NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL ANIME
PO 150 LATACH CHAOSU
TRZEM BOHATEROM UDAŁO SIĘ ZJEDNOCZYĆ JAPONIĘ
I STWORZYĆ SZOGUNAT, KTÓRY MIAŁ WŁADAĆ KRAJEM.
PODWALINY PAŃSTWA POŁOŻYŁ NOBUNAGA ODA, AUTOKRATA I WOJOWNIK.
GDY JEDNAK SIĘGAŁ ON PO WŁADZĘ, MIAŁA MIEJSCE KLĘSKA…
KIOTO, ROK 1582
ŚWIĄTYNIA HONNŌ-JI
Zbliża się Mroczna Armia, panie.
Ale zdążymy jeszcze uciec.
Dlaczego on to zrobił?
Dałem mu ziemie, które wyżywią jego ród przez pokolenia.
Jak można być takim głupcem?
W Mitsuhide wzbierała coraz większa gorycz.
Daimyō Hōjō zatruła jego umysł i karmiła gniew obietnicą potęgi.
Mówiłem o sobie.
Popatrz na siebie, Yasuke.
Od sługi do samuraja.
Tylko ty mnie nie zdradziłeś.
Wypijmy za to.
Nie ma na to czasu.
Daimyō zaraz rozpęta tu piekło.
Niech idą.
Będą honorowymi gośćmi na tej małej biesiadzie.
Ja…
Weź to, Yasuke.
Napij się ze mną. Świętujmy tę chwilę.
Co tu świętować, panie?
Twoje wojska są rozbite. Marzenie o zjednoczonej Japonii umarło.
Mury świątyni płoną…
Jestem twoim panem!
Jeżeli ja tu zginę, być może Mitsuhide daruje życie Ranmaru.
Czy na pewno zdążył uciec?
Ukrył się na ostatnim statku, tak jak kazałeś.
- Bał się? - Nie, był silny.
Dobrze.
Teraz pozostała mi tylko honorowa śmierć.
Panie, zabarykadujmy boczne wrota i zmuśmy ich do wejścia przez korytarz.
Znajdą się w wąskim gardle i wytniemy ich fala po fali.
Mianuję cię moim kaishakunin.
To mój ostatni rozkaz, przyjacielu.
Nie rozumiem. Możemy ich odeprzeć.
Tylko tak ocalę Ranmaru.
Nie, w tym nie ma honoru.
Dziękuję, Yasuke.
Na co czekasz?
Zrób to!
20 LAT PÓŹNIEJ
Tutaj!
Yassan! Tutaj!
Dzięki!
Yassan!
Tym razem prawie trafiłem.
Odczep się. Mam to gdzieś.
Ichiro, zakazałem ci tu ćwiczyć.
Odstraszasz klientów.
Jak zapuściłeś takie włosy?
Skąd pochodzisz? Jak tu trafiłeś?
Kto cię nauczył walczyć?
Mnie też by nauczył? Albo ty?
Chcę walczyć w bitwach jak dawni wielcy samurajowie.
Dokonam tego, co im się nie udało, i pokonam Daimyō.
Prawdziwy wojownik po pierwsze modli się o pokój.
Nie o wojnę.
Wojna przynosi pokój.
Pokój przynosi wolność.
Ocalę krainę przed złą Daimyō.
Kim jestem?
Jestem największym wojownikiem na tych ziemiach.
Zamknij się. Ani kroku!
Kto idzie?
Znowu uczysz się fechtunku?
Uczę się? Ja jestem mistrzem.
Niby czego?
Cześć, Ichiro.
Walczyłeś dziś z łotrami?
Tak, z dwoma żołnierzami. Uciekli przede mną.
- Oni są niebezpieczni. - Ja też.
- Znowu ten dzieciak. - Nie jestem dzieckiem!
Jesteś!
Jeśli ktokolwiek… Może ty?
Ile tylko możesz…
Litości.
Dziękuję.
Ichiro!
Na niego!
Hej! Wracać tu, do diaska!
Zdejmij tę głupią maskę.
Samuraj nigdy nie pokazuje twarzy.
Ichiro, ja już widziałam twoją twarz.
No to, panie samuraju, udało ci się w końcu trafić Yassana?
Nie, ale byłem bardzo blisko.
Zaszedłem go, ale mnie wyczuł. Następnym razem będzie lepiej.
Na pewno będzie.
Proszę, spróbuj.
No nie wiem.
Nie martw się, wkrótce odzyskasz siły.
Mój bokken!
Dostałem go od Yassana.
Przepraszam. Nie wiem, co się stało.
Saki, wszystko w porządku?
Tak, matko.
Jesteś rozpalona.
Proszę, weź to.
Co się stało?
Saki go trzymała i nagle pękł.
Jak mam teraz ćwiczyć?
Co się stało, matko?
Czas, żeby obejrzał cię doktor.
Mówiłaś, że podróż do doktora to wielka wyprawa.
A ja mam tutaj przyjaciół.
Nie ma dyskusji.
Jak długa to droga?
Tydzień marszu.
Z Yassanem zajęłaby dzień lub dwa.
- Z tym czarnym przewoźnikiem? - Tak.
Będzie waszym przewodnikiem, a ja – obrońcą.
- Dziecko, które ma się za samuraja. - Kiedyś zostanę samurajem.
Wódki.
Co to jest?
Szukam kogoś.
Kobiety z dzieckiem. Dziewczynką.
Kobiet z dziećmi u nas mnogość.
Czasami szczają pod siebie, kiedy za bardzo się upiją.
Nic do picia?
Chodź ze mną. Zabawimy się.
Ja?
A więc to jest wódka.
Na co czekasz?
Zrób to!
Pusta butelka. Zawiodłem cię.
Czarny przewoźniku!
Co dziś dla nas masz?
Obiad.
Innym razem, przewoźniku.
Innym razem.
Jak mi poszło, Yassan?
Bokken lepiej by się nadał.
Przykro mi. Pękł na pół.
Zrobiłem go osobiście. Nie masz dość siły, żeby go złamać.
To nie ja!
Czarny przewoźniku.
Podobno możesz pomóc mojej córce.
Nazywam się Ichika.
Czasem tu śpiewam.
Tak, znam cię.
Masz piękny głos.
Dziękuję.
- Masz córkę? - Tak.
To ona złamała bokken.
Moja córka jest bardzo chora.
Musimy udać się w górę rzeki, aby ją wyleczono.
W wiosce jest znachor. Nie ma potrzeby tam płynąć.
To wyjątkowy doktor. Jeśli nie popłyniemy, ona umrze.
Jeśli popłyniemy też.
Z północy nikt nie wraca. To byłoby samobójstwo.
To ziemie ogarnięte wojną.
Warto zaryzykować, aby ocalić jej życie.
Zabierz ją do znachora.
Nie masz honoru.
Nie masz pojęcia, czym jest honor.
Nie ma honoru w głupiej śmierci.
Proszę, Yassan. Uratuj ją.
Mówiłem. To zbyt niebezpieczne.
ROK 1579
PORT HANDLU MIĘDZYNARODOWEGO
Spodoba się panu nasz towar. To okazy z całego świata.
Nikt inny na tym końcu świata nie będzie miał takich skarbów.
Ranmaru.
Co sądzisz?
To piękne, panie.
Wezmę to. Pokaż mi więcej.
Coś powiedział, chłystku?
Ja nie mam honoru?
Zapłacisz za tę bezczelność.
Stój!
Zabicie dziecka ma być honorowe?
- Co tu się wyprawia? - Zatrzymam to.
- Czekaj. To może być ciekawe. - Oczywiście.
Śmiesz się do mnie odzywać?
Pozwalasz słudze się odzywać?
Przepraszam za jego niewyparzony język.
Powinien znać swoje miejsce. Ucisz go.
Zostaw chłopca.
Sam będę musiał cię uciszyć.
Do tyłu!
Przepraszam, panie Nobunaga.
Zapewniam, że czeka go kara.
Nie trzeba. Dzielnie walczył.
Mężczyzna zasługuje, by być czystym. Umyć go.
Dlaczego nie jest czysty?
To nie brud. On ma taką skórę, panie.
Pomalowałeś sobie skórę na czarno?
Nie. Taki się urodziłem.
Urodziłeś się z czarną skórą?
Tak.
Ciekawe. Jak się nazywasz?
Eusebio Ibrahimo Baloi.
Eu… I…
Eusebio Ibrahimo Baloi.
Proszę wybaczyć jego nieokrzesanie.
Lud Yao ma… silną tożsamość kulturową.
Yao… To może „Yasuke”?
Podoba mi się.
Jego też wezmę.
Niczego nie zapomnij.
Jeśli wyruszymy teraz, unikniemy patroli.
Matko. Ktoś tu jest.
Słusznie, że już wyruszacie.
Teraz jest niewiele patroli. Warto się oddalić przed świtem.
Czy Yassan nas weźmie, matko?
Tak. Zrobi to.
PREFEKTURA SHIGA, ROK 1579
Piękna ziemia i piękny dom.
Pan Nobunaga jest szczodry.
Imponujące.
Zwłaszcza jak na cudzoziemca.
Byłaś tam wtedy.
Owszem. Ocaliłeś mojego brata.
Masz za to moją wdzięczność.
W moim kraju obrona dzieci jest obowiązkiem wszystkich.
- Jesteś samurajką, tak? - Jestem onna-bugeisha.
Czy często widzi się tu kobiety o tak wysokim stopniu wojskowym?
Nie. Nieczęsto.
Imponujące.
Nobunaga nagradza tych, którzy dowiedli swej wartości.
Jak sam zaświadczysz.
Mogłaś sama obronić brata. Dlaczego tego nie zrobiłaś?
Kodeks samuraja zabrania mi wkraczać, kiedy podano w wątpliwość czyjś honor.
Mój brat popełnił wielki błąd.
Twój czyn także był honorowy.
Masz mój szacunek.
A czyj to szacunek?
Nazywam się Natsumaru.
A jak ciebie zwą, samuraju, który niegdyś był sługą?
Yasuke.
Chrapiesz.
- Jak ma na imię mała? - Saki.
Ostatnio jej się pogorszyło.
Zawsze tak się poci?
To coś nowego.
Powinieneś wypocząć.
Chłopiec chce być wielkim wojownikiem. Podziwia cię.
Dlaczego? Kim jesteś?
Zwykłym przewoźnikiem.
Nic we mnie wyjątkowego. Mały po prostu chce już być mężczyzną.
Widziałam twoje ruchy, kiedy unikałeś jego ataków.
Słyszę, co mówisz. I jak krzyczysz we śnie.
Jakby dręczyły cię duchy przeszłości.
Twój naszyjnik…
Poznaję ten symbol. Gdzieś go już widziałem.
- Dlaczego to robisz? - Co takiego?
Pomagasz nam. Co cię przekonało?
- Jedna wioska. - Co to znaczy?
W moich stronach każdy dorosły troszczy się o każde dziecko.
To nasz obowiązek je chronić.
Już dobrze.
Widziałem wiele chorób, ale nigdy takiej jak ta.
To wyjątkowe dziecko.
Wymaga specjalnej opieki. Tyle musisz wiedzieć.
- Dlaczego się zatrzymałeś? - Nie zatrzymałem się.
Jest czarny.
Widzimy.
Nie jesteś jedynym czarnym w Japonii?
Widać nie.
Jesteście spokrewnieni?
Zamknij się, złomie.
Przystojny jak na starca.
Twój pociąg do niego jest nielogiczny.
Dziecko, czornyj.
Czego chcecie od dziecka?
Jak chcesz, czornyj.
W rzeczy samej.
Tutaj nikogo nie czeka honor. Tylko krew i cierpienie.
Że co?
Odezwał się po japońsku.
Czarny po japońsku?
Tak właśnie zrobiłem.
Mówisz po japońsku i recytujesz stare sentencje.
Musiałeś mieć dobre życie.
Matko!
Zostawcie nas!
Napisy: Juliusz P. Braun