cię pilnować nad jeziorem.
Huśtałeś się, a ja malowałem.
Potem z domu przybiegła Raffie.
Zadzwonił ktoś z miasta.
Dotarłeś aż do budynku szkoły.
Nawet nie zauważyłem, że cię nie ma. Byłem skupiony na obrazie.
Powinienem był po ciebie pojechać.
Ale traciłem światło.
Ja miałem wtedy być w samochodzie.
O Boże. Tak mi przykro, Jack!
Przeze mnie straciłeś matkę.
Ruth odeszła.
Rozwodzimy się.
Dzięki Bogu!
Co?
Od miesięcy to podejrzewałem.
Co za ulga.
Wiedziałeś?
Zawsze mówiłem,
żebyś się nie żenił nim…
…nie skończę 35 lat.
Wcześniej faceci nie wiedzą, kim są.
Ile lat mieliście ty i mama?
Po 29, ale to była inna sytuacja.
To wasz szczęśliwy dzień. Zapłacę pełną cenę.
Ale załatwmy to migusiem.
- Katie mówi, że… - Kate.
Co?
- Ma na imię Kate, nie Katie. - Niech będzie.
Kate mówi, że wam to pasuje.
Ponuro tu. Zróbmy tu szklaną ścianę.
Świetny pomysł, kotku.
- I wywalamy ten szit. - Wiadomka.
Ktoś się nieźle wkurzył.
To co za chwilę powiem
nie jest spowodowane wyłącznie waszą pogardą dla tego pięknego budynku
i lekceważącym stosunkiem do mojej sztuki.
Choć, rzecz jasna, to nie pomogło.
Ten dom nie jest ponury.
Nie doda mu uroku ani szklana ściana, ani wasza w nim obecność.
Nie sprzedam go. Do widzenia.
Ujmę to inaczej. Spieprzajcie stąd.
Robercie, proszę.
Przepraszam. Spieprzajcie stąd, proszę.
Dosadny język.
Pełen wigoru.
Cóż…
Pieprzyć ich.
Co się stało?
Nie słyszałeś tego dupka.
Nie sprzedam naszego domu parze kulturowych troglodytów.
Przyjechaliśmy tu, żeby go sprzedać.
A ty awanturujesz się o ścianę, której więcej nie zobaczysz?
- Pomyślałem, że… - Że co?
Że jedna rozmowa wszystko zmieni?
Że nagle zapomnę o ostatnich 15 latach?
Nie. Ja…
Nie mogę tego zrobić.
Nie mogę sprzedać tego domu.
Oczywiście. Nigdy nie zamierzałeś się go pozbyć.
Mam rację?
TATA 3 NIEODEBRANE POŁĄCZENIA
TATA
Co to?
Sprzedałem dom w Londynie.
Był sporo wart.
Dość, żeby spłacić twoją połowę domu w Toskanii.
Kup tę galerię.
Czemu nigdy nie przyszedłeś?
Ruth powiedziała, że nie powinienem.
Że to dla ciebie za duża presja.
Gdzie zamieszkasz?
Chyba we Włoszech.
Będę urządzał wakacyjne plenery malarskie.
To był pomysł Kate.
Mam już trochę darmowej reklamy na mojej apce.
Tylko 12 fanów?
Nie drwij. Wiesz, kto jeszcze miał 12 fanów?
Przepraszam na chwilę.
Ruth.
Mam coś dla ciebie.
Galeria nie jest już na sprzedaż.
Nie przyjmę żadnej oferty.
To przyjmiesz.
PODANIE O ROZWÓD
Za długo z tym zwlekałem.
Powodzenia.
Spróbuj dodać więcej kontrastu, Susan.
Może banan mógłby być mniej zielony.
Chciałam mu nadać malaryczny sznyt.
Doskonałe źródło inspiracji.
Inspirowałam się twoją ścianą.
Sądziłem, że jej nie…
Przyzwyczaiłam się.
Przepraszam na chwilę.
Okazuje się, że nie chodziło o pieniądze.
Chcę mieć ojca.
Czemu nie zadzwoniłeś?
Pojechałem do ciebie.
Byłaś z mężem. Wyglądaliście jakbyście…
Byli razem.
To ojciec mojej córki.
Musimy się dogadywać.
No dobrze.
To co teraz?
Zacznijmy jeszcze raz.
Od początku.
Ty pierwszy.
- Teraz? - Tak.
Cześć, jestem Jack.
Natalia. Miło mi.
- Jestem singlem. - Świetnie.
- Nie mam pracy. - Fatalnie! Żegnam.
Twoja kolej.
Jesteś świetną matką.
Anna jest moim sercem.
Wiem.
Malowałem ją na tysiąc sposobów,
a ledwo dotknąłem tematu.
Ten jest niczego sobie.
Zawiśnie przy wejściu.
Do czego?
Kate jutro pokaże mi miejsce na galerię.
Na początek chcę zrobić wystawę Roberta Fostera.
- Słyszałeś o nim? - Co nieco.
Rzadko widuje się jego nowe prace.
Ale ponoć znów maluje.
Takie doszły mnie słuchy.