W poprzednim odcinku...
Dostałem wiadomość.
110., 10-30. Wezwanie pomocy.
Zamordowano Calvina Franza.
Dzwonił do ciebie, mógł dzwonić do pozostałych.
O'Donnell, Dixon, Sanchez ani Orozco nie odbierają.
Przekupiłem konsjerża.
Neagley się zameldowała...
Obserwuj hotel. Ich też.
- Nikt nie będzie wiedział, kim jesteś. - Wy wiecie.
- Hej, O'Donnell. - Hej, Neagley.
Lista nazwisk. Wszystkie z inicjałami A.M.
Ja mam tylko strony z jakimiś liczbami.
- Bez porządku i sensu. - Dla nas. Na razie.
Co myślisz?
Ktoś uparł się, by zlikwidować śledczych specjalnych.
Nas też szukają.
To dobrze.
Skoro ktoś likwiduje 110., czemu jeszcze nas nie zaatakowali?
Ty byłeś w lesie z rodziną, mnie nigdy nikt nie znajdzie,
a do Neagley może jeszcze nie dotarli.
Byli w naszych pokojach.
Może chcieli nas porwać, ale ktoś ich spłoszył.
Musimy ostrzec pozostałych.
- Zadzwonię do Sancheza i Orozco. - Ja do Dixon.
Po drugiej stronie ulicy stoi czarny sedan,
ten sam, co wczoraj.
Chyba miałeś rację. Ktoś nas śledzi.
Jak chcesz to rozegrać?
Idę się przedstawić.
Ale, kurwa, piękniś.
I co on chce zrobić?
Kurwa, człowieku, mój nos!
Pistolet!
Jak za starych, dobrych czasów.
Tak, ty na uboczu, podczas gdy ja brudzę sobie łapy.
Chłopaki, to była jego broń.
NYPD?
Nazywa się Gaitano Russo.
Nie patrz na mnie. To ty masz brudne łapy.
Trzeba przyznać, nieźle to schrzaniłeś.
Jak tylko Russo się obudzi, cała policja będzie cię ścigać.
Musiałeś go tak mocno walić?
Nie umiem inaczej.
- Trochę za to posiedzisz. - Wkurzyłem się o psa.
Założyłem, że zabił Franzy'ego i Swana.
Czego nas uczyłeś? „Założenia zabijają dochodzenie”.
„W śledztwie liczą się szczegóły”.
Nie zabiłem go. Tylko złamałem mu nos. Nic mu nie będzie.
Kuźwa, Gaitano Russo.
Guy Russo. To oficer śledczy w zabójstwie Franza.
- Widziałam to w aktach. - A czemu depcze wam po piętach?
Widzieli, że Franz do ciebie dzwonił, mają cię na oku,
odnotowali, że kupiłaś bilety,
i śledzą cię od wylądowania. dlaczego?
Raczej gdzie?
Gdzie ukryć dwumetrowego zbója, żeby nie skończył w pace?
Nie wyjadę. Sprawa jest tutaj.
Może nie.
Poczta głosowa biura Sancheza i Orozco była pełna.
To zły znak.
To dobry moment, by się stąd zmyć, biorąc pod uwagę,
że nasz Balboa znokautował stróża prawa.
Dobra. Pojedziemy do Atlantic City.
Poszukamy ekipy.
Trzeba wymeldować się z hotelu i znaleźć normalny wóz,
zanim Russo odzyska przytomność i wystawi list gończy.
Range rzuca się w oczy.
Przez ciebie nie możemy mieć ładnych rzeczy.
Czekaj, nie rozumiem. To był wypadek samochodowy?
Nie. Po prostu kopnął w auto.
No to jak wystrzeliła poduszka powietrzna?
Kopnął w auto,
potem wyciągnął policjanta i mu wpierdolił.
Ten facet to bestia.
Będę potrzebował wsparcia.
Dostaniesz je.
Ale na razie nie odstępuj ich na krok. I nie spieprz tego.
Zrozumiałem.
Parking krótkoterminowy tylko w pierwszej strefie.
W Tremont mają accorda z 2019 znacznie poniżej wartości rynkowej.
Za gotówkę.
Najczęściej kradziony model w Bronksie i koleś nie chce dokumentów?
Prosilibyśmy się o kłopoty.
Nie mamy wyboru. Szukają nas. Nie możemy nic wypożyczyć.
Jeżdżąc kradzionym autem, ryzykujemy, że nas zgarną.
Mam inne rozwiązanie.
Jak było w pracy pod przykrywką?
Reacher.
Skąd wiesz, że pod przykrywką?
W tych okolicznościach przyjechałabyś od razu.
To znaczy, że dopiero dostałaś nasze wiadomości.
Na wakacjach kontaktowałabyś się z biurem.
Musiałaś pracować pod przykrywką, porządną,
skoro tak długo nie byłaś w kontakcie.
Nic się nie zmieniłeś.
Oszustwo korporacyjne.
Byłam w Teksasie
tak długo, że prawie polubiłam kowbojki i szkolny futbol.
Masz przy sobie fałszywy dowód?
- Tak. - Dobrze.
- Wynajmij auto. - Co to za tajemnice?
Neagley, O'Donnell i ja jesteśmy poszukiwani.
Przyłożyłem policjantowi.
Czemu mnie to nie dziwi?
No dobra,
Franz...
Tak.
I prawdopodobnie Swan.
Sanchez i Orozco też zniknęli.
Dobra. Zajmiemy się tym.
Nie zadziera się ze śledczymi specjalnymi.
Następny.
- Musisz wziąć... - SUV-a. Wiem. Potrzebujesz miejsca.
Dobrze. Cieszę się, że wciąż tu jesteś.
Czuję, że nigdy nie wyjdę.
Zgłoszenia we wszystkich bazach na świecie,
nieważne jak drobne, wysyłają do nas.
Coś rzuciło ci się w oczy?
Tak. Szczur wielkości melona jakieś 20 minut temu.
Poważnie?
Jest gdzieś w tych pudłach.
Ohyda.
Skoro mowa o szczurach, chyba też mam tu jednego.
Dowódca w Afganistanie myśli, że ktoś kradnie paliwo lotnicze.
Spuszczanie paliwa, by odsprzedać je na boku?
Dla armii to raczej nie jest priorytet.
Ale chyba nikt tu niczego nie kradnie ani nie odsprzedaje.
Spójrz na te liczby, za każdą stoi jakaś historia.
Za każdym razem paliwo ginie
po konkretnym locie.
Zawsze, gdy C-17 transportowały terenówki do Stanów.
To drobny szczegół, ale w śledztwie liczą się szczegóły.
Podoba mi się.
Użyję tego.
Co moje, to twoje.
No dobra.
Masz jakiś pomysł?
Nie było sprzedaży paliw na czarnym rynku
ani w bazie, ani w jej okolicy.
Więc jak znika to paliwo?
Najłatwiej je po prostu przepalić.
Neagley ma doświadczenie z paliwem.
Jej zdaniem wszystkie loty z terenówkami są celowo przetankowane.
Ale gdy samoloty lądują,
ilość paliwa w zbiornikach się zgadza
i to ląduje w dokumentacji.
Jak to możliwe?
Zużywają je do przewożenia większej masy
- niż logowany ładunek. - Tak.
Przewożą coś ciężkiego potajemnie.
Właśnie. Kontrabanda w terenówkach.
Narkotyki, broń, skradziona gotówka, wszystkie powyższe.
Dobra robota, Dixon.
Znalazłaś sprawę godną naszej uwagi.
Nie wiem, jak ty, ale przez to śledztwo chce mi się pić.
Idziemy świętować?
Możesz postawić mi drinka.
Muszę popracować nad raportami.
- Może następnym razem. - Jasne.
Jeszcze raz.
- Doskonała robota, Dixon. - Jasne.
Jak mówiłam, liczby zawsze opowiadają jakąś historię.
Te liczby opowiadają ci jakąś historię?
Tym razem to film Davida Lyncha. Zupełnie bez sensu.
Jeśli to mają być ułamki, to niechlujna robota.
Niektóre nie są nawet zaokrąglone.
Też to zauważyłem.
Może to konkretne wartości.
Osiem na dziesięć czegoś, a nie cztery piąte czegoś?
Może.
Tak, może. Poza tym rzucają się w oczy dwie rzeczy.
Nic tu nie ma 100%. Nie ma dziewięciu na dziewięć
ani dziesięciu na dziesięć, a pierwsze cztery strony mają 26 numerów,
piąta ma 27, a dwie ostatnie znów mają po 26.
To może być przypadkowe rozmieszczenie informacji.
Wydaje się celowe. Strony nie są pełne.
A co z listą nazwisk A.M.?
Nic mi to nie mówi. Zgadzam się z wami. To pseudonim.
Może to ktoś ma kosę ze 110.?
Aresztowaliśmy wielu ludzi.
A James Barr?
Ma umiejętności i nierówno pod sufitem.
Barr jest strzelcem. Nie wyrzucałby kogoś z helikoptera.
Wpadłem na niego w Indianie w zeszłym roku.
Jest moim dłużnikiem.
Nie chcę wiedzieć.
„Pine Barrens”.
Pustkowie na milion hektarów.
Podobne miejsce do tego, gdzie znaleźli Franza.
Zostawili tam jego połamane ciało, by zgniło.
Swan też może tam być.
I Sanchez, i Orozco.
Nie ma stacji z bluesem?
Stary, jesteśmy w Jersey.
To z mojego telefonu.
Franz puszczał to na cały regulator, jak tylko wychodziłeś.
Zostaw.
Wynajęli auto pod fałszywym nazwiskiem, ale to Karla Dixon.
Jest teraz z nimi.
Jadą w stronę Atlantic City, pewnie szukają kumpli.
Dobrze. Wszyscy będą w tym samym miejscu na raz.
Jak tam dotrzesz, zlikwiduj ich.
Przyjąłem.
Pamiętasz, jak mówiłem o wsparciu? Znam kilka lokalnych talentów.
Masz wolną rękę.
Pokryjemy koszty.
Ale do jutra mają być martwi.
Słyszysz? Kurwa, martwi.
Zupełnie jak biuro Franza.
I nasze pokoje hotelowe.
Mówiłeś, że mieszkania Swana nie zdemolowali.
- Nie. - Dodaj to do listy rzeczy,
które coś oznaczają.
Widzieliście, żeby Orozco chodził gdzieś bez zapalniczki?
Lepsze czasy.
Tylko ja nie mam tego zdjęcia?
- Ja mam swoje. - Ja też.
Na półce z książkami.
Trudno powiesić zdjęcie, jak nie ma się ścian.
Marnujemy tu czas.
Zgoda. Mamy to, czego chcą zabójcy, a to, co mogli znaleźć,
już mają.
Dokąd teraz?
Do baru.
Spójrzcie na te zdjęcia Sancheza i tej kobiety.
- Kto oprawia zdjęcia przed emeryturą? - My.
Ile masz zdjęć oprócz tego ze 110.?
- Niewiele. - To jest oprawione, czyli jest ważna.
Idziemy do Lucky Lounge.
Nie. Wasza dwójka tu zostaje.
Wyglądacie jak gliny.
A wy jak?
Jak Lady i Tramp.
Hej, ta kobieta dziś pracuje?
Kim jesteście?
Przyjaciele Jorge Sancheza.
Hej, Dulls,
mówią, że są przyjaciółmi Sancheza, chcą gadać z Mileną.
Weź ich do biura, zajmuje się księgami.
Milena.
Zabierz swoje graty i wiej, szybko.
Rozumiem, że jest inny,
ale żeby dowódca kupował używaną bieliznę?
- Czy to nie ta dziewczyna ze zdjęcia? - O kuźwa!
Dalej nie idziemy.
Co się dzieje, chłopaki?
Musicie zostawić naszych przyjaciół w spokoju.
Słuchaj, kolego, pomyliłeś...
Nie dotykaj mnie!
Czekaj!
Rusz dupę.
Dość. Skończyłem.
Dobrze, że O'Donnell i ja nie weszliśmy.
Coś mogło pójść nie tak.
Poznajesz kumpli, wielkoludzie?
Przepraszam. Nie uciekłabym, gdybym wiedziała, kim jesteście.
Powinnam była rozpoznać was ze zdjęć Jorge.
Kumple po prostu się o mnie troszczą.
Jakiś tydzień temu pytał tu o nią jeden zbir.
Mówił, że pracuje z Sanchezem i Orozco w ochronie.
Szeroki w ramionach, łysy?
Nie. Miał włosy.
Bliznę na policzku.
Chciał wiedzieć, czy Sanchez zostawił mi jakiegoś pendrive'a.
Nie miałam pojęcia, o co mu chodzi.
Mam złe przeczucia. Jak tylko wyszedł, zadzwoniłam do Jorge.
Nie odebrał.
Znikał już wcześniej, taka praca, ale to...
...wydaje się inne.
Mówiłeś, że znacie Sancheza,
ale wyglądasz na kolesia od brudnej roboty.
Bez urazy. Ale założyłem, że będą kłopoty.
Czy Sanchez i Orozco mieli jakiś kontakt
z Franzem albo Tonym Swanem?
Był tu kilka tygodni temu. Nie widzieli się od wieków.
Zrobiłam im zdjęcie.
Pracowali nad sprawą.
- Sanchez ci to powiedział? - Tak.
Co to było?
Nie mówił o szczegółach.
Swan był w to zamieszany?
Nie przyjechał do AC.
Ale padło jego imię.
Pytaliście o to Franza?
- Nie możemy. - Dlaczego nie?
Ktoś wyrzucił go z helikoptera.
O mój Boże.
Jorge i Manuel też mogą nie żyć?
Tego nie wiemy.
Jeśli żyją, znajdziemy ich, ale potrzebujemy pomocy.
Pamiętasz coś jeszcze?
Nie wiem.
Ostatni raz widziałam Jorge, jak siedział na tym stołku.
Odebrał telefon. To było coś ważnego.
Powiedział coś?
Powtórzył kilka cyfr, jakby był nimi zaskoczony,
a może zmartwiony.
Powiedział, że wychodzi. Już nie wrócił.
- Pamiętasz te cyfry? - Tak.
Powiedział:
„650, po 100 000 każdy”. Nie mam pojęcia, co miał na myśli.
- Jesteś pewna? - Na sto procent.
Powiedział: „650 po 100 000”.
Pocałował mnie w policzek i wybiegł tymi drzwiami.
Pamięta się ostatnie słowa ukochanego.
Mamy numery. Nowojorskie tablice rejestracyjne.
Może tu nie chodzi o kogoś z urazą do 110.
Inaczej nasza czwórka pewnie już by nie żyła.
Franz był tu kilka tygodni temu.
Gdybyśmy znajdowali się w niebezpieczeństwie,
zadzwoniliby wtedy, a nie po tygodniach.
650 po 100 000. Mówimy o 65 milionach dolarów.
To dużo czarnych żetonów.
W większości miejsc. Ale nie tutaj.
Kasyna w Atlantic City nieźle zarabiają. Co?
Przychody brutto z gier to kilka miliardów rocznie.
Kradzież 65 milionów, rozłożona w czasie.
Mogli nie zauważyć od razu.
Nie tak długo. Księgowi trzymają tu rękę na pulsie.
Ale mogli bezkarnie pakować to w koszty,
zanim księgowość się połapała?
Sanchez i Orozco zapewniają ochronę kasyna.
Może od nich się zaczęło.
Natknęli się na coś dużego, potrzebowali pomocy.
Skontaktowali się z Franzem, może ze Swanem.
To może być powiązane z grami.
Jestem Ellie. Będę waszą kelnerką. Na co macie ochotę?
Na szefa ochrony kasyna.
Teraz, proszę.
Więc jesteście ze 110.
Tymi, którzy zostali.
Sanchez i Orozco nieustannie o was opowiadali.
Proszę.
Dobrze ich pan znał?
Tak. Weryfikowali dane dla naszych kasyn.
Chwila. Zapytał pan, czy ich znałem.
Czas przeszły.
Mogą być martwi.
O cholera.
Widziałem ich niedawno, jak odbierałem lunch w zeszłym miesiącu.
- Mogę jakoś pomóc? - Te liczby coś panu mówią?
Niestety.
A zdanie „650 po 100 000 każdy”?
Nie. O co w tym wszystkim chodzi?
Sanchez i Orozco mogli pracować
nad oszustwem hazardowym o wartości 65 milionów.
To „650” to mogą być ustawione automaty do gry lub gry w pokera,
ale przy 100 000 na rozdanie, to byłaby potwornie wysoka stawka.
I mogę wam powiedzieć od razu, nasze księgi są idealne.
Nie brakuje ani grosza.
A wasi konkurenci?
Mogę popytać,
czy ktoś wie, nad czym Sanchez i Orozco pracowali.
- To może zawęzić poszukiwania. - Proszę wpisać te nazwiska.
Może są zarejestrowane w którymś z hoteli.
To może zająć kilka godzin. Gdzie się zatrzymacie?
Jeszcze nie wiemy.
Więc pozwólcie, że...
Nie trzeba.
Nie. Jesteście przyjaciółmi Sancheza i Orozco.
Wygląda na to, że dostępny jest tylko apartament.
Jakoś to przeżyjemy.
Chodźcie, zaprowadzę was.
- Zostaniemy w motelu. - Reacher,
gdy ktoś proponuje ci apartament, po prostu się zgódź.
Poprosimy, by przynieśli ci ławkę z parku.
Poczujesz się jak w domu.
Co mówiłeś o motelu, Reacher?
Założę się, że jest nawet spa.
Czas na schvitz!
Zaklepuję widok na ocean.
O'Donnell i Neagley znaleźli barek.
W pełni zaopatrzony.
To się zmieni. Rozpakowany?
Tak.
Nie byłem w hotelu przyjaznym dla rodzin od lat.
Nadal nie mogę uwierzyć, że David O'Donnell się rozmnożył.
W dodatku celowo.
Chwaliłeś się, że „tatuśkiem” nazywają cię tylko
kobiety, z którymi sypiasz.
Nadal sypiam z ludźmi, którzy tak mnie nazywają.
W czasie burzy z całą trójką.
Wkrótce sama się o tym przekonasz, Dixon.
- Jesteś w ciąży? - Co?
Nie. Kuźwa, nie.
Jest zaręczona. Nie wiedziałeś?
W końcu dała się okiełznać.
Nie.
Nie wiedziałem.
No właśnie, nie musicie już rezerwować tej daty.
Kurwa. Poważnie?
Znasz mnie. Zawsze lubiłam liczby, zawsze miałam plan na życie.
Żeby wyjść za mąż w konkretnym wieku, w konkretnym roku.
Pewnego dnia zobaczyłam SMS-y w jego telefonie.
„Hej, kochanie. Nie mogę się doczekać piątku.
- Tęsknię za tobą”. I tak dalej. - Nie!
Nie zdradza się Dixon.
On tego też nie zrobił.
SMS-y były od jego siostrzenicy, która miała nas odwiedzić.
Ale zdałam sobie sprawę, że gdy myślałam, że mnie zdradza,
poczułam...
Poczułam ulgę.
To porządny człowiek...
Jak masz spędzić z kimś życie,
nie chcesz odczuwać jedynie wygody?
Nie chcesz czuć ekscytacji,
motyli w brzuchu na jego widok?
Myślałam, że uda mi się to zakończyć bez bajzlu i bez poczucia winy.
Ale zamiast tego skończyłam...
Z dużym bajzlem i ogromnym poczuciem winy.
Bingo.
I dobrze.
Dixon nie zadowala się byle czym.
Dziękuję.
Dlatego wzięłam tę fuchę tajniaka.
By się od tego wszystkiego oderwać.
Biegła księgowa jako tajniaczka? Wyjaśnij mi to, proszę.
Dyrektor generalny defraudował miliony z firmy w Teksasie,
gdzie wszyscy noszą gnata, i koleś też z niego korzystał,
więc oprócz pracy z cyferkami trafiła mi się mała akcja.
Nieźle.
A ty, Neagley?
Zawsze, gdy sprawdzam LinkedIn, awansujesz.
Dobrze się bawię.
W dużych sprawach zarządzam zespołem.
Próbuję zdobyć firmę programistyczną jako klienta.
Jak się uda, skapnie mi prowizja z tłuściutkiej umowy.
Trzepiesz kasiorę.
Nie mam wyboru. Tata potrzebuje całodobowej opieki.
Chcę wynająć mu coś bliżej. To wymaga kasy.
Lepiej kupić. Buduj kapitał.
Kup mieszkanie. Spółdzielnie to republiki bananowe.
No.
A ty, dryblasie? Coś mało się odzywasz.
Posiadanie lokum jest jak udomowiony wąż albo konkursy tańca towarzyskiego.
Jeśli lubisz takie rzeczy, luz.
- Ale mnie to nie ciągnie. - Podobnie jak stała praca?
Świat korporacyjny jest jak wojsko.
Zawsze czułem się jak w klatce.
Po prostu nie znałem innych opcji.
Byłem w barze, a ktoś puścił Howlin' Wolf.
To była piosenka o pociągach przejeżdżających w nocy.
Brzmiała jak prawdziwa wolność.
Wskakujesz do pociągów towarowych jak Boxcar Willie?
Bywa.
Jeżdżę autobusami i autostopem.
Co za wariat zabrałby największego włóczęgę na świecie?
- Bywają interesujący. - Gdzie jesz?
Kradnę ciasta z parapetów.
- Mówię poważnie. - W knajpach.
Czasami dzielą się ze mną kierowcy, którzy mnie podwożą.
- Czasami ja dzielę się z nimi. - Gdzie śpisz?
Głównie w tanich motelach.
A jak nie możesz znaleźć?
Łodzie w marinach świetnie się sprawdzają.
Platformy ciężarówek.
Świetnie spało się w czyimś hamaku,
- dopóki nie zadziałały zraszacze. - Boże, człowieku.
- Brakuje ci tylko kija i tobołka. - Za duży bagaż.
Jeszcze jakieś pytania?
Tak. Tylko jedno.
Nie czujesz się samotny?
BUFET - JEDZ, ILE CHCESZ
Ktoś wziął sobie naszą ofertę do serca.
Droga Doreen, ja się dopiero rozgrzewam.
Jeśli smakowała ci kolacja, zapraszamy na bufet śniadaniowy Neptune.
Codziennie od godziny 6.00 rano.
Dziękuję.
Nie tylko ja nie mogłem spać.
Liczby mnie relaksują.
Pomyślałam, że przy okazji mogę trochę zarobić. Bez zmian.
Ma pani dziesiątki i ósemkę z dwóch rozdań.
Zgadza się. Mogę podwoić zakład i zaryzykować dla większej wypłaty
albo zostać z gwarantowaną wygraną,
bo następna karta na pewno będzie słaba.
Babcia mawiała: „Świnie tyją, wieprze się zabija”.
Żaden z niej wieprz.
Zgadza się. Więc bez zmian.
Proszę bardzo.
Piętnaście.
Za dużo.
Gratulacje, proszę pani.
Ma pani dziś szczęście.
Może koncert na koszt firmy?
- Dziękuję. - Damy lat 80.
Debbie Gibson, Tiffany i Taylor Dayne z przebojami.
Zdąży pani na drugą połowę.
Ale tu dobrze się bawię.
Wiemy, że liczy pani karty.
To dozwolone, jeśli robisz to w głowie.
Ale skoro wasz szef ochrony załatwił nam apartament,
dam wam już spokój.
Wykorzystaj te mięśnie i pomóż mi zanieść to do kasy.
Proszę dać bilety facetowi w kurtce Members Only.
Pewnie spodobałyby mu się panie z lat 80.
Dzięki, że przyszedłeś.
Nocne spacery pomagają mi oczyścić umysł,
a po SMS-ie od Neagley o Franzu mam mętlik w głowie.
Wiem.
Dziwię się, że w ogóle możesz chodzić z taką forsą w kieszeniach.
Zakładam, że biegła księgowa zadeklaruje to w swoich podatkach?
Tym oszustom?
Gdybym mogła kogoś skontrolować... To byłaby moja wymarzona praca.
Obecna nie daje ci satysfakcji?
Nie, łapię milionerów za okradanie miliarderów.
Najbardziej chciałabym ścigać rząd za korupcję i niegospodarność.
Pracowałeś dla Wujka Sama, więc wiesz.
- Deski sedesowe za 600 dolarów. - Dokładnie.
Gdyby forsa z podatków była wydatkowana efektywnie, naprawilibyśmy drogi, mosty
i szkoły, moglibyśmy pomóc tym, którzy tego potrzebują.
Moglibyśmy coś zmienić.
Powinnaś to zrobić.
Jasne.
Zastanawiałam się nad założeniem własnej grupy śledczej non-profit,
ale początkowe koszty są wygórowane.
Pierwszy krok jest najtrudniejszy.
Wiem.
To dlatego w tamtych czasach nigdy do niczego się nie posunęliśmy?
Pierwsze kroki były najtrudniejsze?
Ile wypiłaś w hotelu?
Dość, by zadać ci to pytanie.
Przecież wysyłałam ci sygnały.
Byłem twoim szefem.
To było niedozwolone.
Tyle czekałam z tym pytaniem i dostałam odpowiedź Reachera.
Bezpośrednią, szczerą i uzasadnioną.
Mogę zadać jeszcze jedno pytanie?
Co zrobimy z tymi kolesiami, którzy nas śledzą?
- Kiedy ich zauważyłaś? - Jak wyszliśmy z kasyna.
Widzieli, jak wypłacamy forsę, więc spróbują nas okraść.
Tak myślałem.
Widzisz ten samochód
- z naklejkami dealera z Nowego Jorku? - Tak.
Jechał za nami na autostradzie w drodze do miasta.
Jak przejdziemy obok niego, wysiądzie z niego koleś z bronią.
Jak zaczniemy uciekać, goście z tyłu będą już blisko.
Jaki jest plan?
Nie przejdziemy obok tego auta.
Na moje „już” przez płot...
Już!
Kurwa!
Dalej!
Musieli wydać nakaz aresztowania za uderzenie tego gliniarza.
Jak będziemy strzelać, przyjdzie policja i cię zamkną.
Zróbmy to bez broni.
Wygląda na to, że mają ten sam pomysł.
Pomóc ci z twoim?
Ogarnę.
Za dzieciaka tylko pisaliśmy w betonie swoje imiona.
To facet w kurtce Members Only z kasyna.
Skoro zaatakowali nas, mogli zaatakować Neagley i O'Donnella.
Nie. Czekali, aż zejdziemy z deptaka, by wykonać ruch.
Nie poszliby do zatłoczonego hotelu z kamerami.
Nie ma dokumentów.
Przeszukajmy samochód tego dupka.
Ktoś tu odrobił pracę domową.
Telefon.
Zrobione?
Nie tak, jak oczekiwałeś.
Zadzierasz z niewłaściwym gościem.
To nie skończy się dla ciebie dobrze.
Więc czemu to ty brzmisz, jakbyś się bał?
- Zwróciłem jego uwagę. - Powinniśmy namierzyć ten numer?
Telefon na kartę. Typ po drugiej stronie pewnie też taki ma.
Tablice rejestracyjne są pewnie fałszywe. VIN-y ścięte.
Nic, co można by zidentyfikować.
To zawodowcy.
Mogliśmy jednego zostawić.
Nie było pola manewru.
Ale teraz nie mamy na czym się oprzeć.
Niekoniecznie.
Przepustka parkingowa.
- „New Age Technologies”. - Tak.
Ma wczorajszą datę.
I to jest wskazówka.
Co zrobimy z ciałami?
Mam pomysł.
Pić mi się chce.
Idziemy na piwo?
Coś o New Age?
Tak.
To firma lotnicza.
A powiązania z Atlantic City?
Nic nie widzę. Siedzibę mają w Nowym Jorku.
To chyba odłamek odcisku. Musiałam nie zauważyć przez adrenalinę.
Ledwo cię drasnął.
Daj...
Co robisz?
To, co moja mama, kiedy szczypało.
Pewnie dmuchasz mi na ranę zarazkami.
Pewnie tak. Ale to miłe uczucie.
Dzięki.
Nie ma za co.
Wiesz, Reacher,
to zupełnie normalne, odczuwać czasem samotność.
Szczególnie jeśli żyje się tak jak ty.
Nie musisz być dziś samotny.
I nie jesteś już moim szefem.
TRZYDZIEŚCI KILOMETRÓW OD DENVER, KOLORADO
Wszystkie 650 będzie w ciężarówce.
Można ją śledzić za pomocą GPS-a, który sparowałem z tym.
Są co najmniej dwa dobre punkty zasadzki zaznaczone na trasie.
Świetnie.
Moi ludzie zajmą się resztą.
A broń?
Będą używane za granicą? Taka była umowa.
Oczywiście.
I kierowca ciężarówki nie ucierpi?
Oczywiście.
Nigdy bym nikogo nie skrzywdził.
- Dzień dobry, Dixon. - Musimy pogadać o wczoraj.
Cały hotel sam słyszał.
Mówiłam, byłeś głośny.
To było w aucie, które śledziło nas z Nowego Jorku.
Co się stało z kierowcą?
Już nie będzie nas śledził.
Jego dwaj kumple też nie.
Kuźwa.
- Kto to? - Wright.
Czysto.
Zapraszam.
Wydajecie się trochę nerwowi.
Nie dziwię się, biorąc pod uwagę okoliczności.
Niestety przynoszę więcej złych wieści. Gdy sprawdzałem tę sprawę,
policja w Atlantic City powiedziała mi, że odkryto jeszcze dwa ciała niedaleko
miejsca, w którym znaleźli waszego kolegę.
Sądząc po rozkładzie, byli tam już jakiś czas.
Mam kopię raportu policyjnego.
Łatwo będzie go zidentyfikować.
Jego siostra była przerażona,
że zabiją go w straszny sposób.
Nigdy by się nie dowiedziała.
Że mógł stracić swój nieśmiertelnik.
By ją uspokoić, wytatuował sobie nazwisko i numer służbowy na plecach.
Wyglądał niedorzecznie.
Nie obchodziło go to.
Kochał swoją siostrę.
Muszę do niej zadzwonić.
Powiem Milenie o Jorge.
Rany podobne do Franzy'ego.
Czyli był torturowany i wyrzucony z helikoptera.
Jest jeszcze coś.
Żadne z tych nazwisk nie zostało użyte do zameldowania się w żadnym z hoteli.
Rozmawiałem z szefami ochrony innych kasyn.
Orozco i Sanchez nie pracowali dla żadnego z nich.
Kiedy powiedziałem im o oszustwie na 65 milionów dolarów,
zrobili nocne audyty. Ja też.
Wszystko mieści się w normie.
Żadne kasyno nie zostało naciągnięte.
Nie musi się pan martwić.
Ciała znaleziono w Nowym Jorku i stamtąd ktoś nas śledził.
Tablice z Nowego Jorku, karta parkingowa.
To sprawa z Nowego Jorku.
A ty dokąd?
Potrzebujemy więcej broni.
Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski