Połączenie oczekujące
MAMA
14 WRZEŚNIA INDIAN WELLS
9 LISTOPADA RIBBONWOOD / SAN DIEGO
Mamo?
Hej.
Jesteś na miejscu?
Tak, jestem przed domem. Naszym starym domem.
Okej, dobrze.
Trochę tu strasznie.
Dasz radę, głąbie. Wyhoduj jaja.
Dom wygląda teraz inaczej. Strasznie.
Czekaj. Okej. Dojeżdżam do Ribbonwood.
Teraz powinno się to stać.
A co dokładnie?
Błąd.
Tak, wiem. Ale co to jest?
Nie wiem. Tak brzmiała informacja w poście.
„Jedź przez pustynię w pobliżu Indian Wells
i w okolicy Ribbonwood możesz mieć problem z telefonem i...”.
Tak, wiem. I połączysz się z kimś z przyszłości.
Albo przeszłości. Oby z przeszłości.
Tak, a może to tylko bzdury z Internetu.
Daj spokój.
Tyle historii od różnych, niepowiązanych ze sobą ludzi?
Musi być w tym ziarno prawdy.
Trochę mam nadzieję, że nie.
Dlaczego tak mówisz?
Bo to wszystko w postach to złe, straszne rzeczy, które się dzieją,
gdy ludzie dzwonią.
Nawet jeśli się połączymy, mamy nic nie zmieniać.
Niczego nie zmienimy, okej?
- Obiecujesz? - Tak.
Cokolwiek robisz, nie rozłączaj się.
Masz starą komórkę mamy, więc połączenie może zostać przerwane
i w jakiś sposób się z nią połączymy...
Jesteś pewna, że tak będzie.
Bo będzie.
Nie wiem skąd, ale to wiem.
Cholera. Okej, widzę przed sobą Ribbonwood.
Okej.
Gotowy?
Chyba tak.
Błąd powinien mieć miejsce mnie więcej... teraz.
Albo teraz.
Halo.
- To wciąż ja. - Szlag.
Słyszę wciąż tak samo.
Ja też.
Nie bądź zaskoczona.
Tak.
Co?
Co ja robię?
Jestem na środku pustyni i próbuję...
Ja...
Wybacz, że cię na to namówiłam. To niedorzeczne.
Chciałam znowu usłyszeć jej głos.
Pożegnać się.
Masz 17 lat, może dla ciebie to nie znaczy wiele.
Ale gdy skończysz 21, z jakiegoś powodu to się zmienia.
Co? Myślisz, że mnie to nie obchodzi?
Nie. Mówię tylko, że... tobie było łatwiej.
Byłeś młodszy.
Co?
Daj spokój. Nie pamiętam, żebyś płakał na pogrzebie.
Hej. Justin?
- Halo. - Hej, Justin?
To było dziwne.
Halo? Słyszysz mnie?
Przepraszam. Kto mówi?
Nie wierzę. Mamo, to ja.
Chyba masz zły numer.
Nie, to ja.
Skylar. Jesteś w domu?
Chwila. Z kim chcesz rozmawiać?
Z tobą, mamo. To ja, Skylar, twoja córka?
Mam córkę o imieniu Skylar,
ale w ten weekend skończy osiem lat.
A ty nie brzmisz jak ośmiolatka.
Cholera. Osiem lat, okej.
- Słucham? - Chwileczkę.
Mogę to wyjaśnić. Mamo...
Jestem Skylar.
Mam 21 lat.
I dzwonię do ciebie z przyszłości.
Tak. Dziwne, co?
Twój głos brzmi znajomo.
Ale słuchaj... nie mam teraz czasu na gierki.
Muszę iść na zakupy. Jesteś jedną z moich studentek?
Okej.
Skoro kończę osiem lat, czekaj.
O rety. To ty...
kupisz mi deskorolkę z fioletową sową.
Będę ją uwielbiać.
A pod koniec lata będę umiała robić kickflip.
Ja... Dokładnie to planowałam.
Okej, chwila. Nigdy nikomu o tym nie mówiłam.
Skąd wiesz... Kim jesteś?
Skylar McKenzie Williams.
Nie znałam taty, ale mówiłaś mi, że mam po nim brwi.
Lubisz naciskać mój duży palec u stopy, żeby mnie obudzić,
i naprawdę za tym tęsknię.
Co się dzieje?
Mamo, posłuchaj.
Muszę ci powiedzieć coś ważnego.
- Cholera. Mamo? - Słucham.
Okej, w nocy 12 lutego 2015
zadzwonię do ciebie z domu Valerie, gdzie będę nocować,
i poproszę, żebyś po mnie przyjechała,
bo się pokłócę z Val.
Ale proszę, nie przyjeżdżaj po mnie.
Bo po drodze będziesz miała wypadek na skrzyżowaniu Cedar i De Longpre.
Wiem, że nie powinnam ci tego mówić.
Ale muszę. Po prostu muszę.
Mamo, słyszałaś mnie?
- Mamo? - Nie, to tylko ja.
Mogę wrócić do domu? Jest zimno i ciemno.
Naprawdę chcę do domu.
Jasna cholera. Ja... To była ona, Justin.
Rozmawiałam z nią.
Co? Rozmawiałaś z mamą? Teraz?
Tak. Przysięgam.
O mój Boże. Serce zaraz wyskoczy mi z piersi.
Okej, kochanie. Uspokój się. Powiedz, co się stało.
Nienawidzę jej, mamo.
Rozumiem.
Musisz mnie odebrać.
Możesz? Proszę.
Kochanie. Dopiero wróciłam do domu. Padam.
Miałaś tam spać. Co się stało?
Pokłóciłam się z Val, okej?
Nie chcę tu dłużej być. Możesz po mnie przyjechać?
Mamo?
Jesteś tam? Mamo!
Tak. Przepraszam, kochanie.
- To naprawdę dziwne. - Mamo.
Proszę, przyjedź po mnie.
Nie.
Dlaczego nie?
Kochanie, posłuchaj. Trudno to wyjaśnić.
Ale wiele lat temu, przed twoimi ósmymi urodzinami, otrzymałam telefon.
I... ktoś mi o tym opowiedział.
Że to się wydarzy.
- Co? - Posłuchaj. Okej.
Zapomnij o tym. Nieważne.
Przyjedziesz czy nie?
Nie, kochanie. Nie przyjadę.
Valerie cię kocha. To twoja przyjaciółka.
Pogadajcie o tym, okej?
Nie uciekaj.
Świetnie. Ciebie też nienawidzę.
Masz 16 lat. Przejdzie ci.
- Pa. - Kocham cię.
Kochanie. Dopiero wróciłam do domu. Padam.
Mamo. Proszę, przyjedź po mnie.
...że to się wydarzy.
- Hej. - Skylar? Gdzie jesteś?
Jadę piątką. Wkrótce będę w domu.
Stary.
Nie wierzę, że rozmawiałam z mamą.
Myślałem, że jesteś u Valerie.
Co? U Valerie? Brzmisz dziwnie.
Miałaś u niej spać.
O mój Boże. Czekaj, okej. Dziwne pytanie. Ile mam lat?
Ja mam 12, więc ty 16. Też brzmisz dziwnie.
Powiedziałeś, że jestem u Valerie?
Tak.
Mama mówiła, że dzwoniłaś i że się pokłóciłyście.
Mama? Nic jej nie jest? Jest w domu?
Tak.
- To super. - Tak.
To niesamowite.
Słuchaj, głąbie, nie masz pojęcia,
ale właśnie wyświadczyłam wielką przysługę tobie i twojej siostrze.
- Znaczy sobie. Tobie i sobie. - O mój Boże!
Coś jej się dzieje.
Jak to?
Nie wiem.
Jest w swoim pokoju i wydaje dziwne, straszne dźwięki.
Jakie straszne dźwięki?
Przyjedź do domu. Boję się.
Tak. Chciałabym, ale nie mogę.
- Proszę. - Naprawdę nie mogę.
Zawsze tak mówisz, gdy o coś proszę.
Co? To nieprawda.
Czy mama wciąż wydaje jakieś dźwięki?
Czekaj. Nie słyszę jej już.
Jestem w naszym pokoju.
Okej, to idź do jej pokoju i sprawdź, co z nią.
- Chcę wiedzieć, czy nic jej nie jest. - Okej.
Jestem na korytarzu.
Dobrze.
Drzwi są zamknięte.
Okej, to zapukaj. Zapytaj, czy wszystko w porządku.
Dobrze.
Mamo? Wszystko dobrze?
Odejdź!
- O cholera. - Co to było?
Brzmi, jakby była ranna.
Otwórz drzwi. Sprawdź, co z nią.
- Na pewno? - Tak!
Może potrzebuje pomocy.
Okej.
Mamo? Mamo!
Kazałam ci odejść!
Idź stąd!
Co?
Co to było?
Justin, jesteś cały? Gdzie jesteś?
W naszym pokoju.
Proszę, wróć do domu.
Co się dzieje z mamą?
- Co się dzieje? - Ona...
Jej ręce były... Coś było...
Coś było z nimi nie tak, a jej twarz...
Co?
Jej twarz jakby się rozpłynęła.
- O mój Boże. - Co się dzieje?
O nie.
- Nie, nie, nie. - Co?
Nie powinnam była...
Wróć do domu, proszę.
Naprawdę nie mogę.
- Justin! - O Boże. Ona tu idzie.
- Idzie do mojego pokoju. - Justin!
Co się z nią dzieje?
Nie jestem pewna.
Nie wiem, ale to chyba moja wina.
Twoja wina? Co mam robić?
- Justin! - Zamknij drzwi. Szybko.
Nie mam kluczy. Zawsze je chowasz.
Szlag. Racja.
Gdzie one są? No mów!
W mojej komodzie w dolnej szufladzie
- po lewej. - Cholera.
- Szukaj! - Cholera!
- Nie ma ich. - Z tyłu.
Sprawdź z tyłu.
Okej.
Okej, mam je.
Zamknij drzwi.
Okej, gotowe.
Zamknąłeś drzwi?
Justin! Pomóż mi!
- Odejdź! - Otwórz drzwi!
Justin?
Co się dzieje?
Otworzyła drzwi? Nic ci nie jest?
Justin?
Nie. Coś zraniło mnie w rękę. Coś ostrego.
Okej.
Nie pozwól jej się zbliżyć, okej?
- Myślę... - Okej.
Cokolwiek ją rani, ciebie też może,
- jeśli się zbliżysz. - Okej.
Boję się, Skylar.
Musisz wyjść z domu, dobrze?
I odejść od niej jak najdalej dasz radę.
Wiem, że się boisz, ale wciąż ją słyszysz?
Nie.
Okej.
Wyjmij klucz i spójrz przez dziurkę.
Nie widzę jej.
Dobrze.
Gdy ci powiem, otwórz drzwi
i biegnij na dół, i przez frontowe drzwi, okej?
Nie, nie chcę.
Wiem, ale musisz.
W domu chyba nie jesteś bezpieczny.
Nie chcę otworzyć drzwi.
Musisz stamtąd uciekać.
Chcę zostać w pokoju, aż wrócisz, okej?
Justin. Posłuchaj. Ufasz mi?
Nie.
Co? Dlaczego mi nie ufasz?
Justin?
Jesteś dla mnie wredna i przezywasz mnie przed przyjaciółmi.
Masz mnie gdzieś.
To dlatego, że jestem głupią nastolatką.
I nie mam pojęcia, co jest ważne w życiu.
Chciałabym ci powiedzieć, że się zmienię,
ale zajmie mi to trochę czasu, okej?
Wciąż nad tym pracuję.
Nie byłam najlepszą siostrą, jaką mogłam być w tej sytuacji.
Ale naprawdę cię kocham.
- Tak? - Oczywiście.
A teraz proszę, musisz zrobić dokładnie to, co mówię, okej?
- W porządku. - Okej.
Otwórz drzwi, ale bądź cicho.
Tak. Okej.
Chyba jest na dole.
Okej. Gdzie?
Chyba w kuchni.
Musisz zejść na dół.
Musisz przejść koło drzwi kuchni bardzo, bardzo cicho.
Okej.
Jesteś na dole?
Tak, jestem.
Nic nie mów. Nie odpowiadaj jej. Ona cię nie widzi.
- Nic nie mów. - Widzę krew.
Wszędzie jest krew!
- Co? - Widzę krew.
Chyba...
Jej ręka leży na podłodze.
Musisz iść dalej. Już prawie jesteś.
Justin?
Widziała mnie.
Biegnij!
Justin? Gdzie jesteś?
Okej. Jestem na zewnątrz.
Dobrze. Szła za tobą?
Nie sądzę, że mogła. Jej ciało było... nie wiem.
Jakby roztopione i połamane.
Gdzie jesteś teraz?
Ulicę dalej.
Prawie przy przystanku.
- Jedzie autobus? - Tak.
- Okej. Wsiądź do niego. - Tak.
Oddal się od domu.
- Wsiądź do niego. - Okej.
Czekaj!
Dziękuję.
- Okej. Sky? - Tak?
- Jestem w autobusie. - Jesteś bezpieczny.
Jesteś bezpieczny.
Co jej się stało?
Co się stało mamie? Mówiłaś, że to twoja wina.
Nie jestem pewna.
Ale słuchaj, w Internecie pojawił się post,
w którym był napisane, że jeśli dowiesz się czegoś z przyszłości,
co zmieni twoje przeznaczenie, wszechświat to naprawi, ale cię zrani
i ja... nie chciałam wierzyć w tę ostatnią część.
Próbowałam ocalić mamę, ale nie mogłam.
- Skylar. Czy ty... - Justin?
Zmieniłaś też moje przeznaczenie?
- O Boże. Nie. - To boli.
Ręce mnie bolą. Rozciągają się. Bolą.
Miałeś zostać w domu.
To ci się nie miało stać.
Byłbyś w domu, a nie w autobusie. Zmieniłam to, to moja wina.
- Sky. - Justin!
Przepraszam.
Justin!
Co ja zrobiłam?
Napisy: Agnieszka Otawska