Połączenie oczekujące
POCZĄTEK
30 GRUDNIA LOS ANGELES / NOWY JORK
9 LUTEGO PHOENIX
Tak, co?
Dzięki Bogu.
Przepraszam, że wydzwaniam jak wariatka.
Tak, wydzwaniasz.
Po prostu wyszedłeś.
Nie rozu... Gdzie jesteś?
Musiałem się przejechać. Jestem gdzieś na pustyni.
Cholera, ręka mi krwawi.
Przepraszam, kochanie.
O Boże, to nie twoja wina.
- Przepraszam. - Powinienem był uważać.
Czuję, jakby była moja. Tak bardzo się wkurzyłeś.
Tak, a jak miałem zareagować?
Myślałam, że się ucieszysz.
Ja po prostu... Nie wierzę w to.
Moja siostra miała rację.
- Świetnie. Spoko. - Mówiła, że tak będzie.
Już jej powiedziałaś?
Tak. Przepraszam.
Rose, mówiliśmy, że nie będziemy mieć dzieci.
To pierwsze, co uzgodniliśmy, na pierwszej randce.
Zawsze śmiejemy się z par z ich...
Cholera. Przepraszam, nie mogę.
Rose, nie mogę być ojcem. Wiesz o tym.
Mark, kochasz mnie?
Oczywiście, że tak.
To wróć do domu i porozmawiajmy o tym.
Stoję na podjeździe
i będę czekać całą noc, jeśli będę musiała.
Okej?
Proszę.
Nie. Nie mogę.
Muszę być teraz sam. Przykro mi, nie radzę sobie z tym.
Proszę, nie zostawiaj mnie tak.
- Kurwa, Mark. - Nie mogę teraz o tym gadać.
- Potrzebuję cię. - Nie mogę.
Rose. Rose?
Przepraszam za to. Przejeżdżałem obok anten satelitarnych.
- To chyba... - Mark?
Proszę, nie rób tego.
Gdzie jesteś?
Mówiłem ci. Jadę przez pustynię.
Jadę na południe. Będę w Tucson około 10.00.
Zatrzymam się u Andy’ego.
Tak się martwiłam.
Dzwoniłam na policję. Nic ci nie jest?
Dzwoniłaś na policję?
Myślałam, że miałeś wypadek albo nie żyjesz.
Co?
Na chwilę nas rozłączyło. Myślałaś, że miałem wypadek?
- Co to za melodramatyzm? - Melodramatyzm?
Nie ma cię od trzech pieprzonych dni, Mark.
Nie.
Jak to „nie”?
Rose, rozumiem.
Tobie też jest ciężko i może jestem samolubny,
ale cokolwiek robisz, przestań.
A co myślisz, że robię?
Nie wiem, ale brzmisz jak wariatka.
Wariatka?
Powiedziałam ci, że jestem w ciąży,
a ty uderzyłeś pięścią w drzwi garażu, wsiadłeś do auta i odjechałeś.
Nie mogłam się do ciebie dodzwonić od trzech dni, aż do teraz,
i to ja jestem wariatką?
Rose, wciąż jest niedziela.
Wyjechałem pół godziny temu.
- Jest środa, Mark. - Co...
Co jest z tobą nie tak, do cholery?
Przerażasz mnie.
Twoja siostra kazała ci to zrobić?
Pieprzona Johanna.
Okej, musisz przestać dzwonić co minutę.
Mark?
- Mama? - Mark, to ty?
Przepraszam. Myślałem, że rozmawiam z Rose.
- Mój synek. - Wszystko dobrze?
Teraz lepiej, gdy wiem, że z tobą wszystko dobrze.
- Co się z tobą dzieje? Gdzie jesteś? - Nic.
Mamo, wyluzuj, okej?
Rose jest w ciąży. I tyle.
Wiem, kochanie.
Już ci powiedziała?
Kochanie. Nie musiała. Zauważyłam.
Jest w czwartym miesiącu.
Co ty mówisz, mamo?
Widziałam się z nią dziś i ma piękny, wielki brzuch.
- Jest taka smutna. - Co do...
Bardzo za tobą tęskni, ale...
Jadę do Tucson.
Zostanę u Andy’ego przez kilka dni.
Kilka dni, aż się pozbieram, okej?
Mam dużo czasu, żeby zdecydować, co z tym zrobić, okej?
Mówiła, że to dopiero czwarty tydzień.
Czwarty tydzień, nie miesiąc.
Tydzień.
Natychmiast zawróć.
Nie, mamo. Nie rozumiesz.
Ja nie rozumiem?
Dokładnie wiem, co ona przeżywa.
- Wychowałam cię sama. - Nie mogę teraz... Mamo?
- Nie ma cię już cztery miesiące. - Mamo? Dość tego, pa.
Hej, mówi Andrew z Andrew’s IT.
Nie mogę odebrać, więc zostaw wiadomość.
Joł, to ja, stary. Mark.
Mam nadzieję, że nie masz dziś randki,
bo będę spał na twojej kanapie.
Potwornie pokłóciłem się z Rose.
A ona jest...
Jest w ciąży.
Nie mogę.
Nie mogę się tego podjąć, wiesz?
Obiecać miłość na zawsze,
gdy mój ojciec nie kochał mnie dwóch minut.
Przydałby mi się teraz przyjaciel.
Drogi są tu puste,
więc dojadę do ciebie koło 10.00, okej?
Do zobaczenia, stary.
Joł.
- Mark? - Tak, wybacz.
Właśnie zostawiłem ci smutną wiadomość na sekretarce.
Pytałem, czy mogę
- przespać się u ciebie. - Co jest, kurwa?
Co się stało?
Wiedziałem, że nie chciałeś dzieci, ale nigdy...
Nie sądziłem, że jesteś takim facetem.
- Jakim? - Takim, który znika.
Kto mówi, że zniknę?
Dziś dowiedziałem się o ciąży i muszę pobyć sam.
Wyciszyć się. Nie mogę jej poprosić, by zrobiła aborcję.
I szczerze mówiąc, nie...
Aborcję? Chwila, Mark.
Dziecko urodziło się sześć miesięcy temu.
Przeniosłem się do Phoenix, by pomóc twojej żonie.
Byłem przy niej, gdy się urodził.
O rety.
Serio? Kurwa, ty też? Daj spokój. Nie rób tego.
Czego? O czym ty mówisz?
Stary, jak możesz...
Chłopie. Daj spokój, to jest chore.
Jak możesz im wtórować?
Im? Jakim im?
Im, pieprzonej Johannie i nie wiem.
To coś takiego, co zrobiła Robowi, pamiętasz?
Mieliśmy do niego dzwonić codziennie o tej samej porze
i miał przez to rzucić prochy.
Wiem, że to jeden z jej szalonych pomysłów.
- Wcale nie. - Tak.
- I nie działa. - Nie.
Powiem ci dlaczego, bo wiem, że to bzdura.
Chcę tylko jechać dalej.
Dużo rozmawiam z Johanną.
I tylko ona wierzy w twoje bajki.
- Moje bajki? - Tak.
Johanna mówi, że nie kłamiesz, gdy twierdzisz, że dopiero wyszedłeś.
Mówi, że cierpisz na jakąś chorobę
i może jeżdżenie samemu... Nie wiem.
Uważa, że coś to wywołuje, okej?
I wierzysz, że wciąż jest ten sam dzień.
Naprawdę? Jaki dzień?
Ten, kiedy spierdoliłeś sobie życie.
Kiedy pojechałeś na pustynię i zostawiłeś ciężarną żonę.
Nie, Andy. Daj spokój. Przestań.
Jaki dziś dzień?
Powiedz, jaki mamy dzień.
Jest niedziela. Niedziela, dziewiąty lutego.
Wyszedłem pół godziny temu i nie było dziecka.
Spójrz na ekran telefonu.
Jaką widzisz datę?
Stary, prowadzę, nie wiem...
Proszę, Mark. Przeczytaj mi datę.
Cholera. Okej, chwila. Jezu.
Rzecz jasna jest...
Nie, nie, nie. Okej.
To... Jak ty...
To sprytne. Jak to zrobiłeś?
Nic nie zrobiłem.
Zmieniłeś datę na moim telefonie.
Nawet rok jest inny.
Tak, bo tak jest.
Wcale nie. Mieszasz mi w głowie.
Mark, kocham cię.
Naprawdę, i cieszę się, że w końcu odebrałeś telefon.
Ale masz teraz dziecko.
I piękną żonę, która potrzebuje, byś wrócił.
Więc gdziekolwiek jesteś, zawróć i wróć do nich.
Nie jest za późno, by wszystko naprawić.
Halo?
Andy? Jesteś tam? Andy?
Mark? To ty?
Mamo? Jesteś z Andym?
Kochanie.
Mój synek.
Wszystko okej?
- Dzwoniłam... - Mamo.
...bo tego dnia pięć lat temu po raz ostatni ktoś słyszał twój głos.
Twój przyjaciel, Andy.
Właśnie z nim rozmawiałem.
Dobrze się czujesz?
Nie czuję się dobrze, odkąd zniknąłeś lata temu.
Jest naprawdę źle, kochanie.
Nie chcę cię martwić, ale mogę nie mieć kolejnej szansy, by ci powiedzieć...
Co powiedzieć?
Wiem, dlaczego uciekłeś od rodziny.
Z powodu twojego ojca.
- Bo nas zostawił, gdy się urodziłeś. - Mamo.
Posłuchaj mnie.
Twój ojciec nie wiedział, że byłam w ciąży.
Chwila, co?
Był w wojsku.
Wyjeżdżał w dniu, kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży.
Nie miałam serca mu powiedzieć.
Zmarł w wypadku kilka tygodni później.
Co ty mówisz, mamo?
Byłeś mały, gdy zacząłeś o niego pytać,
więc ci powiedziałam, że przeżywa przygody gdzieś na świecie
i może kiedyś wróci do domu.
Byłeś dzieckiem, a ta historia cię uszczęśliwiała.
Czasem mówiłeś przyjaciołom, że był archeologiem.
A potem, że był astronautą albo gwiazdą filmową.
Cokolwiek cię uszczęśliwiało.
Jak mogłam ci to zabrać?
Mamo.
Aż pewnego dnia przestałeś pytać.
Jak mogłaś?
Wiem, że twój ojciec kochałby cię całym sercem,
bo jesteś dobrym człowiekiem.
Słyszysz? Jesteś dobrym człowiekiem.
Mark?
Kochanie, jesteś tam?
Mark!
Kurwa!
Kurwa.
O Boże, co ja robię?
Mamo? Jesteś tam?
Mamo?
Żałuję, że wcześniej nie powiedziałaś mi prawdy.
Naprawdę. Ale rozumiem.
Teraz, gdy wiem, że nie żyje...
Strasznie mnie to zasmuca.
Jest mi cholernie smutno.
Mamo, nie wiem, czy to słyszysz,
ale zamierzam... zamierzam zawrócić.
Zadzwonię do żony i powiem, że wracam do domu.
- Halo? - Cześć.
Tak?
Przepraszam. Szukam Rose.
Nie ma tu Rose. Mówi Jesus.
To 555-0133?
Tak, to mój numer.
O cholera. Okej.
Przestań.
Mówi Andy.
Andy, to ja, Mark.
Okej, tylko nie świruj, proszę cię.
Kilka minut temu powiedziałeś mi,
że wciąż mam czas, żeby wszystko naprawić.
Jezu Chryste, Mark.
Wiem, że powiesz mi, że to było lata temu.
Ale dla mnie to było przed chwilą.
Wracam do domu i chcę, by moja żona o tym wiedziała.
Mark. Nie wiem, jak ci to powiedzieć.
Ale Rose rozwiodła się z tobą lata temu.
I zostałeś oficjalnie uznany za zmarłego.
Po pogrzebie twojej matki.
Sądziliśmy, że przyjdziesz.
A gdy nie przyszedłeś, to był koniec.
Rose ma teraz nowe życie.
Ile czasu minęło?
- O czym ty mówisz? - Od naszej ostatniej rozmowy.
Cholera, nie wiem.
Powiedz mi.
Julian kończy dziś 12 lat.
Właśnie ma przyjęcie urodzinowe.
Julian?
To twój syn.
Julian to twój syn.
Mam... Mam syna?
Posłuchaj, nie możesz tego robić.
Nie możesz się pojawiać co kilka lat i robić pieprzony burdel.
Proszę, jest tam Rose? Jest tam z tobą?
Możesz dać mi ją do telefonu?
Nie. To nie jest dobry pomysł.
Muszę jej coś powiedzieć. Proszę.
W porządku.
Hej. Tak, to on. To Mark.
- Halo? - Rose, to ja.
Chcę, byś wiedziała, że cię kocham.
I przepraszam. Bardzo przepraszam.
Przepraszam, że ci to zrobiłem.
Tak bardzo się bałem.
Wracam do domu, okej?
Mark, proszę, nie.
Muszę.
Jeśli po 12 latach nagle zdecydowałeś,
że chcesz poznać swojego syna,
to ci nie zabronię, ale nie dziś.
Nie tak, w dniu jego urodzin.
Kochasz mnie wciąż?
Ja...
Proszę.
Wyszłam za Andy’ego.
Co?
Był przy mnie, gdy zniknąłeś i tak jakoś wyszło.
I on jest...
Halo? Mark, jesteś tam?
Moja ręka.
Halo?
Nieważne. Będę w domu za kilka minut, okej?
Ale nie martw się, nie przyjdę na przyjęcie,
bo zauważyłem, że ręka mi krwawi.
- Ręka? - Prawa ręka.
Właśnie na nią patrzę.
Wciąż jestem ranny po uderzeniu w drzwi garażu,
gdy cię zostawiłem nie tak dawno temu.
Nie rozumiem, co mówisz.
To znaczy, że gdziekolwiek jesteś, to inny czas albo miejsce.
Ale gdy dotrę do domu, wiem, że będziesz tam tylko ty,
będziesz czekać na podjeździe, tak jak obiecałaś.
To było 12 lat temu.
Może dla ciebie, ale nie dla mnie.
A za kilka minut, gdy dojadę do domu, przekonam się, czy mam rację.
Złamałeś mi serce, Mark.
Tak bardzo cię kochałam.
Ale proszę, nie wracaj teraz.
Proszę, Mark.
Rose.
Rose!
Już prawie jestem w domu. Jeszcze chwilę, okej?
Zaraz będę na podjeździe.
Halo?
Mówi Mark?
Tak.
Jestem Julian.
Syn Rose Walsh.
O Boże.
Nie wiem, czy to naprawdę ty...
czy jakiś gość, który ma numer mojego ojca...
Nie, to ja.
Wiele razy wykręcałem ten numer...
Przepraszam, że mnie przy tobie nie było.
Naprawdę.
Przepraszam.
Tak...
Słuchaj...
Jeśli kiedyś z jakiegoś powodu będziesz chciał...
spotkać się na piwo czy coś...
Pomyślałem, że powinienem ci powiedzieć, że nie mam nic przeciwko.
Julian, posłuchaj.
Pójdziemy na to piwo, okej?
Zrobimy to. I mnóstwo innych rzeczy.
Słyszysz?
Obiecuję. Nigdy więcej cię nie zawiodę.
Zrobię wszystko co w mojej mocy,
żebyś był najszczęśliwszym człowiekiem na Ziemi.
Przysięgam.
Brzmi nieźle.
Ale najpierw muszę się zobaczyć z twoją mamą, okej?
Bo chyba na mnie czeka.
Tak. Dobrze.
Kocham cię, synu.
Ja ciebie też, tato.
Okej.
Jestem w domu.
- Powodzenia. - Dzięki. Pa.
Rose. Jestem w domu. Rose?
Napisy: Agnieszka Otawska