Η ΜΑΜΑ
14 ΣΕΠ ΙΝΤΙΑΝ ΓΟΥΕΛΣ
9 ΝΟΕ ΡΙΜΠΟΝΓΟΥΝΤ / ΣΑΝ ΝΤΙΕΓΚΟ
Μαμά;
ΣΚΑΪΛΑΡ
Έλα.
Έφτασες;
Ναι, είμαι έξω από το σπίτι. Ξέρεις, το παλιό μας σπίτι.
Εντάξει, ωραία.
Με φοβίζει λίγο.
Δεν παθαίνεις τίποτα, χαζούλη.
Το σπίτι έχει αλλάξει πολύ. Πολύ ανατριχιαστικό.
Περίμενε, εντάξει. Εγώ φτάνω στο Ρίμπονγουντ.
Υποτίθεται ότι τώρα πρέπει να συμβεί.
Τι ακριβώς θα συμβεί;
Το πρόβλημα.
Ναι, ξέρω. Εννοώ, τι ακριβώς σημαίνει αυτό;
Δεν ξέρω. Αυτό μόνο… Αυτό λέει η ανάρτηση.
Λέει "Οδήγα στην έρημο έξω από το Ίντιαν Γουέλς,
και κάπου κοντά στο Ρίμπονγουντ το κινητό σου θα κολλήσει και τότε…"
Ξέρω. Θα συνδεθείς με κάποιον στο μέλλον.
Ή στο παρελθόν. Ελπίζω εκεί.
Ναι. Εκτός αν είναι μαλακίες του ίντερνετ.
Έλα τώρα.
Τόσες ιστορίες από τόσους διαφορετικούς ανθρώπους;
Εννοώ, κάποια δόση αλήθειας θα υπάρχει.
Ναι, εντάξει. Ελπίζω να μην αληθεύει.
Γιατί το λες αυτό;
Έχει όλες αυτές τις αναρτήσεις για άσχημα, τρομακτικά συμβάντα
όταν κάνεις τέτοιες κλήσεις.
Ακόμα κι αν συνδεθούμε, δεν πρέπει να αλλάξουμε τίποτα.
Δεν αλλάζουμε τίποτα, εντάξει;
-Υπόσχεσαι; -Υπόσχομαι.
Ό,τι κι αν κάνεις, μην κλείσεις τη γραμμή.
Το κινητό είναι το παλιό της μαμάς, άρα μάλλον θα πέσει η γραμμή και…
Δεν ξέρω, θα συνδεθούμε μαζί της κάπως ή…
Είσαι σίγουρη ότι θα συμβεί.
Θα συμβεί.
Δεν ξέρω πώς, αλλά το ξέρω.
Σκατά. Λοιπόν, βλέπω το Ρίμπονγουντ ίσια μπροστά.
Εντάξει.
Έτοιμος;
Μάλλον.
Το κινητό πρέπει να κολλήσει περίπου… τώρα!
Ή τώρα.
Ναι;
-Ακόμα εγώ. -Σκατά.
Τα ίδια ακούω.
Κι εγώ.
Μην εκπλήσσεσαι.
Ναι.
Τι;
Τι κάνω;
Είμαι στη μέση της ερήμου και προσπαθώ…
Εγώ…
Συγγνώμη που σε τράβηξα σ' αυτό, Τζάστιν. Είναι βλακεία. Εγώ…
Μάλλον ήθελα απλώς να ξανακούσω τη φωνή της.
Να πω αντίο.
Εσύ είσαι μόλις 17, μπορεί αυτό να μη σου λέει τίποτα.
Αλλά όταν γίνεις 21, για κάποιον λόγο, αυτά αποκτούν τεράστια σημασία.
Τι; Νομίζεις πως δεν με νοιάζει;
Όχι. Λέω απλώς ότι ήταν ευκολότερο για σένα.
Ήσουν μικρότερος.
Τι;
Έλα τώρα. Δεν σε θυμάμαι καν να κλαις στην κηδεία.
Τζάστιν;
-Ναι; -Τζάστιν;
Παράξενο.
Ναι; Με ακούτε;
Συγγνώμη. Ποιος είναι;
Δεν το πιστεύω. Μαμά, εγώ είμαι.
Μάλλον πήρατε λάθος νούμερο.
Όχι, εγώ είμαι.
Είμαι η Σκάιλαρ. Είσαι σπίτι;
Περίμενε. Σε ποιον θες να μιλήσεις;
Σ' εσένα, μαμά. Σ' εσένα. Εγώ είμαι, η Σκάιλαρ. Η κόρη σου;
Κοίτα, έχω μια κόρη που τη λένε Σκάιλαρ,
αλλά κλείνει τα οκτώ το Σαββατοκύριακο.
Κι εσύ δεν μου ακούγεσαι οκτώ ετών.
Γαμώτο. Οκτώ ετών, εντάξει.
-Ορίστε; -Περίμενε. Μην κλείσεις.
Μπορώ να εξηγήσω. Λοιπόν, μαμά…
Είμαι η Σκάιλαρ.
Είμαι 21 ετών τώρα.
Τηλεφωνώ στ' αλήθεια… Τηλεφωνώ απ' το μέλλον.
Ναι, παράξενο δεν είναι;
Η φωνή σου ακούγεται οικεία.
Αλλά δεν έχω καιρό… Δεν έχω καιρό για παιχνίδια.
Έχω να πάω για ψώνια. Μήπως είσαι μια από τις μαθήτριές μου;
Εντάξει.
Αν κλείνω τα οκτώ, περίμενε, τότε…
Αχ, Θεέ μου. Τότε εσύ
πας να μου πάρεις ένα σκέιτμπορντ με μια ροζ κουκουβάγια.
Και εγώ θα το λατρεύω.
Και ως το τέλος του καλοκαιριού θα μπορώ να κάνω ένα κικ φλιπ.
Ναι, αυτό ακριβώς είχα στο μυαλό μου.
Μισό λεπτό. Δεν το είπα σε κανέναν αυτό.
Πώς ξέρεις… Ποια είπαμε ότι είσαι;
Η Σκάιλαρ Μακένζι Ουίλιαμς.
Δεν γνώρισα πατέρα, αλλά μου έλεγες ότι έχω πάρει τα φρύδια του.
Σ' αρέσει να με ξυπνάς πιέζοντας το μεγάλο μου δάχτυλο,
και μου λείπει πολύ αυτό.
Τι συμβαίνει;
Μαμά, εντάξει, άκου.
Έχω κάτι σημαντικό που πρέπει να σου πω.
-Γαμώτο. Μαμά; -Ακούω.
Εντάξει. Τη νύχτα της 12ης Φεβρουαρίου 2015,
θα σου τηλεφωνήσω απ' το σπίτι της Βάλερι, όπου θα περνούσα τη νύχτα,
και θα σου ζητήσω να έρθεις να με πάρεις επειδή μάλωσα με τη Βαλ.
Σε παρακαλώ, μην έρθεις να με πάρεις.
Γιατί, καθώς θα έρχεσαι,
θα έχεις ένα πολύ σοβαρό τροχαίο στη γωνία Σίνταρ και Ντελόνγκπρι.
Και… Ξέρω ότι δεν πρέπει να σ' το πω,
αλλά δεν γίνεται να μην το πω.
Μαμά, με άκουσες;
-Μαμά; -Όχι, εγώ είμαι.
Μπορώ να γυρίσω σπίτι; Κάνει κρύο και είναι σκοτεινά.
Θέλω να γυρίσω σπίτι.
Σκατά. Αυτή ήταν, Τζάστιν. Της μίλησα.
Τι; Σοβαρά, μίλησες με τη μαμά;
Ναι, τ' ορκίζομαι.
Θεέ μου. Η καρδιά μου πάει να σπάσει.
Εντάξει, μωρό μου, ηρέμησε. Πες μου τι έγινε.
Τη μισώ, μαμά. Τη μισώ.
Καταλαβαίνω.
Έλα αμέσως να με πάρεις.
Μπορείς; Σε παρακαλώ.
Έλα τώρα, αγάπη μου. Μόλις γύρισα σπίτι, είμαι πτώμα.
Νόμιζα ότι θα κοιμηθείς εκεί. Τι έγινε;
Μαλώσαμε με τη Βαλ, εντάξει;
Δεν θέλω να μείνω άλλο εδώ. Μπορείς να έρθεις να με πάρεις;
Μαμά;
Μ' ακούς; Μαμά;
Ναι. Συγγνώμη, αγάπη μου. Είμαι…
-Είναι πάρα πολύ παράξενο. -Μαμά.
Σε παρακαλώ, έλα να με πάρεις.
Όχι.
Γιατί;
Άκου, αγάπη μου. Πώς να σου το εξηγήσω;
Λίγο πριν κλείσεις τα οκτώ, πριν χρόνια, μου τηλεφώνησε κάποιος.
Και… μου είπε ότι θα συμβεί αυτό.
Ότι θα συμβεί ακριβώς αυτό.
-Τι; -Κοίτα. Εντάξει.
Ξέχνα το. Δεν έχει σημασία.
Θα έρθεις ή όχι;
Όχι, αγάπη μου, δεν θα έρθω.
Η Βάλερι σ' αγαπάει. Είναι η καλύτερή σου φίλη.
Καλύτερα να μιλήσετε και να τα βρείτε, εντάξει;
Μη φύγεις.
Καλά. Τώρα μισώ κι εσένα.
Είσαι 16, θα σου περάσει.
-Γεια. -Σ' αγαπάω.
Έλα τώρα, αγάπη μου. Μόλις γύρισα σπίτι, είμαι πτώμα.
Σε παρακαλώ, έλα να με πάρεις.
…ότι θα συμβεί ακριβώς αυτό.
-Γεια. -Σκάιλαρ; Πού είσαι;
Στην εθνική οδό. Έρχομαι σπίτι.
Δεν το πιστεύω ότι μίλησα στη μαμά.
Νόμιζα ότι θα μείνεις στη Βάλερι απόψε.
Τι; Στη Βάλερι; Ακούγεσαι παράξενος.
Νόμιζα ότι θα κοιμηθείς εκεί.
Θεέ μου. Μισό λεπτό, εντάξει. Παράξενη ερώτηση. Πόσων χρονών είμαι;
Εγώ είμαι 12, άρα εσύ είσαι 16. Κι ακούγεσαι κι εσύ παράξενη.
Κάτσε. Είπες ότι είμαι στη Βάλερι;
Ναι.
Η μαμά είπε ότι πήρες πριν δυο ώρες και είπες ότι μάλωσες με τη Βάλερι.
Η μαμά; Είναι καλά; Είναι στο σπίτι;
Ναι.
-Τέλεια. -Ναι.
Αυτό είναι καταπληκτικό.
Κοίτα, χαζούλη, δεν έχεις ιδέα,
αλλά αυτό που έκανα ήταν μια τεράστια χάρη για σένα και την αδελφή σου.
-Δηλαδή για μένα. Για σένα κι εμένα. -Θεέ μου!
Κάτι έπαθε.
Τι εννοείς;
Δεν ξέρω.
Είναι στο δωμάτιό της και βγάζει παράξενους, τρομακτικούς ήχους.
Τι ήχους;
Δεν… Έλα σπίτι, Σκάι. Φοβάμαι.
Ναι. Θα το ήθελα, αλλά δεν γίνεται.
-Σε παρακαλώ. -Αλήθεια, δεν μπορώ.
Όλο αυτό λες όποτε σου ζητάω κάτι.
Τι; Δεν είναι αλήθεια αυτό.
Λοιπόν, η μαμά βγάζει ακόμα ήχους;
Περίμενε. Δεν την ακούω πια.
Είμαι στο δωμάτιό μας.
Εντάξει. Πήγαινε στην πόρτα της και δες αν είναι καλά.
-Να σιγουρευτώ ότι είναι καλά. -Εντάξει.
Είμαι στο χολ.
Ωραία.
Η πόρτα της είναι κλειστή.
Εντάξει, χτύπα. Ρώτα την αν είναι καλά.
Καλά.
Μαμά; Είσαι καλά;
Φύγε!
-Γαμώτο! -Τι έγινε;
Ακούγεται σαν να πονάει…
Άνοιξε την πόρτα. Να σιγουρευτείς ότι είναι καλά.
-Είσαι σίγουρη; -Ναι! Ίσως χρειάζεται βοήθεια.
Ναι, εντάξει.
Μαμά!
Είπα να φύγεις!
Φύγε!
Τι;
Τι ήταν αυτό;
Τζάστιν, είσαι καλά; Πού είσαι;
Γύρισα στο δωμάτιό μας.
Σε παρακαλώ, έλα αμέσως.
-Τι έπαθε η μαμά; Τι συμβαίνει; -Είναι…
Τα χέρια της ήταν σαν κάτι να…
Κάτι δεν πήγαινε καλά με τα χέρια της. Και το πρόσωπό της ήταν…
Τι; Τι είχε;
Το πρόσωπό της ήταν σαν λιωμένο.
-Θεέ μου. -Τι συμβαίνει;
-Όχι. -Τι;
Δεν ήμουν… Δεν έπρεπε να κάνω…
Έλα σπίτι!
Δεν μπορώ, αλήθεια.
-Τζάστιν! -Θεέ μου. Έρχεται.
-Έρχεται στο δωμάτιό μου. -Τζάστιν!
Τι της συμβαίνει;
Δεν ξέρω. Δεν είμαι σίγουρη. Δεν ξέρω, αλλά νομίζω ότι φταίω εγώ.
Εσύ; Τι να κάνω;
-Τζάστιν! -Κλείδωσε!
Δεν έχω κλειδιά. Όλο μου τα κρύβεις.
Σωστά.
Πού είναι; Έλα, λέγε!
Στο κομοδίνο μου, στο κάτω συρτάρι.
-Αριστερά. Πήγαινε! -Γαμώτο.
-Δεν τα βρίσκω. -Δες πίσω πίσω.
Ναι.
Εντάξει, τα βρήκα.
Ωραία. Κλείδωσε αμέσως!
Εντάξει, κλείδωσα.
Κλείδωσες την πόρτα;
Βοήθεια!
-Φύγε! -Άνοιξέ μου!
Τζάστιν;
Τζάστιν, τι συμβαίνει;
Άνοιξε η μαμά την πόρτα; Είσαι καλά;
Τζάστιν;
Όχι. Κάτι με χτύπησε στο χέρι. Κάτι κοφτερό.
Εντάξει.
Μην την αφήσεις να σε πλησιάσει, εντάξει;
-Νομίζω… -Εντάξει.
Μάλλον αυτό που την έβλαψε μπορεί να βλάψει κι εσένα
-αν σε πλησιάσει. -Εντάξει.
Φοβάμαι πολύ, Σκάιλαρ.
Πρέπει να φύγεις από το σπίτι.
Να τρέξεις όσο πιο γρήγορα μπορείς, όσο μακρύτερα γίνεται.
Ξέρω ότι φοβάσαι. Την ακούς ακόμα;
Όχι.
Εντάξει.
Βγάλε το κλειδί και κοίτα από την κλειδαρότρυπα.
Δεν τη βλέπω.
Ωραία, εντάξει.
Όταν σου πω, άνοιξε την πόρτα,
τρέχα στο ισόγειο και βγες έξω απ' το σπίτι.
Όχι. Δεν θέλω.
Το ξέρω, Τζάστιν, αλλά πρέπει.
Δεν νομίζω ότι είσαι ασφαλής στο σπίτι.
Δεν θέλω ν' ανοίξω.
Νομίζω ότι πρέπει να φύγεις αμέσως.
Δεν μπορώ. Θα μείνω στο δωμάτιο μέχρι να γυρίσεις.
Άκου, Τζάστιν. Με εμπιστεύεσαι;
Όχι.
Τι; Γιατί; Γιατί δεν με εμπιστεύεσαι;
Τζάστιν;
Είσαι πάντα κακιά μαζί μου
και όλο με κοροϊδεύεις μπροστά στους συμμαθητές μου.
Δεν νοιάζεσαι για μένα.
Επειδή είμαι μια ηλίθια και κακομαθημένη έφηβη.
Και δεν έχω ιδέα τι αξίζει στη ζωή.
Μακάρι να άλλαζε αυτό σύντομα,
αλλά θα μου πάρει λίγο καιρό ακόμα, εντάξει;
Βασικά, μέχρι σήμερα προσπαθώ.
Απλώς… δεν νομίζω ότι ήμουν και η καλύτερη αδελφή, όλα αυτά τα χρόνια.
Αλλά στ' αλήθεια σ' αγαπώ.
-Αλήθεια; -Φυσικά.
Τώρα, Τζάστιν, πρέπει να κάνεις ακριβώς αυτό που θα σου πω, εντάξει;
-Εντάξει. -Ωραία.
Άνοιξε την πόρτα, αλλά απόλυτα αθόρυβα.
Ναι, εντάξει.
Νομίζω πως είναι στο ισόγειο.
Εντάξει. Πού;
Νομίζω στην κουζίνα.
Πρέπει να πας κάτω.
Θα πρέπει να περάσεις απολύτως αθόρυβα έξω από την πόρτα της κουζίνας.
Εντάξει.
Μ' ακούς; Κατέβηκες;
Κατέβηκα, ναι.
Τζάστιν, μη μιλάς. Μην της απαντάς. Δεν μπορεί να σε δει.
-Μη μιλάς. -Βλέπω αίματα. Αίματα παντού!
-Τι; -Βλέπω αίματα.
Νομίζω…
Το χέρι της… είναι στο πάτωμα.
Μη σταματάς, Τζάστιν. Σχεδόν τα κατάφερες.
Τζάστιν;
Με είδε.
Τρέχα, Τζάστιν!
Τρέχα! Τζάστιν;
Τζάστιν; Πού είσαι;
Εντάξει. Βγήκα έξω.
Εντάξει, ωραία. Σε ακολούθησε;
Δεν νομίζω ότι μπορεί. Το σώμα της ήταν… δεν ξέρω.
Είχε λιώσει και ήταν κομμάτια.
Πού είσαι τώρα;
Ένα τετράγωνο μακριά. Σχεδόν στη στάση του λεωφορείου.
-Το λεωφορείο ακούγεται; -Ναι.
-Ωραία, μπες μέσα αμέσως. -Ναι.
Απλώς φύγε απ' το σπίτι.
-Μπες στο λεωφορείο. -Εντάξει.
Περίμενε!
Ευχαριστώ.
-Εντάξει. Σκάι; -Ναι;
-Είμαι στο λεωφορείο. -Ωραία. Είσαι ασφαλής.
Είσαι ασφαλής.
Τι έπαθε;
Τι έπαθε η μαμά; Είπες ότι φταις εσύ.
Δεν είμαι σίγουρη.
Άκου, υπήρχε μια ανάρτηση στο ίντερνετ
που έλεγε ότι αν κάποιος λάβει πληροφορία απ' το μέλλον
που αλλάζει τη μοίρα του, το σύμπαν το διορθώνει, αλλά σου κάνει κακό.
Κι εγώ… δεν ήθελα να πιστέψω αυτό το τελευταίο.
Προσπάθησα να σώσω τη μαμά, αλλά δεν μπόρεσα. Δεν μπόρεσα.
-Σκάιλαρ. Μήπως… -Τζάστιν;
Μήπως άλλαξες και τη δική μου μοίρα;
-Θεέ μου, όχι. -Πονάω.
Πονάνε τα χέρια μου. Τεντώνονται. Πονάνε.
Όχι. Έπρεπε να μείνεις στο σπίτι.
Τίποτα δεν θα σου συνέβαινε.
Θα ήσουν σπίτι τώρα, όχι στο λεωφορείο. Το άλλαξα, εγώ φταίω.
-Σκάι. -Τζάστιν.
Συγγνώμη.
Τζάστιν!
Τι έκανα;
Υποτιτλισμός: Άννυ Ζερβού