POŁĄCZENIE OCZEKUJĄCE
PEDRO Z NAPRZECIWKA
9 LUTEGO PHOENIX
2 MARCA PASADENA
Witamy w Banku Narodowym.
Jeśli znasz numer wewnętrzny, wybierz go teraz.
- Bank Narodowy, mówi Alexis. - Cześć, to ja.
Hej. Tak. Co?
Nic. Nudziłem się, chciałem cię usłyszeć.
- Patrick, jestem zajęta. - Przepraszam.
Znalazłeś mój kolczyk?
O cholera, kolczyk.
Wiedziałem, że o coś mnie prosiłaś.
- Poszukasz go? - Jasne.
Co chcesz na kolację? Idę do sklepu.
Myślałem o szparagach, może grzyby, sos z małży.
Byłoby smacznie, ale...
Wszystko mi jedno. Byle nic na wynos.
To dziwne.
Co?
Dzwoni do mnie ktoś podpisany „Pedro z naprzeciwka”.
Kto?
Czekaj. Tak, to nasz sąsiad.
Tak?
Poznałeś go w zeszłym roku. Gość z Chile.
Nie pamiętam, ale okej.
To nie odbieraj.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Pewnie czegoś od ciebie chce.
Brzmi ciekawie. Dowiedzmy się.
Nie.
- Halo. - Mówi Patrick?
Tak.
Tu Pedro. Z naprzeciwka.
Dałeś mi swój numer na imprezie w zeszłym roku, pamiętasz?
Jasne, że pamiętam.
Bardzo mi smakowały...
Jak to się nazywa? Parówki pod ciastem?
Parówki w cieście.
Jesteś w domu? Zajęty?
Jestem w domu, tak. Piszę. A co?
Chciałem cię prosić o przysługę.
Jestem w aucie i jadę na lotnisko,
i nagle poczułem, że chyba nie zamknąłem frontowych drzwi.
Nie cierpię tego uczucia.
Mógłbyś pójść tam i sprawdzić?
Tak szybciutko.
Zrobiłbym to sam, ale spóźnię się na samolot.
- Sprawdzić drzwi? - Jeśli możesz.
Jasne. Mogę to zrobić.
Zostanę przy telefonie.
Dobrze. Już tam idę.
Ta sama powieść?
Co takiego?
Wybacz, mówiłeś, że piszesz.
Tę samą powieść, co rok temu?
Tak. To wymaga czasu.
Dobre rzeczy wymagają czasu.
Zgadzam się. Przechodzę przez ulicę i... O cholera.
Co?
Twoje drzwi frontowe są otwarte.
O nie.
I to tak całkiem.
Por la puta madre...
Mam zadzwonić na policję...
Tak. Nie. Może.
Mógłbyś zerknąć do środka i sprawdzić, czy wszystko jest w porządku?
Okej.
Te agradezco. Doceniam to.
Ładnie tu masz, Pedro.
Nie wygląda, jakby ktoś tu był, więc...
- Możesz zajrzeć do sypialni? - Na górę?
Tak.
Jasne.
Okej, ta po lewej ładna i czysta.
Druga jest naprzeciwko.
Tak, wygląda na to, że tu też jest okej.
To chyba...
Przepraszam, że cię o to proszę.
Ale w szafie, w torbie, są cenne rzeczy.
Mógłbyś to sprawdzić?
To jedyne, co mnie obchodzi w tym domu.
Mam zajrzeć do szafy?
Tak.
Okej.
Widzę torbę.
Gracias a Dios.
Jesteś, kurwa, moim bohaterem.
Mogę mieć ostatnią prośbę?
Strzelaj.
Mógłbyś ją wziąć do siebie do domu na kilka godzin?
Wyślę kogoś, by ją odebrał.
Ktoś mógł ją ukraść.
Jestem idiotą. Mogłem ją zabrać.
Rozumiem. Przykro mi, ale my się nie znamy.
Moja żona zapyta, co ja robię z tą torbą.
I nie wiem... Ufasz mi na tyle?
A nie powinienem?
Nie, nie o to... Okej, zapomnij o tym.
Wiesz co, wziąłem torbę. Jak prosiłeś.
Ciężka.
Tak.
Dobra, wychodzę.
Dziękuję, Patricku.
Załatwię kogoś, by ją odebrał, i zadzwonię później, okej?
Dobra. Od czego są sąsiedzi, co nie?
Zgadza się.
Bueno. Muchas gracias.
- Lexi. - Czego chciał?
Krótko mówiąc, poprosił, żebym zabrał torbę z jego domu.
Co? Kto o coś takiego prosi?
Nikt nie weźmie torby od nieznajomego, który...
O Boże. Proszę, powiedz, że jej nie wziąłeś.
- Tak jakby wziąłem. - Ty idioto.
Zaczekaj.
Przykro mi, ale czasem jesteś.
- Hej. - Co jest w torbie?
Nie patrzyłem. To prywatne.
A jeśli to bomba? Albo narkotyki. Jest Latynosem.
Nie oce...
Okej, dobra. Zajrzę.
W środku jest druga torba z logiem Banku Narodowego.
Chwila, co?
To mój bank.
Tak, ale nie rozdajecie takich toreb?
Tak, ale...
Jasna cholera.
Co?
Okej.
To pieniądze. Dużo pieniędzy.
Okej.
Tu są pliki studolarówek.
Niekoniecznie muszą być kradzione.
Tego jest mnóstwo.
Słuchaj, na dole powinien być numer seryjny.
- Możesz... - Tak...
807624...
Tak.
...920081.
Sprawdzę to w systemie,
dowiem się o nim więcej i oddzwonię do ciebie.
Hej.
Hola, Patricio.
Nie mogłem nikogo złapać.
Przełożę mój lot i odbiorę torbę.
Będę u ciebie za kilka minut.
Za kilka minut. Tak, dobrze.
Patricku? Wszystko okej?
Tak, oczywiście.
Okej. Dobrze.
Do zobaczenia za chwilę.
Perfecto mundo.
Pa.
Hej.
Świruję.
Co?
Sprawdziłam numer w systemie i zgłoszono kradzież.
Te pieniądze są kradzione.
Nie jestem zaskoczony, bo patrzę przez okno i...
Policja właśnie robi nalot na dom Pedra.
Gliniarze są wszędzie.
Wiedział, że przyjadą,
i kazał ci zabrać dowody. Ty kretynie!
Nie powinienem był brać torby.
- Co ty powiesz. - Co mam robić?
Musisz spalić te pieniądze.
Spalić je?
Nie powinniśmy tego zgłosić?
Zgłosić? A jak to będzie wyglądało?
Ta torba w moim domu.
Pieniądze skradzione z banku, w którym pracuję.
Na tym stanowisku mam dostęp do wielu informacji.
- Lexi, robisz w kredytach. - Będą mnie sprawdzać.
Musisz je zniszczyć. To najbezpieczniejsze.
Nie mogę zaczekać, aż pojadą i mu je oddać?
- Czemu mam spalić... - Będziesz współwinny.
Ukryłeś pieniądze przed policją i chcesz je oddać przestępcy?
Oszalałeś?
Nigdy nie widziałem tylu pieniędzy...
- A każesz mi je spalić? - Nie ma dowodów, nie ma zbrodni.
Spal je w kominku.
PEDRO – NIE PAL PIENIĘDZY.
Co, do...
Co?
I NIE UFAJ ŻONIE.
Co?
Hej. Jesteś tam?
Tak. Dostałem SMS-a.
- Od Pedra? - Nie... Od mamy.
Twojej mamy?
Tak. Oddzwonię.
Nie. Patrick, czekaj...
Tak?
Patrick. Jak leci?
Niedobrze.
Powiedziałeś żonie o torbie?
Tak.
Wiem. Nie winię cię. Tylko nie rób tego, co mówi.
Skąd wiesz, co...
Powiedzmy tylko, że wiem.
To, i wiele innych rzeczy, które się zaraz staną.
Posłuchaj. Usiądź, dobrze?
Muszę się do czegoś przyznać.
Wolę stać.
Sypiam z twoją żoną.
- Słucham? - Nic do niej nie czuję.
Wykorzystałem ją.
Dostałem informacje z banku, których potrzebowałem.
Planowanie trwało rok, ale dobre rzeczy wymagają czasu.
- O czym ty mówisz? - Wczoraj powiedziałem jej, że wyjeżdżam.
I że jej nie zabieram, łamiąc fałszywą obietnicę.
Wkurzyła się. Wiesz, jaka ona jest.
- Co? - Więc dziś rano
podłożyła pieniądze i nasłała na mnie policję.
To jakiś żart? To się właśnie dzieje?
Nie wiem. A jest śmieszny?
To nieprawda. To niemożliwe...
Powinienem wiedzieć, że nie obchodzą jej pieniądze.
Pragnęła przygody. Desperacko.
Daj spokój, Patricku.
Nie zauważyłeś, że przez ostatnie miesiące była szczęśliwsza?
- Błyszcząca? - Co?
Powinieneś mi podziękować.
Bardzo dziękuję.
Bo kiedy ostatni raz ją przerżnąłeś?
- Hej. - No wiesz, tak porządnie?
Hej.
- To nie twoja sprawa. - Powiem ci. Nigdy.
- Słucham? Nie. - Powiedziała mi.
Tak. I to nie twoja wina.
Potrafi być bardzo spięta.
- O Boże. - Co nie?
To się nie dzieje.
To jest...
Okej, posłuchaj.
Mam dla ciebie propozycję.
- Jesteś tam? - Spalę pieniądze. Słyszysz?
Albo możesz zatrzymać połowę.
Zgadza się. Bez udziału policji.
To około siedem milionów dolarów.
To była działka twojej żony, ale możesz je wziąć.
Myślisz, że wymienię moje życie za pieniądze?
Twoje życie to kłamstwo.
Teraz to wiesz.
Twoja żona cię nienawidzi. Twojej powieści też.
Weź kasę. Leć do Ameryki Południowej.
Wynajmij najlepszy pokój przy plaży i dokończ książkę.
Bądź lepszym sobą.
Nie zostawię żony.
Ona chciała zostawić ciebie.
I uprzedzam, będzie do ciebie dzwonić. Teraz.
Tak. To ona.
Nie, ty tylko... Nie, okej?
Spalę pieniądze. Nie przyjeżdżaj tu. Do widzenia.
Zrobiłeś to? Spaliłeś pieniądze?
Patrick?
Jeszcze nie.
Dlaczego?
Bo...
Pedro powiedział mi pewne rzeczy o tobie i o nim.
Co powiedział... Co dokładnie?
- Kochanie? - O Boże. To prawda.
O Boże. Chyba zwymiotuję.
Kochanie?
- Ty i Argentyńczyk? - Nie, jest z Chile.
Nieważne! Spałaś z nim.
Nie! Nie spałam z nim, okej?
- Chwila, nie? - Nie!
Powiem ci, co się stało.
Pewnego wieczoru w drodze do domu z Tammy wpadłyśmy na Pedra
i był bardzo miły.
Tam zaprosiła go na drinka i...
Do nas? A ja gdzie byłem?
U mamy.
Pedro zrobił pisco sour.
Wypiłam za dużo. Tammy wyszła,
a ona zaczął mnie wypytywać o bank,
o ciężarówki i harmonogramy.
A ty mnie o nic nie pytasz w kwestii pracy, więc to było miłe.
Atrakcyjny mężczyzna zainteresował się mną.
Mną i moją głupią pracą, a ja...
Powiedziałam mu rzeczy, których nie powinnam, a potem...
a potem mnie pocałował.
Ale go odtrąciłam i to wszystko!
Nic więcej się nie stało? Przysięgasz?
Nie, przysięgam. Pocałował mnie, odtrąciłam go, wyszedł.
Jezu. To po co wymyślił całą historię?
Bo chce cię nastawić przeciwko mnie, żebyś nie spalił pieniędzy.
To robi.
PEDRO – OKŁAMUJE CIĘ.
Co? Patricku?
I ZARAZ POWIE:
Tak.
MOŻESZ MI WIERZYĆ, JESTEM TWOJĄ ŻONĄ.
Możesz mi wierzyć. Jestem twoją żoną i mówię prawdę.
Co, do kurwy?
Co?
- Halo. - Jest z tobą?
Mówisz jej, co ma mówić?
- Nie jest. - To skąd wiesz?
- Nie uwierzyłbyś. - Spróbuj.
Wierzysz, że na świecie jest magia?
Co? Magia?
Rzeczy nadprzyrodzone, których nie potrafimy wyjaśnić.
Nie wiem. Dlaczego...
Taka rzecz przydarzyła mi się kilka dni temu.
W środku nocy otrzymałem telefon.
Wiesz, kto dzwonił? Ja.
Co?
Ja. Ja z przyszłości.
Był tak zaskoczony jak ja.
Ale udowodnił to i mówił, że chciał sprawdzić pocztę głosową,
a ja odebrałem.
Już rozumiem.
- Oszalałeś. - Też tak pomyślałem.
Powiedział, że jest w więzieniu, że twoja żona go zdradziła... Mnie...
Podłożyła pieniądze i zawiadomiła policję.
Powiedział też o naszej rozmowie i o tym, co ona ci będzie mówić.
W zasadzie wszystko, co się stało i prowadziło do tej chwili.
Okej. Jasne. Co się dzieje dalej?
Tego nie wiem.
Połączenie zostało zerwane i więcej do siebie nie zdzwoniłem.
Ale wiem, że tym razem nie wyląduję w więzieniu.
Dlaczego?
Bo szczegóły jego opowieści już się zmieniły.
Na przykład?
Choćby ty.
- Ja? - Tak.
W jego historii stanąłeś po stronie żony i powiedziałeś o mnie policji.
Obaj skończyliśmy w więzieniu, ja w prawdziwym,
a ty w więzieniu egzystencjalnego cierpienia.
Ale mam przeczucie, że nie tak skończy się nasza historia.
Prawda?
- Pedro? - Tak?
Spierdalaj.
Tak.
Co jest, Patrick?
Rozłączasz się i nie odbierasz.
- A ja tu wariuję. - Przepraszam.
Masz pojęcie, co ja przeżywam?
Mam, i przepraszam.
Jadę do domu.
Obyś spalił te pieniądze, nim tam dotrę.
- Mam lepszy pomysł. - Jaki?
Gliniarzy nie ma,
więc idę do domu Pedra
i zostawię pieniądze tam, gdzie je znalazłem.
I wezwiemy policję.
- Właśnie. - Wreszcie dobry pomysł.
Dzięki. Tak jakby.
Pośpiesz się, bo gliny mogą wrócić.
Wchodzę do domu.
Idę na górę.
Szybko!
Jestem w pokoju. Otwieram szafę...
I?
Co?
Patrick, szybko, idioto! Zrób to i wynoś się!
Nie lubię, gdy mnie tak nazywasz.
To nie czas na bycie wrażliwym.
- Patrick? - Jesteś złą osobą.
- Co? - Dla mnie.
Jesteś okropna i wredna.
Ty nas w to wpakowałeś. Ktoś musi być.
A najgorsze jest to,
że uwierzyłem, że zasługuję na takie traktowanie,
przez co się nienawidzę.
A gdy widzę, że nie powinienem,
nienawidzę się jeszcze bardziej za to, że jestem słaby i zależny.
Boże, błagam. Nie zgrywaj ofiary.
Wiesz co? Masz rację.
Przestanę zgrywać ofiarę.
- Co robisz? - Jestem lepszą wersją siebie.
- Nie, Patricku. - Znalazłem twój kolczyk.
Na stoliku nocnym Pedra, obok lubrykantu i kondomów XXL.
Patricku, mogę wyjaśnić.
Powiedziałaś Pedrowi, że nigdy cię porządnie nie wyjebałem.
- Posłuchaj, wyjaśnię. - Przygotuj się.
Bo to właśnie zrobię.
Patricku?
Cześć. Mówi Patrick. To moja poczta głosowa.
Nie mogę odebrać telefonu, bo uciekłem od mojego życia.
Powiedziałbym, że oddzwonię, ale tak się pewnie nie stanie.
Miłego dnia.
Patricku.
Patricku. Mówi Pedro z naprzeciwka.
Nie miałeś zatrzymać wszystkich pieniędzy.
Ale ładnie rozegrane.
Tak. Bardzo ładnie.
Ciesz się nimi.
Obsługa pokoju.
- Nie za mocno? - O tutaj, tak!
- Tak? - Bardzo dziękuję. Cześć.
Mogę przyjąć zamówienie?
Poproszę...
Może po jednym ze wszystkiego?
Napisy: Agnieszka Otawska