Anne!
Anne, bak.
Ne buldum, bak.
Adını Alfred koydum. Tam da adı Alfred'mış gibi görünmüyor mu?
Doğru.
Onu bırakmaya ne dersin? Alfred oraya hapsolmak istemez bence.
-O zaman büyümesini nasıl izleyeceğim? -Maalesef izleyemeyeceksin.
Bazı şeyleri bırakmamız gerekir, sonsuza dek tutamayız.
Bir gün koca adam olduğunda benim de seni bırakmam gerekecek.
Seni sonsuza dek tutamam.
Olur mu öyle şey? Seninle babamdan asla ayrılmayacağım.
Anne!
Uyan.
Baban benden çok bahsetmiştir.
Ama ikimizin aslında niye burada olduğunu muhtemelen açıklamamıştır.
Şunlara bak.
Geçmişlerini unutmayı seçtikleri için bu yolculuğa çıktılar.
Şimdi onlar da buraya hapsoldu.
Annen seni kandırdı.
Hepimizi kandırdı.
Sadece o bizi buradan çıkarabilir.
Cesaretin varsa sana gerçeği gösterebilirim.
BİR NETFLIX DİZİSİ
ANAHTAR
Eyk.
Maura.
Nerede o? Beni nasıl Prometheus'a yolladı?
Yalan söyleme, gerçekten kim o?
Benim…
Benim kocam.
Prometheus'ta bulduğumuz çocuk da oğlum.
-Ne? -Ama hiçbir şeyi hatırlamıyorum.
Çılgınca geldiğini biliyorum ama babam bu gemi şirketinin sahibi.
Galiba niye burada olduğumuzu bize unutturdu.
Ne dedi?
Dünyamızın değiştirilemez kuralları var
ama bu dünyadaki şeyler mantık kurallarına aykırı.
Burası gerçek değil.
Bu bir illüzyon, sihirbazlık.
-Simülasyon. -Saçmalık bu.
-Gemiye binişinizi hatırlıyor musunuz? -Tabii ki.
Mümkün değil.
Ne? Ne oluyor?
"Gemiye binişinizi hatırlıyor musunuz?" diye soruyor.
Ne?
Neden bahsettiğinizi açıklar mısınız?
Bu olay benimle ilgili sanmıştım ama değil.
Hepimizle ilgili.
Neden, bilmiyorum ama burada olmamızın bir sebebi var.
Kocan…
Onun yüzünden mi buradayız? Babanın emrinde mi çalışıyor?
Galiba yardım etmeye, bizi buradan kurtarmaya çalışıyor.
Siktir.
Hadi.
Hadi, lütfen.
Lütfen çalış!
Beynimiz son derece karmaşık bir yapıdır.
Hatırlamak istemediğimiz şeyleri unutmaya ne kadar uğraşsak da
bunları asla tamamen silemeyiz.
Bunlar kimliğimizin parçasıdır, hamurumuza geçmiştir.
Hatırlamanın vakti geldi.
Gerçeğin bu duvarların ardında.
Korkmana gerek yok, bunlar gerçek değil.
Unuttun mu?
Yayılıyor.
Siz ne olduğunu açıklayana kadar bir adım daha atmıyorum.
Size artık niye güvenelim?
Babanız bu geminin sahibi. Kesinlikle bir şeyler biliyorsunuz.
Niye buradasınız ki?
Bilmiyorum.
Kerberos'ta uyanmadan önce en son kapımda mektup bulduğumu hatırlıyorum.
Galiba ağabeyim gönderdi. İçinden de bu çıktı.
Babam nasıl başardıysa unutmama neden oldu.
Ne olduğunu, kim olduğumu unutturdu.
Ama bu her neyi açıyorsa
galiba onun sayesinde hatırlayacağım ve buradan kurtulacağız.
Annem haklıydı. Bu gemiye hiç binmememiz lazımdı.
Şimdi herkes öldü.
Olek öldü, annem öldü.
Bir dakika daha durmuyorum, bu gemiden ineceğim.
Haklı. Filikalardan birini indirip bu lanet gemiden kurtulmalıyız.
Ama anlamıyor musunuz? Gidecek bir yer yok.
Bu gemi, dışarıdaki okyanus gerçek değil. Bunlar sadece beyninizin içinde oluyor.
Eminim ki zeki bir kadınsınız. Tıp okumanızı takdir ediyorum.
Kadınların önündeki âdet ve kısıtlamalara karşı gelmenizi de.
Ama söylediklerinizde ciddi olamazsınız, saçmalık bu.
Şu gemiden inelim.
Nereye böyle? Durun, nereye?
Gemiden iniyoruz, isterseniz gelin.
-Gemiden inmek istiyorlar. -Hadi.
Sen de gördün. Tünelleri, senin anını, benim anımı…
Bana inanıyor musun?
Nereye kayboldu?
Sence baban anında mı bekliyor?
Ofisi yerinde değildi ama babam "Yerimi biliyorsun" dedi.
Akıl hastanesine nasıl gideceğiz?
Beni takip et.
Bu onun anısı.
Fotoğrafların hepsinde varım ama hiçbirini hatırlamıyorum.
-Baktığımda hiçbir şey hissetmiyorum. -Evliliğini hatırlamıyor musun?
Bunlar aslında illüzyonsa onun anısı da öyle olabilir mi?
Gerçeği söylediği ne malum?
Çocuk bir yaratıcının tüm bunları yarattığını söyledi.
Sence bunları yaratan baban mı?
Yaratıcı her kimse bunun belli bir mantığı, düzeni olmalı.
Yani bir sistemi, planı mı var?
Anılar beynin farklı yerlerine kaydedilir ama aralarında nöral bağlantılar olur.
Belli bir koku kendisiyle bağlantılı birçok anıyı aklımıza getirebilir.
Belki burası da öyle…
Beynin taklidi gibi. Farklı bölgeler birbiriyle bağlantılı.
Ne oluyor?
Devam edelim.
Sıçayım!
Hareket ediyor.
Çabuk, buradan!
Durun.
Hadi, çabuk!
Nereye gittiler?
Doktor belki de haklıydı.
Ne oluyorsa olsun, gemiden hemen iniyorum.
Bir çıkış yolu olmalı.
Durun, nereye? Diğerlerini de kaybettik!
Doktor ve Kaptan'ı bulmak için geri dönelim.
Bu simülasyonda anıları silsek bile
duyularımız aynı tetikleyicilere tepki vermeye devam ediyor.
O odada olanları zihnin hatırlamayabilir ama bedenin hatırlıyor.
Sana gerçeği göstereceğim.
Bana güven.
Geç bakalım.
Biliyorum, buraya hapsolan annen sanıyorsun.
Bu onun hapishanesi değil.
Senin hapishanen.
Canın yanabilir.
Ölmesine engel olamazsın Maura. Maura!
Anne.
Baba.
Yanlış olduğunu biliyorsun.
Niye duymuyorsunuz?
Anne, ne oluyor?
-Anne. -Lütfen.
-Lütfen! -Onu bırak artık.
Anne!
-Bırakamam. -Lütfen anne! Yapma anne!
-Bir şey yok canım benim. -Hayır, lütfen yapma anne!
-Korkma. -Hayır!
-Unutacaksın, söz. Bunu unutacaksın. -Ne olur, hayır!
-Hep beraber olmamızın tek yolu bu. -Lütfen, hayır!
Hayır, lütfen!
Gerçeği gördün, değil mi?
Annen seni yaşatabilsin diye bu simülasyona hapsoldun.
Yalan söylüyorsun. Bu anı benim değil, beynime yerleştirdin.
Annen senin yaşındayken…
…Platon'un mağara alegorisi hakkında bir yazı buldu.
Platon'un öne sürdüğü soyut konsepti kavrayabilecek yaşta değildi.
Yine de yazıyı defalarca okudu.
İşte o fikir annenin dünyasını altüst etti.
Bilgimizin sınırlı olduğu,
dünyanın göründüğü gibi olup olmadığını asla bilemeyeceğimiz fikri.
Her şeyin gerçek doğasından bihaber, uyuduğumuz fikri.
Bir akşam yanıma gelip şöyle dedi:
"Platon'un savı doğruysa bir şeyin gerçekliğini nasıl bilebiliriz?
Asıl gerçeğin hayatımız dışında olmadığını nasıl bilebiliriz?"
O yaştaki bir kızdan umulmayacak bir düşünceydi.
Ona bakıp sordum:
"Tanrı gerçekliğimizin yaratıcısı değil mi?"
Bir süre düşündü, ardından cevap verdi:
"Ama o zaman gerçek olan dünya Tanrı'nın yaşadığı dünyadır.
Biz de onun oyuncak evindeyiz.
Hem Tanrı'yı kim yarattı? Bu sonsuza kadar uzayıp gitmiyor mu?"
Burası da bir anlamda bir oyuncak ev.
Senin için inşa edildi.
Yalan söylüyorsun.
Baban buna inanmanı istiyor.
Ama sana yalan söylüyor.
İkisi de öyle.
Ama buradan çıkmanın yolu var.
Anahtarı da annende.
UYAN
Kapılar… Kapılar nerede?
Kapılar yok, nereye kayboldular?
Bir kapı var.
Çabuk, buradan.
Hayır!
Baksana! Lütfen beni bekle!
Gel!
Beni bekle!
Neredeyiz?
Anlamıyorum. Ne olduğunu anlamıyorum.
Hayır!
Neredeyiz?
Bu gerçek olamaz.
Efendim.
Ana bilgisayarı hackledi.
Galiba simülasyonun yapısını değiştirmeye çalışıyor.
İzini saklamak için nesnelerin şeklini değiştiriyor.
Bize anahtarı vermeden Maura'yı uyandıracak.
Sonsuza dek hapis kalacağız.
-Maura'yı bulup anahtarı al. -Tamam efendim.
İçeride birisi mi var?
Neredeyiz? Buraya nasıl geldik?
-İmdat! Clémence! -Ses şuradan geliyor.
Ölmek istemiyorum.
-Ling Yi! -Mei Mei!
Çıkar beni buradan!
Hayır! Gitme! Gitme, bana yardım et!
Neden kodla oynuyorsun?
Virüsü bütün programa yayıyorsun.
Ne saklamaya çalışıyorsun?
-Ramiro! -Ángel!
-Ramiro, ne olur yardım et! -Anlamıyorum, nasıl hayatta olursun?
Ben niye buradayım?
-Clémence! -Lucien!
Seni çıkaracağız!
Olek!
Sakin ol, hepsi geçecek.
Olek!
Tanrım!
Gel, buradan gitmemiz lazım!
Baban ahmağın teki.
Kodu hacklemeye kalkması bütün simülasyonu mahvedecek.
Baban sana değer veriyor sanıyorsun. Bunu sen değil, annen için yapıyor.
Seninle annen arasında seçim yapması gerekse
her seferinde onu seçer.
Anılarımız birbiriyle bağlantılı.
Baban bunu nasıl yapıyor? Akıllarımıza nasıl girdi?
Bilmiyorum.
Ama babam hafızama bir şey yaptı.
O binada.
Olek!
Buraya nasıl geldin?
Ángel'i gördün mü? Kuyunun içindeydi ama şimdi…
Olek… Olek'i gördünüz mü?
Ne oldu?
Olek'i gören var mı?
-Ölmemiş! -Ne?
-Az önce buradaydı! -Burada mıydı?
Ángel.
-Ángel! -Nereye gidiyorsun?
-Nereye gidiyor? -Bilmiyorum ama makine dairesi o tarafta.
Gidelim.
Anlamıyorum.
Babamın ofisi buralarda olmalı.
Bu delilik. Sadece kötü bir rüya.
Bu rüya falan değil.
Daniel buna simülasyon dedi.
İçine hapsolduğumuz sahte bir gerçeklik gibi.
Bu delilik.
Asıl delilik meseleyi hâlâ anlayamamış olmanız.
Bunu hiç tavsiye etmem.
Biliyordun. Baştan beri neler olduğunu biliyordun.
Anahtar.
Harcayacak vakit yok.
Simülasyon bozuldu, her şey çöküyor.
İstediğimi ver.
Anahtar.
Üzgünüm Kaptan.
Hayır! Hayır, lütfen geri dön.
Onu geri getir, lütfen!
-Mümkün değil. -Lütfen!
Geri dön.
Eyk…
Kalk, baban seni bekliyor.
İyi misin?
Ona ne yaptığını biliyor.
Sana ne yapmışım?
Elliot, lütfen.
-Niye hatırlamıyorum? -Doğru soruyu sormuyorsun.
Kes artık şunu! Kızınım ben senin. İnsan kızına böyle bir şey yapar mı?
Anahtar.
Sende mi?
Beni izliyormuşsun.
Başından beri.
Ciaran o yüzden mektubu göndermiş. Ne yaptığını öğrenmiş.
Ağabeyim nerede? Ciaran'a ne yaptın?
İnan, ona gelene kadar daha bir sürü derdin var.
Sıçtığımın oyununu bırak da ne olduğunu açıkla!
Ne oluyor?
Bu nasıl oldu?
İnsan ya arama ya kaçma güdüsüyle doğar.
Kaçma güdülüler dertsiz tasasızdır.
Ama arama güdüsü olanlar acıdan başka bir şey bilmez.
Daha çok bilgi edinme arzusuyla her kapıyı açar,
en karanlık boşluklara adım atarlar.
Ağabeyinin aksine arama güdüsüyle doğdun, keşke öyle olmasaydı.
Acından kurtulmaya çalıştın ama sadece daha çok acı yarattın.
Sus! Bu da manyakça akıl oyunlarından biri.
Beni gözünde o kadar büyütme. Bu manyakça akıl oyunu benim değil.
Senin.
Yaratıcı sensin.
Yalan söylüyorsun, bu doğru değil.
Bunu kocanla beraber sen yarattın, hepsi senin eserin.
Herkesi zorla bu yola soktun. Senin yüzünden bu döngüye hapsoldular.
Şimdi bu lanet yerden ayrılacağım. Sen de yeniden her şeyi unutacaksın.
Sana her ne dediyse doğru değil. Bunu ben yaratmadım.
Bunu ben yaratmadım!
-Bunu ben yaratmadım! -Korkma.
Hayır!
Bunu yaşadığını unutacaksın, her seferinde unuttuğun gibi.
Hep burada kalman için elimden geleni yapacağım.
Ángel.
Bu gerçek olamaz.
UYAN
Uyanma zamanı.
Niye çalışmıyor?
Kodu değiştirmiş.
Simülasyon bozuldu.
Ne oluyor?
Simülasyonun silinmesi için son on, dokuz, sekiz,
yedi, altı, beş, dört,
üç, iki, bir, sıfır.
İşe yaradı.
Baştan başlamadı.
Neredeyim?
Bu gerçek mi?
Hayır, bu yarattığımız ilk simülasyon.
İkinci yuvamız.
Bunu biz mi yarattık?
-Neden hatırlamıyorum? -Şu anda bunun önemi yok.
Neden buradayım?
Simülasyondaki nesneler sadece kodların birer tezahürü.
Her şey gibi görüntüden ibaretler.
Ben de değerlerini değiştirdim. Her şeyi yeniden programladım.
İğne bu kez senin geri gidip her şeyi unutmana neden olmadı.
Seni buraya getirdi.
Nesneleri değiştirdim.
Babanın elindeki piramit işe yaramıyor, anahtar da öyle.
UYAN
Çıkış kodu artık alyansının içinde.
Bu sefer buradan kurtulacaksın.
Ağabeyin sen buradayken bütün programı ele geçirdi.
-Ne yaptı? -Her şeyi o kontrol ediyor.
Seni buradan kurtarmak için kaçtır uğraşıyorum.
-Babam yüzünden sanmıştım… -O da herkes gibi hapsolmuş hâlde.
Yaptığım şeyi ağabeyin ne zaman anlar, bilmiyorum.
Artık gitmen lazım.
Mesele sandığından çok daha büyük.
Uyanman lazım.
Onu durdurmazsan her şeyi kaybedeceğiz.
Uyandığımda yanımda olacak mısın?
Her zaman.
Her zaman yanında olacağım.
GERÇEKLİK UYANDIRMADAN KAHVEN UYANDIRSIN
"Prometheus Projesi."
HAYATTA KALMA GÖREVİ HEDEF 42.043240 - 44.375760
YOLCU SAYISI 1.423 MÜRETTEBAT SAYISI 550
TARİH 19 EKİM 2099
Mesaj alınıyor.
MERHABA KARDEŞİM
GERÇEKLİĞE HOŞ GELDİN
Alt yazı çevirmeni: Deniz Mayadağ