Aktywność sejsmiczną w środkowej Australii wywołały pojawiające się wyłomy.
Znamy je już.
To bramy do piekielnego świata…
…olbrzymie potwory znane na świecie jako Kaiju.
Obronić nas mogą tylko własne potwory: Jaegery.
Kolejne miasta i Jaegery w Australii upadają.
Wobec rosnącej liczby ofiar marszałek Rask wydał rozkaz ewakuacji.
Australijczycy mają pięć dni,
aby dotrzeć do Brisbane, Darwin, Perth lub Sydney.
Nikt nie wróci po tych, którym się nie uda.
Nikt ich nie ocali. Niech Bóg ma nas w opiece.
SPOŚRÓD CIENI
- To wygląda jak koniec świata. - Nie dopuścimy do tego.
Zgadzamy się. Jeszcze nas nie złamali.
Mamy tu osobiste sprawy. Wy możecie wracać, Marauder.
Róbcie sobie, co chcecie.
My chcemy utłuc parę Kaiju.
Dzięki, Zeus.
A teraz chodźmy po dzieci.
No dalej.
- Ruszać! - Zbliża się!
Czemu stoimy?
Wybaczcie spóźnienie.
- Hunter Vertigo, zgłoś się. - Jesteśmy, Ito.
Wycofujemy Jaegery na wybrzeże.
Ewakuacja wciąż trwa.
Wiem. Australia upadła.
Wracajcie do Sydney. Ja będę was obserwował…
Ito!
Brina!
Root, aktywuj kriodziała!
Przekierowuję moc do kriodział.
- Gdzie te działa? - Pełna moc za trzy, dwa…
Sieć satelitów.
Rozpoczęli Zaciemnienie.
A więc jesteśmy sami.
Zapnijcie pasy. Będzie telepało.
Pośpieszcie się. Niedługo się pozbiera.
Zeus!
Mniejsza o nas. Zabierzcie stąd dzieci!
Gdzie my jesteśmy?
W pobliżu Kotliny Cieni. Ale gdzie ona jest?
Po bazie ani śladu.
Dokąd pójdziemy?
Wykryto Kaiju kategorii 3.
Wysiadać!
Chować się między skałami!
Biegiem!
Mamo! Tato! Uważajcie!
- Brina! - Wiem!
- Dobra robota. - Dzięki.
Szykuj głowicę.
- Uzbrojona. - Ognia!
Mamo!
Mój ty kwiatuszku.
Chyba się o nas nie martwiłaś?
Troszeczkę.
Nie wiem, jak przetrwałeś te dni, ale jestem dumny, synu.
Dzięki, tato.
Co się stało z Kotliną Cieni?
Przepadła. Została pogrzebana.
Tak jak inne bazy. Kaiju przejęły kontynent.
PPKO nie może zostawić nic cennego.
A co z nami?
Macie tu dość zapasów, żeby doczekać naszego powrotu.
To tylko parę tygodni.
Mamo, nie!
Nie idź.
Im szybciej wyruszymy, tym szybciej wrócimy.
Weźcie nas ze sobą. Zmieścimy się.
Pomogę wam sterować.
- Trenowałem dryf i… - Wiem.
Ale Hunter nie przetrwa podróży.
Będziemy musieli iść pieszo.
To dlaczego nie zostaniecie?
Bo pomoc nie nadejdzie.
Musimy ją sprowadzić.
Nie będziecie z nami bezpieczni.
Jeszcze raz proszę cię o pomoc.
Nie. Nie zrobię tego.
Taylor.
Dziadek podarował mi je, kiedy zostałam pilotką.
Chciałam ci je dać, kiedy ukończysz szkolenie.
Przechowaj je, aż wrócimy.
A jeśli nie wrócicie?
Nic nie stanie nam na drodze do was.
Nigdy.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
Proszę, tato.
Możecie iść.
Poradzimy sobie.
Wiem.
Słuchaj się brata, póki nie wrócimy, dobrze?
Muszę?
- Postaraj się. - Dobrze.
Nie martw się. Wrócą.
Zawsze wracają.
5 LAT PÓŹNIEJ
Jeśli do piątku dotrzecie do Rozłamu, dogonicie Terri i Dobbsa.
Mam trochę zasobów.
Skąd to wytrzasnęłaś?
Ukradłam. Uczciwie – po trochu od każdego.
Nie gniewaj się, Cory.
Wy bardziej tego potrzebujecie.
A zanim ktoś się zorientuje, już was tu nie będzie.
Chodź z nami, Hayley.
Poradzicie sobie sami.
Nic wam nie będzie.
A co z tobą?
Ja będę tutaj. Bezpieczna.
- Już zawsze. - Ty jeszcze tutaj?
Liczyłem, że zmienisz zdanie, jeśli zaczekam.
Nie zmieniłem. A ty?
Nie tym razem.
Haley, masz obowiązki.
- Mogą zaczekać. - Już czekały. Idź.
Trzymajcie się szlaku. Lada dzień będziecie na plaży.
Bułka z masłem.
No jasne.
Gdy tylko dotrzemy na wybrzeże, przyślę pomoc.
Jeśli dotrzecie.
Droga jest niebezpieczna.
Hayley zna drogę, gdyby…
- Nie zmienimy zdania. - No dobrze. Przepraszam.
Będę tęsknił.
Ja też.
- Szukasz Hayley? - Cześć, Shannon.
Tak. Jak zawsze olewa swoje obowiązki.
Szykuje się z Rosą do wyjścia.
Dokąd?
Do wodospadów. Wszyscy idą.
Zaprosiłam je.
Ty też chodź.
Jasne. Czemu nie.
Szkoda, że nie znalazłaś też pilota.
Hayley?
Lepiej już pójdę. Na razie.
Cześć, Taylor. Pa, Taylor.
- Hayley, obiecałaś! - Wiem. Ale zanim się zdenerwujesz…
Zanim zdenerwujesz się bardziej, posłuchaj mnie.
Znalazłam to na krawędzi kotliny…
Przy urwisku?
Tak, ale byłam ostrożna.
Na pewno jest tego więcej. Może coś pozwoli wrócić do domu.
Tak nie wrócimy do domu. Tak możesz nas zabić.
Mówisz tak od pięciu lat.
Nic nam się nie stanie, bo nic się nie dzieje.
Dbam o twoje życie, nie o twoje rozrywki.
Przykro mi, jeśli to za mało.
To nie jest życie. My tu czekamy na śmierć.
Czekamy na rodziców!
Oni nigdy nie wrócą!
- Wrócą! - Oni nie żyją!
Nie żyją.
No wiem.
Cześć, Taylor.
Posuń się, Kevin.
Proszę, usiądź.
Fajnie, że jesteś.
Wszystko gra?
Tak.
Może. Nie wiem.
- Gdzie Hayley? - Pokłóciliśmy się.
Poszła gdzieś. Liczyłem, że tutaj.
Szła w stronę krawędzi.
Zdawała się roztrzęsiona.
Halo?
O Boże!
Witaj, kadetko.
Kto tam?
Jestem Loa, sztuczna inteligencja Atlasa Destroyera.
Atlasa Destroyera? Tak się nazywa ten Jaeger?
Owszem.
Nie dotykaj tego, kadetko.
- Hayley. - Kadetko Hayley.
Dlaczego weszłaś przez dach?
- To skrót. - Dlaczego nie użyłaś drabiny?
To krótszy skrót?
Fascynujące.
- Gotowa, żeby zaczynać? - Tak.
- Ale co? - Szkolenie na pilotkę.
Na pilotkę Jaegera?
Zgadza się. Zaczynamy?
Boże, tak!
Gratuluję znalezienia się wśród elity młodego pokolenia PPKO.
Następne pół roku…
Pół roku?
Lekcja pierwsza: poznaj swojego Jaegera.
Aby rozpocząć, powiedz: „Start”.
Aby przejść dalej, powiedz: „Przejdź”.
Przejdź.
Brawo, kadecie.
Lekcja druga: podstawy dryfu.
Dryf, spoko. Start.
Ciężar pilotowania Jaegera wymaga połączenia umysłów pilotów…
Loa, ile to potrwa?
Dla ciebie?
- Przejdź. - Opis kabiny pilota.
- Przejdź. - Lekcja czwarta: drugi pilot.
- Przejdź. - Świetna robota.
Dzięki. Przejdź.
- Uzbrojenie. - Przejdź.
- Czujniki. - Przejdź.
- Krytyczne… - Przejdź.
- Pilotaż… - Przejdź.
- Lekcja 12… - Przejdź.
- Lekcja 13… - Przejdź.
- Lekcja 14… 15… - Przejdź!
- Lekcja 20… 30… - Przejdź.
Gratuluję, kadecie. Szkolenie ukończone w rekordowym czasie.
Oddaję cię w ręce AI Jaegera, z którym postawisz pierwsze kroki.
Jedziemy!
Oczekujemy na przybycie drugiego pilota.
To tylko szkolenie. Nie możesz go zastąpić?
- Nie. - Hayley!
Taylor?
Tu jestem!
Hayley! Hayl…
Atlas Destroyer?
Wciąż tu jest?
Co nie?
Chodź!
Komputer, oto mój drugi pilot.
Drugi pilot potwierdzony. Witaj, kadecie Taylor.
Chwila. Znacie się?
Trochę. Loa szkoliła pilotów.
- Wiem. Szkoliła mnie. - Dlaczego cię nie ewakuowali?
Doskonałe pytanie.
Moja wartość jako Jaegera szkoleniowego nie zrekompensowała ryzyka ekstrakcji.
I tak cię zostawili?
Nie. Próbowali mnie wysadzić.
Kogo obchodzi, co tu robi? Ważne, że tu jest.
- To pozwoli nam się wydostać. - Nie jesteśmy pilotami.
Ja już jestem. A ty byłeś orłem na szkoleniu.
Na teście pisemnym.
Rozpoczynam spacer. Otwieram wrota.
Wrota? Nie, stój!
- O nie. - Co to?
O wiele za głośne.
Loa, wyłącz to!
Myślisz, że ktoś słyszał?
UWAGA
Co to?
Kaiju kategorii 4.
Kryptonim Copperhead lub Pogromca Jaegerów.
Zbliża się do nas.
Spokojnie, to tylko symulacja.
To fikcja. Prawda?
Nie. Właśnie wszedł do Kotliny Cieni.
Wioska.
Do krawędzi!
- Nie! - Nie!
W nogi!
Loa, Copperhead nas goni.
- Pomóż nam. - Dobrze.
Ja nigdy nie dryfowałam! Co robić?
To temat lekcji drugiej. Odtworzę ją.
Nie! Pomóż nam!
Zrobię, co mogę.
- Mój ty kwiatuszku. - Słuchaj się brata, póki nie wrócimy.
Chodź z nami, Hayley.
Neuromost niestabilny.
Hayley, skup się na mnie. Nie na wspomnieniach.
Oni nigdy nie wrócą!
Taylor? Gdzie jesteś?
Hayley!
Taylor? Jestem tutaj!
Neurosplot na poziomie 72%.
Hayley!
Neurosplot na poziomie 100%.
Nic ci nie jest?
Chyba nie.
- Co robimy? - Odpal wszystkie bronie.
POKONANY
- Śmiertelny cios. - Tak!
Tak bym powiedziała, gdybyś miał broń.
Co?
To Jaeger treningowy. Nie ma uzbrojenia.
Taylor, urwisko!
Loa, pomóż nam!
Padnij.
- Co? - Co?
Na ziemię, już!
Nie żyje?
Nie. Powróci.
Halo!
Jest tu kto?
Tu jesteśmy! Tu…
Nie.
Przepraszam.
Przepraszam, Rosa. Nie chciałam…
Zabiłam ją. Wszystkich zabiłam.
Musimy iść. Chodź.
Co my zrobimy?
Znajdziemy rodziców, a potem się stąd wydostaniemy.
Napisy: Juliusz P. Braun