Połączenie oczekujące
CZY LECI Z NAMI NAUKOWIEC?
9 LISTOPADA RIBBONWOOD / SAN DIEGO
30 GRUDNIA PRZESTRZEŃ POWIETRZNA USA
Poproszę tę kawę, gdy będziesz mogła.
Cześć, kochanie. Przepraszam.
Spóźnimy się. Było opóźnienie na JFK.
Tatusiu?
Hej, urwisie.
Znalazłam słoik z ciastkami.
Tak?
I zjadłaś je?
- Ile? - Wszystkie!
Tak. O rety. Mama pewnie jest zła.
Powiedziała słowo na „K”.
Okej, posłuchaj.
Jeśli zjesz cały lunch,
przywiozę ci całe pudełko ciastek z czekoladą.
- Tych dużych? - Tych dużych.
Tato, zaśpiewasz dziś ze mną?
Kapitanie Perry, załoga przygotowuje się do startu.
Przyjąłem. Dziękuje, Denise.
Przepraszam, urwisie.
Mam samolot pełny ludzi, którzy chcą wrócić do domu,
ale zadzwonię później i zaśpiewamy piosenkę, okej?
Obiecujesz?
Obiecuję. Pozdrów ode mnie mamę.
- Pa, pa. Kocham cię. - Kocham cię.
- Hej. - Hej, skarbie.
- Wciąż w powietrzu? - Tak.
- Rozmawiałaś z moją siostrą? - Tak. Wszystko okej.
Camila pilnuje Robbiego, a ja kończę zmianę.
Super. Ląduję na LAX koło 22.00, więc będę w domu przed północą.
Napiszę do niej.
Okej. Tęsknię.
- Mam pierwszą klasę. - Szlag.
- Wszystko okej? - Pierdolę to.
- Nie wiem. - Jak to nie wiesz?
Nie strasz mnie.
- Ona widziała moje ciało! - Zaczekaj.
Proszę pana, proszę usiąść.
Okej, jakiś świr robi kłopoty.
To ostatnie, czego potrzebuję.
To pewnie nic takiego.
...ciało na ziemi.
Proszę pana.
...kurwa...
Zadzwonię później.
Kapitanie Perry?
Co mogę dla ciebie zrobić?
Mamy tu problem.
Znowu brakło wołowiny?
Nie... jeden z pasażerów ma atak paniki
i wszystkich przeraża.
Co? Dlaczego? Co robi?
Mówi wszystkim, że samolot się rozbije.
O rety. Tak, przed nami jest burza.
Pewnie mówią o niej w wiadomościach.
Tak, mówił coś o wiadomościach.
Hej, Rich, możesz tam iść?
Nad Phoenix jest burza,
zaraz przez nią przelecimy. Będzie trzęsło, ale to tyle.
Okej. Porozmawia pan z pasażerami? Może to pomoże.
Tak. Rich tam idzie pomóc.
Okej, super. Dziękuję.
KAPITAN PERRY
Halo?
- Urwisie. - Tatusiu!
- Jak się ma moja córka? - Dobrze, ale mama płacze w swoim pokoju.
Pewnie się czymś zezłościła.
Powiedziała, że wyjechałeś gdzieś daleko
i długo cię nie zobaczymy.
Tak?
Pomyślałam, że chodzi jej o to, że nie żyjesz.
Co?
Rodzice Lilly jej tak powiedzieli, gdy jej pies zdechł.
- Nie. - Ale mnie nie nabrali.
Kapitanie, proszę, może pan odebrać?
Kapitanie.
Posłuchaj. Zaufaj mi, tata żyje.
Powiedz mamie, żeby oddzwoniła, okej?
- Okej, pa. - Pa.
Proszę pani, proszę usiąść.
- Mów, Denise. - Chwileczkę.
Kilku pasażerów pokłóciło się z Richem,
a on wdał się w bójkę.
Chwila, co? W bójkę? Jak to?
Więcej pasażerów twierdzi, że się rozbijemy
i skonfrontowali się z nim.
Co z Richem?
Uderzył się w głowę i zemdlał na podłodze.
Pasażerka jest lekarką, zajmuje się nim.
Zadzwonię do kontroli lotów i wyląduję jak najszybciej.
To dobry pomysł.
Spokojnie, Denise. Wszystko będzie dobrze.
Kapitanie, o naszym locie mówią w wiadomościach.
Dlaczego?
Mówią, że rozbiliśmy się gdzieś nad Phoenix.
Że błyskawica uderzyła w samolot i rozbiliśmy się na pustyni.
Myślisz, że to Lot 503? Ten przed nami?
Mówią, że to 908... nasz samolot.
Pasażerowie panikują.
Ja też.
Okej. Dzwonię do kontroli lotów.
KAPITAN PERRY
Santa Fe, mówi kapitan Perry z pokładu Delta Tango 908. Słyszycie mnie?
Tak, kapitanie. Może pan powtórzyć numer lotu?
Delta Tango 908.
Przepraszam. To chyba jakiś błąd.
Nie, to mój numer lotu.
Nie wiem, co...
Możemy sprawdzić pańską licencję pilota?
Okej, co się dzieje?
Moja załoga mówi mi o fałszywych informacjach, że się rozbiliśmy.
FAA musi szybko wydać oświadczenie, że to nieprawda.
Santa Fe, słyszycie mnie?
Którą ma pan godzinę, kapitanie Perry?
21.15.
Tak.
Okej. Musimy zadzwonić do NORAD.
NORAD? Nie, raczej do Agencji Prasowej.
Okej. Proszę poczekać.
Co, do diabła?
GENERAŁ WILSON
Kapitanie Perry,
mówi generał Wilson z Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych.
Dzień dobry.
Wygląda na to, że wkradł się jakiś błąd.
Nie, kapitanie. Nie było błędu.
- Generale? - Kapitanie,
proszę uważnie słuchać tego, co mam do powiedzenia.
O 21.30 pana samolot wleciał w burzę i trafiła go błyskawica.
W rezultacie rozbił się osiem kilometrów od Phoenix.
Nikt nie przeżył.
Kilka minut temu znaleźliśmy pańskie ciało.
Generale,
z całym szacunkiem, gada pan bzdury.
Rozbiliście się pięć godzin temu. Według naszego czasu.
Według czasu pańskiej załogi i pasażerów,
obawiam się, że rozbijecie się w ciągu dziesięciu minut.
To jakiś żart, prawda?
Dodam, że bardzo kiepski.
Nie kupuje tego. Potrzebne mi nagranie.
Kapitanie, przykro mi, ale musi pan tego posłuchać.
Mayday. Mówi kapitan Perry.
Lot Delta Tango 908.
Mamy awarię silnika.
583 na pozycji. Jeden, dwa, trzy. Powtórz.
- Rozbijemy się, Jim. - Wiem.
O Boże. Kaya, kocham cię, skarbie.
Kaya!
Przykro mi, że musiał pan to słyszeć.
To byłem ja i drugi pilot.
Tak. To nagranie z czarnej skrzynki.
Nie, to... To nie...
Nie ma sensu się kłócić, czy to się stało i jak.
To fakt, że rozmawia pan z nami z przeszłości.
To jest... Przepraszam,
ale trudno mi jest zrozumieć, co pan mówi.
Tak, rozumiem.
To nowość dla nas wszystkich.
Okej, generale. Dziękuję za informację.
Burza jest wciąż przed nami,
zacznę schodzić niżej, by ją ominąć.
Naprawdę muszę wylądować.
Nie może pan.
Przepraszam, może pan powtórzyć?
Nie może pan wylądować.
Dlaczego?
Nie mam kwalifikacji, by na to odpowiedzieć.
Przekażę słuchawkę komuś, kto ma.
Co?
- Kapitan Perry? - Tak, tu kapitan Perry.
Nazywam się Rachel Wheating.
Jestem profesorką fizyki na Uniwersytecie Cornella.
Okej.
Badam i monitoruję anomalie kwantowe.
Nie mam na to czasu.
Tylko chwilę.
Zawsze uważaliśmy, że wieloświaty to teoria filozoficzna,
a nie naukowa, ale dziś wszystko się zmieniło.
Ta rozmowa, którą właśnie prowadzimy,
potwierdza, że wieloświaty istnieją.
Tak, to ekscytujące wieści.
Rozmawiam z panem z innego wymiaru, kapitanie.
Identycznego jak pański,
z wyjątkiem jednej różnicy: czasu.
Tak, okej. Pani jest w przyszłości, ja w przeszłości.
Ale szybko do rzeczy,
bo muszę wylądować, nim pasażerowie zniszczą drzwi do kokpitu.
Nie powinien pan lądować. Właśnie w tym rzecz.
To, co się stało w naszym wymiarze, musi się stać w pańskim,
by zachować spójność wszechświata. Bez wyjątków.
Pański samolot musi się rozbić, kapitanie.
Dobra. Dość tego.
Może pani poprosić generała? Ktoś musi zwolnić pas.
Przykro mi. Generał nie pomoże.
Co to za różnica, jeśli ocalę 350 osób?
Według pani nie jesteśmy w tym samym wymiarze.
Zaobserwowałam kilka takich przypadków
w ciągu kilku miesięcy
i mówię panu, że gdy ktoś zmieni zachowanie,
wiem to z takich rozmów jak ta,
tworzy rozbieżność w strukturze wszechświata,
i płaci za to swoim życiem.
Jeśli te 350 osób przeżyje, choć nie powinno,
to gwarantuję, kapitanie,
że wszechświat to sobie wyrówna.
Co to znaczy?
Mamy teorię, że wszechświat się załamie
i przyszłość każdego mężczyzny, kobiety i dziecka,
w tym pańskiej rodziny, zostanie unicestwiona.
Rozumie pan, co mówię?
To wasza teoria?
Mam rozbić samolot na podstawie teorii?
Grawitacja to teoria. Nie oznacza to, że nie jest prawdą.
Może mi to pani udowodnić?
Że jeśli wyląduję, skażę świat na zagładę?
Nie jestem pewna.
Przykro mi. Musi pan uwierzyć.
Tak. Uwierzyć w co? W panią?
W naukę.
Proszę dać słuchawkę generałowi Wilsonowi.
Przy telefonie.
Proszę się postawić na moim miejscu? Rozbiłby pan samolot?
Nie musi pan nic robić, tylko utrzymać kurs.
Resztę zrobi przeznaczenie.
Czyli za pięć minut uderzy w nas błyskawica?
W teorii.
Ląduję, czy pas będzie wolny, czy nie.
Tak jak mówiłem, nie mogę na to pozwolić.
Chwileczkę.
Co to? Generale?
Kapitanie?
Kapitanie? Co się dzieje?
Dlaczego lecą obok nas myśliwce? Kapitanie?
Nie mogę teraz rozmawiać.
Jim. Obiecaj mi, że jeszcze zobaczę mojego syna.
O Boże.
Jim, dlaczego nie lądujesz?
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję, okej?
Powiedz pasażerom, żeby usiedli.
Okej, powiem.
Kapitanie, piloci dostali rozkaz zestrzelenia samolotu,
jeśli zmieni pan kurs.
Myślałem, że rozmawia pan ze mną z przyszłości.
Jak przechwycił pan samoloty?
Ten sam błąd, dzięki któremu rozmawiamy,
pozwala ATC komunikować się z dostępnymi F-16,
a oni mają jasne rozkazy.
Jezu.
- Dr Wheating, jest pani tam? - Jestem.
Pogadajmy o nauce. Jakie mam szanse?
Co ma pan na myśli? Jakie szanse?
Na ile jest pani pewna, że ta teoria jest poprawna?
Że jeśli wyląduję, spowoduję koniec świata.
Na 90%. Tyle mogę powiedzieć.
Okej, czyli jest 10% szans,
że mogę znów zobaczyć córkę, nie narażając losów świata.
A gdyby ją pani znała, wiedziałaby pani, że muszę zaryzykować.
Ma pan marne szanse. Wszyscy mają.
Zamierzam wylądować.
F-16 was zestrzelą.
Chyba wyraziłem się jasno.
Nie sądzę, generale.
Bo każde dziecko w tym samolocie
właśnie macha do tych pilotów z uśmiechem.
Nie sądzę, by mieli serce wypełnić ten rozkaz.
Są wyszkoleni, by robić, co muszą, bez pytania,
niezależnie od ich odczuć.
Radzę, by zrobił pan to samo.
Ten samolot wyląduje.
Czyżby?
Muszę robić to, co najlepsze dla załogi i pasażerów.
Rozumiem. Niech pan robi swoje, a ja swoje.
To uczciwe. Do widzenia, generale.
Mówi kapitan Perry, lecę po twojej lewej. Zgłoś się.
Okej.
Wiem, że to słyszysz.
Chcę, byś wiedział, że z samolotem jest wszystko dobrze.
Nie ma powodu, by nas zestrzeliwać,
niezależnie od tego, co mówi dowódca.
Mówię jak pilot do pilota i zapewniam, że wszystko jest w porządku.
Zacznę obniżać lot, okej?
Nie strzelajcie do nas.
Mam córkę. Ma na imię Kaya.
I obiecałem jej, że przywiozę jej do domu ciastka.
Nie chcę złamać tej obietnicy.
Okej. Bez odbioru.
Halo?
Urwisie.
Tatusiu?
Jak się ma moja córka?
Jestem w łóżku, ale nie mogę zasnąć.
Wciąż jesteś w samolocie?
Jestem.
Ale zaraz zacznę lądować, dlatego do ciebie dzwonię.
- Nie obiecałem ci piosenki? - Obiecałeś.
Okej. Gotowa?
Czekaj.
Okej. Gotowa.
Cukierków, tato.
Zgadza się.
Kocham cię, tato.
Napisy: Agnieszka Otawska