‎แม่!
‎ดูนี่สิแม่!
‎ดูสิว่าผมเจออะไร
‎ตั้งชื่อว่าอัลเฟรด ‎แม่ว่าเหมาะกับชื่ออัลเฟรดไหมครับ
‎เหมาะมากจ้ะ
‎ปล่อยมันไปดีกว่าไหม
‎แม่ว่าอัลเฟรดคงไม่อยากถูกขังในคุกนั้นหรอก
‎แล้วผมจะดูมันโตขึ้นได้ไงล่ะ
‎คงดูไม่ได้หรอกจ้ะ
‎บางครั้งเราก็ต้องปล่อยบางอย่างไป ‎เพราะเราเก็บมันไว้ตลอดไปไม่ได้
‎สักวันนึงลูกจะโตเป็นหนุ่ม
‎แล้วแม่ก็ต้องปล่อยลูกไป
‎เพราะแม่เก็บลูกไว้ตลอดไปไม่ได้
‎อย่างี่เง่าน่า
‎ผมจะอยู่กับพ่อแม่ตลอดไป
‎แม่!
‎ตื่น
‎พ่อน่าจะเล่าเรื่องฉันให้ฟังหมดแล้วนะ
‎แต่เขาคงไม่ยอมบอกสาเหตุที่แท้จริง ‎ว่าเรามาอยู่ในนี้เพราะอะไรกันแน่
‎เธอกับฉันน่ะ
‎ดูพวกเขาสิ
‎ออกเดินทางมาด้วยกัน ‎เพราะพวกเขาเลือกที่จะลืมอดีต
‎และตอนนี้ก็ติดอยู่ในนี้เช่นกัน
‎เธอโดนแม่หลอกแล้ว
‎เขาหลอกพวกเราทุกคน
‎และเขาเป็นคนเดียวที่พาเราออกไปจากที่นี่ได้
‎ถ้ากล้าหาญมากพอ ฉันจะพาไปดูความจริง
‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(กุญแจ)
‎ไอค์
‎มอร่า
‎มันอยู่ไหน
‎มันส่งผมไปอยู่บนเรือโพรมีเธียสได้ไง
‎เลิกโกหกซะที ที่จริงมันเป็นใครกันแน่
‎เขา…
‎เป็นสามีฉัน
‎และเด็กที่ไปเจอ ‎บนเรือโพรมีเธียส เขาเป็นลูกฉัน
‎ว่าไงนะ
‎แต่ฉันจำไม่ได้เลย
‎ฉันรู้ว่ามันฟังดูบ้า แต่พ่อฉัน
‎เป็นเจ้าของบริษัทเดินเรือ
‎และฉันคิดว่าพ่อทำให้เราลืมสาเหตุที่มาอยู่ที่นี่
‎เธอว่าไงนะ
‎โลกของเรามีกฎ ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้
‎แต่โลกนี้ไม่มีอะไรสมเหตุสมผลเลย
‎ที่นี่
‎ไม่มีอยู่จริง
‎แต่เป็นภาพมายา เป็นกลลวง
‎โลกจำลอง
‎ไร้สาระสิ้นดี
‎จำได้ไหมว่าขึ้นเรือลำนี้มายังไง
‎ก็ต้องจำได้สิ
‎เป็นไปไม่ได้
‎อะไร
‎เธอพูดว่าไง
‎เธออยากรู้ว่าเราจำตอนขึ้นเรือมาได้หรือเปล่า
‎อะไรนะ
‎ใครก็ได้ช่วยอธิบายทีว่าทุกคนคุยอะไรกัน
‎ฉันนึกว่ามันเป็นเรื่องฉันคนเดียว แต่ไม่ใช่
‎นี่เป็นเรื่องของพวกเราทุกคน
‎ฉันไม่รู้ว่าทำไม
‎แต่มีเหตุผลที่พวกเรามาอยู่ที่นี่
‎สา…
‎สามีคุณ
‎เรามาอยู่ที่นี่เพราะเขาหรือเปล่า
‎เขาทำงานให้พ่อคุณหรือเปล่า
‎ฉันคิดว่าเขาอยากช่วย
‎ฉันว่าเขากำลังหาทางพาเราออกไป
‎บรรลัย
‎ติดสิ
‎ติดหน่อยสิ
‎ติดสิโว้ย!
‎สมองของเราเป็นโครงสร้างที่ซับซ้อนมาก
‎ต่อให้เราพยายามลืมสิ่งที่ไม่อยากจดจำไป
‎ยังไงก็ไม่มีวันลบทิ้งไปได้
‎มันเป็นส่วนนึงของตัวเรา
‎ถักทอเข้ากับเส้นใยตัวตนเรา
‎ถึงเวลาที่เธอต้องจำได้แล้ว
‎ความจริงของเธออยู่ข้างในนั้น
‎ไม่จำเป็นต้องกลัวเลย
‎นี่ไม่ใช่ของจริง
‎จำได้ไหม
‎มันกำลังลาม
‎ฉันจะไม่เดินอีกแม้แต่ก้าวเดียว ‎จนกว่าคุณจะบอกว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‎จะให้เราเชื่อใจคุณอีกได้ไง
‎พ่อคุณเป็นเจ้าของเรือ
‎คุณต้องรู้อะไรแน่ๆ
‎มาที่นี่ทำไม
‎ฉันไม่รู้
‎สิ่งสุดท้ายที่จำได้ ‎ก่อนตื่นขึ้นมาบนเรือเคอร์เบอรอส
‎คือตอนไปเจอซองจดหมายวางอยู่หน้าบ้าน
‎คิดว่าพี่ชายส่งมาให้
‎ข้างในมีสิ่งนี้
‎ฉันไม่รู้ว่าพ่อทำได้ยังไง แต่พ่อหาทางทำให้ฉันลืม
‎พ่อทำให้ฉันลืมว่าเกิดอะไรขึ้น ลืมว่าฉันเป็นใคร
‎ไม่ว่าจะใช้ไขอะไรก็ตามที มันต้องทำให้ฉันจำได้
‎และพาเราออกไปจากที่นี่ได้แน่ๆ
‎แม่พูดถูก
‎เราไม่น่าขึ้นเรือลำนี้มาแต่แรกเลย
‎ตอนนี้ทุกคนตายหมดแล้ว
‎โอเลคตายแล้ว
‎แม่ตายแล้ว
‎ขอไม่อยู่ที่นี่อีกแม้แต่นาทีเดียว
‎ฉันจะลงจากเรือลำนี้
‎เธอพูดถูก
‎เราควรหย่อนเรือชูชีพสักลำนึง ‎ลงจากเรือบัดซบนี่ซะ
‎ไม่เข้าใจหรือไง
‎ไม่มีที่ให้ไปแล้ว
‎เรือนี้ไม่มีจริง มหาสมุทรไม่ใช่ของจริง
‎ทุกอย่างเกิดขึ้นในสมองเรา
‎ฉันมั่นใจว่าคุณฉลาดมาก
‎ฉันนับถือนะที่คุณเรียนแพทย์
‎แถมยังต่อต้านข้อจำกัดของสังคมที่กดทับผู้หญิง
‎แต่อย่าบอกว่าเชื่อสิ่งที่พูดออกมาจริงๆ
‎มันไม่มีเหตุผลสักนิด
‎ลงไปจากเรือนี่กันเถอะ
‎เดี๋ยวสิ จะไปไหนน่ะ
‎เราจะลงจากเรือ
‎ไปด้วยกันได้นะ
‎พวกเขาอยากลงจากเรือ
‎ไปกันเถอะ
‎คุณเคยเห็นมาแล้ว
‎ในช่องใต้เตียง
‎ความทรงจำของคุณ ของฉัน
‎เชื่อฉันหรือเปล่า
‎หายไปไหนแล้ว
‎คิดว่าพ่อคุณอยู่ในนั้น ในความทรงจำคุณเหรอ
‎ห้องทำงานพ่อไม่อยู่ที่เดิม ‎แต่พ่อบอกว่าฉันรู้ว่าต้องไปหาเขาที่ไหน
‎เราจะไปที่โรงพยาบาลจิตเวชได้ยังไง
‎ตามมา
‎นี่ความทรงจำของเขา
‎ฉันอยู่ในรูปทุกใบ แต่จำไม่ได้เลยสักอย่าง
‎พอดูรูปแล้วไม่รู้สึกอะไรเลย
‎จำไม่ได้เหรอว่าแต่งงานแล้ว
‎ถ้าทั้งหมดนี่เป็นภาพลวงตา ‎ความทรงจำของเขาก็อาจเป็นด้วยไหม
‎รู้ได้ไงว่าเขาพูดความจริง
‎เด็กนั่นบอกว่ามีผู้สร้าง มีคนสร้างทั้งหมดนี่ขึ้นมา
‎พ่อของคุณ
‎คิดว่าเขาเป็นคนสร้างเหรอ
‎ไม่ว่าใครเป็นคนสร้าง ‎ยังไงมันก็ต้องมีตรรกะอะไรสักอย่าง
‎มีดีไซน์
‎หมายถึงมันต้องมีรูปแบบ เหมือนพิมพ์เขียวเหรอ
‎ในสมอง ความทรงจำถูกเก็บไว้ในส่วนต่างๆ
‎แต่ทุกส่วนเชื่อมต่อกันผ่านวิถีประสาท
‎เวลาได้กลิ่นอะไร ‎มันอาจรื้อฟื้นเหล่าความทรงจำ
‎ที่ผูกกับกลิ่นนั้นขึ้นมาได้
‎เพราะงั้นนี่อาจเป็นแบบนั้นก็ได้…
‎มันลอกเลียนแบบสมอง
‎และทุกส่วนเชื่อมต่อกัน
‎เกิดอะไรขึ้น
‎ไปต่อกันเถอะ
‎เวรละ
‎มันขยับได้
‎เร็วเข้า ทางนี้!
‎เร็วเข้า รีบหนีเร็ว!
‎พวกนั้นไปทางไหน
‎นี่!
‎หมอหญิงคนนั้นอาจพูดถูกก็ได้นะ
‎จะเกิดอะไรขึ้นก็ช่าง ฉันจะลงจากเรือเดี๋ยวนี้
‎ที่นี่มันต้องมีทางออกสิ
‎เดี๋ยวสิ จะไปไหน ‎นี่เราก็คลาดกับคนอื่นแล้วนะ
‎เราควรกลับไปตามหาหมอและกัปตัน
‎ต่อให้เราลบความทรงจำในโลกจำลอง
‎แต่ประสาทสัมผัสของเรา ‎ก็จะยังตอบสนองต่อตัวกระตุ้นเดิม
‎จิตอาจจำไม่ได้ว่าเคยเกิดอะไรขึ้นในห้องนั้น
‎แต่ร่างกายจำได้
‎ฉันจะเผยความจริงให้เห็น
‎เชื่อฉันสิ
‎มานั่งสิ
‎ฉันรู้เธอคิดว่าแม่คือคนที่ติดอยู่ในนี้
‎แต่นี่ไม่ใช่คุกของเขา
‎นี่คุกของเธอ
‎อาจเจ็บหน่อยนะ
‎ห้ามเขาตายไม่ได้หรอกมอร่า
‎มอร่า
‎แม่
‎พ่อ
‎คุณก็รู้ว่ามันไม่ถูกต้อง
‎ทำไมไม่ได้ยินผมล่ะ
‎แม่ นี่เรื่องอะไร
‎- แม่ ‎- ขอร้องล่ะ
‎- ฟังสิ! ‎- คุณต้องปล่อยเขาไป
‎แม่!
‎- ฉันทำไม่ได้ ‎- แม่ ขอร้องล่ะ
‎ขอร้องล่ะแม่ อย่านะแม่!
‎- ไม่ต้องห่วงนะลูกรัก ‎- ไม่ อย่านะแม่!
‎- อย่ากลัวไปเลย ‎- อย่า!
‎- ลูกจะลืม แม่สัญญา ‎- ไม่ ไม่เอา!
‎ลูกจะลืมเรื่องนี้ไปทั้งหมด
‎มันเป็นทางเดียวที่จะทำให้เราได้อยู่ด้วยกัน
‎ไม่!
‎ไม่เอา อย่า!
‎เห็นความจริงแล้วใช่ไหมล่ะ
‎เธอติดอยู่ในโลกจำลอง ‎เพราะแม่ไม่อยากให้เธอตาย
‎โกหก ความทรงจำนั่นไม่ใช่ของผม
‎คุณเอามันมาใส่ในหัวผม
‎ตอนแม่อายุเท่าเธอ…
‎เขาไปเจอบทความ ‎อุปมานิทัศน์เรื่องถ้ำของเพลโตในห้องทำงานฉัน
‎แน่นอนว่ายังเด็กเกินไป ‎ไม่สามารถเข้าใจแนวคิดนามธรรมของเพลโตได้
‎แต่ก็อ่านซ้ำๆ
‎แนวคิดเดียวนี้เอง
‎ที่ทำให้โลกของเขากลับตาลปัตร
‎แนวคิดที่ว่าความรู้ของเรามีขีดจำกัด
‎และเราไม่อาจรู้ได้ว่า ‎ทุกอย่างเป็นอย่างที่เห็นจริงๆ หรือไม่
‎เรากำลังหลับใหล ‎ไม่รู้ถึงลักษณะที่แท้จริงของสรรพสิ่ง
‎ค่ำวันนึง เขามาถามฉันว่า
‎"ถ้าแนวคิดของเพลโตเป็นเรื่องจริง
‎งั้นเราจะรู้ได้ไงว่าอะไรจริงแท้
‎เราจะรู้ได้ยังไงว่าชีวิตที่เราใช้อยู่
‎มันใช่โลกความเป็นจริงหรือเปล่า"
‎เป็นความคิดที่ยิ่งใหญ่มากสำหรับเด็กวัยนั้น
‎ฉันมองหน้าลูกแล้วถามว่า ‎"นั่นคือพระเจ้าไม่ใช่เหรอ"
‎"ผู้สร้างโลกความเป็นจริงของเรา"
‎เขาคิดอยู่ครู่นึง
‎แล้วก็ตอบว่า
‎"แต่ถ้างั้นโลกที่แท้จริงคือใบที่พระเจ้าอยู่
‎ส่วนโลกเราเป็นแค่บ้านตุ๊กตาของเขา
‎แล้วงี้ใครสร้างพระเจ้าขึ้นมาล่ะ
‎มันไล่ไปได้ไม่รู้จบไหม"
‎ในแง่นึง ที่นี่ก็เป็นบ้านตุ๊กตา
‎ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเธอ
‎โกหก
‎นั่นคือสิ่งที่พ่อเธออยากให้คิด
‎แต่เขาก็โกหกเธอ
‎โกหกทั้งคู่
‎แต่มีทางออกไปจากที่นี่
‎และกุญแจอยู่ที่แม่
‎(ตื่น)
‎ประตู ประตูหายไปไหนหมด
‎ไม่มีประตู
‎มันหายไปไหนหมด
‎ตรงนั้นไง
‎ไปทางนี้เร็ว
‎โธ่เว้ย
‎นี่ นี่เธอ
‎รอด้วยสิ!
‎ไปเร็ว
‎รอฉันด้วย
‎เราอยู่ที่ไหน
‎ฉันไม่เข้าใจ
‎ฉันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ไม่นะ ไม่!
‎เราอยู่ไหนเนี่ย
‎เป็นไปไม่ได้
‎ท่านครับ
‎เขาเจาะเข้าไปในเมนเฟรม
‎ผมว่าเขาพยายามจะเปลี่ยน ‎โครงสร้างโลกจำลอง
‎เขาเปลี่ยนรูปทรงทุกอย่าง ‎เพื่อปกปิดร่องรอยตัวเอง
‎เขาจะปลุกเธอโดยไม่ต้องให้กุญแจเรา
‎เราจะติดอยู่ในนี้ตลอดไป
‎หาเธอให้เจอ
‎เอากุญแจมาให้ได้
‎ครับท่าน
‎มีคนอยู่ในนั้นเหรอ
‎เราอยู่ไหน
‎มาที่นี่ได้ยังไง
‎ช่วยด้วย!
‎เสียงมาจากทางนั้น
‎ฉันไม่อยากตาย
‎- เหล่งหยี่! ‎- เหมยเหม่ย
‎ช่วยฉันออกไปที!
‎ไม่
‎อย่าไป!
‎อย่าไป มาช่วยดึงสิ!
‎แกปรับเปลี่ยนรหัสทำไม
‎แกกำลังแพร่กระจายไวรัสไปทั่วทั้งโปรแกรม
‎ตั้งใจจะปิดบังอะไรกันแน่
‎รามิโร!
‎- อังเฆล! ‎- รามิโร ช่วยฉันด้วย!
‎ฉันไม่เข้าใจ นายยังอยู่ได้ไง
‎แล้วฉันมาทำอะไรที่นี่
‎- เคลม็องซ์ ‎- ลูเซียง
‎เราจะช่วยคุณออกมานะ
‎โอเลค
‎ไม่เป็นไรนะ
‎โอเลค
‎คุณพระช่วย
‎ไป
‎เราต้องออกไปจากที่นี่
‎พ่อเธอมันโง่เขลา
‎การที่เขาพยายามจะเจาะรหัส ‎มันจะทำลายโลกจำลองทั้งหมด
‎เธอคิดว่าพ่อห่วงใยเธอ
‎แต่เขาไม่ได้ทำเพื่อเธอ เขาทำเพื่อแม่
‎ถ้าต้องเลือกระหว่างเธอกับแม่
‎เขาจะเลือกแม่เธอเสมอ
‎ความทรงจำของเราเชื่อมต่อกันหมดจริงๆ ด้วย
‎พ่อคุณทำแบบนี้ได้ยังไง
‎เข้ามาในจิตของเราได้ยังไง
‎ฉันไม่รู้
‎แต่ที่รู้คือพ่อทำอะไรบางอย่างกับความทรงจำฉัน
‎ในอาคารนั้น
‎โอเลค
‎โอเลค!
‎มาโผล่ตรงนี้ได้ไง
‎เห็นอังเฆลหรือเปล่า ‎เมื่อกี้เขาอยู่ในบ่อน้ำ แล้วตอนนี้…
‎โอเลค
‎เห็นโอเลคหรือเปล่า
‎เป็นอะไรเหรอ
‎มีใครเห็นโอเลคบ้างไหม
‎เขายังไม่ตาย
‎ไงนะ
‎เมื่อกี้เขาเข้ามาตรงนี้
‎แปลว่ายังไงที่เขาเข้ามา
‎อังเฆล
‎- อังเฆล! ‎- นี่ จะไปไหน!
‎เขาจะไปไหน
‎ไม่รู้เหมือนกัน แต่ห้องเครื่องน่าจะอยู่ทางนั้น
‎ไปกันเถอะ
‎ฉันไม่เข้าใจ
‎ห้องทำงานพ่อต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งสิ
‎นี่มันบ้าไปแล้ว ก็แค่ฝันร้าย
‎นี่ไม่ใช่ความฝัน
‎แดเนี่ยลใช้คำว่าโลกจำลอง ‎เหมือนนี่เป็นโลกปลอมๆ
‎และเราทุกคนติดอยู่ข้างใน
‎บ้าไปแล้ว
‎ที่บ้าน่ะคือนายยังไม่เข้าใจ ‎เรื่องทั้งหมดนี่ต่างหากล่ะ
‎เป็นฉันจะไม่ทำแบบนั้นแน่
‎แกรู้อยู่แล้ว
‎แกรู้อยู่แต่แรกว่าเกิดอะไรขึ้น
‎กุญแจ
‎เราไม่เหลือเวลาแล้ว
‎โลกจำลองเสียหาย
‎ทุกอย่างกำลังพังทลาย
‎ส่งของที่ฉันขอมาซะ
‎กุญแจ
‎ขอโทษด้วยนะกัปตัน
‎ไม่!
‎ไม่นะ กลับมาสิ
‎พาเขากลับมา ขอร้องล่ะ
‎เป็นไปไม่ได้
‎ขอร้องล่ะ
‎กลับมาสิ
‎กลับมา
‎ไอค์
‎ลุกขึ้น
‎พ่อของเธอรออยู่
‎หนูไม่เป็นอะไร
‎เขารู้ว่าแกทำอะไรเขา
‎ฉันทำอะไรหนูเหรอ
‎เอลเลียต บอกมาสิ
‎ทำไมถึงจำไม่ได้
‎ถึงตอนนี้แกก็ยังเลือกคำถามผิดอยู่ดี
‎หยุด พอซะที!
‎หนูเป็นลูกพ่อนะ พ่อประสาอะไรทำแบบนี้ได้ลงคอ
‎กุญแจ
‎ได้มาหรือยัง
‎พ่อแอบดูหนูมาตลอด
‎พ่อดูอยู่แต่แรก
‎เคียรันถึงได้ส่งจดหมายมาให้ ‎พี่ไปรู้เข้าว่าพ่อทำอะไร
‎พี่หนูอยู่ไหน
‎พ่อทำอะไรเคียรัน
‎เชื่อเถอะ เขาเป็นคนสุดท้ายที่แกควรเป็นห่วง
‎เลิกเล่นเกมห่าเหว ‎แล้วบอกมาซะว่านี่มันเรื่องอะไร
‎เกิดอะไรขึ้น
‎ทำแบบนี้ได้ยังไง
‎คนเราเกิดมาเป็นได้สองอย่าง ‎ผู้แสวงหาหรือผู้หลีกเลี่ยง
‎การเป็นผู้หลีกเลี่ยงนั้นสุขอย่างยิ่ง
‎แต่ในทางกลับกัน การเป็นผู้แสวงหานั้น
‎ชีวิตมีแต่ความเจ็บปวด
‎เราจะเปิดประตูทุกบาน ‎ก้าวเข้าไปในความว่างเปล่าอันมืดมิด
‎กระหายอยากได้ความรู้มากขึ้นเรื่อยๆ
‎ตรงกันข้ามกับพี่ชาย แกเกิดมาเป็นผู้แสวงหา
‎และฉันอยากให้เกิดมาเป็นอีกแบบจริงๆ
‎แกพยายามกำจัดความเจ็บปวด ‎แต่ก็ทำได้แค่สร้างความเจ็บปวดเพิ่ม
‎หยุดนะ
‎นี่มันเป็นเกมจิตวิปริตของพ่อ
‎แกยกยอฉันเกินจริงไปแล้ว
‎นี่ไม่ใช่เกมจิตวิปริตของฉัน
‎นี่เกมของแก
‎แกคือผู้สร้าง
‎โกหก ไม่จริงซะหน่อย
‎แกสร้างโลกนี้ขึ้นมา
‎แกกับผัวของแก ออกแบบขึ้นมาเอง
‎แกบังคับให้ทุกคนต้องเข้ามาในนี้
‎ทุกคนติดอยู่ในวังวนนี้เพราะแก
‎ฉันจะออกไปจากโลกสิ้นหวังนี่ซะ
‎และสำหรับแก ถึงเวลาลืมอีกครั้ง
‎เขาบอกอะไรหนูไม่รู้นะ ‎แต่มันไม่จริง ฉันไม่ได้สร้างโลกนี้ขึ้นมา
‎ฉันไม่ได้สร้างมันขึ้นมา!
‎ไม่ต้องกลัว
‎แกจะลืมเรื่องนี้ไป
‎เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา
‎ฉันจะขังแกไว้ในนี้ตลอดไป
‎อังเฆล
‎นี่มันเป็นไปไม่ได้
‎(ตื่น)
‎ได้เวลาตื่นแล้ว
‎ทำไมไม่ได้ผลล่ะ
‎เขาเปลี่ยนรหัส
‎โลกจำลองเสียหาย
‎นี่มันอะไรกัน
‎จะลบโลกจำลองใน
‎สิบ เก้า แปด
‎เจ็ด หก
‎ห้า สี่
‎สาม สอง
‎หนึ่ง ศูนย์
‎ได้ผล
‎มันไม่ได้เริ่มต้นใหม่หมด
‎ฉันอยู่ที่ไหน
‎นี่โลกจริงไหม
‎ไม่ใช่
‎นี่เป็นโลกจำลองแรกที่เราสร้างขึ้นมา
‎มันคือบ้านเมื่ออยู่ไกลบ้าน
‎เราสร้างที่นี่ขึ้นมาเหรอ
‎ทำไมฉันถึงจำไม่ได้
‎ตอนนี้ไม่สำคัญแล้ว
‎ทำไมฉันถึงมาอยู่ตรงนี้
‎สิ่งของในโลกจำลองเป็นแค่การแสดงผลของรหัส
‎เป็นแค่ฉากหน้า เหมือนกับทุกอย่าง
‎ผมแลกเปลี่ยนค่าของมัน
‎ผมตั้งโปรแกรมใหม่
‎ครั้งนี้เข็มฉีดยาไม่ได้พาคุณกลับไปแล้วทำให้ลืม
‎มันพาคุณมาที่นี่
‎ผมสลับของ
‎พีระมิดในมือพ่อคุณใช้งานไม่ได้
‎กุญแจก็ด้วย
‎(ตื่น)
‎ตอนนี้รหัสทางออกอยู่ในแหวนคุณแล้ว
‎คราวนี้
‎คุณจะได้ออกไปจากที่นี่
‎พี่ชายคุณ
‎ยึดโปรแกรมทั้งหมดระหว่างที่คุณอยู่ในนี้
‎พี่ฉันทำอะไรนะ
‎เขาควบคุมทุกอย่าง
‎และผมพยายามพาคุณ ‎ออกไปจากที่นี่ตั้งหลายครั้งแล้ว
‎ฉันนึกว่าพ่อเป็นคนควบคุม…
‎เขาก็ติดอยู่ในนี้เหมือนกับทุกคนนั่นแหละ
‎ผมไม่รู้ว่าพี่คุณ ‎จะตามทันเมื่อไรว่าผมทำอะไรลงไป
‎แต่คุณต้องไปเดี๋ยวนี้
‎เรื่องนี้มันใหญ่กว่าที่คุณคิดเยอะ
‎คุณต้องตื่น
‎คุณต้องไปหยุดเขา
‎ก่อนที่ทุกอย่างจะสูญสิ้น
‎พอตื่นแล้วคุณจะอยู่ด้วยไหม
‎เสมอ
‎ผมจะอยู่กับคุณเสมอ
‎(โพรมีเธียส)
‎(ขอให้กาแฟออกฤทธิ์ ‎ก่อนต้องเผชิญหน้าโลกความจริง)
‎โปรเจกต์โพรมีเธียส
‎(ภารกิจอยู่รอด ‎ถึง 42.043240 - 44.375760)
‎(ผู้โดยสาร 1423)
‎(ลูกเรือ 550)
‎(วันที่ 19 ตุลาคม 2099)
‎ได้รับข้อความ
‎(เคียรัน)
‎(สวัสดีน้องสาว)
‎(ขอต้อนรับสู่โลกความเป็นจริง)
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล