Laki ako sa militar. Laging inuutusan kung saan pupunta at kailan.
Ngayon, iba na ang tingin ko sa bansa ko.
Mga motel, pera, mga pekeng pangalan, mga kaunting bitbitin.
Masasanay ka rin.
Malinis ang nasuri sa prints niya, pero baka may lumabas.
Walang driver's license, upa, walang insurance claims.
Walang online profile.
Ang tanging patunay na totoo si Jack Reacher ay naroon siya sa kuwarto.
Pumatay ng ilan sa'yong paninilbihan.
Legal lahat.
Kumander ng 110th Special Investigations Unit
ng Military Police.
100 libong taon ang nakararaan,
may mga taong nakuntento sa apoy at may mga taong naglakbay.
Siguradong nagmula ako sa angkan ng mga taong naglakbay.
Ganoon lang talaga ako.
CATSKILL MOUNTAINS, NY 2 ORAS, HILAGA NG MANHATTAN
Ano'ng gagawin ko rito?
Hugasan mo, ibenta mo. Ukay-ukay kayo.
- May bibilhin ka ba? - 'Yong suot ko.
Pantalon, T-shirt, jacket, medyas, boxers.
$22.
Eleven lang.
Oo, natanggal na dapat ni Doug 'yan no'ng nakaraan. $22 'yan.
Bakit hindi mo tinanggal, kung gayon?
Kasi trabaho ni Doug 'yun.
May ATM sa tapat.
Heto ang passport ko, para alam mong hindi ako tatakbo.
Wala akong paki kahit tumakbo ka. Walang kuwentang trabaho 'to.
Sorry, magwi-withdraw pa ako.
Huwag kang lumingon, matutulungan kita.
Mag-withdraw ka lang.
'Yong minivan sa kaliwa. Sa 'yo 'yun?
Oo.
Para lang malinaw, na-carjack ka, ano?
- Nasa back seat ang anak ko. - May baril siya?
Oo.
Dito ka lang. Mabilis lang 'to.
Bilis.
Dapat bilisan ng nanay mo, bata, o lagot kayo pareho.
Kumusta. Gusto mong makita ang mama mo?
Ayos na, anak.
Anak, ayos na. Nandito ako.
Matatagalan bago siya magising.
Pumunta ka na sa bangko, tumawag ka ng pulis, ibigay mo 'to.
Nasa sasakyan ang baril.
Teka. Sino ka?
Isang taong ayaw na nadadamay.
Heto ang $30. Kailangan ko ng bagong jacket.
Ano'ng problema rito sa isa?
May dugo na.
Puwedeng makitawag?
May natanggap akong mensahe mula sa kaibigan.
Tammi Cates?
Hulaan ko. Teller sa bangko, waitress, cashier sa ukay-ukay.
'Yong ikatlo. Natanggap ko ang mensahe mo.
110th, 10-30.
Isang distress call.
Distress call at air fare.
- Pumunta ka agad sa New York. - Bakit?
Pinatay si Calvin Franz.
Sasabihan kita pagdating ko.
ROCK CREEK, VIRGINIA (ILANG TAON ANG NAKARARAAN)
Major Reacher.
Kumusta, sir.
Reacher na lang. Wala akong ibiniling dalhin mo.
Office supplies lang ito sakaling magkaroon ng paperwork.
Ayoko ng paperwork.
Ayos lang sa akin ang anumang clerical na trabaho.
- Reacher. - Tama, Reacher.
Sana ayos lang na tanungin ito, ano'ng ginagawa ko rito?
- Umaayaw ka na agad, Franz? - Hindi, sir… Reacher.
Hindi. Gusto ko lang talagang malaman.
Nakita kita sa barracks, ilang linggo na.
Pinigilan mo ang away ng ilang sundalo para sa isang nakaw na care package.
Huling cookie na kasi 'yun.
Cookie?
- Oo. - Mas tanga pa pala ang dahilan.
Ang mahalaga, pinagkasundo mo sila,
nagbiro nang kaunti, napahina mo ang pagtatalo.
Disente kang mag-isip. Makatutulong 'yan.
Okey, matanong ko lang.
Anong klaseng unit ang binuo rito ni Major Reacher?
May tagabilang mula sa Accounting Services.
May gasoline boy mula sa Bulk Fuel.
Narito si Dave Matthews.
Si Lolo Moses, at iba pa mula sa…
Sa'n kayo galing? Nakita ko kayo sa Requisitions, ano?
May mga pangalan kami.
Sanchez at Orozco.
Sino si Orozco?
At ikaw, sino ka, bukod sa pagiging madaldal?
David O'Donnell.
At hindi sa pag-aano, Manong, pero bakit ka nandito?
Baka may napapalagpas kang CBS drama.
Anim na beses nanalo si Lowrey sa Army Marksmanship,
sa parehong pistol at rifle.
May patakaran ako.
Walang silbi ang mga plano kapag nagbarilan na,
kaya dapat asintado ang unang tira n'yo.
Ako lang ang hindi Marine na nanalo sa Thousand Yard Invite,
at alam ko ring si Lowrey ang pinakamahusay umasinta.
Tingin mo, palaging mapupuntirya ang unit na 'to?
Siguro.
Bakit ka kumuha ng mga walang karanasan sa pulisya, Major Reacher?
- Reacher. - Reacher.
Pasensiya na.
Gusto ng Army ng isang unit na para lang sa mga komplikadong isyu.
Para magawa 'yun, kailangan ng mga special investigator, hindi military police.
Kung espesyal tayo, bakit ang pangit nitong lugar natin?
Ano'ng meron dito?
Ilang taon ang nakararaan, nag-bid ang US para sa lupaing malapit dito.
Baliktad ang nalagay na address
at atin na ngayon ang building na ito pati mga nilalaman ng dating
Callahan Insurance Agency.
Pero tama ka. May igaganda pa ito.
Ayusin n'yo ang mga kahon,
iurong n'yo ang mga mesang ito sa gitna ng kuwarto.
Tayo na.
Huwag n'yo na akong tawaging Major,
pero kumilos kayo kapag nag-utos ako. Kilos.
Paatras.
Gusto mong umatras ako?
- Paatras na nga ako. - Atras.
- Buhatin mo ang binti mo. - Walang ganoon.
Bibilang ako. Isa, dalawa, tatlo.
Mali 'yan.
Sinusunod lang kita.
Tingin mo, magkakasundo talaga tayo?
Buhatin mo ang binti mo.
Hindi ko alam.
Pero gusto ko ng beer.
Pakisabi, bibili ako.
Reacher.
Neagley.
Salamat sa pag-order. Mainit pa 'to.
T-in-rack ko ang plane mo online, maaga ang landing,
hindi ka nagmamaleta at in-adjust ko ayon sa traffic.
90 segundo pa lang ang kapeng 'yan.
Ang pagkain, tatlong minuto.
Salamat.
Sa'n mo nakuha ito?
PI ako. Trabaho kong manguha.
Tagal na rin mula noong Margrave.
Dalawang taon, pitong buwan, 19 na araw.
Ang ganda mo.
Walang nagbago sa akin.
Maganda ka dalawang taon, pitong buwan, 19 araw ang nakalipas,
kaya, oo, ganoon pa rin ang hitsura mo.
Mukha kang pagod.
Oo.
Bigyan mo ako ng buod tungkol kay Franz.
May isang linggo nang nawawala pagkaalis sa bahay niya sa Brooklyn.
Natagpuan siya sa Catskill Mountains.
Nasa 20 ang pulis na pumunta roon.
At dahil nawala sa siyudad si Franz, NYPD ang may hawak.
- Pa'no mo nalaman? - Tumawag si Angela.
- Biyuda ni Franzy. - May asawa si Franz?
Oo. Masaya ang kasal niya. May chocolate fountain.
May anak din siya.
Ano? Tuloy ang buhay kapag wala ka.
Ano pa?
Nag-iwan siya ng mga mensahe ilang araw bago siya mawala.
Nagtatanong tungkol sa kasong hawak niya.
May trabaho pa ako n'on. Balak ko sanang balikan siya,
pero nauna nang magsabi si Angela na pinatay siya.
Hindi mo kasalanan.
- Alam ko. - Hindi lang siya basta pinatay.
Pinahirapan pa siya.
Puno ng mucus ang tiyan niya. Dehydrated. Walang pagkain o tubig.
Itinapon sa eroplano.
Hindi siya itinapon sa eroplano.
Nasa gitna siya ng kawalan
at may injuries sa pagbagsak mula 3,000 feet.
Ang stall speed ng eroplano ay nasa ano, 130 kph? Sagad na ang 160?
Hindi siya babagsak agad, mahihila siya sa buntot ng eroplano.
Tatama siya sa pakpak o buntot.
May mga perimortem injury at mayroong hindi.
Tinapon siya mula sa helicopter.
- Hindi mula sa pagbagsak ang baling binti. - Dahil?
Heto ang blood tests niya.
Puno ng free histamines. Matinding reaksyon sa sakit.
Mataas ang lebel para sa injuries na nakuha sa pagkamatay.
Ilang araw nang bali ang mga binti niya.
Kaya may ferrous oxide powder sa tela ng pantalon niya.
Hinampas siya ng bakal na may kalawang.
Napakasakit siguro.
Oo. Pinahirapan siya para maghiganti o para may malamang impormasyon.
Nang matapos, tinapon nila siya mula sa taas para iwas ballistics.
Mga college student na umiba ng hiking trail ang nakahanap sa bangkay.
Kung hindi sila umiba, kailan kaya siya makikita?
Ano'ng susunod na mga hakbang?
Kung tinawagan ka niya, tinawagan niya ang iba sa unit.
Mukhang walang nangyari.
Tinawagan ko sina O'Donnell, Dixon, Sanchez at Orozco.
Walang sumasagot.
Walang nakalistang numero si Swan. Kahit opisina ko, hindi mahanap.
Pribado talaga 'yun. Si Lowrey?
Dalawang taon nang patay, car accident sa Montana.
Malungkot ang burol, pero masayang makita ulit sila.
Mukhang natatapos din ang buhay kapag wala ka.
Walang nagbalita sa akin ng kasal ni Franz o burol ni Lowrey.
Wala kang telepono o address.
Nagpadala ka rin sana ng emergency ATM message.
Una sa lahat, ngayon ko lang naisip 'yun.
Pangalawa, hindi naman 'yun emergency.
'Yong pagbangga ng pick-up kay Lowrey, oo.
At tapatin mo ako, bibiyahe ka ba talaga patungong Montana
mula Texas o Maine o kung nasaan ka man noon
para lang sumilip sa patay?
Hindi.
Kaya magtatanong ulit ako. Ano'ng susunod na mga hakbang?
Gusto mo talagang ibang pulis ang humawak sa kaso ng kaibigan natin?
Iyan din ang naisip ko.
Puntahan natin ang biyuda.
Nakipagkita siya sa kanya.
Si David O'Donnell ito. Hindi kita masasagot.
Mag-iwan ka ng mensahe, tatawagan kita.
O'Donnell, si Reacher ito, may 10-30 ulit tayo.
Sa Vale Hotel sa Brooklyn kami maglalagi ni Neagley.
Umayos ka at tawagan mo kami.
Hindi natin matawagan si Swan.
Hindi sumasagot sina O'Donnell, Sanchez at Orozco,
at 'yong receptionist kina Dixon,
sinasabing hindi niya alam kung kailan siya babalik.
Baka undercover job.
Siguro.
O baka nasa panganib din sila.
Mikey, hanapin mo ang crayons mo at mag-color ka muna, okey?
Maupo kayo.
Pasensiya na at natagalan ako.
Ang hirap babaan ng telepono ng kapatid ko.
Oras-oras tumatawag, parang personal kong suicide watch.
Pasensiya na. Ang morbid n'on. Hindi ko na dapat sinabi 'yun.
Pagkatapos ng pinagdaanan mo, sabihin mo kahit anong gusto mo.
Kamukhang-kamukha ni Franzy ang anak mo.
Franzy rin ang tawag ko sa kanya.
Sino uling nagpangalan sa kanya n'on? Nalimot ko.
Si O'Donnell.
Tama. David O'Donnell.
At "Big Guy" ang tawag niya sa'yo.
Diyos ko, ang daming kuwento ni Calvin tungkol sa inyo.
Alam kong mahal niya kami ni Mikey,
pero sa paraan ng pagkukuwento niya, parang wala nang mas sasaya pa sa kanya
sa mga taong inilagi niya sa 110th.
Hindi ko alam 'yun. Mula nang maging kayo,
kapag kausap ko siya, mukhang masaya siya.
Mas masaya pa kaysa sa dati.
Salamat sa pagsasabi niyan.
Alam kong marami nang naitanong sa'yo ang pulisya,
pero puwede mong linawin ang timeline?
Sige.
Nasa Provo kami ni Mikey noon,
tinutulungan ang kapatid ko kay Mama.
Early-onset dementia.
Ilang araw kong tinawagan si Calvin, pero hindi siya sumasagot.
Hindi siya ganoon, kaya nag-alala na ako.
Tumawag ako sa NYPD,
sabi nila, baka may tinatrabaho lang na kaso kasi PI siya,
o baka nagpa-party dahil wala ang asawa't anak niya.
Inisip mo bang 'yun ang ginagawa niya? Na nagpa-party kasama ang mga maling tao?
Sampung minuto lang siyang ma-late sa hapunan, tatawag na si Cal,
at wala siyang sinasamahang party.
Kaya nag-alala ako, umuwi ako nang maaga, at nakita kong napakagulo ng bahay.
Walang kinuha.
Walang ideya ang pulisya kung sino'ng salarin.
May alam ka ba sa mga kasong tinatrabaho niya?
Hindi siya nag-uuwi ng trabaho.
Sabi niya, kapag nandito siya,
gusto niyang 100% narito para sa akin.
At para kay Mikey.
Pasensiya na talaga.
Gusto kong makatulong. Ang hirap lang kasi.
Ang sakit araw-araw.
Kaunting tanong na lang. Pangako.
Okey.
Kumusta ang mga kliyente niya?
Mayayaman, mga CEO. Mga may hedge fund.
May bastos ba sa kanila? May nagbibigay sa kanya ng problema?
Wala, wala naman.
Nang isilang si Mikey, tumigil na siya sa mga mapanganib na trabaho.
O 'yun ang akala ko.
May mga nakatrabaho siyang miyembro ng 110th?
Hindi ko alam. Baka may makuha kayo sa opisina niya.
Ang karatula sa pinto ay Three Rivers Consulting & Associates.
Nasa 103 Flatbush.
Magulo rin doon. Walang mahanap ang pulisya roon.
Pero base sa laging sinasabi sa akin ni Franzy,
hindi lang basta pulis ang mga Special Investigator.
Huwag mong kakalabanin ang Special Investigators.
Itinuro sa'yo 'yan ng papa mo?
Gusto mong malaman kung paano siya naging Special Investigator?
Pinigilan niya ang away ng dalawang malalaking sundalo
dahil ang isa sa kanila, inakalang
ninakaw ang huling homemade cookie na padala ng nanay nito.
Pinagbati sila ng tatay mo.
At ang lalaking 'to rito,
gusto niyang maging parte ng 110th ang tatay mo dahil…
nakakita siya ng lalaking kalmado sa mainit na labanan.
Kaya kami naging magkakaibigan ng tatay mo.
Okey.
Alam mong kinain ni Franz ang cookie.
- Akala mo, para sa lahat 'yun? - Oo.
Sigurado akong 'yong itim na sedan sa kabila
ay nasa labas din ng diner kanina.
May itim na sedan sa bawat kalsada sa Amerika. Pumasok ka na.
- Nagsalita ang manager? - Hindi, binayaran ko ang concierge.
Kinilala niya si Neagley na nag-check in bilang Sarah Connor
at nagbayad ng katabing kuwarto sa pangalang Starlin Castro.
Para siguro kay Hulk.
Naglaro si Starlin Castro para sa Yankees anim o pitong taon ang nakalipas.
At sino naman si Sarah Connor?
Wala akong pakialam.
Bantayan mo lang 'yang hotel. Pati sila.
Sige.
Maliit ito para sa may negosyo sa Wall Street.
Hindi pansinin.
Malapit sa bahay, para mas malapit siya sa pamilya niya.
Ganitong-ganito ang pipiliin ni Franzy.
Hindi nagbibiro si Angela nang sabihin niyang "magulo."
Baka wala silang nahanap.
Pa'no mo nalaman?
Hindi ka aabot sa ganito kung nahanap mo agad ang hinahanap mo.
At inis silang umalis.
Hindi sila naghanap sa likod nito pero hinagis nila rito ang telepono.
Ganoon magalit ang isang taong hindi nahanap ang gusto niya.
Maliit ang hinahanap nila.
Hindi ka babali ng paa ng upuan para tingnan kung may laman
kung hindi ka naghahanap ng kakasya roon.
Hoy.
Tingnan mo 'to.
Parang kahapon lang.
Keychain?
Matalino si Franz, 'di ba?
Sobra.
Kung may trabaho siyang ikamamatay niya,
ilalagay niya 'yun sa ligtas na lugar, pero madaling kunin.
Isang lugar na nakikita natin araw-araw,
pero hindi paghihinalaan ng kahit sino.
Okey.
Ano'ng lugar ang madaling puntahan
na nilalagyan natin ng mahahalagang bagay araw-araw?
Susi ito ng mailbox.
Nasabi ko na bang matalino ka, Neagley?
Hindi pa masyado.
Lintik. Lagpas alas-singko na.
Nasa 10,000 ang kombinasyon kung apat na numero ang code.
- Walang silbing sumubok. - Mabuti.
Ayokong nanghuhula ng password.
Bumalik tayo bukas.
Ano'ng gagawin natin ngayon?
Gin.
Ni hindi ko alam kung bakit naglalaro ako.
- Kasi umasa kang matatalo mo ako. - Ilang beses na akong nanalo.
Kapag pinanalo mo ako, mabubuwisit ako.
Hindi kita papanalunin. Maingat ako.
Hindi sa propesyunal mong buhay.
Hindi ko maintindihan.
Range Rover ang rental car, pamatay na mga hotel room,
pinadalhan ako basta ng air fare.
Ang galing mo.
Malinaw na hindi ka maingat sa propesyunal mong buhay.
Hindi sa pagmamayabang, pero madalas akong matawag na "henyo."
Nakadalawang promotion na ako sa dalawang taon.
Magkakaroon ng satellite office sa St. Louis.
Puwede raw akong maging direktor kung gusto ko,
pero gustong-gusto ko sa field.
Sa paggawa ng ano?
Karamihan, pag-iimbestiga para sa mga malalakas kumita,
mga nasa gobyerno, mga negosyong pampamilya, ganoon.
Minsan, humahawak kami ng kasong pro bono.
Mga nawawalang bata, nakaw na artwork.
Kaya hindi lang 'to tungkol sa pera.
Masarap sa pakiramdam.
Ikaw?
May pinanood akong Minor League game sa Sioux Falls.
Napakasaya.
May kasama kang manood?
Wala.
May kinausap ka sa laro?
Nag-order ako ng beer.
Okey.
Nabanggit ang pakikipag-usap,
nang magpa-gas ka, tinawagan ko ulit sila.
Tahimik 'yun.
Sino'ng pinakatinawagan mo?
Sanchez? Orozco? O'Donnell?
O si Dixon?
May answering service siya.
Sa halip na voicemail, may makakausap ka.
Tama. Kasi natukoy na nating mahilig kang makipag-usap sa tao.
Manahimik ka.
Ayos lang.
Halata namang may gusto kayo sa isa't isa.
May nangyari ba sa inyo?
Wala.
- Bakit wala? - Hindi tama.
Pareho kayo ng ranggo.
Ako ang lider ng team.
Hindi tama.
Pero nagandahan ka sa kanya.
- Sino ba'ng hindi? - Ako.
Hindi ako nagagandahan sa kahit sino.
Gin.
Matutulog na ako.
Babayaran kita sa kuwarto, sa flight at sa lahat-lahat.
Darating ang pensiyon ko isang linggo mula ngayon.
Hindi na kailangan.
Wala akong career kung hindi ako nag-aral sa School of Reacher.
Kunwari, utang kong tuition 'yun.
Matutuklasan mo naman 'yun kahit wala ako.
Isa pa, ang wirdong Master Sergeant ko ang nagpapautang sa akin.
Babawi ako.
- Night, Neagley. - Night, Reacher.
Heto. At heto ang iyo.
- Enjoy. - Salamat.
Tagay para sa masiyahing grupong ito.
Dinala mo sana ang banjo mo.
Mukhang pagkatapos nito, babalik na ako sa Accounting.
May mga tatapusin pa akong trabaho.
Pero kararating lang natin.
Alam ko.
Kung ayos lang tanungin, sino'ng nag-utos sa'yong buuin ito, sir?
Ayos lang namang tanungin. Ang hindi ayos, ang tawagin akong "sir."
Mas mataas ang ranggo mo.
Master Sergeant ka. Halos lahat, mataas ang ranggo sa'yo.
Hindi kayo dapat umiinom nang nakauniporme.
Hindi kami nag-iinuman.
Nag-iinuman kami kanina. Pero inabala mo kami.
Hindi siya kabilang dito.
Army ito. May kabilang ba sa ating lahat dito?
- Tingin mo, matalino ka? - Mas matalino sa'yo.
May patakaran din ako.
Kapag hindi ginambala ang mga kasama ko, papabayaan ko lang din sila.
Kapag kabaligtaran, hindi ko sila tatantanan.
Akala ko, "Walang silbi ang plano kapag nagkabarilan na."
Officer's club ito. Hindi ng enlisted lang.
Kung tapusin ko lang muna ang beer ko at aalis na ako, sir?
Kung tumahimik ka? Nag-uusap ang matatanda.
Aalis siya, o palalayasin kayong lahat.
Pagbibigyan kita dahil nangako ako sa nanay kong bibigyan ko
ng tsansang umatras ang mga tangang gaya mo.
Dose kami.
Siyam kayo.
Malas naman.
Kulang kayo ng tatlo.
Akala ko, tapos na ako nang i-headlock niya ako.
- May utang ako sa'yo, brad! - Oo nga.
Pahingi pa ng yelo, okey na tayo.
Okey. Maluluto na ang mga hot dog.
Gusto mo pa?
Cheers.
Alam mo, hindi ako dapat pumasok sa officer's club.
Alam ko.
Bakit ka pa nakipag-away, kung gayon?
Wala siyang galang.
Magiging magkaibigan tayo. Ano, Reacher?
Magkaibigan na tayo, Neagley.
- Ganoon! - Ayos!
Ayos!
Gusto mo?
Hoy!
Mabilis lang 'to.
Ngayong gabi, may natutunang mahalagang aral ang mga taga-91st.
At ano'ng natutunan nila?
Na hindi dapat kinakalaban ang Special Investigators!
Huwag n'yong kakalabananin ang Special Investigators!
Tama!
Ayos!
Alam mong mangyayari 'yun.
Alam kong mahilig mag-inuman ang mga taga-91st kapag Huwebes.
At masunurin sila sa mga patakaran.
At na mga gago sila.
Pero ngayon, alam ko nang kaya nilang magtulungan.
Mag-picture tayo para alalahanin ang unang araw ng unit!
Ikaw. Doon ka.
- Sige. - Dali na!
- Kung ako na lang kumuha? - Kaya ko na 'to.
Hindi, hindi ka basta-basta makakalusot. Halika.
Kaya ko 'to.
Okey, guys. Apat na segundo.
- Ingat, 'yong osteoporosis mo. - Utot mo, totoy.
Okey, maaga pa, Swan.
Tumugtog ka pa.
Free Bird!
Hindi.
Bawal ang Skynyrd, ang Zeppelin, si Hendrix, o The Who.
Magagaang musika lang.
Pero ayos lang. Pagkatapos kong umihi,
mapapakinggan n'yo ang Crocodile Rock.
- Ang tagal! - Hoy, Reacher.
Tinapon nila ako mula sa helicopter, Reacher.
Ano'ng magagawa mo roon?
Welcome sa Los Angeles International Airport.
Mga pasahero, pakihanda ang passports…
Ang dahilan ng pagbisita n'yo, Mr. Mount?
Adrian na lang. Magsa-sightseeing ako.
Universal Studios, Walk of Fame, Mann's Chinese.
May pagka-fan ako ng old Hollywood.
May idedeklara kayong gamit?
Wala naman.
Enjoy kayo rito, sir.
Okey, salamat.
Babalitaan ka namin.
Hindi alam ni Angela kung ano ang PO Box ni Calvin
at ayaw sabihin sa kanya ng post office hangga't hindi naaayos ang ari-arian
dahil nasa ilalim ng kompanya ang box.
Tingnan ba natin ang opisina niya?
Nagsiyasat na tayo. Walang may box number doon.
Hindi tayo basta puwedeng pumasok at sumubok ng boxes.
Tatawag sila ng pulis, at makakasuhan tayo ng mail tampering.
Pag-isipan natin 'to.
Gaya ng 89% ng mundo, kanan ang gamit ni Franz,
kaya maaaring box sa kanan ang hiningi niya.
Pinapaboran ng mga tao ang gamit nila.
Pinadadalhan siya ng public records, surveillance photos,
kaya baka kailangan niya ng malaking kahon.
Doon ako magsisimula.
Titingnan ko kung ano'ng marami ang laman dahil matagal na siyang wala.
Kailangan ko lang ng distraction.
Sige.
Hoy, kumusta, Albert?
Hard-core philatelist ako
at sabik na sabik ako
sa bagong-isyu na batch ng stamps.
Alin doon?
Meron tayong Desert Flowers, State Birds at The World of Anime.
Lahat 'yan.
Marami akong barya ngayon at handa na akong gastusin 'to.
Sige.
May dalawang dosena ng cartoons na ito.
Kung hindi ka pamilyar sa anime, Japanese yata ito.
Hindi nga?
At maganda ang mga state bird.
Pero hindi umaabot sa 50 iba't ibang species.
Ang western meadowlark, simbolo ng anim na magkakaibang estado.
Excuse me, puwedeng makiraan sa box ko?
Sige.
Sir, susi mo ba 'yan?
Oo, hindi ko lang maalala kung alin ang akin.
Sir, gumagamit ang isang 'to ng susi na hindi kanya.
- Ikaw ba ang mail police? - Kailangan mo ng tulong?
- Nanakawan na kami dati. - Patingin ng bulaklak.
- Sir? - Ayos lang dito.
Hindi. Kailangan ko ng ID na pag-aari mo ang box.
Kukunin ko ang lahat. Ano?
Heto na!
Walang problema. Nalito lang ako sa boxes.
Alam mo, Al? Saka na lang siguro.
Ano'ng meron diyan?
Bills, solicitation letters.
Potensiyal.
Mukhang tumama ang hinala mo.
Nasabi ko na bang matalino ka, Neagley?
- Hindi masyado. - Ano kayang laman nito?
Lintik. Iba ang port ng laptop ko.
Bibili ako ng adapter.
Puwedeng ikuha mo ako ng sasakyan sa phone app?
Hihiramin ko ang kotse mo.
Alam mong pinatay si Franz sa hard drive na 'to
at gusto mong kumuha ng baril.
Oo.
Pero kailangan ko munang pumunta sa simbahan.
Excuse me.
Baka puwede akong makahingi ng tulong.
Iyon ang ibinibigay namin dito.
Hinahanap ko ang pinsan ko.
Malaki ang problema niya sa droga
at sabi ng kaibigan niya, may nakakita raw sa kanya rito.
- Ikinalulungkot ko. - Wala 'yun.
Nangako ako sa tiyahin kong iuuwi ko ang anak niya.
Hindi ko alam kung sa'n magsisimula,
at naisip kong baka may support group ang simbahan,
at sa pamamagitan n'on, baka may ideya kayo kung nasa'n si Jimmy.
Ang husay ng diyablo sa paggawa ng lason na 'yun, ano?
Totoo.
Halos lahat ng lumalapit sa outreach program namin,
iisa lang ang pinupuntahan,
sa Dumont, sa silangan ng Rockaway.
Pero baliw ka kung mag-isa kang papasok doon, iho.
Ayos lang ako, Father.
Kampi sa akin ang kabutihan.
Puwedeng pahingi pa?
Babalikan kita bukas.
Hindi 'to furniture warehouse, pare.
Hindi ako nagpapautang.
Lumayas ka na rito bago ako tumayo rito.
Hoy, sino 'tong tangang 'to?
Lintik!
Baliw ang lintik!
Cocaine, Oxy, Shabu. Full-service dealer ka pala.
Sino ka ba? Lintik ka!
Huwag mo akong pansinin.
Kukunin ko 'to.
At ito.
Para sa outreach program.
Perpekto ang bar codes.
Bulletproof ang hologram.
- Nariyan ang pera? - Bahala ka na.
Nasa harap ang mga mamahaling gamit.
Unang dinig ko sa bearer bonds ay sa Beverly Hills Cop.
Hindi ko alam na totoo sila o kalokohan lang ng Hollywood.
Kahit lighthouse pa ang gamitin mo, pare. Flawless ang watermarks.
Walang makakaalam kung sino ka.
Pero alam mo.
- Hoy. - Hoy.
- Kababalik mo lang? - Oo.
Tatlong tindahan ang pinuntahan ko para sa kailangan ko. Ikaw?
- Isang lugar lang ang pinuntahan ko. - Sigurado 'yan.
Lintik!
Gumagamit ka pa rin ng brass knuckles.
Wala nang switchblade?
Tingin ka sa baba.
Hoy, O'Donnell.
Hoy, Neagley.
Huwag mo akong sisihin dito. Ganito ko na nakita ito.
Kasama ko ang pamilya ko.
Wala kaming mga cellphone.
Parang ang sama n'on.
Talaga.
Taon-taon kaming pinapapunta ng asawa ko sa kubo sa gitna ng kawalan.
Walang cell phone, walang gadget, walang TV.
Magpokus daw sa kalikasan.
Maganda pakinggan, pero sa ikatlong araw, nagpapatayan na ang mga anak ko.
Kaya umuwi ako, tiningnan ang voicemail, agad-agad pumunta rito.
Binali nila ang sepilyo ko.
Wala na akong pag-aari ngayon.
Masayang makitang 'di ka nagbago.
Ikaw, nagbago na.
Nagbabakasyon ang pamilya. Dinidiktahan ng asawa.
Hindi ikaw 'yong hayok na kumag na naaalala ko.
Naging domesticated na ako.
Kita naman.
Naiinis ako sa nangyari kay Franzy.
Gusto ko ang batang 'yun.
Sino'ng papatayin natin para doon?
Kailan ang balik mo sa catwalk?
Hiyang-hiya ka siguro nang makita mo ang suot mo
ay kagaya ng sa pulubing umeebak sa likod.
Lintik! May password.
- Ayokong nanghuhula ng passwords. - Lalo mong kamumuhian.
Tatlong hula lang sa dalawang minuto, kundi mabubura ang drives.
Nag-auto-launch sa bagong device.
- Niloloko mo ako. - Hindi!
Gaya ng pagpo-profile natin sa suspek.
Malalim ang pinagmumulan ng passwords.
Ano ba'ng hilig ni Franzy? Sa'n siya kilala?
- Pagiging matalino. - Oo, pero matalino tayong lahat.
Pittsburgh? 'Yun ang bukambibig niya lagi.
Pirates, Steelers, 'yong sandwich place na nasa ibabaw ang fries.
- Primanti Bros. - Oo nga.
Hindi ang mismong Pittsburgh, 'yong katapatan niya roon.
Tapat si Franz.
Mahal pa rin niya ang 110th. Tinuro pa sa anak ang slogan natin.
Tanda n'yo no'ng sinabi niyang ang Pirates ng '79
ay mas magaling sa Yankees ng '78?
Hindi pa nga siya buhay n'on pero nakikipagtalo pa rin siya.
Pero produkto ang katapatan. Sa'n galing 'yun?
Pagsamba sa bayani! Respeto!
Kung may nirerespeto siya, hindi siya napipigilan.
Pinakamahusay na team ang Pirates, Miles Davis naman sa musikero.
- Tapat si Franz sa ginagalang niya. - Tama. Nakuha mo.
Roberto Clemente.
Apelyido lang ang ginagamit niya.
Teka! Si Willie Stargell kaya?
Namatay ba si Willie Stargell sa paghatid ng supplies sa biktima ng lindol?
Si Clemente 'yun.
Hindi.
- Sino'ng gagamit ng ganito? - Si Franz. Dahil dito.
Susubukan ko si Miles Davis. Sinamba ni Franz 'yun.
Puwede na siguro. Sige.
- Hindi. - Lintik.
Kaya ayokong nanghuhula ng password.
Nakakairitang imungkahi ito,
at sa labas ng kuwartong ito, itatanggi ko 'to,
pero sino pa ang higit niyang ginalang? Atleta o artista?
Sino ang bayani niya?
Manahimik ka nga.
Ilang linggo pa lang ang 110th, ginaya niya ang gupit mo,
ang pananalita mo. Gusto niyang maging gaya mo.
Enter mo na. Wala nang oras.
'Tang ina.
Hindi dapat lumaki ang ulo mo.
Ayos!
Kumusta.
Gusto mo ba 'to?
Alam mo kung bakit gustong-gusto ko ng comics?
Kasi laging nananalo ang mabubuti.
Mr. McBride, booked na ang flight mo patungong Denver.
- Enjoy sa biyahe. - Salamat.
"Andrew McBride. Alan Mason. Alejandro Mendez. Alexander Markopoulos."
Listahan lang ng mga pangalang may initials na AM.
Mga alyas. Kapag pareho ang initials, hindi kailangang magbago ng lagda.
"A" at "M" at kaunting pitik lang, kahit ano pang alyas.
Buti ikaw, nababasa mo ang iyo.
Puro numero lang ang nasa akin.
- Walang order, walang kahulugan. - Para sa atin. Sa ngayon.
Anuman ito, namatay si Franz dahil dito,
ginulo ang kuwarto mo, at Diyos lang ang may alam ng iba pa.
Hindi sila nahihiyang maging agresibo.
- Kailangan pa natin ng tao. - Ayokong aminin, pero tama siya.
Hindi makontak ang nasa 110th.
Taon-taon kaming nagpapadala ng Christmas card kay Swan.
Nasa Queens na yata siya.
Papatingnan ko kay Lilly ang holiday mailer list.
- Ano? - Domesticated ka na nga.
Walang ingay sa loob. Mag-ingay kayo kaunti?
Hoy, Carlo! Sabi ng nanay mo, maghahapunan na raw kayo!
Naaamoy n'yo 'yun?
Sa taas ako.
Dito.
"Maisi" ang nakasulat sa collar.
Tuyong-tuyo ang inidoro.
Dehydration. Mahirap mamatay roon.
Hindi hahayaan ni Swan na mamatay ang aso sa ganoon.
Ang tanging dahilan kung bakit hindi siya nakauwi ay hindi siya makauwi.
Patay na si Swan.
Una, si Franzy. Tapos, si Swan.
Hindi natin makontak ang iba pang miyembro.
Boss?
Ano'ng iniisip mo?
Major?
Iniisip kong may gustong-gusto na lipulin ang Special Investigators.
At isusunod na nila tayo.
Mabuti.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Direk Brian Ligsay