NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL ANIME
Pojawiła się.
Kwili, pragnie już się narodzić.
Mówisz o budzącej się mocy.
Długo karmiłam się tą krainą.
Była moim pożywieniem, ale stała się też więzieniem.
Rozkładającym się grobowcem.
Czekałam na taką moc.
Świat dąży do równowagi. Musiała nadejść siła dorównująca mojej.
Ma stanowić mój koniec.
Ale może stać się moim wybawieniem.
Znajdziesz źródło tej mocy i przyprowadzisz je do mnie.
Pani, nie zawiodę cię.
Nie zawiedziesz.
Zamierzam o to zadbać.
DŁUGA DROGA
Wybacz, przestraszyłeś mnie.
A ty mnie.
Czemu masz to na głowie?
Skąd…? Co ty…?
Przespałeś cały dzień. Nudziło mi się.
Przepraszam, że szperałam.
I założyłam twój hełm.
I oblałam cię wodą.
Gniewasz się?
Nie rozumiesz, co zrobiłaś?
Ocaliłaś mi życie.
Mam wobec ciebie ogromny dług.
Fajnie, że się nie gniewasz! I że żyjesz też.
Widziałem, jak klecha cię krzywdził.
Nic ci nie jest?
Wszystko gra. Teraz, kiedy już go… nie ma.
A co z twoją chorobą?
A to co?
Wygląda jak fikuśne buty.
To dla koni.
Ładny wachlarz. Byłeś tancerzem?
W pewnym sensie tak.
Nie dotykaj tego. Zostaw. I wszystko inne też.
Posłuchaj. Nie jesteś już bezpieczna w tej wiosce.
Ludzie widzieli twoje moce. Musisz wyjechać daleko stąd.
Przecież wyjeżdżam.
Zabierasz mnie w górę rzeki do doktora, zapomniałeś?
Nie.
Wieści o naszej walce z klechą na pewno dotarły do Daimyō.
Na rzece będzie się roiło od patroli.
Obiecałeś mojej mat…
Obiecałeś Ichice.
Zabiorę cię w bezpieczne miejsce. Ukrywanie się to twoja jedyna szansa.
Trzymaj się rubieży.
To nie będzie pełne życie, ale zawsze jakieś.
Przed chwilą mówiłeś, jaki to ogromny masz wobec mnie dług.
Zabierzesz mnie w górę rzeki. Koniec dyskusji!
Przestań!
Płyniemy w górę rzeki do doktora Morisuke!
Morisuke?
Porucznik Kurosako.
Zasłużony koniec dla każdego kapłana.
Ten, kto dzierży moc, którą wyczuła nasza pani, musiał tu być.
Zbliżamy się.
Co zrobić z tym miejscem?
Spalić na proch.
Ichika wiedziała o twojej mocy, gdy cię wykradła.
Wiedziała, że twoja choroba to jej efekt uboczny.
I koniecznie chciała cię wziąć do doktora Morisuke.
Powiedziała, że tylko on może pomóc.
Ona nie zabierała cię do lekarza. Zabierała cię na trening.
Znałem Morisuke. W innych czasach.
Był dzielnym wojownikiem. Miał takie zdolności jak ty.
Przydomek „doktor” zyskał na polu bitwy. Atakował z chirurgiczną precyzją.
Jesteś przewoźnikiem. Skąd znasz takiego wojownika?
Chwila. Skąd Ichika go zna?
Widać ona też skrywała sekrety.
To też łączy ją z kobietą, którą znałem.
Yassan, myślisz, że Ichika…
Naprawdę myślisz, że ona…
Nie wiem.
Możemy tylko zrobić to, czego ona by chciała.
To znaczy, że popłyniemy w górę rzeki?
Nie. Mówiłem, że to zbyt niebezpieczne.
Udamy się tam drogą lądową.
Gotowa.
Ty masz twarz.
Dziwnie wyglądasz.
Założyłaś jej naszyjnik.
To… na pamiątkę.
Chodźmy.
Saki, musimy iść.
Wiem. Po prostu…
nie zdążyłam się pożegnać z Ichiro.
Wie, co czujesz.
Uwierz mi. Wie, że nie chciałaś go skrzywdzić.
Saki!
Gdzie ten pomiot piekieł?
Patrzcie, co zrobiła mojemu synkowi!
Saki? Córka śpiewaczki?
Widziałem, jak walczyła z robotem i kobietą-wilkiem.
Ona ma moce. Nieludzkie.
Mam gdzieś, czym jest. Zraniła mojego syna!
- Co się stało chłopcu? - Kim jesteście?
Ważniejsze, komu służymy.
Macie nam okazywać szacunek należny wysłannikom daimyō tych ziem.
„Wysłannikom”?
Chyba „najemnym oprychom”.
Co się stało?
Zaatakowała go dziewczynka.
Rzuciła go na 50 stóp, a nawet go nie dotknęła.
Zapytaj dzieciaków. One to widziały.
Opowiedz o tej dziewczynce.
Znowu potknęłam się o gałąź.
Myślałem, że masz moce.
To tak nie działa.
Nie możemy iść drogą? Byłoby o wiele łatwiej.
Jest tuż obok!
Idziemy głębiej w las.
Yassan! To tam mieszka doktor?
Nie. Przed nami jeszcze dzień drogi.
Pomocy!
Przysięgam, nie widziałem ich.
Widziano, jak poszli w tę stronę. Musieli tędy iść.
Czarnoskórego wielkoluda z małą dziewczynką trudno przeoczyć.
Nikogo takiego tu nie było.
Zrób ze mną, co chcesz. Ale wypuść moją żonę.
Jej los jest w twoich rękach.
Gadaj!
Nie. Proszę, nie!
Albo ona, albo ty.
Ona umrze przez nas.
Dokonałeś wyboru.
Zrób coś!
Ja tu czekam.
Czarnoskóry wielkolud.
- Gdzie dziewczynka? - Daleko stąd.
Obyś walczył lepiej, niż kłamiesz.
Wielkoludzie!
Rzuć broń i odwróć się powoli.
Zrobiłeś mi przysługę, pozbywając się moich ludzi.
Miesiąc się kończy i domagaliby się żołdu.
Dzięki tobie oszczędzę majątek.
Ilekolwiek im płaciłaś, przepłacałaś.
Śmiałe słowa z ust kogoś, kto ledwo stoi.
Ale pokazałeś niezły kunszt.
Zdaje się, że cudowne dziecko ma wojownika za obrońcę.
Ich krew jako pierwsza od wielu lat dotknęła tego ostrza.
Może być ostatnia. Oboje dobrze na tym wyjdziemy.
Słyszę ból w twoim głosie, gdy silisz się na groźby.
Ból wyrzutka, który wiecznie nosi piętno koloru skóry.
Nieważne, jakiego kunsztu w walce i jakiego honoru dowiódł.
Znam to.
Nienawiść motłochu do wszystkiego, czego nie rozumie.
W przeciwieństwie do ciebie ja zaakceptowałam ból.
Przekułam go w broń.
Mogłaś przywiązać ostrze do patyka. Pewnie byłoby łatwiej.
Saki! Uciekaj!
Taktyczne poświęcenie, aby umożliwić ucieczkę.
Więc nie byłeś zwykłym wojownikiem, tylko dowódcą?
Taktyczne poświęcenie.
Twój miecz pęka.
Twoje ciało się poddaje.
Powiem dziewczynce, że bohatersko walczyłeś.
Może ją to pocieszy, nim nadejdzie koniec.
Nie tylko.
Jesteś tak potężna, jak zapowiadała moja pani, Saki.
Kazałem ci uciekać.
I myślałeś, że zacznę cię słuchać?
Przepraszam, Saki. Zawiodłem.
Chciałem cię ochronić przed takimi ludźmi, ale… nie potrafiłem.
To ty znów musiałaś mnie ratować.
Może nie zauważyłeś,
ale mam odjechane supermoce umysłowe.
- Nie potrzebuję ochrony. - To czemu nalegałaś, żebym szedł z tobą?
Nie chciałam być sama.
Wszystkiemu możemy podołać, jeśli nie jesteśmy sami.
Ichika mi tak mówiła.
Dobrze cię uczyła.
Byłaby z ciebie dziś dumna, Saki.
Jest z ciebie dumna.
Tak myślisz?
- Ale i tak pozwolisz mi się chronić. - Możemy wzajemnie się chronić?
Ichika uczyła cię też targowania się?
- To nie nasza wojna. - Nie chcę umierać.
Tu już nie jest bezpiecznie!
A to kto?
Może jesteś w stanie nam pomóc. Szukamy doktora Morisuke.
Przykro mi. Nie ma tu takiego doktora.
Rozumiem. I tak dziękuję.
I co teraz?
Napijemy się herbaty.
Siedzimy tu bezczynnie. Nie powinniśmy szukać doktora?
On nas znalazł.
Witajcie.
Długo to trwało, nim się zjawiłeś.
Saki, poznaj doktora Morisuke.
Yasuke.
Legendarny czarny samuraj we własnej osobie.
Zaraz. Jesteś samurajem?
Nosiłeś taką straszną maskę?
Walczyłeś w wojnach daimyō? Widziałeś kiedyś Odę Nobunagę?
Nie jestem samurajem.
Nie w tym życiu.
To życie nie było tak dawno, jak myślisz.
Upływ lat ciąży na twym obliczu,
ale pod nim widzę dumnego wojownika, u którego boku walczyłem.
Jak widzę, zachowałeś też wigor, skoro tak niedawno zostałeś ojcem.
- Ona… - To nie mój tata!
Mój błąd.
Zatem czym się zajmowałeś?
Pamiętam, że po śmierci Nobunagi dołączyłeś do jego syna Nobutady
i dalej walczyłeś dla klanu Oda.
Przegraliśmy.
Jak my wszyscy.
Słyszałem, że Akechi pojmali cię i oddali w ręce jezuitów,
ale odkąd im uciekłeś, przepadł o tobie wszelki słuch.
Starałem się przetrwać.
Trzymałem się na uboczu.
Rozumiem. Nie wszyscy mieli taki wybór.
Tutaj żyjemy w najgłębszym cieniu Daimyō.
Nigdy nie wiemy, kiedy zjawią się jej żołnierze.
Kiedy tylko coś zbudujemy, kiedy coś zarobimy,
oni biorą, co chcą, a resztę niszczą.
Tylko ból i cierpienie są z nami zawsze, ale stawiamy opór, jak możemy.
Potajemnie szkolę tych uczniów.
Będą gotowi poprowadzić rebelię, kiedy do niej dojdzie.
Jeśli porzuciłeś tę walkę, dlaczego tu przyszedłeś?
Dla niej.
Nigdy nie widziałem tak silnej mocy.
Nawet u ciebie.
W takim razie masz moją wdzięczność.
Naprawdę jest tą, na którą czekaliśmy.
Tą, która da nam zwycięstwo.
Kurosako, przychodzisz sama?
Jest tak, jak mówiłaś.
Dziecko ma ogromną siłę.
Moc, którą mi dałaś, była nie…
Widzę, że muszę sięgnąć po sprawdzone metody.
Jestem gotów ci służyć.
Tak jak zawsze.
Wypełnisz powierzone ci zadanie.
I jeszcze inne.
To na pewno twoja ścieżka?
Ten, którego znałem, bez wahania by do nas przystał.
Yasuke by tak zrobił. Yassan chce tylko jej bezpieczeństwa.
Co najcięższego udało ci się podnieść?
Był taki wielki kamienny krzyż…
Saki, znasz to?
Możecie tu grać w gry?
Co? Jasne!
Daimyō uzna jej istnienie za zagrożenie i będzie chciała je wyeliminować.
Nigdzie nie będzie już bezpieczna.
Ale największe szanse ma tutaj, szkoląc się z nami.
I walcząc.
Od niesprawiedliwości nie można uciec. Trzeba ją pokonać.
To przynosi więcej niesprawiedliwości.
Muszę naprawić łódź.
Ostatni raz.
Albo przedostatni.
Napisy: Juliusz P. Braun